Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
I KZP 27/01 KI-generiert

Supreme Court mandates mandatory vehicle ban for drunk driving under Art. 42 § 2 K.K.

Geschäftsnummer I KZP 27/01
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland refused to issue a binding interpretation regarding the mandatory vehicle ban for drunk drivers. The court held that the statutory language of Article 42 § 2 of the Criminal Code is unambiguous and excludes other interpretive methods. Consequently, the court confirmed that courts must impose a ban on driving any mechanical vehicle when sentencing for drunk driving.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 42 § 2 k.k.; Art. 178a § 2 k.k.: The statutory language of Article 42 § 2 of the Criminal Code is unambiguous and excludes other interpretive methods, mandating a ban on driving any mechanical vehicle for offenders of Article 178a § 2.

Schlagwörter

KI-generiert
mandatory vehicle ban drunk driving offense criminal code interpretation statutory language clarity supreme court ruling

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 42 § 2 k.k.
obowiązany jest orzec wobec sprawcy – na podstawie art. 42 § 2 k.k. – zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.
Art. 178a § 2 k.k.
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 2 k.k. sąd
Art. 43 § 1 k.k.
z art. 43 § 1 k.k. orzekł
Art. 39 pkt 3 k.k.
systemowej gdyż celem stosowania środka karnego wskazanego w art. 39
Art. 53 § 1 k.k.
może być sprzeczne z zasadami wyrażonymi w art. 53 § 1 k.k. w zw.
Art. 56 k.k.
Art. 441 § 1 k.p.k.
Sąd Najwyższy w sprawie Adriana W., po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w O., postanowieniem z dnia 7 września 2001 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:
art. 42 § 2 k.k
obowiązany jest orzec wobec sprawcy – na podstawie art. 42 § 2 k.k.
art. 441 § 1 k.p.k
Sąd Najwyższy w sprawie Adriana W., po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k.
art. 43 § 1 k.k
178a § 2 k.k. i na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

POSTANOWIENIE Z DNIA 21 LISTOPADA 2001 R.

I KZP 27/2001

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 2 k.k. sąd

obowiązany jest orzec wobec sprawcy – na podstawie art. 42 § 2 k.k. – zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.

Przewodniczący: sędzia SN E. Sadzik.

Sędziowie SN: W. Kozielewicz, M. Sokołowski (sprawozdawca).

Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański.

Sąd Najwyższy w sprawie Adriana W., po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w O., postanowieniem z dnia 7 września 2001 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:

„Czy wobec sprawcy czynu z art. 178a § 2 k.k. ma zastosowanie przepis

art. 42 § 2 k.k.?”

postanowił

o d m ó w i ć podjęcia uchwały.

Z u z a s a d n i e n i a:

Zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu wyłoniło

się na tle następującej sytuacji faktycznej:

Sąd Rejonowy w N. wyrokiem z dnia 30 marca 2001 r. uznał Adriana

W. za winnego tego, że w dniu 21 grudnia 2000 r. w N. kierował rowerem

znajdując się w stanie nietrzeźwości – to jest występku określonego w art.

178a § 2 k.k. i na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł

wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na

okres roku i 6 miesięcy. Wyrok ten zaskarżył prokurator w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych, zarzucając obrazę art. 42 § 2 k.k. w zw.

z art. 43 § 1 k.k., polegającą na orzeczeniu zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych na okres określony w miesiącach, a nie w pełnych latach.

Sąd Okręgowy w O. powziął wątpliwości wyrażone w przedstawionym pytaniu. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono m. in. „że mająca

pierwszeństwo wykładnia językowa przepisu art. 42 § 2 k.k. prowadzi do

jednoznacznego wniosku, iż orzeczenie w takim przypadku zakazu prowadzenia wszelkich albo określonego rodzaju pojazdów mechanicznych jest

obligatoryjne”. Wątpliwości, zdaniem tego Sądu, rodzą się na tle wykładni

systemowej gdyż celem stosowania środka karnego wskazanego w art. 39

pkt 3 k.k. jest zabezpieczenie przed popełnieniem podobnego przestępstwa, a nie ma możliwości orzekania zakazu prowadzenia pojazdów innych

niż mechaniczne. Ponadto obligatoryjne orzekanie tego środka karnego

może być sprzeczne z zasadami wyrażonymi w art. 53 § 1 k.k. w zw. z art.

56 k.k., powodując dolegliwość przekraczającą stopień winy.

Prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o udzielenie następującej odpowiedzi: „w razie skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 2 k.k.

sąd obowiązany jest orzec wobec sprawcy – na podstawie art. 42 § 2 k.k. –

zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych określonego rodzaju”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego wynika, że wątpliwości tego Sądu nie są wynikiem dokonanej wykładni językowej, gdyż art.

42 § 2 k.k. sformułowany jest w sposób jednoznaczny. Sprawca przestępstwa określonego w art. 178a § 2 k.k. zostaje skazany za przestępstwo

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jako osoba uczestnicząca w ruchu, a zatem popełnia przestępstwo wymienione w art. 42 § 1 k.k. Do znamion przestępstwa określonego w art. 178a § 2 k.k. należy to, że sprawca

znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego,

co przewiduje również art. 42 § 2 k.k.

W konsekwencji stwierdzić należy, że: w razie skazania za przestępstwo określone w art. 178a § 2 k.k. sąd obowiązany jest orzec wobec

sprawcy – na podstawie art. 42 § 2 k.k. – zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.

Tak jednoznaczne sformułowanie omawianych przepisów wyklucza

korygowanie ich treści za pomocą innych metod wykładni, w tym celowościowej czy systemowej. Taki zabieg w istocie prowadziłby do uchylania w

drodze interpretacji mocy obowiązującej prawa stanowionego.

Zauważyć ponadto należy, że jest faktem notoryjnym, iż nowelizacja

kodeksu karnego, dokonana ustawą z dnia 14 kwietnia 2000 r. (Dz.U. Nr

48 poz. 548), była wyrazem tendencji do zaostrzenia represji karnej za

przestępstwa drogowe popełnione w stanie nietrzeźwym (…). W efekcie

tego można mieć wątpliwości co do słuszności wprowadzonego uregulowania (a zwłaszcza, czy co do sprawcy przestępstwa określonego w art.

178a § 2 k.k. nie powinien mieć zastosowania art. 42 § 1 k.k., przewidujący

fakultatywne stosowanie środka karnego), lecz nie oznacza to, iż omawiane przepisy wymagają „zasadniczej wykładni ustawy” w rozumieniu art. 441

§ 1 k.p.k.

W tym zakresie Sąd Najwyższy – w składzie rozpoznającym niniejszą

sprawę – podziela w pełni poglądy wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2001 r., (niepubl.).

Podkreślenia ponadto wymaga, że rozpoznając niniejszą sprawę Sąd

Najwyższy nie rozważał zagadnienia (omawianego we wniosku Prokuratora Prokuratury Krajowej oraz w powołanym postanowieniu Sądu Najwyższego), czy art. 42 § 2 k.k. ma zastosowanie także do pieszego. Pieszy nie

może być podmiotem przestępstwa określonego w art. 178a § 2 k.k. Zagadnienie to nie ma zatem związku z rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, a

więc nie może podlegać wykładni w trybie art. 441 § 1 k.p.k.