Supreme Court dismisses retrial request as obviously groundless due to lack of new legal grounds.

Sygn. akt I KO 40/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 stycznia 2021 r., w sprawie wniosku K. J., skazanego z art. 258 § 3 k.k. i innych, o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…) na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił:

1. odmówić przyjęcia wniosku K. J. wobec jego oczywistej bezzasadności;

2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów postępowania wznowieniowego.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego w dniu 19 listopada 2020 r. wpłynął kolejny wniosek skazanego K. J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym, ale nie w zakresie winy i kary, wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…).Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek skazanego K. J. jest oczywiście bezzasadny i dlatego należało odmówić jego przyjęcia. Z ugruntowanego już orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k., osobisty wniosek strony o wznowienie postępowania podlega, w sposób formalny, wstępnej kontroli w zakresie jego treści.

W wypadku stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności, pismo procesowe nie podlega procedurze uzupełnienia jego braków formalnych, w tym dotyczących przymusu adwokackiego. O oczywistej bezzasadności wniosku możemy mówić także wtedy, gdy nie zawiera on żadnych racjonalnych i obiektywnych przesłanek do merytorycznego badania podstaw wznowienia, określonych przepisami prawa procesowego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 maja 2016 r., V KO 39/16 i z dnia 26 czerwca 2017 r., III Ko 45/17, Lex 2071609, 2338021).Analiza wniosku w niniejszej sprawie pozwala stwierdzić, że żadna ze wskazanych w nim okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k., a jedynie dowodzi jego tożsamości, w znacznej części, w sferze motywacyjnej ze złożonym wcześniej wnioskiem, w którym również skazany usiłował zanegować swoje sprawstwo, wskazując na naruszenia prawa jakich rzekomo miały się dopuścić Sądy orzekające, co doprowadziło w istocie do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie.

Nie dostrzegając więc jakichkolwiek nowych argumentów świadczących o konieczności wznowienia postępowania z tego powodu, stwierdzić należy, że brak jest również potrzeby powtarzania wcześniej prezentowanej argumentacji Sądu Najwyższego, który do okoliczności związanych z zaświadczeniem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. oraz nieudostępnienia skazanemu akt sprawy, wyczerpująco odniósł się w swoim wcześniejszym postanowieniu z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. I KO 21/19, podkreślając, że wskazane fakty i okoliczności nie mają waloru nowości, chociażby z uwagi na podnoszenie ich w postępowaniu odwoławczym, do których Sąd Apelacyjny odniósł się w sposób prawidłowy.Odnosząc się natomiast do twierdzeń skazanego, że w sprawie doszło do zmiany składu orzekającego oraz zmiany jego adwokata, to z uwagi na brak jakichkolwiek bardziej szczegółowych informacji, trudno przedstawić pogłębione rozważania w zakresie tych zarzutów.

Należy jedynie zauważyć, że Sąd Okręgowy w Ł. od chwili otwarcia przewodu sądowego w dniu 25 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. II K (…), aż do wydania wyroku w dniu 10 kwietnia 2017 r., rozpoznawał na rozprawie w niezmienionym składzie, a obrońcą K. J. był cały czas adw. D. M., który był osobiście obecny na większości terminów rozprawy przed Sądem Okręgowym jak i Sądem Apelacyjnym w (…), ewentualnie zastępował go inny obrońca z jego substytucji.Z tych względów, Sąd Najwyższy uznał, że wniosek skazanego o wznowienie postępowania jest oczywiście bezzasadny, gdyż nie spełnia podstawowych warunków ustawowych i dlatego należało odmówić jego przyjęcia na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.