Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DE FR IT EN
In Legislator analysieren
I KO 109/23 KI-generiert

Supreme Court dismisses ex officio retrial request for procedural retrial decision due to impossibility of retrial of retrial proceedings.

Geschäftsnummer I KO 109/23
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the defendant's request for an ex officio retrial of a prior decision denying such a retrial. The defendant argued that the original decision's composition violated judicial independence, but the court noted that retrial proceedings cannot be retried themselves. Consequently, the court ruled that no grounds existed to reopen the procedural decision already finalized by a higher court.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 542 § 3 k.p.k.; art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.: A procedural decision denying a retrial request or ruling on ex officio retrial grounds cannot itself be the subject of a subsequent retrial, whether initiated by a party or by the court ex officio.

Schlagwörter

KI-generiert
ex officio retrial procedural decision retrial of retrial judicial independence Supreme Court ruling

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 542 § 3 k.p.k.
akt I KO 50/23 na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. zarządza: stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej opisanego postępowania.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 542 § 3 k.p.k
akt I KO 50/23 na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. V KO 47/10
szerzej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. V KO 47/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. III KO 99/10
V KO 47/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. III KO 99/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. II KO 17/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. I KO 10/21
II KO 17/13; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. I KO 10/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2023 r., sygn.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2023 r., sygn. I KZP 17/22
I KO 10/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2023 r., sygn. I KZP 17/22 i argumentację przywołaną w tych judykatach).Z oczywistych względów żadnego wpływu na treść niniejszego zarządzenia nie mogły mieć podniesione przez skazanego w piśmie z dnia 1 grudnia 2023 r.
I KK 343/22
Supreme Court voids joint sentence merging fines for drug offenses and theft due to violation of speciality principle.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

I KO 109/23 ZARZĄDZENIE Dnia 1 lutego 2024 r. Sędzia Sądu Najwyższego Dariusz Kala w związku z pismem skazanego D. C. z dnia 1 grudnia 2023 r. sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt I KO 50/23 na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. zarządza: stwierdzić niedopuszczalność wznowienia z urzędu wyżej opisanego postępowania. UZASADNIENIEPismem z dnia 1 grudnia 2023 r. skazany D. C. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt I KO 50/23, na mocy którego stwierdzono, że brak jest podstaw do wznowienia z urzędu postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt I KK 343/22.

Jako podstawę wznowienia postępowania, w piśmie z dnia 1 grudnia 2023 r., skazany wskazał wystąpienie w tym postępowaniu uchybienia, stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającego na tym, że w składzie Sądu Najwyższego, który wydał wskazane wyżej postanowienie, zasiadały wyłącznie osoby powołane na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przez ustawę z dnia 8 grudnia 2017 r. Powyższa inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu.

Należy bowiem podzielić trafny pogląd, który od lat prezentowany jest w orzecznictwie, że nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu, samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku strony lub orzeczeniem o braku podstaw do wznowienia ex officio (zob. szerzej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. V KO 47/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. III KO 99/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn.

II KO 17/13; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2021 r., sygn. I KO 10/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2023 r., sygn. I KZP 17/22 i argumentację przywołaną w tych judykatach).Z oczywistych względów żadnego wpływu na treść niniejszego zarządzenia nie mogły mieć podniesione przez skazanego w piśmie z dnia 1 grudnia 2023 r. argumenty dotyczące wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2022 r., sygn. I KK 343/22. Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak wyżej.[J.J.] [ał]