Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
I KK 182/21 KI-generiert

Supreme Court quashes fine for exceeding statutory daily fine limit in mandatory judgment under Art. 23 § 2 k.k.s.

Geschäftsnummer I KK 182/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the fourth point of the Regional Court's mandatory judgment, which imposed a combined fine of 250 daily units. The General Prosecutor argued this violated Article 23 § 2 of the Criminal Code by exceeding the 200-unit cap for mandatory judgments. The Court ruled that the statutory limit applies to the combined fine as well, making the 250-unit penalty a gross violation of material law.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 23 § 2 k.k.s.; The statutory maximum limit for daily fines in mandatory judgments applies to the combined fine, and any amount exceeding this limit constitutes a gross violation of material law.

Schlagwörter

KI-generiert
mandatory judgment combined fine statutory limit gross violation Criminal Code daily fine units prosecutor appeal Steuerhinterziehungsverfahren

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 23 § 2 k.k.s.
Zgodnie bowiem z art. 23 § 2 k.k.s. wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą.
Art. 39 § 1 k.k.s.
z art.6 § 2 k.k.s., za który wymierzono mu karę 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych.Na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. w zw.
Art. 23 § 1, § 2 i § 3 k.k.s.
z art. 23 § 1, § 2 i § 3 k.k.s. połączono orzeczone kary grzywny i wymierzono karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na 100 zł (pkt.
Art. 521 § 1 k.p.k.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi: „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.
art. 56 § 2 k.k
P., skazanego z art. 56 § 2 k.k.s.
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 61 § 1 k.k
art. 7 § 1 k.k
z art. 7 § 1 k.k.s., za który wymierzono mu karę 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych,- czynu z 54 § 2 k.k.s.
art.6 § 2 k.k
z art.6 § 2 k.k.s., za który wymierzono mu karę 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych.Na podstawie art.
KI-generiert
IV KK 58/21
Supreme Court dismisses appeal against joint liability of a company under bankruptcy proceedings for tax crimes. The company remains liable despite bankruptcy proceedings. The court clarifies that bankruptcy does not extinguish the company's legal existence or its ability to be held liable for crimes committed before the proceedings began. The court ruled that the company, not the bankruptcy administrator, is the beneficiary of the illicit gains and thus the proper subject of joint liability. The court dismissed the appeal as obviously groundless, holding that the company's legal personality persists despite the opening of bankruptcy proceedings. The court emphasized that the company, not the administrator, is the beneficiary of the illicit gains and thus the proper subject of joint liability. The court dismissed the appeal as obviously groundless, holding that the company's legal personality persists despite the opening of bankruptcy proceedings. The court emphasized that the company, not the administrator, is the beneficiary of the illicit gains and thus the proper subject of joint liability. The court dismissed the appeal as obviously groundless, holding that the company's legal personality persists despite the opening of bankruptcy proceedings. The court emphasized that the company, not the administrator, is the beneficiary of the illicit gains and thus the proper subject of joint liability.
I KK 97/23
Supreme Court quashes tax fraud appeal verdict due to improper single-judge hearing instead of required three-judge panel.
I KK 22/23
Supreme Court dismisses appeal on tax fraud; allows partial retrial regarding statute of limitations under COVID Act.
VI Ka 107/20
Appeal court quashes first-instance verdict for tax evasion due to factual errors regarding the defendant's awareness of tax obligations.
XI Ka 1183/13
Court dismissed tax fraud appeal, upholding conviction for failing to keep accounting books and file tax returns during business activity.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt I KK 182/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Klaudia Binienda w sprawie J. P., skazanego z art. 56 § 2 k.k.s. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2022 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w O. z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt II K […], uchyla pkt IV zaskarżonego wyroku i przekazuje w tym zakresie sprawę Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w O. z dnia 25 lipca 2018 r. (sygn. akt II K […]) J. P. został uznany winnym:- czynu z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., za który wymierzono mu karę 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych,- czynu z 54 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.. za który wymierzono mu karę 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych- czynu z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art.6 § 2 k.k.s., za który wymierzono mu karę 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych.Na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1, § 2 i § 3 k.k.s. połączono orzeczone kary grzywny i wymierzono karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na 100 zł (pkt.

IV wyroku).Wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi: „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 23 § 2 k.k.s., polegające na wymierzeniu oskarżonemu, w wyniku połączenia kar jednostkowych grzywny, w wysokości odpowiednio: 200 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych i 50 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, kary łącznej grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, to jest powyżej wskazanej w art. 23 § 2 k.k.s. górnej granicy możliwej do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego kary łącznej grzywny, wynoszącej 200 stawek dziennych.”Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie pkt IV zaskarżonego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w O. i przekazanie sprawy w tym zakresie wymienionemu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. W niniejszej sprawie w istocie doszło do błędu, który skutkował rażącym naruszeniem prawa materialnego na niekorzyść skazanego, co miało oczywisty wpływ na treść wyroku. Zgodnie bowiem z art. 23 § 2 k.k.s. wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą. Lege non distinguente dotyczy to także kary łącznej grzywny wymierzanej w takim wyroku.Orzeczenie 250 stawek dziennych grzywny, w obliczu limitu wynoszącego 200 jest niewątpliwe rażąco niekorzystnym orzeczeniem, gdyż przewidującym karę o ¼ wyższą niż maksymalna dopuszczalna.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.