Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
V CNP 26/11 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to lack of exceptional circumstances and missed appeal deadline.

Geschäftsnummer V CNP 26/11
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected a complaint challenging a final divorce property division order, citing procedural violations and missed deadlines. The appellant argued that the lower court failed to properly notify him of the hearing, yet he had not appointed a representative or attempted to establish one. The court ruled that since the appellant had the objective possibility to appeal but failed to do so without exceptional circumstances, the complaint was inadmissible.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 5192 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.: A complaint for invalidity is inadmissible if the party failed to use available appeal rights without an exceptional circumstance, such as serious illness or force majeure.

Schlagwörter

KI-generiert
complaint for invalidity exceptional circumstances missed appeal deadline property division procedural violation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 5192 § 2 k.p.c.
Analizując treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w sprawie (art. 5192 § 2 k.p.c.).
Art. 4248 § 2 k.p.c.
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.
Art. 214 § 1 k.p.c.
art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby nieważność postępowania zgodnie z art.
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
214 § 1 k.p.c., co powodowałoby nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.
art. 214 § 1 k.p.c
art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby nieważność postępowania zgodnie z art.
art. 379 pkt 5 k.p.c
214 § 1 k.p.c., co powodowałoby nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.
art. 5192 § 2 k.p.c
Analizując treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w sprawie (art. 5192 § 2 k.p.c.).
art. 4248 § 2 k.p.c
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt V CNP 26/11 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi J. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 2009 r., w sprawie z wniosku W. L. przy uczestnictwie J. L. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2011 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie J. L. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie o podział majątku wspólnego. Kwestionowane orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5192 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113).

Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w jego sprawie. Zaskarżonym prawomocnym postanowieniem Sąd Rejonowy ustalił skład majątku małżonków L., oraz dokonał podziału tego majątku. Skarżący J. L. z racji wykonywania zawodu marynarza często i długotrwale przebywał poza miejscem zamieszkania. Z tego powodu uczestnik nie stawił się na rozprawę poprzedzającą wydanie kwestionowanego postanowienia, czyniąc zarzut Sądowi Rejonowemu, że nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Wezwanie na rozprawę wraz z opinią biegłego zostało wysłane uczestnikowi na dwa wskazane przez niego adresy ze skutkiem doręczenia zastępczego.

W sprawie ustalono, że uczestnik nie 3 podjął próby ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania go w postępowaniu, bądź też pełnomocnika dla doręczeń. Nie potwierdził się zatem zarzut naruszenia prawa powodujący nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie - jak sam skarżący podaje - była możliwość zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego, istniała więc możliwość jego uchylenia lub zmiany. Skarżący nie złożył w terminie apelacji, a wniosek o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia został prawomocnie oddalony.

Sąd orzekający w sprawie niewadliwie uznał, że uczestnik nie wykazał braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia apelacji od skarżonego postanowienia. Analizując treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w sprawie (art. 5192 § 2 k.p.c.). Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to skarga jest niedopuszczalna. Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07;

OSNC-ZD 2008/4/107). Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.