Supreme Court dismisses disability assessment appeal, upholding lower court's finding of mild disability over moderate. The court rejected the claim that the applicant needed assistance for social roles. The decision confirms the lower court's evaluation of medical evidence was correct. The ruling emphasizes judicial discretion in assessing disability criteria. The court found no legal error in the original assessment. The applicant failed to prove the statutory requirement for moderate disability. The judgment upholds the existing disability classification as legally sound. The decision clarifies the interpretation of disability assistance thresholds. The court ruled against the applicant's request for a higher disability rating.

Sygn. akt I UK 373/07

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Romualda Spyt (przewodniczący) SSN Katarzyna Gonera SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) w sprawie z odwołania E. B. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. o ustalenie stopnia niepełnosprawności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 czerwca 2008 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 27 lutego 2007 r., oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie Odwołująca E. B. domagała się zmiany orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K., w którym 2 stwierdzono lekki stopień niepełnosprawności na okres do 31 sierpnia 2007 r., i ponownego ustalenia stopnia niepełnosprawności. Sąd Rejonowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z dnia 1 września 2006 r. oddalił odwołanie. Sąd posiłkując się opiniami biegłych lekarzy przeprowadzonych dla potrzeb postępowania przed Wojewódzkim Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydanych na podstawie badań przedmiotowych, jak również wyników badań ECHO, EKG oraz tomografii komputerowej, w wyniku których odwołującą zakwalifikowano do lekkiego stopnia niepełnosprawności oraz po przeprowadzeniu także dowódu z opinii biegłych: kardiologów, specjalistów chorób wewnętrznych, specjalisty z zakresu medycyny przemysłowej i chorób płuc - ustalił, że odwołująca może być zakwalifikowana jedynie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Apelację od wyroku złożyła E. B. zaskarżając w całości powyższy wyrok oraz wnosząc o jego uchylenie lub zmianę przez przyznanie jej umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r. oddalił apelację stwierdzając, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że odwołująca nie potrzebuje pomocy innych osób przy zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych, a zatem brak jest przesłanek do zaliczenia odwołującej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności w myśl art. 4 ust. 2 powołanej ustawy.

Stwierdził ponadto, że charakter dolegliwości odwołującej w związku z jednoczesną możliwością kontynuowania zatrudnienia przesądza o zasadności zaliczenia jej do lekkiego stopnia niepełnosprawności zgodnie z art. 4 ust 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę kasacyjną wskazując naruszenie prawa materialnego - art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 r. nr 123 poz. 776 z późno zm.) przez jego błędną wykładnię ewentualnie przez błędne przyjęcie istnienia związku pomiędzy ustalonym przez Sąd stanem faktycznym, a wskazaną normą prawną wobec przyjęcia, iż o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności decyduje fakt braku możliwości 3 kontynuowania zatrudnienia oraz potrzeba pomocy innych osób w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych, podczas gdy przepis ten, wskazując podstawy do uznania umiarkowanego stopnia niepełnosprawności takich przesłanek nie przewiduje; art. 4 ust. 2 ustawy odwołuje się do przesłanki „wymagania przez osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych", co nie jest tożsame z pojęciem "potrzeby pomocy innych osób w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych", ponadto brak możliwości kontynuowania zatrudnienia nie jest według art. 4 ust. 2 jedynym, wyłącznym kryterium dla stwierdzenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

Jako drugą podstawę skargi kasacyjnej odwołująca wskazała naruszenie przepisów kodeksu postępowania cywilnego - art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, wobec ograniczenia się do powielenia przez Sąd drugiej instancji treści uzasadnienie Sądu pierwszej instancji, bez rzeczywistej merytorycznej kontroli zaskarżonego apelacją orzeczenia, - art. 328 § 2 k.p.c. wobec braku ustaleń faktycznych objętych dyspozycją art. 4 ust. 2 ustawy, niewskazanie kompletnej podstawy prawnej tj. § 29 i § 30 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U.

Z 2003 r. nr 139 poz. 1328) w związku z art. 6c ust. 9 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz brak przeprowadzenia z punktu widzenia prawnego, analizy ustalonego w sprawie stanu faktycznego, - art. 382 k.p.c. wobec nieuzupełnienia postępowania dowodowego przez Sąd drugiej instancji co potwierdza brak merytorycznego stanowiska Sądu w odniesieniu do zarzutów apelacji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 3983 § 1 k.p.c., tak więc przede wszystkim należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania i zbadać, czy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenianej sprawie zarzuty skargi, w tej części, dotyczyły właściwie ustalenia faktów, przez zakwestionowanie braku wydania uzupełniającej opinii biegłych, a nadto oceny dowodów „przez nierozważenie wszystkich dowodów". Zarzuty te nie mogą być uznane za zasadne. W sprawie zostało ustalone (na 4 podstawie przeprowadzonych dowodów), że wnioskodawczyni może być zaliczona do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności.

Fakt, że zgodnie z art. 286 k.p.c. sąd może zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, nie oznacza, że w każdym przypadku jest to konieczne, potrzeba taka może wynikać z okoliczności sprawy i podlega ocenie sądu orzekającego. W rozpoznawanej sprawie nie było to konieczne, opinie biegłych złożone w sprawie były bowiem, tak w diagnozie jak i w konkluzjach, jednoznaczne. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena, dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a nadto winna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i - ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000 nr 17, poz. 655).

Tak procedował Sąd w niniejszej sprawie, stąd odmienny pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej nie jest zasadny. W związku z próbą podważenia ustaleń faktycznych, skoncentrowanej na twierdzeniu zmierzającym do wykazania naruszenie art. 4 ust 2 powołanej ustawy poprzez błędne przyjęcie istnienia związku pomiędzy ustalonym przez Sąd stanem faktycznym, a wskazaną normą prawną, w skardze tej został przytoczony jedynie argument, że obydwa Sądy odmawiając prawa do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wbrew dyrektywie art. art. 4 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przyjęły, że u skarżącej nie zachodzi przesłanka w postaci „potrzeby pomocy innych osób przy zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych” skarżącej, podczas gdy przepis ten, wskazując podstawy do uznania umiarkowanego stopnia niepełnosprawności takiej przesłanki nie przewiduje - odwołuje się on do przesłanki „(...) czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych".

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że wskazany argument nie wpływa na okoliczność, że w niniejszej sprawie Sąd dokonał właściwej oceny stanu zdrowia skarżącej, w sytuacji gdy z dowodów zarówno zgromadzonych przed właściwym organem, jak i przed 5 sądem nie wynika, że odwołująca potrzebowała „czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych”, Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że skarżąca mając możliwość wykazania spełnienia powołanej przesłanki, mogła na tę okoliczność przedstawić stosowne dowody lub wystąpić przed Sądem z wnioskiem o ich przeprowadzenie.

W tym stanie rzeczy pomimo, że jak słusznie skarżąca podnosi, że przesłanka „pomocy innych osób przy zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych” służy jedynie do stwierdzenia znacznego stopnia niepełnosprawności, o którym stanowi art. 4 w ust. 1 i ust. 4 przedmiotowej ustawy, stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec powyższego Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji. /tp/