Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of proven damage under Civil Procedure Code.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court rejected the defendant's appeal challenging a final judgment restoring the plaintiff's possession of a residential property. The defendant argued violations of civil and procedural codes, claiming the appeal was necessary as other legal remedies were exhausted. The court dismissed the appeal because the plaintiff failed to substantiate the required damage under Article 4245 § 1 of the Civil Procedure Code, specifically failing to prove the loss of process costs as a compensable injury.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for non-compliance with law requires the appellant to substantiate the occurrence of damage caused by the contested judgment; process costs awarded in the contested judgment do not constitute such damage.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt I CNP 47/08 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi G. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt I Ca (…), wydanego w sprawie z powództwa J. M. przeciwko G. B. o ochronę posiadania lokalu mieszkalnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2008 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Pozwana złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 października 2007 r.
Wyrokiem tym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28 maja 2007 r. i przywrócono powodowi posiadanie lokalu mieszkalnego położonego w Ł. w budynku przy ul. M. Zaskarżonemu wyrokowi pozwana zarzuciła naruszenie: art. 336 k.c. w zw. z art. 338 k.c. i art. 344 k.p.c., art. 5 k.c., art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 325 k.p.c., art. 328 § 2 w zw. z art. 233, art. 382 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., art. 445 k.p.c. w zw. z art. 58 § 2 k.r. i op. i art. 205 k.p.c. Pozwana wskazywała, że wzruszenie zaskarżonego roszczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest obecnie możliwe.
W wyniku zaskarżonego wyroku skarżąca poniosła szkodę w mieniu w wysokości 2.000 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. uprawdopodobnienie wyrządzenia 2 szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda nastąpiła ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie stosownych dowodów.
Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie odpowiedniego wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy tą szkodą a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (tak np. postanowienie z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nieopubl.; postanowienie z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Koszty procesu, którymi strona została obciążona w kwestionowanym w skardze orzeczeniu, nawet gdyby zostały one już uiszczone przed wniesieniem skargi, nie stanowią szkody w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c. (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06 nieopubl.).
Za ukształtowane w judykaturze należy uznać stanowisko, zgodnie z którym przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość jej wystąpienia w przyszłości (tak np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2007 r., IV CNP 29/07, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06). Z treści skargi wynika to, że jednak został spełniony wymóg przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wprawdzie skarżąca wskazuje na to, że poniosła szkodę w mieniu w kwocie 2.000 zł [s. (…) skargi], ale określa tę szkodę jako „koszty przegranego procesu oraz wydatki związane z wymianą zamków w całym domu”. [s. (…) skargi].
W końcowym fragmencie skargi skarżąca stwierdza także, że „poniesie też stratę majątkową związaną z utrzymaniem domu, wymianą zamków i koniecznością eksmitowania powoda”. Jak stwierdzono wcześniej, koszty procesu, zasądzone kwestionowanym w skardze wyroku, nie stanowią szkody w rozumieniu art. 4245 § 1 k.p.c. To samo odnosi się do szkody jeszcze nieistniejącej w chwili złożenia skargi. W związku z tym, że skarżąca nie spełniła wymogu skargi przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., należało jej skargę odrzucić jako niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c. ).