Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CO 9/03 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for retrial against cassation denial due to non-final ruling and invalid constitutional interpretation citation.

Geschäftsnummer III CO 9/03
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal for retrial against its own prior decision denying cassation. The plaintiff argued that a new Constitutional Tribunal interpretation justified reopening the case, but the court found the appealed order was merely procedural, not a final judgment on the merits. Consequently, the court ruled that such orders cannot be grounds for retrial under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 399, 524 § 1 k.p.c.; Art. 4011 § 1 k.p.c.: An appeal for retrial is inadmissible against procedural rulings on cassation unless they constitute final judgments on the merits, and a Constitutional Tribunal interpretative ruling does not trigger the statutory conditions for retrial.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for retrial cassation denial procedural ruling Constitutional Tribunal interpretative ruling Civil Procedure Code final judgment

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 399 k.p.c.
Zgodnie z art. 399 i 524 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu art.
Art. 524 § 1 k.p.c.
Art. 3531 k.p.c.
399 i 524 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu art. 3531 k.p.c., wznowienia postępowania można żądać w wypadku jego zakończenia prawomocnym wyrokiem, postanowieniem co do istoty sprawy wydanym w postępowaniu nieprocesowym albo nakazem zapłaty (por.
Art. 4011 § 1 k.p.c.
interpretacyjne nie mieści się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c. Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca) Sędzia SN Maria Grzelka Sędzia SN Marek Sychowicz Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa "Ż." S.A.
Art. 1148 § 2 k.p.c.
Należy zatem stwierdzić, że dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania od prawomocnych orzeczeń co do istoty sprawy jest zasadą konstrukcyjną tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, dopełnianą przez unormowania zawarte w art. 1148 § 2 i art.
Art. 1151 § 2 k.p.c.
1148 § 2 i art. 1151 § 2 k.p.c., przyjmuje się bowiem powszechnie, że postanowienia w przedmiocie uznania i stwierdzenia wykonalności orzeczenia zagranicznego są orzeczeniami merytorycznymi, korzystającymi z prawomocności materialnej.
Art. 190 ust. 4 Konstytucji
Takie ukształtowanie zasad wznowienia postępowania nie pozostaje w kolizji z art. 190 ust. 4 Konstytucji, który upoważnił ustawodawcę „zwykłego” do samodzielnego, suwerennego unormowania „zasad i trybu” wznowienia postępowania w przepisach właściwych dla danego postępowania (por.
Art. 410 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn skarga podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).
art. 393 § 1 k.p.c
3937 § 1 w związku z art. 393 § 1 k.p.c.) jest niedopuszczalna.
art. 4011 § 1 k.p.c
interpretacyjne nie mieści się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
I CZ 152/72
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 1973 r., I CZ 152/72, OSNCP 1973, nr 7-8, poz.
I CZ 46/78
143, z dnia 28 kwietnia 1978 r., I CZ 46/78, nie publ.
I CZ 82/80
, z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 82/80, nie publ., z dnia 22 listopada 1999 r., I CKN 1085/99, „Biuletyn Sądu Najwyższego” 2000, nr 1, s.
I CKN 1085/99
, z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 82/80, nie publ., z dnia 22 listopada 1999 r., I CKN 1085/99, „Biuletyn Sądu Najwyższego” 2000, nr 1, s.
III CO 6/02
12 oraz z dnia 6 listopada 2002 r., III CO 6/02, „Izba Cywilna” 2003, nr 6, s.
I CO 7/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2003 r., I CO 7/03, OSNC 2004, nr 1, poz.
C.I. 2821/34
także orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1935 r., C.I. 2821/34, Zb.
C.II. 206/38
389 oraz z dnia 19 września 1938 r., C.II. 206/38, OSP 1939, poz.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CO 9/03 1. Skarga o wznowienie postępowania od postanowienia Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 3937 § 1 w związku z art. 393 § 1 k.p.c.) jest niedopuszczalna.

2. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego tzw. interpretacyjne nie mieści się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c. Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca) Sędzia SN Maria Grzelka Sędzia SN Marek Sychowicz Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa "Ż." S.A. w W. – Fabryki Żelatyny w P. przeciwko Przedsiębiorstwu Przewozu Towarów PKS Nr 2 w L. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2003 r., na skutek skargi strony pozwanej o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2002 r. odrzucił skargę. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 1 lutego 2002 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji powódki „Ż.” S.A. w W., Fabryki Żelatyny w P., od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 1998 r. W dniu 14 lipca 2003 r. strona powodowa zaskarżyła to postanowienie skargą o wznowienie postępowania, w której powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca 2003 r., SK 12/03, oraz przepis art. 4011 § 1 i 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 399 i 524 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu art. 3531 k.p.c., wznowienia postępowania można żądać w wypadku jego zakończenia prawomocnym wyrokiem, postanowieniem co do istoty sprawy wydanym w postępowaniu nieprocesowym albo nakazem zapłaty (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 1973 r., I CZ 152/72, OSNCP 1973, nr 7-8, poz. 143, z dnia 28 kwietnia 1978 r., I CZ 46/78, nie publ. , z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 82/80, nie publ., z dnia 22 listopada 1999 r., I CKN 1085/99, „Biuletyn Sądu Najwyższego” 2000, nr 1, s. 12 oraz z dnia 6 listopada 2002 r., III CO 6/02, „Izba Cywilna” 2003, nr 6, s. 48).

Zasadę tę potwierdza także art. 4011 § 1 k.p.c., z którego wynika, że przedmiotem skargi o wznowienie może być tylko wyrok, wydany na podstawie aktu normatywnego, uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą. Należy zatem stwierdzić, że dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania od prawomocnych orzeczeń co do istoty sprawy jest zasadą konstrukcyjną tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, dopełnianą przez unormowania zawarte w art. 1148 § 2 i art. 1151 § 2 k.p.c., przyjmuje się bowiem powszechnie, że postanowienia w przedmiocie uznania i stwierdzenia wykonalności orzeczenia zagranicznego są orzeczeniami merytorycznymi, korzystającymi z prawomocności materialnej.

Trzeba dodać, że dopuszczalność skargi tylko od wyroków stanowi istotę modelu wznowienia postępowania w postępowaniu cywilnym od chwili obowiązywania kodeksu postępowania cywilnego z 1930 r. (art. 422 d.k.p.c.; por. także orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1935 r., C.I. 2821/34, Zb. Urz. 1935, poz. 389 oraz z dnia 19 września 1938 r., C.II. 206/38, OSP 1939, poz. 85). Takie ukształtowanie zasad wznowienia postępowania nie pozostaje w kolizji z art. 190 ust. 4 Konstytucji, który upoważnił ustawodawcę „zwykłego” do samodzielnego, suwerennego unormowania „zasad i trybu” wznowienia postępowania w przepisach właściwych dla danego postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2003 r., I CO 7/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 14).

Jest jasne, że pod pojęciem „zasad”, o których mowa w art. 190 ust. 4, kryją się zasady konstrukcyjne instytucji wznowienia postępowania, a wśród nich – określenie orzeczeń podlegających zaskarżeniu. Zważywszy zatem, że zaskarżone przez powoda orzeczenie nie jest wyrokiem ani – co nietrafnie sugeruje strona powodowa – postanowieniem co do istoty sprawy, wniesioną skargę o wznowienie postępowania należy uznać za niedopuszczalną. W tej sytuacji marginesowe znaczenie ma okoliczność, że skarżąca powołała się w skardze na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego tzw. interpretacyjne, które nie orzeka o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, w związku z czym, przedstawiając jedynie określoną propozycję wykładni, nie eliminuje z porządku prawnego jakiegokolwiek przepisu prawnego, a zatem nie mieści się w hipotezie art. 4011 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn skarga podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).