Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II CZ 76/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for non-enforcement of final judgment due to inadmissibility under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer II CZ 76/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the debtor's appeal challenging a final judgment regarding the transfer of property to a judicial auction buyer. The court ruled the appeal was inadmissible because the right to file such a challenge was abolished by a 2010 amendment to the Civil Procedure Code, which applied retroactively to this case. Additionally, the appeal failed to meet mandatory legal representation requirements, rendering it procedurally void without needing to examine the merits or the filing deadline.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 7674 § 3 k.p.c.; Art. 4246 § 3 k.p.c. in conjunction with Art. 871 § 1 k.p.c.: An appeal for non-enforcement of a final judgment is inadmissible in enforcement proceedings under the current statutory regime, and failure to comply with mandatory legal representation bars the appeal regardless of the filing deadline.

Schlagwörter

KI-generiert
enforcement proceedings final judgment inadmissibility legal representation Civil Procedure Code retroactive application judicial auction

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 7674 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 7674 § 3 k.p.c. w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje.
Art. 4246 § 3 k.p.c.
Jako podstawę odrzucenia skargi, Sąd wskazał w sentencji art. 4246 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 871 § 1 k.p.c.
z art. 871 § 1 k.p.c. W zażaleniu zarzucono naruszenie art.
Art. 39814 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie, jako oczywiście bezzasadne, nie zawierające żadnych argumentów, podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Ze względu na oczywistą bezzasadność zażalenia, którego wniesienie w istocie narażało R.
Art. 102 k.p.c.
na koszty, Sąd Najwyższy odstąpił od obciążenia skarżącego kosztami, którymi - przy braku tej szczególnej sytuacji - powinien zostać obciążony w związku z wniesieniem przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa odpowiedzi na zażalenie (art. 102 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3, art. 39821 i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).
art. 4246 § 3 k.p.c
Jako podstawę odrzucenia skargi, Sąd wskazał w sentencji art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
Skarga podlegała odrzuceniu także z powodu niezachowania przy jej sporządzeniu przymusu adwokacko - radcowskiego, o którym mowa art. 871 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II CZ 76/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote SSA Jacek Grela w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku […] Spółki Akcyjna z siedzibą w P/ obecnie […] - Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w P., S. – C. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. i Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. przeciwko dłużnikowi R. S. przy udziale A. S., H. S., Przedsiębiorstwa Polsko - Marokańskiego "C." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., Z.

S., V. V., Z. Ś., Gminy D., Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "V." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., P.P.H. S. T. B. oraz nabywcy licytacyjnego K. Ł. – C. o egzekucję należności pieniężnej z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW […], w przedmiocie skargi dłużnika R. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 października 2009 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r., zażalenia R. S. na postanowienie Sądu Rejonowego w Ś. 2 z dnia 25 października 2013 r., oddala zażalenie i nie obciąża R.

S. kosztami postępowania zażaleniowego. 3

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. z siedzibą w K. odrzucił skargę dłużnika R. S. z dnia 12 września 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 1 października 2009 r. co do udzielenia przybicia na rzecz nabywcy licytacyjnego K. Ł.-C. Jako podstawę odrzucenia skargi, Sąd wskazał w sentencji art. 4246 § 3 k.p.c. w zw. z art. 871 § 1 k.p.c. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 4246 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że skarga została wniesiona po terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 7674 § 3 k.p.c. w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Przepis ten jest efektem zmian wprowadzonych na mocy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037). Zważywszy, że w niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została wniesiona w dniu 12 września 2013 r., tj. w stanie prawnym obowiązującym po wejściu w życie wspomnianej ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., należy ją uznać za niedopuszczalną (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., II CNP 16/14, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2014 r., nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2012 r., V CNP 44/11, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010 r., IV CNP 61/10, nie publ.).

Nie ulega przy tym wątpliwości, że postanowienie co do przybicia na rzecz licytanta (art. 987 i n. k.p.c.) – usytuowane w części trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego - objęte jest regulacją z art. 7674 § 3 k.p.c. Z tego względu skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Skarga podlegała odrzuceniu także z powodu niezachowania przy jej sporządzeniu przymusu adwokacko - radcowskiego, o którym mowa art. 871 § 1 k.p.c. (art. 4246 § 3 k.p.c.), wady tej nie może sanować, zawarte w zażaleniu, 4 stwierdzenie, że „skarżący nie miał wiedzy, iż w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych”.

Już z tych względów skarga podlegała odrzuceniu bez potrzeby badania, czy zachowany został termin do jej wniesienia, o którym mowa w art. 4246 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn zażalenie, jako oczywiście bezzasadne, nie zawierające żadnych argumentów, podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Ze względu na oczywistą bezzasadność zażalenia, którego wniesienie w istocie narażało R. S. na koszty, Sąd Najwyższy odstąpił od obciążenia skarżącego kosztami, którymi - przy braku tej szczególnej sytuacji - powinien zostać obciążony w związku z wniesieniem przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa odpowiedzi na zażalenie (art. 102 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).