III KZ 87/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KZ 87/14 … POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie wniosku A. B. o wznowienie postepowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 sierpnia 2014 r., utrzymującym w mocy zarządzenie Sędziego Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 kwietnia 2014 r., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 listopada 2014 r. zażalenia A. B. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 26 września 2014 r., o odmowie przyjęcia wniosku p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Zastępca II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówiła przyjęcia wniosku A. B. o wznowienie postępowania w powyżej wskazanej sprawie – na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. – wobec tego, iż jest on niedopuszczalny z mocy prawa. Zażalenie na to zarządzenie wniósł A. B. Podniósł w nim, że zaskarżone zarządzenie jest niesłuszne, bo zamyka skarżącemu prawo do sądu i prawo do przedstawienia swoich racji. Nadto nie jest prawdą, że orzeczenie zapadłe w postępowaniu, którego wznowienia on się domaga nie rozstrzyga o odpowiedzialności karnej, „bowiem to skarżący zarzuca, 2 że inna osoba poniesie tą odpowiedzialność, a zatem odnosi się do głównego, zasadniczego przedmiotu”.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sad Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zaskarżone nim zarządzenie wydano w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy karnej procesowej, które skarżący w swoim zażaleniu całkowicie ignoruje. Nie ulega wszak wątpliwości, że prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie karne w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k., jest takie, które rozstrzyga odnośnie odpowiedzialności karnej (por. też postanowienia Sądu Najwyższego z: 29 stycznia 2008 r., IV KO 118/07,Lex nr 346765, 28 listopada 2013 r., IV KO 75/13., Lex nr 1396786, 13 sierpnia 2014 r., III KZ 44/14, Lex nr 1493989).

Stąd też za tego rodzaju orzeczenie nie może być uznane postanowienie sądu odwoławczego utrzymujące w mocy zaskarżone zarządzenie upoważnionego sędziego Sadu Rejonowego o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie tego Sadu o utrzymaniu w mocy postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego. Nie należy ono bowiem z pewnością do orzeczeń kończących postępowanie sądowe w rozumieniu przywołanego na wstępie przepisu. Nie rozstrzyga bowiem co do odpowiedzialności karnej, a jedynie o dopuszczalności wniesienia zażalenia na wydane przez sąd w trybie art. 329 k.p.k. w zw. z art. 306 § 1 i 2 k.p.k. postanowienie.

Niezależnie od takiego tylko przedmiotu rozstrzygnięcia tego orzeczenia determinującego samoistnie niemożność uznania go za takie o którym mowa w art. 540 § 1 k.p.k., zauważyć nadto należy, iż przewidziana w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego instytucja wznowienia postępowania dotyczy tylko postępowania sądowego . Orzeczenie sądu zapadłe w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, czy dochodzenia, jak też o ich umorzeniu, z pewnością nie jest wydane w toku „postępowania sądowego” – w ujęciu art. 540 § 1 k.p.k., skoro stanowi czynność, którą sąd ten podejmuje nie w toczącym się postępowaniu sądowym, ale tylko w postępowaniu przygotowawczym, na mocy specjalnego (wyrażonego w przywołanym przepisie) ustawowego umocowania. 3 Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania zasadności zaskarżonego zarządzenia, tym bardziej, że te podniesione przez skarżącego w zażaleniu argumenty są całkowicie bezprzedmiotowe.

Nie mają one bowiem żadnego znaczenia dla oceny tej opisanej i wyłącznie podlegającej kontroli instancyjnej w niniejszym postępowaniu, sytuacji procesowej, której koniecznym następstwem jest zaskarżone zarządzenie. Z tych to względów postanowiono jak wyżej.