Supreme Court dismisses appeal against final order rejecting appeal, ruling it did not cause the claimed loss.
Polen (PL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the leasing company's appeal against the district court's final order rejecting its appeal. The leasing company argued that the final order caused loss by leaving the earlier judgment in force, which it refused to accept. The court held that the final order itself did not cause the loss; rather, the loss stemmed from the original judgment, which was not a proper subject of this specific appeal.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal against a final order dismissing an appeal is inadmissible if the applicant fails to prove that the order itself caused the alleged damage, as the damage must result from the specific judgment being appealed.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt II CNP 92/06 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Myszka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2006 r., skargi Towarzystwa Finansowo - Leasingowego S.A. w Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 13 lipca 2006 r., wydanego w sprawie z powództwa "E." S.A. w K. przeciwko Towarzystwu Finansowo - Leasingowemu S.A. w Z. o zapłatę, odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 13 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie pozwanej spółki pod firmą „Towarzystwo Finansowo – Leasingowe” S.A. w Z. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 11 maja 2006 r. odrzucające apelację tej spółki od wyroku z dnia 22 marca 2006 r., którym zasądzona została od niej na rzecz powodowej spółki pod firmą „E.” S.A. kwota 56 381,76 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 stycznia 2006 r. do dnia zapłaty.
Na postanowienie Sądu Okręgowego spółka „Towarzystwo Finansowo – Leasingowe” S.A. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być jednak tylko takie orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda.
Wynika to wyraźnie z art. 4241 § 1 k.p.c., a także z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., zgodnie z którym skarga powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Spełniając to wymaganie skarżąca twierdziła, iż szkoda jaka została jej wyrządzona polega na tym, że o w obrocie prawnym pozostał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 marca 2006 r. zasądzający od niej kwotę 56 381,76 zł z odsetkami, z którego treścią „w żadnym wypadku zgodzić się nie może”.
Skarżącej chodzi zatem o szkodę wyrządzoną przez wydanie wyroku z dnia 22 marca 2006 r. i tego orzeczenia może dotyczyć skarga przewidziana w art. 4241 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 139). 3 Skoro skarżąca nie uprawdopodobniła, by wyrządzona jej szkoda była następstwem wydania zaskarżonego postanowienia, a nie wyroku z dna 22 marca 2006 r., Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. postanowił, jak w sentencji. db