Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 414/13 KI-generiert

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded for procedural errors in first instance not applicable to appellate review.

Geschäftsnummer III KK 414/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the appellate court violated procedural rules by relying on unsworn witness statements and failing to address specific defense points. The court rejected these claims, noting that the appellate court did not conduct its own fact-finding and that the lower court's evidence evaluation remained within legal bounds.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 92 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: An appeal against a judgment of the court of second instance is inadmissible for alleging procedural violations committed during the proceedings of the court of first instance.

Schlagwörter

KI-generiert
criminal appeal appellate review procedural violation fact-finding authority obviously unfounded

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 92 k.p.k.
Naruszenia art. 92 i art.
Art. 410 k.p.k.
z art. 410 k.p.k., polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków L.
Art. 457 § 3 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 4 k.p.k.
z art. 410 k.p.k., polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków L.
Art. 7 k.p.k.
11-12 uzasadnienia wyroku i podał powody, dla których ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy mieści się – jego zdaniem - w granicach dyrektyw art. 7 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 92 k.p.k
Naruszenia art. 92 i art.
art. 410 k.p.k
z art. 410 k.p.k., polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków L.
art. 457 § 3 k.p.k
Uwagi te, jakkolwiek nie bardzo obszerne, swym stopniem szczegółowości odpowiadają poziomowi skonkretyzowania omawianych zarzutów apelacji, co prowadzi Sąd Najwyższy do wniosku, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k.
art. 7 k.p.k
11-12 uzasadnienia wyroku i podał powody, dla których ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy mieści się – jego zdaniem - w granicach dyrektyw art. 7 k.p.k.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 414/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy A. P. S., skazanego z art. 18 § 1 w zw. z art. 280 § 1 i in. k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 czerwca 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 stycznia 2013 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego A. P. S.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków L. K. i C. P., podczas gdy w/w świadkowie nie zostali przesłuchani przed Sądem, ani nie ujawniono ich zeznań, 2. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 i art. 7 k.p.k., polegające na przekraczającej granice swobodności oraz sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego ocenie materiał dowodowego, ograniczającej 2 się de facto do poparcia trafności wniosków Sądu I instancji, a także niedostatecznym i niewłaściwym wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw dla uznania za niezasadne zarzutów apelacyjnych, w szczególności:

a) nieodniesienie się do zarzutów z pkt 2 i 3 apelacji, dotyczących zeznań świadków W. L. i T. P., w zakresie w jakim są zgodne z wyjaśnieniami skazanego, b) odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom skazanego w zakresie, a jakim od początku nie przyznawał się do dokonania zarzucanego czynu, mimo że zostały one poparte zgromadzonym materiałem dowodowym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacji okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym. Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja, w szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Oczywiście bezzasadny jest więc pierwszy z zarzutów kasacji.

Naruszenia art. 92 i art. 410 k.p.k. może dopuścić się jedynie sąd dokonujący własnych ustaleń faktycznych. Stawianie takiego zarzutu Sądowi Apelacyjnemu w niniejszej sprawie nie może być skuteczne, gdyż Sąd ten nie dokonywał własnych pozytywnych ustaleń faktycznych, ograniczając się jedynie do wyeliminowania z opisu czynu przypisanego skazanemu okoliczności posługiwania się bronią palną. Co do zarzutu z pkt 2 kasacji, Sąd Najwyższy uznał, że także zarzut ten ma charakter dopuszczalnego zarzutu kasacyjnego tylko w zakresie pkt 2a kasacji, tj. w zakresie, w jakim odnosi się do postępowania odwoławczego, w szczególności do 3 rzetelności przeprowadzonej kontroli odwoławczej.

Zarzut ten nie mógł być jednak podstawą uwzględnienia kasacji, gdyż jest niezasadny. Wskazane zarzuty odwoławcze te Sąd Apelacyjny rozważył na s. 11-12 uzasadnienia wyroku i podał powody, dla których ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy mieści się – jego zdaniem - w granicach dyrektyw art. 7 k.p.k. Uwagi te, jakkolwiek nie bardzo obszerne, swym stopniem szczegółowości odpowiadają poziomowi skonkretyzowania omawianych zarzutów apelacji, co prowadzi Sąd Najwyższy do wniosku, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k.

Z tych powodów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.