Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DE FR IT EN
In Legislator analysieren
III KK 289/12 KI-generiert

Criminal appeal dismissed as obviously groundless; life sentence for juvenile offender upheld under statutory limits.

Geschäftsnummer III KK 289/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that a 25-year life sentence violated the rule limiting penalties for juvenile offenders to two-thirds of the statutory maximum. The court rejected this, citing established precedent that the two-thirds cap applies to the specific term of life imprisonment (25 years) rather than the absolute maximum of life imprisonment itself.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 10 § 3 k.k.; Art. 38 § 3 k.k.: The statutory limitation requiring a penalty for a juvenile offender not to exceed two-thirds of the statutory maximum does not preclude the imposition of a 25-year life sentence when the statutory maximum for the crime is life imprisonment.

Schlagwörter

KI-generiert
criminal appeal dismissal juvenile offender sentencing life imprisonment cap two-thirds rule statutory maximum penalty

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 10 § 3 k.k.
Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw.
Art. 38 § 3 k.k.
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
Art. 10 § 2 k.k.
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
Art. 54 § 2 k.k.
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art.
art. 535 § 3 k.p.k
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 148 § 1 k.k
skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 10 § 3 k.k
Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k.
art. 38 § 3 k.k
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
art. 10 § 2 k.k
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
art. 54 § 2 k.k
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
IV KK 164/06
nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06).
III KKN 195/99
za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r., sprawy J. G. skazanego z art. 148 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 grudnia 2011 r., postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego J. G.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni. Sąd Najwyższy zważył co następuje. W istocie przepis art. 10 § 3 k.k. zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Niemniej zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem Sądu Najwyższego „gdy chodzi o sprawców nieletnich, 2 przewidziany w art. 10 § 3 k.k. nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06). Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 3).

Sąd Najwyższy podziela stanowisko zawarte w wyżej wymienionych orzeczeniach, wobec czego należało uznać zarzut za bezzasadny w stopniu oczywistym. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. .