Appeal dismissed; asylum applicant failed to prove evident fundamental difference in protection policy under EU case law.
Niederlande (NL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Council of State dismissed the asylum applicant's appeal against the District Court's rejection of their residence permit request. The applicant argued that Dutch asylum policy differed fundamentally from other EU countries, citing recent European Court of Justice rulings. The court held that these arguments were insufficient to overturn the lower court's decision and did not require further motivation as they did not address questions of general legal interest.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 3 and 4 of the Asylum Act 2000; An asylum applicant's claim of an evident and fundamental difference in protection policy is inadmissible if it relies on case law that has been superseded by subsequent European Court of Justice judgments.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
202306868/1/V2. Datum uitspraak: 17 juni 2024 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [de vreemdeling], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, van 2 november 2023 in zaak nr. NL23.22263 in het geding tussen: de vreemdeling en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Procesverloop Bij besluit van 1 augustus 2023 heeft de staatssecretaris een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij uitspraak van 2 november 2023 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. S. Selbach, advocaat te Maastricht, hoger beroep ingesteld. Overwegingen 1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De grieven zijn namelijk gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat wat de vreemdeling heeft aangevoerd onvoldoende is om aan te tonen dat er sprake is van een evident en fundamenteel verschil in beschermingsbeleid, als bedoeld in de uitspraak van de Afdeling van 6 juli 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1864.
De Afdeling heeft bij uitspraak van 12 juni 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2359, overwogen dat de rechtspraak waar de vreemdeling zich op beroept, moet worden verlaten als gevolg van het arrest van het Hof van Justitie van 30 november 2023, Ministero dell’Interno, ECLI:EU:C:2023:934. Wat verder ook zij van het betoog van de vreemdeling, kan dit alleen daarom al niet leiden tot een gegrond hoger beroep. 1.1. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).
2. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. B. Meijer, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. T. Toonen, griffier. w.g. Meijer lid van de enkelvoudige kamer w.g. Toonen griffier Uitgesproken in het openbaar op 17 juni 2024 936