Ruling dismissing appeal where EU non-discrimination claims fail against third-country national treatment differences.
Niederlande (NL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Council of State dismissed the foreigner's appeal against the lower court's rejection of his residence permit application. The appellant argued that unequal treatment compared to EU citizens violated EU law, but the court found no grounds for such a claim. Consequently, the lower court's decision was upheld without further motivation as the appeal raised no questions requiring a ruling for legal unity or development.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 18 TFEU and Article 21 of the EU Charter of Fundamental Rights; Non-discrimination based on nationality does not apply to differences in treatment between third-country nationals and EU citizens regarding residence permits.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
202106568/1/V3. Datum uitspraak: 4 oktober 2022 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [de vreemdeling], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 20 september 2021 in zaak nr. 21.994 in het geding tussen: de vreemdeling en de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Procesverloop Bij besluit van 6 maart 2020 heeft de staatssecretaris een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 22 januari 2021 heeft de staatssecretaris het daartegen door de vreemdeling gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 20 september 2021 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. N.B. Swart, advocaat te Groningen, hoger beroep ingesteld. Overwegingen 1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000). 1.1.
Anders dan de vreemdeling in grief 2 betoogt, zijn artikel 18 van het VWEU en artikel 21 van het EU Handvest namelijk niet van toepassing op een verschil in behandeling tussen een onderdaan van een derde land en een burger van de Unie (arrest van het Hof van Justitie van 2 september 2021, X tegen de Belgische Staat, ECLI:EU:C:2021:657, punten 50 tot en met 53). Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, en 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen, zoals de vreemdeling heeft verzocht.
2. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. J.M. Willems, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J. van de Kolk, griffier. w.g. Willems lid van de enkelvoudige kamer w.g. Van de Kolk griffier Uitgesproken in het openbaar op 4 oktober 2022 347