Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2019:732 ECLI:NL:RVS:2019:732 KI-generiert

Court dismisses appeal against fine for unregistered subletting, ruling special circumstances insufficient to override enforcement order.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2019:732
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State confirmed the lower court's dismissal of the appellant's appeal against a €30,000 enforcement order for unregistered subletting. The appellant argued that special circumstances, specifically the lack of fire safety issues despite a late declaration, should have prevented the fine. The court held that these circumstances were not extraordinary enough to justify setting aside the enforcement decision, which remains legally binding.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 1:18 of the Building Decree 2012; A party cannot successfully raise grounds regarding the enforcement order or cost collection procedure that they could or should have raised against the underlying penalty order, except in exceptional cases where no violation occurred.

Schlagwörter

KI-generiert
enforcement order building declaration subletting regulation administrative penalty exceptional circumstances Raad van State procedural bar

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 1:18 of the Building Decree 2012

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201803697/1/A1. Datum uitspraak: 6 maart 2019 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te Amsterdam, tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 21 maart 2018 in zaak nr. 17/6222 in het geding tussen: [appellant] en het algemeen bestuur van de bestuurscommissie van het stadsdeel Nieuw-West te Amsterdam, thans: het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam (hierna: het college). Procesverloop Bij besluit van 7 april 2017 heeft het college bij [appellant] een dwangsom van € 30.000,00 ingevorderd.

Bij besluit van 29 augustus 2017 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 21 maart 2018 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. [appellant] heeft een nader stuk ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 15 januari 2019, waar [appellant] en het college, vertegenwoordigd door mr.

J. van den Berg, zijn verschenen. Overwegingen 1. Bij besluit van 21 juli 2016 heeft het college [appellant] onder oplegging van een dwangsom van € 30.000,00 ineens gelast het gebruik en/of laten gebruiken van zijn pand [locatie] te Amsterdam ten behoeve van kamerverhuur vóór 21 augustus 2016 te staken en gestaakt te houden. Aan dit besluit heeft het college ten grondslag gelegd dat [appellant] in strijd met artikel 1.18 van het Bouwbesluit 2012 geen melding heeft gedaan voor het gebruik van zijn woning voor kamergewijze verhuur. Het college heeft op 13 maart 2017 geconstateerd dat niet aan de last werd voldaan en heeft vervolgens de dwangsom bij [appellant] ingevorderd.

2. Niet in geschil is dat bij een controle op 13 maart 2017 is geconstateerd dat er op dat moment vijf wooneenheden zonder gebruiksmelding in gebruik waren voor afzonderlijke bewoning. Hetgeen [appellant] in hoger beroep heeft betoogd komt hierop neer, dat de rechtbank heeft miskend dat sprake is van zeer bijzondere omstandigheden op grond waarvan de invordering van de dwangsom achterwege had moeten worden gelaten. Die bijzondere omstandigheden bestaan - kort gezegd - hieruit, dat nadat alsnog een melding als bedoeld in artikel 1:18 van het Bouwbesluit was gedaan, op geen enkele wijze is gebleken dat de woning niet aan de brandveiligheidsvereisten voor kamerverhuur voldeed.

Volgens [appellant] staat daarmee vast dat een melding niet nodig was omdat de woning altijd brandveilig in gebruik is geweest. 2.1. Tegen het dwangsombesluit van 21 juli 2016 heeft [appellant] bezwaar gemaakt. Bij besluit van 15 februari 2017 heeft het college dat bezwaar ongegrond verklaard. Tegen dat besluit is geen beroep ingesteld. Dat betekent dat het dwangsombesluit in rechte onaantastbaar is. Zoals de Afdeling in de uitspraak van 27 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:466, heeft overwogen, kan een belanghebbende in de procedure tegen de invorderingsbeschikking of de kostenverhaalsbeschikking in beginsel niet met succes gronden naar voren brengen die hij tegen de last onder dwangsom of last onder bestuursdwang naar voren heeft gebracht of had kunnen brengen.

Dit kan slechts in uitzonderlijke gevallen. Een uitzonderlijk geval kan bijvoorbeeld worden aangenomen indien evident is dat er geen overtreding is gepleegd en/of betrokkene geen overtreder is. Hetgeen [appellant] in hoger beroep heeft betoogd heeft betrekking op de noodzaak een melding in te dienen en daarmee op de rechtmatigheid van het opleggen van de last onder dwangsom. De gestelde omstandigheden zijn niet zodanig bijzonder, dat deze nopen tot een beoordeling van de rechtmatigheid van het dwangsombesluit. Deze grond faalt derhalve.

3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. R. Uylenburg, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. F.B. van der Maesen de Sombreff, griffier. w.g. Uylenburg w.g. Van der Maesen de Sombreff lid van de enkelvoudige kamer griffier 190-908.