Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2019:709 ECLI:NL:RVS:2019:709 KI-generiert

Court dismisses child care allowance revision appeal due to lack of new facts and applicant's duty to comply with rules.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2019:709
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State dismissed the appellant's appeal against the Tax and Allowances Service's refusal to revise child care allowances for 2012 and 2013. The appellant argued he was unaware of payment deadlines and had paid some costs, but the court found no new facts supporting a revision. The court ruled that the applicant bears the responsibility to know and comply with all applicable conditions for the allowance.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Wet kinderopvangtoeslag 2001; Wet herziening kinderopvangtoeslag 2012: The applicant for child care allowance is solely responsible for complying with all applicable conditions and must provide new facts to justify a revision of the allowance.

Schlagwörter

KI-generiert
child care allowance allowance revision burden of proof administrative appeal compliance with rules

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Wet kinderopvangtoeslag 2001
Wet herziening kinderopvangtoeslag 2012

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201806005/1/A2. Datum uitspraak: 6 maart 2019 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 8 juni 2018 in zaak nr. 18/195 in het geding tussen: [appellant] en de Belastingdienst/Toeslagen. Procesverloop Bij besluit van 5 augustus 2017 heeft de Belastingdienst/Toeslagen het verzoek van [appellant] om herziening van de kinderopvangtoeslag over 2012 en 2013 afgewezen. Bij besluit van 4 december 2017 heeft de Belastingdienst/Toeslagen het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 8 juni 2018 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. De Belastingdienst/Toeslagen heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 10 januari 2019, waar [appellant], vergezeld door zijn [echtgenote] en de Belastingdienst/Toeslagen, vertegenwoordigd door drs. J.G.C. van de Werken, zijn verschenen. Overwegingen Inleiding 1. [appellant] maakte in 2012 en 2013 voor zijn vier kinderen gebruik van gastouderopvang via [gastouderbureau].

Ten behoeve van deze opvang heeft de Belastingdienst/Toeslagen aan hem voorschotten kinderopvangtoeslag verstrekt. Bij besluit van 28 maart 2014 heeft de Belastingdienst/Toeslagen de kinderopvangtoeslag van [appellant] over 2012 definitief berekend en op nihil vastgesteld en een bedrag van € 28.999,00 van hem teruggevorderd. Bij besluit van 30 april 2014 heeft de dienst het voorschot kinderopvangtoeslag van [appellant] over 2013 op nihil gesteld. Bij besluit van 26 augustus 2014 heeft de Belastingdienst/Toeslagen de door [appellant] tegen de besluiten van 28 maart 2014 en 30 april 2014 gemaakte bezwaren ongegrond verklaard.

Het beroep dat [appellant] tegen dit besluit heeft ingesteld heeft de rechtbank niet-ontvankelijk verklaard, omdat het beroepschrift te laat is ingediend. Het door [appellant] tegen deze uitspraak gedane verzet heeft de rechtbank ongegrond verklaard. 1.1. Bij brief van 30 april 2017 heeft [appellant] de Belastingdienst/Toeslagen verzocht om herziening van de kinderopvangtoeslag over 2012 en 2013. Bij besluit van 5 augustus 2017, zoals gehandhaafd bij besluit van 4 december 2017, heeft de dienst dit verzoek afgewezen. De Belastingdienst/Toeslagen heeft daaraan ten grondslag gelegd dat [appellant] om herziening van de besluiten vraagt, maar daarbij geen nieuwe feiten aandraagt.

De rechtbank heeft geoordeeld dat de dienst zich terecht op dit standpunt heeft gesteld. [appellant] is het daar niet mee eens en vecht het oordeel van de rechtbank in hoger beroep aan. Het hoger beroep 2. [appellant] betoogt dat de rechtbank de besluiten van de Belastingdienst/Toeslagen ten onrechte in stand heeft gelaten. Daartoe voert hij aan dat hij tot voor kort niet wist dat hij de kosten voor gastouderopvang over 2012 en 2013 uiterlijk binnen twee maanden na afloop van die berekeningsjaren moest voldoen of in die periode een betalingsregeling met het gastouderbureau had moeten treffen.

Voorts stelt [appellant] zich op het standpunt dat de Belastingdienst/Toeslagen ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de door hem aantoonbaar betaalde kosten aan gastouderopvang over de jaren 2012 en 2013. 2.1. Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat [appellant] aan zijn herzieningsverzoek van 30 april 2017 geen feiten of omstandigheden ten grondslag heeft gelegd, op grond waarvan de kinderopvangtoeslag over 2012 en 2013 moest worden herzien. Dat [appellant] tot voor kort niet wist dat hij de opvangkosten over 2012 en 2013 uiterlijk binnen twee maanden na afloop van die berekeningsjaren moest voldoen of een betalingsregeling met het gastouderbureau had moeten treffen, kan niet als zodanig worden aangemerkt.

Dit geldt ook voor de ter zitting ingenomen stelling van [appellant] dat hij door de Belastingdienst/Toeslagen en het gastouderbureau niet ambtshalve is geïnformeerd over deze voor de kinderopvangtoeslag geldende voorwaarden. Zoals de Afdeling reeds eerder heeft overwogen in haar uitspraak van 13 juni 2018, ECLI:NL:RVS:2018:1936, is het de verantwoordelijkheid van de aanvrager van de kinderopvangtoeslag om steeds aan de daarvoor geldende voorwaarden te voldoen. [appellant] had zich dan ook van die voorwaarden op de hoogte moeten stellen. Het betoog van [appellant] dat de Belastingdienst/Toeslagen ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de door hem aantoonbaar betaalde opvangkosten over 2012 en 2013, leidt evenmin tot het oordeel dat de dienst zijn herzieningsverzoek had moeten honoreren.

Dat hij aantoonbaar een deel van de opvangkosten heeft betaald, betekent niet dat hij aanspraak heeft op een evenredig lagere tegemoetkoming (zie de uitspraak van de Afdeling van 7 november 2018, ECLI:NL:RVS:2018:3630). Het betoog faalt. Conclusie 3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. J. Hoekstra, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P.M.M. van Zanten, griffier. w.g. Hoekstra w.g. Van Zanten lid van de enkelvoudige kamer griffier Uitgesproken in het openbaar op 6 maart 2019 97-854.