Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2016:1389 ECLI:NL:RVS:2016:1389 KI-generiert

Court allows appeal, overturns lower court ruling that car owner is not a party to administrative enforcement decision.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2016:1389
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Court of Appeal declared the appellant's appeal admissible and set aside the lower court's dismissal of his objection. The lower court incorrectly ruled that the car owner, Car2Go, was the sole interested party after the vehicle was towed, thereby excluding the hirer from standing. The court corrected this by holding that the hirer remains an interested party despite the statutory provision allowing the owner to pay enforcement costs.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 1:2 of the General Administrative Law; Article 170, second paragraph of the Road Traffic Act: The owner of a vehicle towed for administrative enforcement is not automatically substituted for the hirer as the interested party, meaning the hirer retains standing to challenge the enforcement decision.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative enforcement interested party standing vehicle ownership administrative costs recovery administrative law appeal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 1:2 of the General Administrative Law
Article 170, second paragraph of the Road Traffic Act 1994
artikel 1:2 van de Algemene wet bestuursrecht
De rechtbank heeft overwogen dat [appellant] geen belanghebbende is als bedoeld in artikel 1:2 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb), omdat zijn belang niet rechtstreeks is betrokken bij het in bezwaar betreden besluit.
artikel 1:2 van de Awb
Uit die bepaling volgt niet dat bij de toepassing van artikel 1:2 van de Awb de rechthebbende die het voertuig afhaalt in de plaats treedt van de vermeende overtreder en laatstgenoemde daarom geen belanghebbende meer is.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201504800/1/A3. Datum uitspraak: 25 mei 2016 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te Amsterdam, tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 1 mei 2015 in zaak nr. 13/3369 in het geding tussen: [appellant] en college van burgemeester en wethouders van Amsterdam. Procesverloop Bij besluit van 4 april 2013 heeft het college bestuursdwang toegepast door het voertuig met kenteken [...] (hierna: het voertuig) weg te slepen. Bij besluit van 21 juni 2013 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 1 mei 2015 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en het bezwaar van [appellant] niet-ontvankelijk verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 12 april 2016, waar het college, vertegenwoordigd door drs. M.W. de Jong en mr. R.J.M. Peeters, beiden werkzaam bij de gemeente, zijn verschenen. Overwegingen 1.

Op 4 april 2013 heeft het college het voertuig weggesleept omdat dat stond geparkeerd op een parkeergelegenheid die alleen was bestemd voor het opladen van elektrische voertuigen. De parkeergelegenheid lag aan de Eerste van Swindenstraat te Amsterdam ter hoogte van huisnummer 3 en was aangeduid met een verkeersbord E8 als bedoeld in bijlage 1 bij het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (hierna: RVV 1990) met een onderbord met de tekst "opladen elektrische voertuigen" en een onderbord met twee pijlen die naar links en rechts wezen ter aanduiding van twee parkeerplaatsen.

Het voertuig was eigendom van Car2Go B.V. Het betrof een elektrisch voertuig dat door [appellant] werd gehuurd.

2. De rechtbank heeft overwogen dat [appellant] geen belanghebbende is als bedoeld in artikel 1:2 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb), omdat zijn belang niet rechtstreeks is betrokken bij het in bezwaar betreden besluit. Car2Go heeft als rechthebbende het voertuig afgehaald. Gelet op artikel 170, tweede lid, van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: Wvw) is Car2Go daarmee in de plaats getreden van [appellant] als vermeend overtreder. Dat hij de vermeende overtreding heeft begaan, maakt hem geen belanghebbende, aldus de rechtbank. 3. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat hij geen belanghebbende is bij het besluit van 4 april 2013.

De rechtbank heeft miskend dat artikel 170, tweede lid, van de Wvw enkel dient om zeker te stellen dat alle gemaakte kosten van bestuursdwang worden verhaald. Uit die bepaling volgt niet dat bij de toepassing van artikel 1:2 van de Awb de rechthebbende die het voertuig afhaalt in de plaats treedt van de vermeende overtreder en laatstgenoemde daarom geen belanghebbende meer is. Voorts heeft de rechtbank miskend dat uit de uitspraak van de Afdeling van 18 maart 2015, ECLI:NL:RVS:2015:823, waarnaar zij heeft verwezen, enkel volgt dat de kosten van bestuursdwang terecht waren verhaald op de rechthebbende die het desbetreffende voertuig heeft afgehaald en niet dat de vermeende overtreder geen belanghebbende is. 3.1.

Uit de uitspraak van de Afdeling van 23 maart 2016, ECLI:NL:RVS:2016:758, volgt dat artikel 170, tweede lid, van de Wvw de wettelijke grondslag biedt voor het college om de kosten van het toepassen van bestuursdwang te verhalen op de rechthebbende van het voertuig waarmee de overtreding is begaan, ook in het geval de rechthebbende de overtreding niet zelf heeft begaan. Deze bepaling brengt niet met zich dat degene die het voertuig heeft geparkeerd en daarmee de overtreding zou hebben begaan, geen belanghebbende is bij het besluit tot toepassing van bestuursdwang.

Gelet daarop heeft de rechtbank ten onrechte geoordeeld dat [appellant] geen belanghebbende is bij het besluit van 4 april 2013 en heeft zij het bezwaar van [appellant] tegen dat besluit ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard. Het betoog slaagt.

4. Gelet op het voorgaande is het hoger beroep gegrond en komt de aangevallen uitspraak voor vernietiging in aanmerking. Nu [appellant] niet ter zitting van de Afdeling is verschenen en het college ter zitting van de Afdeling te kennen heeft gegeven dat het ervan uitgaat dat de Afdeling de zaak zal terugwijzen naar de rechtbank om inhoudelijk te worden behandeld, ligt het in de rede deze zaak terug te wijzen naar de rechtbank.

5. Het hoger beroep is gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. De Afdeling zal de zaak naar de rechtbank terugwijzen om door haar te worden behandeld en beslist met inachtneming van hetgeen hiervoor is overwogen.

6. Van proceskosten in hoger beroep is niet gebleken.

7. Redelijke toepassing van artikel 8:114, tweede lid, van de Awb brengt met zich dat de griffier van de Raad van State aan [appellant] het door hem betaalde griffierecht voor het hoger beroep terugbetaalt. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 1 mei 2015 in zaak nr. 13/3369; III. wijst de zaak naar de rechtbank terug; IV. verstaat dat de griffier van de Raad van State aan [appellant] het door hem betaalde griffierecht ten bedrage van € 248,00 (zegge: tweehonderdachtenveertig euro) voor de behandeling van het hoger beroep terugbetaalt. Aldus vastgesteld door mr. C.H.M. van Altena, voorzitter, en mr. A.B.M. Hent en mr. C.M. Wissels, leden, in tegenwoordigheid van mr. J.J. Reuveny, griffier. w.g. Van Altena w.g. Reuveny voorzitter griffier Uitgesproken in het openbaar op 25 mei 2016 622.