Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2015:4073 ECLI:NL:RVS:2015:4073 KI-generiert

Dutch court allows foreigner's appeal on family reunification rights despite national citizenship and inburgering requirements.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2015:4073
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State declared the lower court's dismissal of the foreigner's appeal inadmissible and ordered the state secretary's refusal to be annulled. The applicant argued that the national inburgerment requirement should not apply to family reunification cases involving Dutch nationals, citing EU Directive 2003/86/EC. The court ruled that the Directive applies to such situations and that the state secretary failed to adequately justify the application of the hardship clause under Article 3.71a of the Aliens Act.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Richtlijn 2003/86/EG; Artikel 3.71a Vreemdelingenbesluit 2000: The national inburgerment requirement does not preclude family reunification rights for Dutch nationals, and the state secretary must provide adequate motivation when applying the hardship clause in light of relevant EU case law.

Schlagwörter

KI-generiert
family reunification rights inburgerment requirement hardship clause EU Directive applicability administrative motivation duty

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Richtlijn 2003/86/EG van de Raad van de Europese Unie van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging
artikel 3.71a, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000
De vreemdeling heeft betoogd dat de staatssecretaris niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat de door haar aangevoerde bijzondere individuele omstandigheden, niet leiden tot toepassing van artikel 3.71a, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (hierna: de hardheidsclausule).
artikel 7:12, eerste lid, van de Awb
Het besluit van 12 februari 2015 wordt vernietigd wegens strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Hof van Justitie, arrest van 9 juli 2015, C-153/14, K. en A.
Raad van State, uitspraak van 7 december 2015, zaak nr. 201409851/1/V2
Raad van State, uitspraak van 19 november 2015, zaak nr. 201300404/3/V2

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201506019/1/V2. Datum uitspraak: 28 december 2015 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) op het hoger beroep van: [de vreemdeling], appellante, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, van 3 juli 2015 in zaak nr. 15/4671 in het geding tussen: de vreemdeling en de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie. Procesverloop Bij besluit van 8 oktober 2014 heeft de staatssecretaris een aanvraag van de vreemdeling om haar een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen afgewezen.

Bij besluit van 12 februari 2015 heeft de staatssecretaris het daartegen door de vreemdeling gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Dit besluit is aangehecht. Bij uitspraak van 3 juli 2015 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. E.J. Joosten, advocaat te Utrecht, hoger beroep ingesteld. Het hogerberoepschrift is aangehecht. De staatssecretaris heeft een verweerschrift ingediend. Vervolgens is het onderzoek gesloten.

Overwegingen 1. In de eerste grief klaagt de vreemdeling dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat, nu referent de Nederlandse nationaliteit heeft, Richtlijn 2003/86/EG van de Raad van de Europese Unie van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (PB 2003 L 251; hierna: de Gezinsherenigingsrichtlijn) niet op haar van toepassing is. Volgens de vreemdeling heeft de rechtbank niet onderkend dat de nationale wetgever met betrekking tot het vereiste dat een derdelander met goed gevolg een inburgeringsexamen aflegt alvorens tot Nederland te kunnen worden toegelaten (hierna: het inburgeringsvereiste), niet heeft beoogd een onderscheid te maken tussen situaties waarop de Gezinsherenigingsrichtlijn van toepassing is, en zuiver interne situaties. 1.1.

Zoals de Afdeling in de uitspraak van 7 december 2015 in zaak nr. 201409851/1/V2 heeft overwogen, is de Gezinsherenigingsrichtlijn van overeenkomstige toepassing op gezinshereniging met een Nederlander voor zover het gaat om de toepassing van het inburgeringsvereiste. Hieruit volgt dat de grief slaagt.

2. Het hoger beroep is kennelijk gegrond. De aangevallen uitspraak moet worden vernietigd. Hetgeen de vreemdeling daartegen voor het overige heeft aangevoerd, behoeft geen bespreking. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, zal de Afdeling het besluit van 12 februari 2015 toetsen in het licht van de daartegen in eerste aanleg voorgedragen beroepsgronden, voor zover daarop, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, nog moet worden beslist.

3. De vreemdeling heeft betoogd dat de staatssecretaris niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat de door haar aangevoerde bijzondere individuele omstandigheden, niet leiden tot toepassing van artikel 3.71a, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (hierna: de hardheidsclausule). 3.1. De Afdeling heeft bij uitspraak van 19 november 2015 in zaak nr. 201300404/3/V2 overwogen dat uit het arrest van het Hof van Justitie van 9 juli 2015, C-153/14, K. en A., ECLI:EU:C:2015:453, volgt dat een derdelander moet worden vrijgesteld van het inburgeringsvereiste indien blijkt dat dit vereiste de uitoefening van het recht op gezinshereniging in zijn geval onmogelijk of uiterst moeilijk maakt.

De Afdeling heeft in het standpunt van de staatssecretaris in die zaak dat de hardheidsclausule, in het licht van voormeld arrest, onvoldoende ruimte biedt om rekening te houden met bijzondere individuele omstandigheden, aanleiding gezien het desbetreffende besluit ondeugdelijk gemotiveerd te achten. 3.2. Nu de staatssecretaris de wet- en regelgeving over het inburgeringsvereiste, welke hij ook in het besluit in deze zaak heeft toegepast, naar aanleiding van het arrest zal gaan aanpassen, betoogt de vreemdeling terecht dat de staatssecretaris dat besluit niet deugdelijk heeft gemotiveerd.

De beroepsgrond slaagt.

4. Het beroep is reeds hierom gegrond. Het besluit van 12 februari 2015 wordt vernietigd wegens strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb.

5. De staatssecretaris dient op na te melden wijze in de proceskosten te worden veroordeeld. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, van 3 juli 2015 in zaak nr. 15/4671; III. verklaart het in die zaak ingestelde beroep gegrond; IV. vernietigt het besluit van de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie van 12 februari 2015, V-nummer [....]; V. veroordeelt de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1470,00 (zegge: veertienhonderdzeventig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;

VI. gelast dat de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie aan de vreemdeling het door haar betaalde griffierecht ten bedrage van € 415,00 (zegge: vierhonderdvijftien euro) voor de behandeling van het beroep en het hoger beroep vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. H.G. Lubberdink, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.M. Bosma, griffier. w.g. Lubberdink w.g. Bosma lid van de enkelvoudige kamer griffier Uitgesproken in het openbaar op 28 december 2015 638-806.