Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2011:BU5410 ECLI:NL:RVS:2011:BU5410 KI-generiert

Court upholds lower court ruling confirming planning permission despite appellant's claims of incorrect zoning and insufficient spatial justification.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2011:BU5410
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State confirmed the District Court's decision to annul the municipality's refusal of a building permit exemption. The appellant argued the wrong zoning plan was used and the spatial justification was inadequate, but the court found these claims unfounded. The court determined the lower court correctly identified the actual zoning and that the final building plan remained sufficiently based on the provided spatial documentation.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 19, first paragraph; 20, first paragraph; 21, first paragraph of the Spatial Planning Act (WRO): The administrative authority is not required to wait for council notification before granting an exemption, and the court must verify if the submitted spatial documentation adequately supports the project's realization.

Schlagwörter

KI-generiert
building permit exemption spatial planning act zoning plan error administrative authority competence spatial documentation adequacy

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 19, first paragraph, of the Spatial Planning Act (WRO)
Article 20, first paragraph, of the Spatial Planning Act (WRO)
Article 21, first paragraph, of the Spatial Planning Act (WRO)

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

201102843/1/H1. Datum uitspraak: 23 november 2011 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te Oeffelt, gemeente Boxmeer, tegen de uitspraak van de rechtbank 's-Hertogenbosch van 21 januari 2011 in zaak nr. 09/5164 in het geding tussen: [appellant] en het college van burgemeester en wethouders van Boxmeer.

1. Procesverloop Bij besluit van 10 februari 2009 heeft het college aan de erven van [vergunninghoudster] vrijstelling en bouwvergunning eerste fase verleend voor het oprichten van twee vrijstaande woningen aan de Hapseweg te Oeffelt, op de gronden gelegen tussen Hapseweg 11 en Dorpsstraat 19 (hierna: het perceel). Bij besluit van 18 september 2009 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 21 januari 2011, verzonden op 26 januari 2011, heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 18 september 2009 vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven.

Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 7 maart 2011, hoger beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. Daartoe in de gelegenheid gesteld, hebben de erven van [vergunninghoudster] een schriftelijke uiteenzetting gegeven. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 12 oktober 2011, waar [appellant], in persoon, en het college, vertegenwoordigd door drs. B.J. Tolkamp en H.A.J.

Verberk, beiden werkzaam bij de gemeente, zijn verschenen. Voorts zijn de erven van [vergunninghoudster], vertegenwoordigd door [gemachtigde], ter zitting gehoord.

2. Overwegingen 2.1. [appellant] betoogt dat de rechtbank in haar uitspraak is uitgegaan van het verkeerde bestemmingsplan en de verkeerde bestemming voor de betreffende gronden. Daarnaast betoogt [appellant] dat in de afgegeven verklaring van geen bezwaar van het college van gedeputeerde staten van Noord-Brabant het verkeerde bestemmingsplan en de verkeerde bestemming zijn genoemd. 2.1.1. Het betoog faalt. De rechtbank heeft terecht overwogen dat ingevolge het bestemmingsplan "Kom Oeffelt" het perceel de bestemming "Agrarisch gebied met landschappelijke waarde" heeft.

Niet is gebleken dat het perceel waarop het bouwplan is voorzien gedeeltelijk valt binnen een ander bestemmingsplan dan het bestemmingsplan "Kom Oeffelt". De rechtbank heeft voorts terecht geoordeeld dat aan de omstandigheid dat het college van gedeputeerde staten in de verklaring van geen bezwaar ten onrechte heeft vermeld dat op een deel van het perceel de bestemming "Wonen" rust, geen betekenis toekomt. Bij de aanvraag om een verklaring van geen bezwaar heeft het college de juiste bestemming "Agrarisch gebied met landschappelijke waarde" vermeld.

Dat in de verklaring van geen bezwaar van het college van gedeputeerde staten de bestemming "Wonen" is genoemd betreft een kennelijke verschrijving. De rechtbank heeft terecht overwogen dat er geen aanleiding is om te veronderstellen dat het college van gedeputeerde staten op basis van onjuiste gegevens een beslissing heeft genomen. 2.2. [appellant] betoogt tevergeefs dat de rechtbank niet heeft onderkend dat niet aan de voorwaarden van het delegatiebesluit is voldaan, zodat het college onbevoegd was om het vrijstellingsbesluit te nemen. Blijkens het delegatiebesluit van 7 december 2000, gewijzigd bij besluit van 14 juni 2001, is aan het college de bevoegdheid gedelegeerd tot het verlenen van vrijstelling op grond van artikel 19, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna:

WRO) onder de voorwaarde dat elke twee maanden een geactualiseerde lijst van aanvragen met stand van zaken voor de gemeenteraad ter visie wordt gelegd. Uit het delegatiebesluit volgt weliswaar dat het college de raad geregeld in kennis dient te stellen van in procedure zijnde verzoeken om vrijstelling, maar dit betekent niet dat het college pas bevoegd is om een vrijstellingsbesluit te nemen nadat de raad in kennis is gesteld van de aanvraag om een vrijstelling. Anders dan [appellant] betoogt, is dit geen voorwaarde voor de bevoegdheid van het college om een vrijstellingsbesluit te nemen. 2.3. [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het bouwplan in strijd is met de bij de aanvraag overgelegde ruimtelijke onderbouwing en dat op grond van die onderbouwing geen vrijstelling had mogen worden verleend.

Volgens [appellant] wordt in de ruimtelijke onderbouwing gesteld dat de voorgevel van de woningen wordt afgestemd op de (denkbeeldige) rooilijn tussen de voorgevel van de woning Hapseweg 11 en de hoek van de Dorpsstraat 19, terwijl het uiteindelijke bouwplan nagenoeg geheel is gelegen voor die rooilijn. 2.3.1. Het betoog faalt. De rechtbank heeft terecht overwogen dat de exacte plaatsing van de woningen voldoende duidelijk naar voren komt uit het schetsontwerp dat in de ruimtelijke onderbouwing is opgenomen. Het uiteindelijke bouwplan wijkt slechts in beperkte mate af van dit schetsontwerp.

De rechtbank is terecht van oordeel dat gelet op deze geringe afwijking niet kan worden gesteld dat het bouwplan niet langer kan worden gebaseerd op de voorliggende ruimtelijke onderbouwing en dat op grond daarvan geen vrijstelling had kunnen en mogen worden verleend. 2.4. [appellant] heeft in zijn hoger beroep herhaald dat de plaatsing van de woningen in het uiteindelijke bouwplan verschilt van de plaatsing in het eerdere bouwplan, waardoor zijn uitzicht nog meer wordt belemmerd. De rechtbank heeft hierover terecht overwogen dat deze wijziging niet dusdanig is dat het college hierin aanleiding had moeten zien de vrijstelling te weigeren.

Het betoog faalt. 2.5. [appellant] betoogt tevergeefs dat de rechtbank het bouwplan niet mocht toetsen aan de ruimtelijke onderbouwing, omdat dit aan het college zou zijn voorbehouden. Ingevolge artikel 19, eerste lid, van de WRO, voor zover hier van belang, kan ten behoeve van de verwezenlijking van een project vrijstelling van een bestemmingsplan worden verleend, mits het project is voorzien van een goede ruimtelijke onderbouwing. Anders dan [appellant] betoogt, was de rechtbank derhalve gehouden om na te gaan of met de gegeven ruimtelijke onderbouwing is voldaan aan de voorwaarde voor de toepassing van artikel 19, eerste lid, van de WRO. 2.6.

Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 2.7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. J.A. Hagen, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P. Lodder, ambtenaar van staat. w.g. Hagen w.g. Lodder lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van staat Uitgesproken in het openbaar op 23 november 2011 17-651.