Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2004:AQ7449 ECLI:NL:RVS:2004:AQ7449 KI-generiert

Administrative court dismisses appeal against municipality's refusal to impose administrative penalty for wood impregnation violations.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2004:AQ7449
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Chamber of the Council of State dismissed the appellants' appeal against the municipality's refusal to impose an administrative penalty order. The appellants argued that their 1991 permit was insufficient due to the later implementation of the Environmental Management Act and relevant policy programs regarding wood impregnation. The court held that the municipality correctly determined that environmental risks from used wood products occurred after the facility's operation ceased, thus falling outside the municipality's enforcement powers under the Municipalities Act.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 125 and 5:32 of the Municipalities Act; The municipality lacks the authority to enforce regulations regarding the use phase of impregnated wood products once they have been sold and left the facility's control.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative penalty order municipal enforcement powers wood impregnation environmental management act permit validity post-sale phase municipalities act

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 125, first paragraph, of the Municipalities Act
Article 125, second paragraph, of the Municipalities Act
Article 5:32, first paragraph, of the General Administrative Law

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
ECLI:NL:RVS:2004:200307226

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

200307429/1. Datum uitspraak: 25 augustus 2004 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellanten], wonend te Sint-Oedenrode, en het college van burgemeester en wethouders van Sint-Oedenrode, verweerder.

1. Procesverloop Bij besluit van 25 februari 2003 heeft verweerder het verzoek van appellanten van 2 februari 2003 om onder oplegging van een last onder dwangsom [vergunninghoudster[] gevestigd op het perceel [locatie] te Sint-Oedenrode, te verplichten het impregneren van hout en het verkopen van geïmpregneerd hout en/of houten producten daarvan aan derden onmiddellijk te beëindigen, afgewezen. Bij besluit van 23 september 2003, verzonden op 1 oktober 2003, heeft verweerder het hiertegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Tegen dit besluit hebben appellanten bij brief van 9 november 2003, bij de Raad van State ingekomen op 11 november 2003, beroep ingesteld.

De gronden zijn aangevuld bij brief van 23 november 2003. Bij brief van 4 december 2003 heeft verweerder een verweerschrift ingediend. Na afloop van het vooronderzoek zijn nadere stukken ontvangen van appellanten. Deze zijn aan de andere partijen toegezonden. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 12 juli 2004, waar appellanten, vertegenwoordigd door [gemachtigde], en verweerder, vertegenwoordigd door J.A.F.M. Vorstenbosch, ambtenaar van de gemeente, zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. [Vergunninghoudster] exploiteert een houtimpregneerbedrijf te Sint-Oedenrode. Als impregneermiddel werd ten tijde van het bestreden besluit een superwolmanzout-oplossing gebruikt, bestaande uit chroom-, koper- en arseenzouten. Fixatie van het impregneermiddel in het hout vindt plaats met behulp van stoom. Vergunninghoudster beschikt hiervoor over een krachtens de Hinderwet (thans Wet milieubeheer) verleende revisievergunning van 19 november 1991. 2.2. Ingevolge artikel 125, eerste lid, van de Gemeentewet is het gemeentebestuur bevoegd tot toepassing van bestuursdwang.

Ingevolge het tweede lid van dit artikel wordt de bevoegdheid tot toepassing van bestuursdwang uitgeoefend door burgemeester en wethouders, indien de toepassing van bestuursdwang dient tot handhaving van regels welke het gemeentebestuur uitvoert. Ingevolge artikel 5:32, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht kan een bestuursorgaan dat bevoegd is bestuursdwang toe te passen, in plaats daarvan aan de overtreder een last onder dwangsom opleggen. 2.3. Appellanten betogen dat verweerder ten onrechte geen last onder dwangsom heeft opgelegd aan vergunninghoudster wegens het impregneren van hout en het verkopen van geïmpregneerd hout en/of houten producten daarvan aan derden.

Hun bezwaren tegen de afwijzing van hun handhavingsverzoek zijn huns inziens ten onrechte ongegrond verklaard. Zij stellen dat de vergunning die op 19 november 1991 krachtens de Hinderwet aan vergunninghoudster is verleend voor een houtzagerij en houthandel niet meer toereikend is, nu bij de verlening hiervan geen rekening is gehouden met de milieuhygiënische gevolgen van geïmpregneerd hout in de gebruiks- en de afvalfase. Vanwege de nadien in werking getreden Wet milieubeheer had deze vergunning geactualiseerd moeten worden, aldus appellanten.

Ook heeft verweerder volgens appellanten bij het nemen van het bestreden besluit ten onrechte geen rekening gehouden met het Indicatief Meerjarenprogramma Milieubeheer 1986-1990 (IMP-Milieubeheer 1986-1990, Kamerstukken II 1985/86, 19 204, nr. 2; hierna: IMP-Milieubeheer). 2.4. De Afdeling overweegt dat de door verweerder als gebruiks- en afvalfase geduide fase betrekking heeft op de fase na de verkoop van geïmpregneerd hout en/of houten producten vanuit de inrichting aan derden. De Afdeling is met verweerder van oordeel dat in deze fase de milieuhygiënische gevolgen die door de aanwezigheid van deze producten in het milieu zouden kunnen worden veroorzaakt niet meer aan het in werking zijn van de inrichting kunnen worden toegerekend.

De omstandigheid dat de Wet milieubeheer enige tijd na de vergunningverlening in werking is getreden maakt dit niet anders. In zoverre heeft verweerder zich dan ook terecht niet bevoegd geacht om tot handhaving over te gaan. Ook overigens ziet de Afdeling geen aanknopingspunten voor het oordeel dat verweerder zich ten onrechte onbevoegd heeft geacht om tot het opleggen van een last onder dwangsom over te gaan. De Afdeling verwijst hierbij naar haar uitspraak van heden, in de zaak nr. 200307226/1. Gelet op het vorenstaande heeft verweerder het verzoek van appellanten tot het opleggen van een last onder dwangsom aan vergunninghoudster terecht afgewezen en de daartegen door appellanten gemaakte bezwaren terecht ongegrond verklaard.

Het betoog van appellanten dat verweerder bij het nemen van het bestreden besluit rekening had moeten houden met het IMP-Milieubeheer, wat daar ook van zij, doet aan het vorenstaande niet af. 2.5. In hetgeen appellanten voor het overige nog hebben aangevoerd ziet de Afdeling geen aanknopingspunten voor een andersluidend oordeel. 2.6. De Afdeling zal geen prejudiciële vragen stellen zoals door appellanten in het beroepschrift is verzocht, nu dat niet nodig is voor de beoordeling van het voorliggende bestreden besluit. 2.7. Het beroep is ongegrond. 2.8.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: verklaart het beroep ongegrond. Aldus vastgesteld door mr. W. Konijnenbelt, Voorzitter, en mr. H.Ph.J.A.M. Hennekens en mr. Ch.W. Mouton, Leden, in tegenwoordigheid van mr. S. Scheerhout, ambtenaar van Staat. w.g. Konijnenbelt w.g. Scheerhout Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 25 augustus 2004 318.