Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
ECLI:NL:RVS:2004:AO1266 ECLI:NL:RVS:2004:AO1266 KI-generiert

Dutch court annuls noise ordinance decision due to insufficient investigation of internal sound levels affecting external limits.

Geschäftsnummer ECLI:NL:RVS:2004:AO1266
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Niederlande (NL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Council of State declared the appeal against the mayor's noise regulation decision admissible and granted it. The mayor had imposed stricter sound limits based on an acoustic study suggesting internal noise levels of 100 dB(A) would violate external building limits. However, the court found the mayor failed to investigate whether lower internal levels, such as 85 dB(A), could still comply with regulations. Consequently, the decision was annulled because the authority did not gather sufficient knowledge regarding relevant facts before making the ruling.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 3:2 and 5:1 of the General Administrative Law; the administrative authority must gather all necessary knowledge about relevant facts before preparing a decision, and a decision based on an incomplete investigation is void.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative law noise regulation insufficient investigation sound levels general administrative law burden of proof procedural error

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 3:2 of the General Administrative Law
Article 5, first paragraph, of the Decree on the management of the environment for catering, sports and recreation facilities
artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht
Verweerder heeft in zoverre gehandeld in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht dat vereist dat bij de voorbereiding van het besluit de nodige kennis omtrent de relevante feiten wordt vergaard.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

200304042/1. Datum uitspraak: 7 januari 2004 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellanten], te [plaats], en het college van burgemeester en wethouders van Maasdonk, verweerder.

1. Procesverloop Bij besluit van 20 mei 2003 heeft verweerder krachtens artikel 5, eerste lid, van het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer (hierna: het Besluit) nadere eisen gesteld ten aanzien van horeca-inrichting “[naam]” aan de [locatie] te [plaats]. Dit besluit is op 23 mei 2003 ter inzage gelegd. Tegen dit besluit hebben appellanten bij brief van 13 juni 2003, bij de Raad van State ingekomen op 23 juni 2003, beroep ingesteld. Bij brief van 11 augustus 2003 heeft verweerder een verweerschrift ingediend. Na afloop van het vooronderzoek zijn nog stukken ontvangen van appellanten.

Deze zijn aan de andere partij toegezonden. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 28 november 2003, waar appellanten in persoon en bijgestaan door mr. G.G.E.A. Frederix, gemachtigde, en [naam deskundige], deskundige, en verweerder, vertegenwoordigd door ing. M.D.N. Deenik en ing. T.T.M. Roelofs, ambtenaren van de gemeente, zijn verschenen. Voorts hebben appellanten als getuigen [partij A], [partij B] en [partij C] naar de zitting meegebracht.

2. Overwegingen 2.1. Verweerder heeft het bestreden besluit voorbereid met toepassing van paragraaf 3.5.6 van de Algemene wet bestuursrecht. 2.2. Krachtens artikel 5, eerste lid, van het Besluit, gelezen in samenhang met voorschrift 4.1.4 van daarbij behorende bijlage, voorzover van belang, kan het bevoegd gezag, ten einde te bereiken dat aan voorschrift 1.1.1 wordt voldaan, nadere eisen stellen ten aanzien van het aanbrengen van technische voorzieningen binnen de inrichting of het in acht nemen van gedragsregels die binnen de inrichting in acht moeten worden genomen.

Ingevolge voorschrift 1.1.1 van de bij het Besluit behorende bijlage, voorzover van belang, mag het equivalente geluidniveau (LAeq) op de gevel van woningen niet meer bedragen dan 50, 45 en 40 dB(A) gedurende respectievelijk de dag-, avond- en nachtperiode. Ingevolge de bij het bestreden besluit gestelde nadere eisen dient vanaf 1 juni 2003 een door het bevoegd gezag verzegelde geluidbegrenzer onlosmakelijk te zijn aangebracht op de muziekinstallatie. De geluidbegrenzer moet zodanig zijn afgesteld dat het geluidniveau binnen de inrichting niet meer bedraagt dan 80 dB(A).

Binnen de inrichting mag geen live-muziek ten gehore worden gebracht, tenzij wordt aangetoond dat het binnen geluidniveau van 80 dB(A) niet wordt overschreden. 2.3. Appellanten hebben betoogd dat verweerder ten onrechte nadere eisen heeft gesteld. 2.4. Verweerder heeft aan het bestreden besluit de overweging ten grondslag gelegd dat niet kan worden voldaan aan de voor de inrichting geldende geluidgrenswaarden, indien binnen de inrichting een hoger geluidniveau dan 80 dB(A) ten gehore wordt gebracht. Hij heeft in dit verband gewezen op een akoestisch onderzoek van [naam] technisch adviseurs van 14 november 2002 waaruit blijkt dat, uitgaande van een binnengeluidniveau van 100 dB(A), de in voorschrift 1.1.1 van de bijlage bij het Besluit gestelde geluidgrenswaarden voor het equivalente geluidniveau op de gevel van woningen ruim worden overschreden.

Ter zitting heeft verweerder echter gesteld dat, indien het binnengeluidniveau 85 dB(A) bedraagt, mogelijk aan de voor de inrichting geldende geluidgrenswaarden kan worden voldaan. Gelet hierop moet het ervoor worden gehouden dat verweerder onvoldoende heeft onderzocht bij welk binnengeluidniveau de voor de inrichting geldende geluidgrenswaarden worden overschreden. Verweerder heeft in zoverre gehandeld in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht dat vereist dat bij de voorbereiding van het besluit de nodige kennis omtrent de relevante feiten wordt vergaard. 2.5.

Het beroep is gegrond. Het bestreden besluit dient te worden vernietigd. 2.6. Verweerder dient op na te melden wijze in de proceskosten te worden veroordeeld. Daarbij ziet de Afdeling geen aanleiding verweerder te veroordelen in de op het proceskostenformulier vermelde kosten voor een deskundigenrapport, aangezien dit rapport niet is opgesteld in het kader van de onderhavige procedure.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: I. verklaart het beroep gegrond; II. vernietigt het besluit van het college van burgemeester en wethouders van Maasdonk van 20 mei 2003; III. veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Maasdonk in de door appellanten in verband met de behandeling van het beroep gemaakte proceskosten tot een bedrag van € 706,25, waarvan een gedeelte groot € 322,00 is toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; het totale bedrag dient door de gemeente Maasdonk te worden betaald aan appellanten; IV. gelast dat de gemeente Maasdonk aan appellanten het door hen voor de behandeling van het beroep betaalde griffierecht (€ 116,00) vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. H. Beekhuis, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. W. van Hardeveld, ambtenaar van Staat. w.g. Beekhuis w.g. Van Hardeveld Lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 7 januari 2004 312-399.