Supreme Court allows appeal against civil court for failure to consider prior criminal acquittal evidence.
Griechenland (EL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court allowed the appeal against the Athens Court of Appeal's decision, ruling that the lower court failed to consider specific prior criminal acquittals. The appellant argued that the civil court ignored two final criminal judgments declaring him innocent of negligence manslaughter, which were crucial to his civil liability claim. The court held that the civil court's failure to explicitly address these contradictory criminal findings constituted a procedural error under the Code of Civil Procedure, necessitating the remittal of the case for retrial.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 559(11)(c) CPC; Art. 335, 338-340 CPC: An appeal is admissible when the court of first instance fails to consider evidence adduced by the parties, provided the evidence could have affected the outcome, even if the specific evidence is not separately mentioned in the judgment.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Απόφαση 979 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 979/2017
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό και Αβροκόμη Θούα, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Ιανουαρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Γ. Κ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Θαλασσινό.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. Δ. του Ν., κατοίκου ..., 2) Μ. Κ. του Ι., κατοίκου ..., 3) Π. Δ. του Π., κατοίκου ... και 4) Ν. Δ. του Π., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Βερβεσό.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-2-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2611/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 4531/2014 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22-10-2014 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αβροκόμη Θούα ανέγνωσε την από 18-9-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου και τρίτου λόγου και την απόρριψη του δεύτερου λόγου της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επί της από 22-10-2014 αίτησης για αναίρεση της 4531/2014 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού, αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, τα οποία ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 340 ΚΠολΔ, όπως ισχύουν μετά το ν. 2915/2001, υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος προς απόδειξη με το αποδεικτικό μέσο, ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 2/2008), επιδρά δηλαδή στο διατακτικό της απόφασης.
Καμία, ωστόσο, διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλ' αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων που ελήφθησαν υπόψη. Μόνο αν από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο ότι ελήφθη υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος.
Ειδικώς δε, όταν πρόκειται για απόφαση ποινικού δικαστηρίου, το δικάσαν εφετείο, δεν δεσμεύεται μεν από το περιεχόμενο αυτής και δύναται να καταλήξει σε αποδεικτικό πόρισμα αντίθετο εκείνης, πρέπει, όμως, εν όψει της σοβαρότητας του αποδεικτικού αυτού στοιχείου, να το αντικρούσει (ΑΠ240/2011,704/2008). Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον τρίτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, κατ'επίκληση πλημμέλειας από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.11γΚΠολΔ,μέμφεται το Εφετείο, ότι για την έρευνα της ουσιαστικής βασιμότητας της κατ' αυτού από αδικοπραξία αγωγής των αναιρεσιβλήτων, η οποία ταυτόχρονα είχε και το χαρακτήρα ποινικού αδικήματος, δεν έλαβε υπόψη τις ακόλουθες αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων, ήτοι 1) την 491/2012 αθωωτική του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κω και 2) την 14/2014 επίσης αθωωτική (εκδοθείσα μετά από άσκηση έφεσης του Εισαγγελέα) του Τριμελούς Μεταβατικού Εφετείου Δωδεκανήσου, με τις οποίες κηρύχθηκε τελεσίδικα αθώος της αποδιδόμενης σ'αυτόν ανθρωποκτονίας από αμέλεια του θανάσιμα τραυματισθέντος συγγενούς τους, τις οποίες είχε νόμιμα επικαλεστεί και προσκομίσει ενώπιον του.
Όπως προκύπτει από την επισκόπηση (αρθρ.561 παρ.2ΚΠολΔ) της προσβαλλόμενης απόφασης, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η κατά (και) του αναίρεσείοντος αγωγή των αναιρεσιβλήτων για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης από τον θανάσιμο τραυματισμό του συγγενούς τους κατά την ανέγερση οικοδομής, οφειλόμενου και σε υπαιτιότητα αυτού, από την ιδιότητά του ως επιβλέποντος μηχανικού του έργου, ουδεμία μνεία κάνει των ως άνω αθωωτικών αποφάσεων, που δέχθηκαν αντίθετα με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι δεν είχε υπαιτιότητα στην πρόκληση του θανατηφόρου ατυχήματος, επειδή κατά τον χρόνο που αυτό συνέβη, δεν εξακολουθούσε να έχει την ιδιότητα του επιβλέποντος μηχανικού του έργου.
Αναφέρει βεβαίως το Εφετείο, ότι για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη και τα έγγραφα που με επίκληση προσκομίζουν οι διάδικοι, όμως από το γεγονός, ότι κατέληξε σε εντελώς διαφορετικό συμπέρασμα από αυτό των ποινικών δικαστηρίων, χωρίς καθόλου να μνημονεύει ή να αντικρούει τις ανωτέρω αποφάσεις που είχε επικαλεστεί ο αναιρεσείων με τις ενώπιον του από 6-3-2014 προτάσεις, του (ή να αναφέρει ότι δεν είχαν προσκομιστεί), δεν καθίσταται χωρίς αμφιβολία βέβαιο, ότι έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για την μόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος και τα ανωτέρω, κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία.
Συνεπώς, είναι βάσιμος ο λόγος αυτός της αίτησης.
Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ενώ παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων αναίρεσης, λόγω της πλήρους αναιρετικής εμβέλειας του άνω γενόμενου δεκτού και να παραπεμφθεί η υπόθεση (κατά το μέρος που αφορά τον αναιρεσείοντα) στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που την εξέδωσαν (αρθρ. 580 παρ.3ΚΠολΔ).Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στον αναιρεσείοντα του παραβόλου που κατέβαλε (αρθρ.495 παρ.4ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, που ηττήθηκαν στα δικαστικά του έξοδα (αρθρ.176,183 ΚΠολΔ) κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 4531/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος.
Παραπέμπει, κατά τούτο, την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.
Διατάσσει την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στον αναιρεσείοντα.
Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου 2017.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 12 Ιουνίου 2017.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ