Supreme Court dismisses appeal on mandatory car insurance exhaustion claim due to lack of evidence regarding payment dates and amounts.

Απόφαση 972 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 972/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Σ. χας Β. Ρ. (S. R.), το γένος Β. Π. (V. P.), κατοίκου ..., 2) Σ. - Κ. χας Μ. Τ. (S. - C.), κατοίκου ... και 3) Μ. - Γ. χας Τ. Μ. (M. - G. M.), το γένος Ι. Μ. (I. M.), κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Σαργιαννίδη.

Της αναιρεσίβλητης: Ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Αγγελακόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-3-2011 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκε με την από 23-9-2011 παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 24277/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2735/ 2014 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 22-4-2015 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου διάβασε την από 19-5-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της από 22-4-2015 και με αρ. εκθ. καταθ. ...2015 αιτήσεως για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 2735/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του ν. 489/1976 "περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης", όπως κωδικοποιήθηκε με το Π.Δ. 237/1986, "ο κύριος ή κάτοχος αυτοκινήτου κυκλοφορούντος εντός της Ελλάδος επί οδού υποχρεούται να έχη κεκαλυμμένην δι’ ασφαλίσεως την εκ τούτου έναντι τρίτων αστικήν ευθύνην, συμφώνως προς τας διατάξεις του παρόντος".

Η παράγραφος 2 του άρθρου 6 του ίδιου νόμου ορίζει τις περιπτώσεις της ασφαλιστικής αυτής καλύψεως, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η έναντι τρίτων αστική ευθύνη λόγω θανατώσεως ή σωματικής βλάβης, ζημιών σε πράγματα και χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ψυχικής οδύνης ή ηθικής βλάβης, ενώ, κατά την παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου, το ασφαλιστικό ποσό είναι τουλάχιστον ίσο με αυτό που καθορίζει κάθε φορά με αποφάσεις του ο Υπουργός Εμπορίου για κάθε είδους κίνδυνο που υπάγεται στην υποχρεωτική ασφάλιση.

Επίσης, κατά την παράγραφο 3 του άρθρου 10 του ίδιου νόμου "επί πλειόνων ζημιωθέντων προσώπων, οσάκις το σύνολον των καταβλητέων υπό του υπαιτίου αποζημιώσεων υπερβαίνει το ασφαλιστικόν ποσόν, το δικαίωμα εκάστου τούτων κατά του ασφαλιστού περιορίζεται συμμέτρως, μέχρι συμπληρώσεως του όλου ασφαλιστικού ποσού.

Εάν ο ασφαλιστής τελών εν αγνοία της υπάρξεως ή του μεγέθους άλλων απαιτήσεων ή κατόπιν δικαστικής αποφάσεως κατέβαλεν εις τι των προσώπων τούτων ποσόν ανώτερον του αναλογούντος αυτώ μεριδίου, ο ασφαλιστής υποχρεούται έναντι των λοιπών ζημιωθέντων μόνον μέχρι συμπληρώσεως του ασφαλιστικού ποσού. Τα πρόσωπα ταύτα έχουν δικαίωμα αναγωγής κατά του καθ’ υπέρβασιν λαβόντος".

Περαιτέρω, και κατά το άρθρο 5 της Κ4/585/ 5-4-1978 ΑΥΕ "το ανώτατο όριο ευθύνης του ασφαλιστή κατ’ ατύχημα, συμπεριλαμβανομένων των τόκων, των εύλογων δικαστικών δαπανών, ως και των πάσης φύσεως εξόδων, δεν δύναται να υπερβεί τα εις το ασφαλιστήριο αναφερόμενα ποσά, ανεξαρτήτως του αριθμού των καθ’ έκαστο ατύχημα ζημιωθέντων.

Περισσότερες της μιας κατ’ ατύχημα, εκ της αυτής αιτίας προκληθείσες ζημίες λογίζονται ως ενιαίο ατύχημα". Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι ο ασφαλιστής ευθύνεται έναντι του ζημιωθέντος από την λειτουργία του ασφαλισμένου αυτοκινήτου με βάση την ασφαλιστική σύμβαση μέχρι του ασφαλιστικού ποσού και σε περίπτωση, κατά την οποία τα ζημιωθέντα πρόσωπα είναι περισσότερα, η ευθύνη του δεν δύναται να υπερβεί "τα εις το ασφαλιστήριο αναφερόμενα ποσά" ως προς όλους τους ζημιωθέντες και για κάθε ασφαλισμένο κίνδυνο, σε περίπτωση δε καταβολής κάποιου ποσού προς ζημιωθέντα, η καταβολή αυτή καταλογίζεται στο ασφαλιστικό ποσό, το σύνολο του οποίου ο ασφαλιστής υποχρεούται να καταβάλει στους παθόντες από το ίδιο ατύχημα.

Η καταβολή από τον ασφαλιστή σε δικαιούχο ποσού αποζημιώσεως που του επιδικάστηκε με τελεσίδικη ή προσωρινά εκτελεστή απόφαση, σε τέτοια έκταση που να εξαντλεί το ασφαλιστικό ποσό, απαλλάσσει τον ασφαλιστή έναντι των δικαιούχων που ασκούν ακολούθως αξιώσεις αποζημιώσεως κατά του ασφαλιστή. Αν δε ο ζημιωθείς αξιώνει από τον ασφαλιστή μεγαλύτερο ποσό από αυτό της ασφαλιστικής καλύψεως, νόμιμα ο τελευταίος προτείνει κατ’ εκείνου την ένσταση περιορισμού της ευθύνης του μέχρι το ασφαλιστικό ποσό (ΑΠ 1745/2011, ΑΠ 916/2009, ΑΠ 1904/2007).

Για να είναι ορισμένος ο από την προαναφερόμενη διάταξη ισχυρισμός της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας περί μειώσεως δια συμμέτρου περιορισμού της απαιτήσεως, για την οποία έχει εναχθεί από το αυτοκινητιστικό ατύχημα, πρέπει να αναφέρεται ότι, πλην της ένδικης απαιτήσεως, υφίστανται και απαιτήσεις εκ του ατυχήματος τούτου και άλλων κατονομαζομένων προσώπων, από την άθροιση των οποίων, συνυπολογιζομένης και της ένδικης απαιτήσεως, καλύπτεται το ασφαλιστέο ποσό.

Επίσης πρέπει να προσδιορίζεται κάθε μία από τις απαιτήσεις αυτές τόσο κατά το μέγεθος όσο και κατά την φύση της. Ανάγκη όμως της εξειδικεύσεώς τους δεν υπάρχει, όταν οι πλείονες απαιτήσεις αντιμετωπίζονται ως υπαγόμενες αποκλειστικώς σε μία κατηγορία, όπως των σωματικών βλαβών και εισάγονται στα πλαίσια ενιαίας δίκης, κατά την οποία συνεκδικάζονται οι περιέχουσες αυτές αγωγές, οπότε το δικαστήριο και οι παράγοντες της δίκης λαμβάνουν γνώση των εκατέρωθεν απαιτήσεων, ο δε περιορισμός της ευθύνης του ασφαλιστή και ο αντίστοιχος σύμμετρος περιορισμός του δικαιώματος κάθε δικαιούχου λαμβάνει χώρα επί τη βάσει των επιδικαζομένων σχετικών κονδυλίων, με απλό μαθηματικό υπολογισμό (ΑΠ 916/2010).

Ο ποσοτικός περιορισμός ευθύνης εξετάζεται χωριστά για κάθε κατηγορία ασφαλιζόμενων κινδύνων (θανάτωση - σωματικές κακώσεις αφενός και υλικές ζημίες αφετέρου). Δεν επιτρέπεται συνυπολογισμός και των δύο κατηγοριών ασφαλιζόμενων κινδύνων για να κριθεί αν υπάρχει ή όχι υπέρβαση του κατώτατου ασφαλιστικού ποσού (ΑΠ 1904/2007).

Η διάταξη του άρθρου 262 του Κ.Πολ.Δικ. εφαρμόζεται και για την ένσταση αυτή. Για να ληφθεί υπόψη πρέπει να προβληθεί κατά τρόπο ορισμένο με τις έγγραφες προτάσεις ή να δηλωθεί προφορικά στο ακροατήριο και να καταχωριστεί στα πρακτικά στην περίπτωση που δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση εγγράφων προτάσεων.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 του Κ.Πολ.Δικ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλομένη υπ’ αριθμ. 2735/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης έγιναν δεκτά, κατά το κρίσιμο, εν προκειμένω, για την διερεύνηση των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως, ζήτημα, τα ακόλουθα: "...η τρίτη εναγομένη της προαναφερόμενης υπό στοιχείο Α αγωγής, ασφαλιστική εταιρεία του ζημιογόνου υπ’ αρ.

κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, με σχετική δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου της στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, που καταχωρήθηκε συνοπτικά στα οικεία πρακτικά της δημόσιας συνεδρίασης αυτού και αναπτύχθηκε με τις έγγραφες, νομότυπα κατατεθείσες προτάσεις της, ζήτησε την απόρριψη της εναντίον της ένδικης αγωγής, ισχυριζόμενη, κατά την δέουσα εκτίμηση του όλου δικογράφου των προτάσεών της, ότι έχει ήδη εξαντληθεί το όριο της ευθύνης της, το οποίο, με βάση το υπ’ αριθμ. ...

ασφαλιστήριο συμβόλαιο για την κάλυψη της έναντι τρίτων αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία του ζημιογόνου ενδίκου αυτοκινήτου, κατά το χρονικό διάστημα από 6/2/2002 έως 6/2/2003, που κατήρτισε με την δευτέρα εναγομένη ιδιοκτήτρια του ασφαλισμένου οχήματος, συμφωνήθηκε κατ’ ανώτατο όριο στο προβλεπόμενο και κατά νόμο ποσό των 500.000 ευρώ για την ένδικη κατηγορία ζημιών, ήδη δε έχει αυτή καταβάλει στις ενάγουσες και σε άλλους ζημιωθέντες από το ίδιο ατύχημα συγγενείς όλους μεταξύ τους και με τους θανόντες πεζούς, με βάσεις τις επικαλούμενες και στην αγωγή δικαστικές αποφάσεις, ως κεφάλαιο αποζημίωσης, το συνολικό ποσό των 508.019,60 ευρώ, ήτοι ποσό 8.019,60 ευρώ, πέραν της συμβατικής, αλλά και της εκ του νόμου 489/76 υποχρεώσεώς της, που επιδικάστηκαν δυνάμει των αναφερομένων δικαστικών αποφάσεων και με βάση τους επικαλούμενους αναλυτικούς πίνακες, τις επί μέρους για κάθε μία από αυτές αποδείξεις καταβολής της σε έκαστο δικαιούχο-ζημιωθέντα, συνολικού ύψους 508.019,60 ευρώ.

Υπό τα άνω εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά η σχετική ένσταση... είναι επαρκώς ορισμένη, κατ’ άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, ως περιέχουσα όλα τα αναγκαία κατά νόμον στοιχεία, λαμβανομένων υπόψη και ότι: Πρόκειται για το ίδιο ατύχημα, το οποίο είχε ως συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό τριών πεζών, οι αξιώσεις των συγγενών των οποίων, συνεπώς, αφορούν σε μόνον αποζημιώσεις για στέρηση διατροφής (συζύγων-τέκνων) και χρηματικές ικανοποιήσεις, λόγω ψυχικής οδύνης.

Όλοι οι ανωτέρω άσκησαν κατ’ αρχήν κοινές αγωγές ανά οικογένεια εκάστου θύματος που επίσης αναφέρονται (όπως ιστορείται στην ένδικη), οι οποίες συνεκδικάστηκαν στα πλαίσια ενιαίας δίκης και εκδόθηκαν οι αναφερόμενες αποφάσεις, ήτοι η οριστική και η υπ’ αριθμ. 2...2006 του παρόντος Δικαστηρίου, με την οποία, κατά τα ιστορούμενα στην αγωγή, κρίθηκε τελεσιδίκως το ζήτημα της αποκλειστικής υπαιτιότητας της οδηγού του ζημιογόνου οχήματος και αναγνωρίσθηκε (μεταξύ των άλλων) η υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν στις ενάγουσες (συζύγους των θανόντων) αποζημιώσεις, λόγω στέρησης διατροφής για τα αναφερόμενα προγενέστερα χρονικά διαστήματα, ενώ στη συνέχεια εκδόθηκε και η μεταγενέστερη υπ’ αριθμ. 41622/2007 καταστάσα ήδη αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αναγνωρίσθηκε η υποχρέωση των εναγομένων στην καταβολή των αναφερομένων ποσών αποζημίωσης διατροφής για το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα (προγενέστερο του αφορώντος στην ένδικη).

Συνεπώς και οι παράγοντες της δίκης έχουν λάβει γνώση όλων των δικαιούχων των εκατέρωθεν επιδικασθεισών απαιτήσεων, του ύψους και της φύσης αυτών, πολύ δε περισσότερο όταν, όπως εκτίθεται στο δικόγραφο της κρινόμενης εφέσεως, όλα τα δικόγραφα όλων των εναγόντων, που αφορούν στο ένδικο ατύχημα, έχουν συνταχθεί, υπογραφεί, κατατεθεί, προσδιοριστεί και συζητηθεί αρχήθεν και σε όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας από τον ίδιο κοινό όλων των διαδίκων πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος (όπως στην προκειμένη) παρέστη σε όλες τις συζητήσεις, κατάθεσε προτάσεις και τέλος εισέπραξε ο ίδιος για λογαριασμό των δικαιούχων όλα τα επιδικασθέντα και καταβληθέντα χρηματικά ποσά, υπογράφοντας τις σχετικές αποδείξεις καταβολής και είναι για το Δικαστήριο ζήτημα απόδειξης διά των επικαλουμένων και προσκομιζομένων εγγράφων και απλών αριθμητικών υπολογισμών η βασιμότητα ή μη της σχετικής νόμιμης και επαναφερομένης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου με λόγο εφέσεως, ενστάσεως της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας περί απαλλαγής της ευθύνης της, λόγω εξάντλησης ήδη του ασφαλιστικού ποσού, χωρίς τον συνυπολογισμό των ενδίκων απαιτήσεων των εναγουσών (και όχι σε σύμμετρο περιορισμό των απαιτήσεων μεταξύ των περισσοτέρων δικαιούχων) δεδομένου και ότι, κατά τα προεκτεθέντα, παραδεκτώς προβλήθηκε πρωτοδίκως με συνοπτικά κατά τα στοιχεία της δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου της τελευταίας, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά και αναπτύχθηκε με τις έγγραφες προτάσεις της.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο, υπό τα εκτιθέμενα, απέρριψε την εν λόγω καταλυτική ένσταση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας ως απαράδεκτη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως, λόγω αοριστίας, με το σκεπτικό ότι: "η τρίτη ασφαλιστική εταιρεία, πέραν της απλής αναφοράς της τόσον στα πρακτικά, όσο και στις προτάσεις της, ότι οι αξιώσεις των εναγουσών εναντίον της υπερβαίνουν το όριο της ευθύνης της, δεν εκθέτει με πληρότητα και σαφήνεια, σε τι ακριβώς συνίστανται οι άλλες απαιτήσεις που επικαλείται ότι υπάρχουν και απορρέουν από το επίδικο ατύχημα, εάν πρόκειται για απαιτήσεις από όμοιες κατηγορίες π.χ.

θανάτωση προσώπου, σωματικές βλάβες, οπότε επιτρέπεται ο συνυπολογισμός τους ή από διαφορετικές κατηγορίες, όπως θανάτωση προσώπου και υλικές ζημίες, οπότε δεν επιτρέπεται ο συνυπολογισμός τους, σε ποία ακριβώς πρόσωπα επιδικάσθηκαν, ποια συγκεκριμένα χρηματικά ποσά και με ποια απόφαση, ποια η φύση κάθε μιας από τις επί μέρους αξιώσεις που επιδικάστηκαν με τις προηγούμενες αποφάσεις, ποιο το ύψος εκάστης, καθώς και η άθροισή τους κατά κατηγορίες, έτσι ώστε να μπορεί να κριθεί αν αυτές υπερβαίνουν ή όχι το όριο της ευθύνης της", εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε το νόμο και κατέστησε εξαφανιστέα την απόφασή του, όπως βάσιμα υποστηρίζεται με τους πρώτο και δεύτερο οικείους λόγους της κρινομένης εφέσεως της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, ο οποίος συνεπώς πρέπει να γίνει δεκτός, να γίνει δεκτή κατ’ ουσίαν η έφεση ως προς την εκκαλούσα - εναγομένη και τις τρεις πρώτες εφεσίβλητες - ενάγουσες και να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση κατά τις διατάξεις της που αφορούν στην αγωγή των άνω εφεσιβλήτων και το κεφάλαιό της που αφορά στην ένσταση, ώστε περαιτέρω, αφού κρατηθεί και δικαστεί η διαφορά, να ερευνηθεί η ένσταση ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα...".

Περαιτέρω, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε ως αποδειχθέντα και τα ακόλουθα: "Με την υπ’ αριθμόν 2130/2006 τελεσίδικη απόφαση αυτού του Δικαστηρίου, που εκδόθηκε κατόπιν εφέσεως επί της υπ’ αρ. 32324/2003 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, επί των με αριθμό έκθεσης κατάθεσης α) ...2002, β) ... 2002 και γ) .../2002 αγωγών που άσκησαν την α) η δεύτερη εφεσίβλητη, Σ.

Κ. χήρα Μ. Τ., ατομικά και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων της Ρ. και Μ. Τ., καθώς και οι Γ. Τ., Ν. Τ., Ν. Τ., Μ. Κ. και Α. Κ., την β) η τρίτη εφεσίβλητη Μ. - Γ., χήρα Τ. Μ., ατομικά και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων της Μ. - Α. και Α. - Ι. Μ., καθώς και οι Γ. Μ., Δ. Μ., Ν. Μ., Μ. Μ., Ι. Μ., Φ. Μ. και την γ) η πρώτη εφεσίβλητη Σ. χήρα Β.

Ρ., ατομικά και για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της Α. - Ρ. Τ., καθώς και οι Μ. Ρ., Β. Ρ., Β. Π., και Ε. Π. κατά των στην ένδικη αγωγή εναγομένων κρίθηκε ήδη με ισχύ δεδικασμένου ότι στις 24.5.2002 και περί 22.45, η πρώτη εναγομένη οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγομένης, που ήταν ασφαλισμένη για την αστική ευθύνη έναντι τρίτων από την κυκλοφορία του ανωτέρω αυτοκινήτου της, στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία και βαίνοντας στην Εθνική Οδό ...

με κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη, εκτράπηκε της πορείας της στο 87,5 χιλιόμετρο της ανωτέρω οδού και αφού εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, στη συνέχεια βρέθηκε εκτός οδοστρώματος σε παρακείμενο ακάλυπτο χώρο και έπεσε με το πιο πάνω όχημά της επί των εκεί ευρισκομένων τριών ατόμων που στέκονταν και συνομιλούσαν εκτός των οχημάτων τους, τα οποία είχαν σταθμεύσει παραπλεύρως, προκαλώντας τον θανάσιμο τραυματισμό τους.

Ειδικότερα, κατά το εν λόγω τροχαίο ατύχημα τραυματίστηκε θανάσιμα ο Μ. Τ., σύζυγος της δεύτερης, ο Τ. Μ., σύζυγος της τρίτης και ο Β. Ρ., σύζυγος της πρώτης των ήδη τριών πρώτων εφεσιβλήτων. Αποκλειστικά υπαίτια για την πρόκληση του εν λόγω ατυχήματος σύμφωνα με την ανωτέρω τελεσίδικη απόφαση, κρίθηκε η πρώτη εναγομένη ήδη τέταρτη εφεσίβλητη, δεδομένου ότι οδηγούσε το όχημά της αφενός μεν χωρίς σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή της στην οδήγηση, αφετέρου δε χωρίς να έχει τον έλεγχό του, ώστε να μπορεί κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς (βλ σελ 8η και 9η της υπ’ αριθμόν 2130/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης).

Με την ίδια απόφαση, (υπ’ αριθμόν 2130/2006) το Εφετείο Θεσσαλονίκης υποχρέωσε τους άνω εναγομένους, εις ολόκληρον τον καθέναν τους, να καταβάλουν στην Σ. - Κ. χήρα Μ. Τ. και Μ. - Γ. χήρα Τ. Μ. (δεύτερη και τρίτη των εναγουσών), το χρηματικό ποσό των 200 ευρώ μηνιαίως και στη Σ. χήρα Β. Ρ. (πρώτη των εναγουσών) το χρηματικό ποσό των 300 ευρώ μηνιαίως, για το χρονικό διάστημα από 24.5.2002 έως 24.5.2006, προσαυξανόμενο ετησίως κατά ποσοστό 5%, μετά τη συμπλήρωση του πρώτου έτους, ως αποζημίωση λόγω στέρησης του δικαιώματος διατροφής τους έναντι των θανόντων κατά το ανωτέρω ατύχημα, συζύγων τους και ακόμη α) Στην πρώτη εξ αυτών Σ.

Κ. Τ. 30.586,96 € ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και έξοδα κηδείας, καθώς και ποσό 25.000 € για έκαστο των ανηλίκων τέκνων για ψυχική οδύνη αυτών και επίσης ποσό 160 € μηνιαίως για το πρώτο και 120 € μηνιαίως για το δεύτερο τέκνα της ως αποζημίωση για στέρηση διατροφής τους για το διάστημα από 24/5/2002 έως 24/5/2006 προσαυξανόμενο κατά ποσοστό 5% ετησίως και επίσης στους τέταρτο και πέμπτη (γονείς) από 18.000 €, σε έκαστο των έκτου και εβδόμου (αδελφών) από 7.000 € και σε έκαστο των ογδόου και ενάτης (πενθερών) από 1.000 €.

Ακόμη, ανεγνώρισε την υποχρέωση των εναγομένων, εις ολόκληρον, να καταβάλουν στην άνω πρώτη ενάγουσα, για λογαριασμό του πρώτου των ανηλίκων τέκνων της 60 € μηνιαίως για το διάστημα από 24/5/2006 έως 1/10/2007 και για λογαριασμό του δευτέρου 120 € μηνιαίως για το διάστημα από 24/5/2006 έως 27/1/2014 με τις προαναφερθείσες κατ’ έτος προσαυξήσεις, β) Στην δεύτερη Μ.

Τ. ως αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής των δύο ανηλίκων τέκνων της από 160 € ευρώ μηνιαίως για την περίοδο από 24/5/2002 έως 8/4/2006 για το πρώτο και από 24/5/2002 έως 24/5/2006 προσαυξανόμενο ετησίως κατά 5% και επίσης ανεγνώρισε την εις ολόκληρον υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν στην ίδια ενάγουσα για την ίδια αιτία, για λογαριασμό του δευτέρου ανηλίκου τέκνου της το ίδιο ποσό με την ίδια άνω προσαύξηση από τις 25/5/2006 έως 29/6/2007.

Επίσης, επεδίκασε καταψηφιστικά στην ιδία άνω ενάγουσα (σύζυγο) 621,04 ευρώ για έξοδα κηδείας, καθώς και σ’ αυτήν ατομικά 30.000 ευρώ και για λογαριασμό εκάστου των ανηλίκων τέκνων της από 25.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και επίσης για την τελευταία αυτή αιτία 18.000 € στον τέταρτο ενάγοντα (πατέρα του θανόντος), από 7.000 ευρώ σε έκαστο των έκτου και εβδόμου (αδελφούς) και από 1.000 ευρώ σε έκαστο των όγδοου και ενάτης (πενθερών).

Και γ) Στην ενάγουσα Σ. χήρα Β. Ρ., αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της ποσό 100 ευρώ μηνιαίως από 24/5/2002 έως 24/5/2006, προσαυξανόμενο κατά 5% ετησίως, καταψηφιστικά και αναγνωριστικά στην ίδια ατομικά το ποσό των 300 ευρώ και για λογαριασμό του τέκνου το ποσό των 100 €, με την ίδια ετήσια προσαύξηση έως 21/5/2010 για τη σύζυγο και έως 9/7/2018 για το τέκνο της.

Επίσης στην ίδια ενάγουσα επιδίκασε καταψηφιστικά το ποσό των 30.631,04 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και έξοδα κηδείας και για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης 25.000 ευρώ. Επίσης, για την ίδια τελευταία αιτία στον τρίτο ενάγοντα (πατέρα του θανόντος) 18.000 €, στον τέταρτο (αδελφό) 7.000 ευρώ και σε έκαστο των πέμπτου και έκτης (πενθερών) από 1.000 €, νομιμοτόκως όλα τα ποσά με τις αναφερόμενες διακρίσεις.

Στη συνέχεια, όλες οι τρεις πρώτες εφεσίβλητες - ενάγουσες, καθώς και ο ενηλικιωθείς στο μεταξύ Μ. - Α. Μ. (τέκνο του θανόντος Τ. Μ.) άσκησαν ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου την με αριθμό έκθεσης κατάθεσης .../2006 αγωγή τους εναντίον των ιδίων άνω εναγομένων, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθμόν 41622/2007 απόφαση αυτού του Δικαστηρίου η οποία έχει ήδη καταστεί τελεσίδικη, δεδομένου ότι όπως αποδεικνύεται από τα υπ’ αριθμόν 245/16-12-2010 πρακτικά δημόσιας;

συνεδρίασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, οι τότε εκκαλούσες, παραιτήθηκαν του δικογράφου της ασκηθείσας υπ’ αρ. κατ. .../2008 έφεσής τους κατά της ανωτέρω αποφάσεως με την οποία αναγνωρίσθηκε η εις ολόκληρον υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν σε εκάστη εξ αυτών πλην της τρίτης (Σ. χήρας Β. Ρ.) το ποσό των 450 ευρώ μηνιαίως, ως αποζημίωση λόγω στέρησης της διατροφής τους συνεπεία του θανάσιμου τραυματισμού των συζύγων τους κατά το ίδιο τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα, προκαταβολικά την 24η κάθε μήνα για το διάστημα από 24/5/2006 έως 23/5/2010 καθώς και στον άνω τέταρτο ενάγοντα, ο οποίος, ενηλικιώθηκε μεν, πλην λόγω σπουδών του αδυνατεί να εργασθεί και στερείται περιουσίας ή εισοδημάτων από οποιαδήποτε πηγή, το ποσό των 197 ευρώ προκαταβολικά στις 24 κάθε μήνα από 8/4/2006 έως 24/10/2007 και νομιμοτόκως κατά τις αναφερόμενες διακρίσεις, λόγω διαφορετικής αναλογικής σχέσης των μεγεθών μεταξύ αποδοχών των θανατωθέντων και επιδικαστέας αποζημίωσης, από εκείνη που δέχθηκε η πιο πάνω τελεσίδικη απόφαση για τον προηγούμενο χρόνο ζημίας.

Εξάλλου, με τις υπ’ αρ. .../2010, .../2010, .../2011, .../2011, ...2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011 και .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκαν κατόπιν σχετικών αιτήσεων των δύο πρώτων ήδη εφεσιβλήτων - εναγουσών, ενεργουσών ατομικώς και για λογαριασμό των προαναφερομένων ανηλίκων τέκνων τους, υποχρεώθηκε η καθής - εναγομένη (ήδη εκκαλούσα) ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει στους άνω αιτούντες τα προαναφερόμενα ποσά που αναγνωρίστηκε τελεσιδίκως ότι οφείλονται σ’ αυτούς, ως αποζημίωση για στέρηση διατροφής, δυνάμει της πιο πάνω υπ’ αρ. 2130/2006 αποφάσεως του Δικαστηρίου τούτου και συγκεκριμένα για κεφάλαιο, αντιστοίχως, τα ποσά των 3.377,04€ και 1.125,68€ και 1.350,80€, των 147,75€ και 354,58€, των 147,75€, των 177,29€, των 177,29€, των 147,75€, των 186,15€, των 155,13€, των 186,15€, των 155,13€, των 372,30€, των 310,26€, των 155,13€ και των 186,15€ (ήτοι συνολικά ποσό - κεφαλαίου 8.712,33€).

Επίσης, με την υπ’ αρ. 403/2011 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, που εκδόθηκε κατόπιν της ασκηθείσας εφέσεως (αρ. εκθ. κατ. .../ 2009) του Μ. - Α. Μ. επί της υπ’ αρ. κατ. .../ 2007 αγωγής του κατά των ιδίων άνω εναγομένων, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αρ. 38424/2008 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, αναγνωρίσθηκε τελεσιδίκως η υποχρέωση των τελευταίων να του καταβάλουν, εις ολόκληρον έκαστος, ως αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής συνεπεία του θανάσιμου τραυματισμού, κατά το ίδιο ένδικο τροχαίο ατύχημα, του πατρός του Τ.

Μ., το ποσό των 200 ευρώ μηνιαίως, για το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα από 24/10/2007 έως 23/10/2011 (που φοιτά στο Πολυτεχνείο Βουκουρεστίου). Εξάλλου, με τις υπ’ αρ .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011 και .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκαν κατόπιν σχετικών αιτήσεων του άνω Μ. - Α. Μ., υποχρεώθηκε η καθής εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία (ήδη εκκαλούσα) να του καταβάλει τα ποσά που αναγνωρίσθηκαν τελεσιδίκως ότι του οφείλει (εις ολόκληρον) δυνάμει της ως άνω υπ’ αρ. 403/2011 αποφάσεως του Δικαστηρίου τούτου (ως αποζημίωση για στέρηση διατροφής και συγκεκριμένα για κεφάλαιο αντιστοίχως, τα ποσά των 10.250€, των 500€, των 250€, των 250€, των 500€ και των 250€ (και συνολικά το ποσό των 12.000€).

Ακόμη, με την υπ’ αρ. ...2008 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε επί της υπ’ αρ. .../ 2007 αγωγής 1) της ενάγουσας Μ. - Γ. χήρας Τ. Μ., ενεργούσης για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της Α. - Ι. Μ. και 2) της ενάγουσας Σ. - Κ. χήρας Μ. Τ., ενεργούσης για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της Ρ. - Ι. Τ., αναγνωρίσθηκε η εις ολόκληρον υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν στα ενηλικιωθέντα στο μεταξύ άνω τέκνα των θανατωθέντων στο ίδιο επίδικο τροχαίο ατύχημα, Τ.

Μ. και Μ. Τ., το ποσό των 210 ευρώ μηνιαίως στον πρώτο και προκαταβολικά την 29η κάθε μηνός για το διάστημα από 29/6/2007 έως 29/10/2008 και στον δεύτερο, ομοίως, το ποσό των 210 ευρώ μηνιαίως, προκαταβολικά την 1η κάθε μηνός για το χρονικό διάστημα από 1/10/2007 έως 24/10/2008, ως αποζημίωσή τους λόγω στέρησης της διατροφής τους συνεπεία του θανάσιμου τραυματισμού των πατέρων αυτών, διότι λόγω των σπουδών τους αδυνατούν να εργασθούν και στερούνται εισοδημάτων από οποιαδήποτε άλλη πηγή, αλλά λόγω και διαφορετικής αναλογικής σχέσης των μεγεθών μεταξύ των αποδοχών των θανατωθέντων και επιδικαστέας αποζημίωσης από εκείνη που δέχθηκε η υπ’ αρ. 2...2006 τελεσίδικη απόφαση του Δικαστηρίου τούτου για το προηγούμενο χρόνο ζημίας (ήτοι μέχρι της ενηλικιώσεώς τους, ήτοι την 29/6/2007 και την 1/10/2007 αντιστοίχως).

Περαιτέρω, δυνάμει της υπ’ αρ. 17913/2009 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε επί της υπ’ αρ. κατ. ...2009 αγωγής των ιδίων άνω ενηλίκων στο μεταξύ τέκνων των θανατωθέντων στο ένδικο τροχαίο ατύχημα Τ. Μ. και Μ. Τ., (Α. -Ι. Μ. και Ρ. - Ι. Τ. του Μ.), η οποία κατέστη τελεσίδικη με την υπ’ αρ. 1669/2011 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, που εκδόθηκε κατόπιν εφέσεως της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας (ήδη εκκαλούσας), αναγνωρίσθηκε ότι οι άνω εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος σε έκαστο των άνω εναγόντων το ποσό των 250 ευρώ μηνιαίως για το (μεταγενέστερο του προαναφερθέντος) χρονικό διάστημα ήτοι από 24/10/2008 έως 23/10/2012 προκαταβλητέο την 24η ημέρα κάθε μηνός ως αποζημίωση για στέρηση της διατροφής τους κατά το διάστημα αυτό συνεπεία του θανάσιμου τραυματισμού του πατέρα τους κατά το ίδιο τροχαίο ατύχημα και νομιμοτόκως με τις αναφερόμενες διακρίσεις.

Τέλος, δυνάμει των υπ’ αρ. .../2011, .../2011, .../2011 και .../2011 διαταγών πληρωμής του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκαν κατόπιν σχετικών αιτήσεων των εναγόντων Σ. χήρας Β. Ρ. για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της Α. Ρ. Ρ. του Β., Σ. - Κ. χήρας Μ. Τ., για λογαριασμό της ανήλικης θυγατέρας της Μ. Τ. του Μ., Α. - Ι. Μ. του Τ.

και Ρ. Ι. Τ. του Μ., αντιστοίχως, κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας (ήδη εκκαλούσας), υποχρεώθηκε η τελευταία να καταβάλει σε έκαστο των άνω εναγόντων, αντιστοίχως, τα ποσά τα οποία αναγνωρίσθηκε τελεσιδίκως, με την προαναφερομένη απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, ότι οφείλει να καταβάλει η καθής (εις ολόκληρον) στους άνω αιτούντες, ως αποζημίωση λόγω στέρησης της διατροφής αυτών (εναγόντων), για τα προαναφερθέντα πιο πάνω χρονικά διαστήματα και υπό τις προαναφερθείσες διακρίσεις, ήτοι, αντιστοίχως, για κεφάλαιο τα ποσά των 155,13€, των 186,15€, των 250€ και των 250 € (ήτοι συνολικά, ποσό 841,28 ευρώ).

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι, με βάση τις προσκομιζόμενες με επίκληση από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία και ήδη εκκαλούσα, ως συνημμένες στις προαναφερόμενες αποφάσεις και διαταγές πληρωμής, αποδείξεις καταβολής και τραπεζικά καταθετήρια, η ασφαλιστική εταιρεία άνω εναγομένη κατέβαλε, τα επιδικασθέντα, με τις εν λόγω αποφάσεις και διαταγές πληρωμής, επί μέρους ποσά κεφαλαίου, που αναλυτικά προσδιορίστηκαν πιο πάνω σε έκαστο των πιο πάνω εναγόντων (δηλαδή τις ενάγουσες, τα τέκνα αυτών και τους λοιπούς προαναφερθέντες δικαιούχους - συγγενείς των θανόντων συνεπεία του ενδίκου τροχαίου αυτοκινητικού ατυχήματος, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης όλων δυνάμει της υπ’ αρ. 2130/2006 αποφάσεως του Δικαστηρίου τούτου, καθώς και επί πλέον ως αποζημίωση λόγω στέρησης της διατροφής των συζύγων και των τέκνων των θανόντων και των εξόδων κηδείας αυτών, δυνάμει όλων των αποφάσεων και διαταγών πληρωμής) στον δικηγόρο Σ.

Ν. (AM ...) κοινό πληρεξούσιο όλων των εναγόντων - δικαιούχων, για λογαριασμό αυτών ενεργούντα, ο οποίος και υπογράφει ως ο λαβών στις σχετικές αποδείξεις καταβολής (σε πλήρη εξόφληση κεφαλαίου, τόκων και δικαστικών εξόδων) και στο όνομα του οποίου κατατέθηκαν κάποια ποσά (τα κατωτέρω αναλυτικά προσδιοριζόμενα) και δη σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό αυτού και των Σ.

Θ. και Σ. Α. στην Ε.Τ.Ε. Συγκεκριμένα η εναγομένη κατέβαλε: α) για τα τελεσιδίκως επιδικασθέντα με την υπ’ αρ. 2...2006 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού στους αναφερόμενους και πιο πάνω δικαιούχους ενάγοντες, ποσά κεφαλαίου 11723,50€ και 1650,81€, 718,50€, 718,50€, 718,50€, 7.321,50€, 3.653€, 7.321,50€, 718,50€, 718,50€, 3.653€, 3.653€, 3.653€, 718,50€, 3.653€, 7.321,50€, 11.723,50€ και 3.665,97€, 14.658,50€ και 1.625,40€, 18.214,14€ και 2.152€, 15.245,46€ και 2.101,47€, 7.320,50€, 11.723,50€ και 2.615,97€, 11.723,50€ και 2.556,54€, 15.279,51€ και 2.101,47€, 928,80€, 1.200,84€, 1.494,84€, 1.460,88€, 1.200,84€, 943,32€, 1.200,84€, 2.094,84€, 1.494,84€, 2094,84€, 1.460,88€, 1.200,84€, 943,32€, 1.200,84€, 928,80€, 1.200,84€, 373,71€, 178,58€, 300,21 €, 300,21€, 232,20€, 523,71€, 300,21€ και 235,83€ δυνάμει των αντιστοίχων 23 αποδείξεων της 13/1/2004 των 8 αποδείξεων της 21/10/2004, των 8 αποδείξεων της 19/12/2005 και των 8 αποδείξεων της 7/6/2006 (που αφορούσαν το προσωρινώς εκτελεστό της 32.324/2003 αποφάσεως (συνολικού ύψους 204.067,63 €) και σε εξόφληση (του κεφαλαίου) 2.616,40€, 872,42€, 1.046,86€, 177,29€, 295,50€, 295,50€, 177,29€, 1.899,20€, 4.747,68€, 1.583,16€, 4.521,64€, 1.681,27€, 1.808,76€, 1.016,17€, 58,80€, 1.507,24€, 2.550,87€, 2.336,70€, 5.554€, 3.745,68€, 4.046,40€, 3.250,84€, 5.544€, 13.932,06€, 15.341,53€, 13.276,50€, 13.276,50€, 10.678,50€, 3.347€, 3.374€, 281,50€, 281,50€, 15.341,50€, 13.276,50€, 13.276,50€, 10.678,50€, 10.678,50€, 3.347€, 3.347€, 281,50€, 281,50€, 10.678,50€, 281,50€, 281,50€, 10.341,50€, 3.347€ και 12.407,04€, δυνάμει των αντιστοίχων 3 αποδείξεων της 9/9/2010, των 4 αποδείξεων της 13/10/2010, των 3 αποδείξεων της 29/8/2008, 1 αποδείξεως της 25/9/2007, 5 αποδείξεων της 26/9/2007, 8 αποδείξεων της 1/2/2007 και 23 αποδείξεων της 15/12/2006, β) καθώς και των επιμέρους αναγνωρισθέντων ποσών κεφαλαίου με την άνω υπ’ αριθμ. 2130/2006 απόφαση που επιδικάστηκαν καταψηφιστικά δυνάμει των προαναφερθεισών διαταγών πληρωμής, ήτοι 1.350€, 1.125,68€, 3.377,04€ καταβληθέντων δυνάμει των 3 αντιστοίχων αποδείξεων της 18/3/2010 (.../2010 διαταγής πληρωμής), 354,58€ και 147,75€ με τις από 18/1/2012 αποδείξεις (.../10 διατ.

πληρ.), 177,29€ για επιδικασθέν κεφάλαιο της ...2011 διατ. πληρ. που κατατέθηκε στον κοινό λογαριασμό του άνω πληρεξουσίου δικηγόρου στην ΕΤΕ στις 7/7/2011 (συνολικό κατατεθέν ποσό για κεφάλαιο, τόκους και έξοδα 402,71€), 147,75€ για επιδικασθέν κεφάλαιο της .../2011 διατ. πληρ, κατατεθέν στις 7/7/2011, ομοίως στον άνω κοινό λογαριασμό (συνολικό κατατεθέν ποσό για κεφάλαιο, τόκους και έξοδα 373,02€), 186,15€ επιδικασθέν κεφάλαιο της .../2011 διατ.

πληρωμ, κατατεθέν στις 8/9/2011 ομοίως στον άνω κοινό λογαριασμό (συνολικά κατατεθέν ποσό για κεφάλαιο, τόκους και έξοδα 416,51€), 155,13€ για επιδικασθέν κεφάλαιο της .../2011 διατ. πληρ. κατατεθέν στις 8/9/2011 στον ίδιο άνω τραπεζικό λογαριασμό (συνολικά κατατεθέν για κεφάλαιο, έξοδα και τόκους ποσό 385,41€) 186,15€ για επιδικασθέν κεφάλαιο της .../2011 διατ.

πληρ., κατατεθέν στις 17/11/2011 στον ίδιο άνω κοινό λογαριασμό (συνολικά κατατεθέν για κεφάλαιο, τόκους και έξοδα 416,51€), 310,26€ για επιδικασθέν κεφάλαιο της .../2011 διατ. πληρ. κατατεθέν στις 18/10/2011 στον ίδιο άνω κοινό λογαριασμό (συνολικά για κεφάλαιο, τόκους και έξοδα 563,10€ κατατεθέν ποσό), 155,13€ επιδικασθέν κεφάλαιο της .../2011 διαταγής πληρ.

καταβληθέν δυνάμει της από 10/1/2012 απόδ. στον ίδιο άνω πληρεξούσιο δικηγόρο και 186,15€ για επιδικασθέν κεφάλαιο της 13.155 διατ. πληρ. καταβληθέν στον ίδιο άνω δικηγόρο με την από 10/1/2012 απόδ., καθώς και τα επιδικασθέντα δυνάμει των υπ’ αρ. .../2011, .../2011, .../2011 και .../2011 διατ. πληρ. ποσά κεφαλαίου διατροφών ύψους 147,75€, 177,29€, 186,15€ και 115,13€ αντιστοίχως.

Ήτοι συνολικά επιδικασθέντα κατά τα ανωτέρω με βάση την 2130/2006 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου και καταβληθέντα από την εναγομένη όπως αναφέρονται στα α) και β) στοιχεία της παρούσης, ύψους 445.348,16€ (δηλ. 204.348,16 με βάση την προσωρινή εκτέλεση της άνω 32.324/2003 απόφασης + 241.280,53€ που καταβλήθηκαν επί πλέον σε εκτέλεση της 2130/2006 αποφάσεως, πλέον των επιδικασθέντων με τις άνω διαταγές πληρωμής), γ) τα επιδικασθέντα δυνάμει της υπ’ αρ.

τελεσίδικης 41.622/2007 αποφάσεως που προαναφέρθηκε ποσά κεφαλαίου διατροφών συνολικού ύψους 35.990,25€ (ήτοι 500€, 250€, 186,15€, 155,13€, 155,13€, 250€, 18.6,50€, 250€, 3.657,69€, 8.800€, 8.800€, 4.000€, 4.000€, 2.400€ και 2.400€, τα οποία καταβλήθηκαν στον ίδιο άνω πληρ. δικηγόρο, δυνάμει των προσκομιζομένων αντιστοίχων αποδείξεων καταβολής της εναγομένης στις 10/1/2012, 17/2/2012, 13/2/2012, 11/2/2008, 29/8/2008 και 16/7/2009, δ) τα επιδικασθέντα δυνάμει της υπ’ αρ. ...2008 αναγνωριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, ποσά κεφαλαίου διατροφών στις εκ των ήδη εφεσιβλήτων Σ., χήρα Β.

Ρ. και Σ. - Κ. χήρα Μ. Τ. για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους Α. - Ρ. Ρ. και Μ. Τ. του Μ., τα οποία επιδικάσθηκαν στη συνέχεια καταψηφιστικά με την υπ’ αρ. ...2008 διατ. πληρ. του Ειρηνοδικείου και καταβλήθηκαν για λογαριασμό των δικαιούχων Α. - Ι. Μ. και Ρ. - Ι. του Τ., τέκνων των δύο εκ των θανόντων στον ίδιο άνω πληρεξούσιο δικηγόρο Σ.

Ν., δυνάμει των προσκομιζομένων αποδείξεων της 29/8/2008 συνολικού ύψους (κεφαλαίου) για έκαστο των ανωτέρω δικαιούχων 2.688€ και 3.325€ και συνολικά 6.013€, ε) τα αναγνωρισθέντα τελεσιδίκως ως οφειλόμενα εις ολόκληρον ποσά κεφαλαίου, με την άνω υπ’ αρ. 403/2011 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, τα οποία στη συνέχεια υποχρεώθηκε η εναγομένη να καταβάλει στους δικαιούχους δυνάμει των προαναφερθεισών υπ’ αρ. .../2011, .../2011, .../201, .../2011, .../2011 και .../2011 διαταγών πληρωμής, ήτοι αντιστοίχως, 10.250€, 500€, 250€, 250€, 500€ και 250€ και συνολικά 12.000€ (εκ των οποίων έχουν ήδη καταβληθεί στον ίδιο άνω πληρεξούσιο δικηγόρο ή κατατέθηκαν στον άνω λογαριασμό των δικαιούχων ποσά κεφαλαίου 500€, 250€, 500€ και 250€, δυνάμει των προσκομιζομένων αποδείξεων στις 7/7/2011, 8/9/2011, 16/10/2011 και 17/4/2001 (πλέον τόκων και εξόδων), στ) τα επιδικασθέντα καταψηφιστικώς στις εκ των ήδη εφεσιβλήτων Σ.

χήρα Β. Ρ. και Σ. - Κ. χήρας Μ. Τ. για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους Α. -Ρ. Ρ. και Μ. Τ. του Μ., δυνάμει των υπ’ αρ. .../2011 και .../2011 διαταγών πληρωμής του Ειρηνοδίκου Θεσσαλονίκης, ποσά κεφαλαίου διατροφών ύψους, αντιστοίχως, 155,13€ και 186,15€ και συνολικά 341,28€ βάσει της υπ’ αρ. 2130/2006 αναγνωριστικής απόφασης του Δικαστηρίου αυτού που προαναφέρθηκε και τα οποία (ποσά) καταβλήθηκαν από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία στον άνω πληρεξούσιο δικηγόρο των εναγουσών διά καταθέσεων στον πιο πάνω κοινό τραπεζικό λογαριασμό αυτού στην ΕΤΕ (πλέον τόκων και εξόδων) στις 17/11/11, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα καταθετήρια και αντίστοιχες αποδείξεις και τέλος ζ) τα επιδικασθέντα ποσά κεφαλαίου διατροφής στους Α. - Ι.

Μ. του Τ. και Ρ. - Ι. Τ. του Μ. (τέκνων των δύο εκ των θανόντων) δυνάμει των υπ’ αρ. .../2011 και .../2011 διαταγών πληρωμής του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, με βάση την υπ’ αρ. 17913/2009 οριστική αναγνωριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που κατέστη τελεσίδικη με την υπ’ αρ. 1699/2011 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, ήτοι ποσά κεφαλαίου, αντιστοίχως, 9.250€ (ήτοι 250€ μηνιαίως για το διάστημα από 24/10/2008 έως 23/11/11) και 9.250€ (ήτοι ομοίως 250€ μηνιαίως για το διάστημα από 24/10/2008 έως 23/11/201Ϊ), και συνολικά 18.500€ τα οποία καταβλήθηκαν από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία (πλέον τόκων και εξόδων) με αντίστοιχες (τις προσκομιζόμενες) αποδείξεις στις 10/1/2012, για λογαριασμό των δικαιούχων στον άνω πληρεξούσιο δικηγόρο Σ.

Ν.. Επομένως, η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία (ήδη εκκαλούσα) κατέβαλε (και υποχρεώθηκε σχετικά) συνολικά στους προμνησθέντες δικαιούχους (συγγενείς των θυμάτων) από το ίδιο θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα επιδικασθείσες αποζημιώσεις για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και για στέρηση διατροφών το ποσό (κεφαλαίου) των 518.192,69 ευρώ (ήτοι 204.067,63 + 241.280,53 = 445.348,16 + 35.990,25 + 6.013 + 12.000 + 341,28 + 18.500) κατά τα ανωτέρω, τα οποία η ίδια υπολογίζει στο μικρότερο ποσό των 508.019,60 ευρώ, ήτοι κατέβαλε ποσό 8.019,60 ευρώ (όπως η ίδια ισχυρίζεται) καθ’ υπέρβαση του συμβατικού δυνάμει της σύμβασης ασφάλισης και εκ του νόμου οριζομένου στον κρίσιμο χρόνο ποσού ασφαλίσματος των 500.000 ευρώ για την συγκεκριμένη κατηγορία ζημιών (ήτοι:

Α) σωματ. βλαβών τρίτων και επιβαινόντων ή του καλυπτομένου οχήματος πλην οδηγού ιδιοκτήτου και αντισυμβαλλομένου) από την κυκλοφορία του ζημιογόνου υπ’ αρ. κυκλ. ... ΙΧΕ ασφαλισμένο αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της αντισυμβαλλομένης της δευτέρας εναγομένης, το οποίο οδηγούσε η πρώτη εξ αυτών (προστηθείσα) - ήδη τετάρτη και πέμπτη των εφεσιβλήτων και συνεπώς έχει πράγματι εξαντληθεί ήδη (ήτοι, χωρίς να συνυπολογίζονται οι ένδικες αξιώσεις) το άνω ασφαλιστικό ποσό, που συμφωνήθηκε (και συμπίπτει με το οριζόμενο στο νόμο) με το προαναφερόμενο υπ’ αρ. ...

έγκυρο ασφαλιστήριο συμβόλαιο που καταρτίσθηκε μεταξύ αυτής και της άνω ιδιοκτήτριας του οχήματος Α. Τ. (πέμπτης των εφεσιβλήτων) και αφορά στο χρονικό διάστημα από 6/2/2002 έως 6/2/2008 και επομένως ήταν σε ισχύ στον κρίσιμο χρόνο που συνέβη το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα ήτοι στις 24/5/2002, όπως δεν αμφισβητείται.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη η ως άνω προβληθείσα καταλυτική ένσταση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας και συνεπώς να απορριφθεί ως προς αυτήν η αγωγή (υπό στοιχείο Α) ως αβάσιμη...". Κρίνοντας έτσι το Εφετείο ορθά ερμήνευσε τις προπαρατεθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που εφαρμόστηκαν και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δικ., ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη ως αόριστη την προβληθείσα ένσταση περιορισμού της ευθύνης της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, που αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, ο οποίος, συνεπώς, κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος.

Κατά την διάταξη του άρθρου 591 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ., όπως ίσχυε, κατά τον κρίσιμο, εν προκειμένω, χρόνο (21.11.2013), δηλαδή πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 Ν. 4335/2015 (ΦΕΚ Α’ 87) που εφαρμόζεται σύμφωνα με το άρθρο ένατο παρ. 2 του αυτού άρθρου και νόμου, για τα κατατιθέμενα από τις 1.1.2016 ένδικα μέσα και αγωγές "Τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις των διαδικασιών αυτών.

Αν από τις τελευταίες δεν ορίζεται διαφορετικά α)..., β) οι προτάσεις κατατίθενται στο ακροατήριο, γ) όλοι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί προτείνονται προφορικά και όσοι δεν περιέχονται στις προτάσεις καταχωρίζονται στα πρακτικά...". Από τον συνδυασμό της διατάξεως αυτής με εκείνες των άρθρων 681Α, 666, 667, 670 έως 676, 115 παρ. 3, 256 παρ. 1 στοιχ.

δ’ , 237 παρ. 1 και 3, 269 παρ. 1 και 2 και 527 του Κ.Πολ.Δικ. συνάγεται, ότι στις υποθέσεις που δικάζονται κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, όπου δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους, προφορικά κατά την συζήτηση στο ακροατήριο και επί πλέον οι ισχυρισμοί αυτοί καταχωρίζονται στα πρακτικά με σαφή (έστω και συνοπτική) έκθεση γεγονότων που τους θεμελιώνουν (άρθρο 262 Κ.Πολ.Δικ.), εκτός αν περιέχονται στις κατατιθέμενες στο ακροατήριο προτάσεις.

Απαιτείται δε σε κάθε περίπτωση προφορική πρόταση των ισχυρισμών που ως "γενόμενο κατά την συζήτηση" σημειώνεται στα πρακτικά (βλ. ΑΠ 2/2005, ΑΠ 415/2011). Εξάλλου, κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αριθ. 8 και 14 του Κ.Πολ.Δικ., ιδρύονται λόγοι αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και αν παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Τέλος, η νομική αοριστία αγωγής ή ενστάσεως, η συνδεόμενη με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δικ., εάν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής ή της ενστάσεως κρίσεώς του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος, προς θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέσθηκε σε λιγότερα, ενώ, αντίθετα, η ποσοτική (ή ποιοτική) αοριστία της αγωγής ή της ενστάσεως, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά το νόμο για την θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής ή της ενστάσεως ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αριθ. 8 ή 14 του Κ.Πολ.Δικ.

Έτσι, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη θεμελιωτικά γεγονότα μη διαλαμβανόμενα στην αγωγή ή στην ένσταση, ή δεν έλαβε υπόψη του τέτοια γεγονότα, μολονότι διαλαμβάνονταν, ιδρύεται ο λόγος από το εδάφιο 8, ενώ, αν κατά παράβαση του νόμου θεώρησε ή δεν θεώρησε επαρκή τα εκτιθέμενα για την περαιτέρω εξειδίκευση του κανόνα πραγματικά γεγονότα, ιδρύεται ο λόγος από το εδάφιο 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δικ. (ΑΠ 1966/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείουσες με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως μέμφονται το Εφετείο, διότι με την προσβαλλομένη απόφασή του, έκρινε νόμιμη και παραδεκτή την προβολή της απορριφθείσας ως αόριστης πρωτοδίκως και με αυτοτελή λόγο εφέσεως της εναγομένης - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας επαναφερθείσας ενστάσεως "περιορισμού της ευθύνης της", διά δηλώσεως στα πρακτικά του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, "ενώ η προβολή της ενστάσεως αυτής ήταν αόριστη και ακατάληπτη, εφόσον έγινε αορίστως, χωρίς καμία απολύτως διευκρίνιση σε ποια ευθύνη αναφέρεται, τα όρια εντός της οποίας ζητείται ο περιορισμός, ποια η φύση του περιορισμού (ποσοστιαία επί τοις εκατό ή χρηματική κ.λπ.", χωρίς δηλαδή να προβάλει, όπως έπρεπε, "ένσταση περιορισμού της ασφαλιστικής ευθύνης μέχρι του ποσού των 500.000 ευρώ".

Από την παραδεκτή, κατ’ άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ. επισκόπηση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης προκύπτει ότι ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, αφού έλαβε τον λόγο, "αρνήθηκε την αγωγή, υποστηρίζοντας ότι η αγωγή αυτή δεν είναι νόμιμη και ότι το περιεχόμενό της δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, προέβαλε δε στη συνέχεια τις ενστάσεις και αρνήσεις που αναφέρονται στις προτάσεις του που κατατέθηκαν επί της έδρας και ζήτησε να απορριφθεί.

Ειδικότερα, ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εναγομένης προέβαλε την ένσταση περιορισμού της ευθύνης...". Προκύπτει, επομένως, από τα προαναφερθέντα πρακτικά ότι ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, με δήλωσή του στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, που καταχωρήθηκε συνοπτικά στα οικεία πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως αυτού, ως "ένσταση περιορισμού της ευθύνης", προέβαλε την ένσταση περί απαλλαγής από την ευθύνη της, λόγω εξαντλήσεως του ασφαλιστικού ποσού, χωρίς τον συνυπολογισμό των ενδίκων απαιτήσεων των εναγουσών, την οποία ανέπτυξε με τις, νομότυπα κατατεθείσες, έγγραφες προτάσεις της, από την παραδεκτή επισκόπηση των οποίων προκύπτει ότι διέλαβε σ’ αυτές ότι έχει ήδη εξαντληθεί το όριο ευθύνης της, το οποίο, με βάση το επικαλούμενο και προσκομιζόμενο υπ’ αριθμ. ...

ασφαλιστήριο συμβόλαιο για την κάλυψη της έναντι τρίτων αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία του ζημιογόνου οχήματος, κατά το χρονικό διάστημα από 6.2.2002 έως 6.2.2003, που κατήρτισε με την δεύτερη εναγομένη, ιδιοκτήτρια του ασφαλισμένου οχήματος, συμφωνήθηκε κατ’ ανώτατο όριο στο προβλεπόμενο και κατά νόμο ποσό των 500.000 ευρώ για την ένδικη κατηγορία ζημιών, ήδη δε αυτή έχει καταβάλει στις ενάγουσες και σε άλλους ζημιωθέντες από το ίδιο ατύχημα συγγενείς όλους μεταξύ τους και με τους θανόντες πεζούς το συνολικό ποσό των 508.019,60 ευρώ, ήτοι ποσό 8.019,60 ευρώ, πέραν της συμβατικής, αλλά και της εκ του νόμου υποχρεώσεώς της.

Πλέον συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των νομίμως κατατεθειμένων επί της έδρας του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου εγγράφων προτάσεων της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας αυτή, σχετικώς με την προβληθείσα από αυτήν ως άνω "ένσταση περιορισμού της ευθύνης της", διά δηλώσεως του πληρεξουσίου της δικηγόρου, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά, διέλαβε σ’ αυτές αναλυτικά τα απαραίτητα για την θεμελίωσή της πραγματικά περιστατικά και συγκεκριμένα ότι: "Από το προσαγόμενο μετ’ επικλήσεως υπ’ αριθμ. ...

ασφαλιστήριο συμβόλαιό μου ανέλαβα την κάλυψη ζημιών που θα προκαλούσε προς τρίτους το υπ’ αριθμόν ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, για το χρονικό διάστημα από 6/2/2002 έως 6/2/2008 με ανώτατο συμφωνηθέν όριο καλύψεως το ποσό των 500.000 ευρώ. Αντισυμβαλλόμενη στο εν λόγω ασφαλιστήριο συμβόλαιο ήταν η 2η των ώδε [συν]εναγόμενων ενώ οδηγός του ζημιογόνου [και ασφαλισμένου σε εμένα] ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο ήταν η 1η των ώδε [συν] εναγόμενων. Οι διατάξεις του ν. 489/1976, όπως αυτές κωδικοποιήθηκαν με το Π.Δ. 237/1986 σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 189 και 210 του ΕμπΝ περιορίζουν την ευθύνη του ασφαλίσαντος το ζημιογόνο αυτοκίνητο μέχρι του ύψους του ασφαλιστικού ποσού [εδώ των 500.000 ευρώ]. Από τις προσαγόμενες μετ’ επικλήσεως δικαστικές αποφάσεις, ήτοι την υπ’ αριθμόν 32324/2003 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, την υπ’ αριθμόν 2130/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, τις επί τη βάσει της αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν .../2010, .../2010, ...2011, .../2011, ...2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, την υπ’ αριθμόν 41622/2007 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, την υπ’ αριθμόν 1249/2008 ήδη τελεσίδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, την υπ’ αριθμόν 403/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, τις επί τη βάσει της αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../20112011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, την υπ’ αριθμόν 1669/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, τις επί τη βάσει της αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν .../2011, .../2011, .../2011, .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, αποδεικνύεται ότι αναγκάσθηκα να καταβάλω μέχρι σήμερα μόνο για κεφάλαιο αποζημιώσεως το συνολικό ποσό των 508.019,60 ευρώ ήτοι 8.019,60 ευρώ πέραν της συμβατικής αλλά και του νόμου 489/1976 υποχρεώσεως μου.

Για να μην υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία όσον αφορά την κατανομή των καταβληθέντων, κατά καιρούς, χρηματικών ποσών στους ζημιωθέντες εκ του συγκεκριμένου ατυχήματος προσάγονται μετ’ επικλήσεως και [7] πίνακες όπου αναλύεται η κάθε πληρωμή σε κεφάλαιο, τόκους, δικαστική δαπάνη κ.λπ....". Κατά συνέπειαν, η προβολή της ενστάσεως αυτής έγινε παραδεκτώς, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη.

Το Εφετείο που έκρινε νόμιμη και παραδεκτή την προβολή της απορριφθείσας ως αόριστης πρωτοδίκως νομίμως επαναφερθείσας σχετικής ενστάσεως δεν έσφαλλε. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλειες από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δικ., είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338 έως 340 και 346 του Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει ότι το δικαστήριο, προκειμένου να σχηματίσει την δικανική του πεποίθηση σχετικά με την αλήθεια ή μη των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα (αλλά και μόνον εκείνα) τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. β’ του Κ.Πολ.Δικ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, που προκύπτει και από τον συνδυασμό της προς τις διατάξεις των άρθρων 106, 237 εδ. 1 στοιχ. β’ , 346 και 453 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., η πρώτη από τις οποίες εισάγει το συζητητικό σύστημα στην διαγνωστική δίκη, δηλαδή της ενεργείας του δικαστηρίου κατόπιν πρωτοβουλίας των διαδίκων, ως αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν, νοούνται και εκείνες των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσκόμισε.

Σαφής και ορισμένη είναι η επίκληση εγγράφου όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτει η ταυτότητά του (Ολ.ΑΠ 23/ 2008, Ολ.ΑΠ 9/2000, ΑΠ 353/2011, ΑΠ 476/2011). Οι αναιρεσείουσες με τον τρίτο και τελευταίο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλουν ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. β’ του Κ.Πολ.Δικ., διότι έλαβε υπόψη του έγγραφα και συγκεκριμένα "αποδείξεις καταβολής", των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις της εναγομένης -εκκαλούσας και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας.

Από την παραδεκτή, κατ’ άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ. επισκόπηση των νομίμως κατατεθεισών εγγράφων προτάσεων της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, καθ’ όσον αφορά στα έγγραφα, τα οποία επικαλείτο και προσκόμιζε, εξέθετε τα ακόλουθα: "Προσκομίζουμε και επικαλούμεθα: 1.

Το υπ’ αριθμ. ... ασφαλιστήριο συμβόλαιό μου, 2. την υπ’ αριθμόν 32324/2003 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, 3. την υπ’ αριθμόν 2130/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, τις επί τη βάσει της αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν .../2010, .../2010, ... 2011, .../2011, ...2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011, .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, 4.

την υπ’ αριθμόν 41622/2007 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, 5. την υπ’ αριθμόν 1249/2008 ήδη τελεσίδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, 6.

την υπ’ αριθμόν 403/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, τις επί τη βάσει της αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν .../2011, .../2011, .../ 2011, .../2011, .../2011, .../20112011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, 7. την υπ’ αριθμ. 1669/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, τις επί τη βάσει της αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν .../2011, .../2011, .../2011, .../2011 2011/2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες".

Επίσης από την παραδεκτή, κατ’ άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ. επισκόπηση των νομίμως κατατεθεισών εγγράφων προτάσεων της εναγομένης - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσίβλητης, ενώπιον του Εφετείου, καθ’ όσον αφορά στα έγγραφα, τα οποία επικαλείτο και προσκόμιζε, εξέθετε τα ακόλουθα: "...προσάγω μετ’ επικλήσεως: 1..., 2...., 5.

Το υπ’ αριθμ. ... ασφαλιστήριο συμβόλαιό μου, 6. την υπ’ αριθμ. 32324/2003 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν [47] αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, 7. την υπ’ αριθμ. 2130/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν [47] αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, καθώς και τις επί τη βάσει της ανωτέρω αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν: i. .../2010, ii. .../2010, iii. ...2011, iv. .../2011, v. ...2011, vi. .../2011, vii. .../2011, vii. .../2011, ix. .../2011, x. .../2011, xi. .../2011, xii. .../2011, xiii. .../2011, xiv. .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε κάθε μια από αυτές αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες και εξόφλησης των εν λόγω διαταγών πληρωμής, 8.

την υπ’ αριθμ. 41622/2007 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν [7] αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, καθώς και την επί τη βάσει της ανωτέρω αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης εκδοθείσα υπ’ αριθμ. .../2011 διαταγή πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και την συνημμένη σε αυτή απόδειξης καταβολής μου στους ζημιωθέντες και εξόφλησης της εν λόγω διαταγής πληρωμής, 9.

την υπ’ αριθμ. 1249/2008 ήδη τελεσίδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτήν [2] αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες, 10. την υπ’ αριθμ. 403/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης και τις επί τη βάσει της ανωτέρω αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμ. i. .../ 2011, ii. .../2011, iii. .../2011, iv. .../2011, v. .../2011, vi. .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτές αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες και εξόφλησης αυτών των διαταγών πληρωμής και 11.

την υπ’ αριθμ. 1669/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης και τις επί τη βάσει της ανωτέρω αποφάσεως του Εφετείου εκδοθείσες υπ’ αριθμόν i. .../2011, ii. .../2011, iii. .../2011, iv. .../2011 διαταγές πληρωμής του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και τις συνημμένες σε αυτές αποδείξεις καταβολής μου στους ζημιωθέντες και εξόφλησης αυτών των διαταγών πληρωμής, 12.

Δέκα [10] αναλυτικούς πίνακες όπου αναφέρεται η κάθε πληρωμή σε κεφάλαιο, τόκους, δικαστική δαπάνη, η δικαστική απόφαση βάσει της οποίας γίνεται η πληρωμή, καθώς και το πρόσωπο του δικαιούχου, 13. Την από 22 Οκτωβρίου 2010 βεβαίωση του Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρίας περί του ύψους του καταβληθέντος μέχρι τότε κεφαλαίου [508.854,27 ευρώ] αποζημιώσεως για τον θάνατο των Μ.

Τ., Τ. Μ. και Β. Ρ....". Το Εφετείο, επομένως, το οποίο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα περί της ουσιαστικής βασιμότητας της προβληθείσας από την εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία ενστάσεως περί περιορισμού της ασφαλιστικής της ευθύνης μέχρι του ποσού των 500.000 ευρώ και περί απαλλαγής της από την ευθύνη της, λόγω εξαντλήσεως του ασφαλιστικού ποσού, χωρίς τον συνυπολογισμό των ενδίκων απαιτήσεων των εναγουσών και ήδη αναιρεσειουσών και συνακολούθως, κατά παραδοχή της εφέσεώς της, απορρίπτοντας την εναντίον της από 28.3.2011 αγωγή ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν, έλαβε υπόψη του τα παραπάνω αναφερόμενα έγγραφα, μεταξύ των οποίων και οι αποδείξεις καταβολής, που είχαν προσκομισθεί νομίμως, μετ’ επικλήσεως, δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη αναιρετική πλημμέλεια από τον άρθρο 559 αριθμ. 11 περ.

β’ του Κ.Πολ.Δικ., εφόσον ουδεμία αμφιβολία δημιουργήθηκε ως προς την ταυτότητα αυτών.

Συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος. Οι ειδικότερες αιτιάσεις ότι από τις προσκομιζόμενες μετ’ επικλήσεως ως άνω αναφερόμενες αποδείξεις καταβολής δεν προέκυπταν οι ημεροχρονολογίες καταβολής - συντάξεως καθεμίας από αυτές, ο τόπος συντάξεως και καταβολής, ο δικαιούχος-λήπτης κάθε καταβολής, το καταβληθέν με καθεμία ποσό και η αιτία της κάθε επιμέρους καταβολής, δεν θεμελιώνουν την πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ. β’ του Κ.Πολ.Δικ.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες, λόγω της ήττας τους, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 180, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τις αναιρεσείουσες παραβόλου, λόγω της ήττας τους, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ του Κ.Πολ.Δικ., όπως ίσχυε και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση πριν αντικατασταθεί με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ’ άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα από 1.1.2016, ένδικα μέσα).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22.4.2015 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως ...2015 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 2735/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ. Και Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τις αναιρεσείουσες παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιουνίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ