Supreme Court dismisses appeal for non-joinder of intervenor and orders retrial for lack of finality proof.

Απόφαση 972 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 972/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Του αναιρεσείοντος: Γ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά του ως δικηγόρου.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Αρώνη. Β. Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ", που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Νικόλαο Τσιάντο και Σπυρίδωνα Αρώνη.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά του ως δικηγόρου.

Κοινοποιουμένη η αναίρεση στο: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-5-2009 αγωγή του Γ. Χ. του Ι., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29152/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1805/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης (ενώπιον αυτού, το ΝΠΔΔ "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης άσκησε, με το από 19-3-2012 αυτοτελές δικόγραφο, πρόσθετη υπέρ του ενάγοντος παρέμβαση). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο υπό στοιχ. Α αναιρεσείων με την από 7-1-2013 αίτησή του και το υπό στοιχ. Β αναιρεσείον με την από 10-1-2013 αίτησή του και τους από 17-10-2013 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Στυλιανή Γιαννούκου διάβασε τις από 8-11-2013 εκθέσεις της, με τις οποίες εισηγήθηκε α) την απόρριψη του μοναδικού λόγου, της από 7-1-2013 αίτησης και β) την απόρριψη όλων των λόγων της από 10-1-2013 αίτησης και των από 17-10-2013 πρόσθετων λόγων αυτής, για αναίρεση της 1805/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ο υπό στοιχ. Α αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αίτησής του και την απόρριψη της αίτησης του αντιδίκου του, οι πληρεξούσιοι του υπό στοιχ. Β αναιρεσείοντος ζήτησαν την παραδοχή της αίτησής τους και την απόρριψη της αίτησης του αντιδίκου τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι κρινόμενες από 7-1-2013 και 10-1-2013 αντίθετες αιτήσεις, όπως η τελευταία διαμορφώθηκε με τους από 17-10-2013 πρόσθετους λόγους, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1805/2012 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, πρέπει να ενωθούν και συνεκδικασθούν, επειδή είναι προδήλως συναφείς μεταξύ τους και έτσι διευκολύνεται η διεξαγωγή της δίκης (άρθρ. 246 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρ. 82 εδάφ. 3 του ΚΠολΔ, αποφάσεις και δικόγραφα που επιδίδονται στους κυρίους διαδίκους πρέπει να επιδίδονται και σε εκείνον που άσκησε πρόσθετη παρέμβαση. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνη της παρ. 3 του άρθρ. 81 του ίδιου Κώδικα, η οποία ορίζει, ότι ο παρεμβαίνων καλείται στις επόμενες διαδικαστικές πράξεις από τον διάδικο που επισπεύδει τη δίκη, συνάγεται ότι η κλήση προς συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως που γίνεται είτε κάτω από το αντίγραφο του αναιρετηρίου είτε αυτοτελώς (άρθρ. 568 του ΚΠολΔ), πρέπει να επιδίδεται και προς εκείνον που δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το πινάκιο και είχε στη δίκη επί της ουσίας, από την οποία προήλθε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, την ιδιότητα του προσθέτως υπέρ κάποιου από τους κυρίους διαδίκους παρεμβαίνοντος, για να ασκεί τα νόμιμα δικαιώματά του, διότι και αυτός είναι διάδικος.

Έτσι, από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, που ορίζει ότι "Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια, και μπορεί να αναπτύξει σ` αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή τα συμφέροντά του" και το άρθρο 558 ΚΠολΔ, σαφώς προκύπτει ότι κατά του προσθέτως παρεμβαίνοντος, δεν απευθύνεται κατ` αρχήν η αναίρεση, γιατί αυτός δεν είναι κύριος διάδικος, ο προσθέτως παρεμβάς, όμως, πρέπει να καλείται στη συζήτηση της αναίρεσης, χωρίς δε την κλήτευσή του παραβιάζεται η θεμελιώδης δικονομική αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως, που καθιερώνεται με το άρθρο 110 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., ειδική εφαρμογή της οποίας περιέχουν οι προαναφερόμενες διατάξεις, αλλιώς δημιουργείται απαράδεκτο της συζητήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως (άρθρο 576 παρ. 3 ΚΠολΔ), το οποίο, ως αναφερόμενο στην προδικασία, λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο.

Εξ άλλου, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 552, 553 παρ. 1 στοιχ. β`, 309 εδάφ. α`, 321, 577 παρ. 1 και 2 και 495 παρ. 1 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκεινται οι αποφάσεις των Ειρηνοδικείων, των Μονομελών και Πολυμελών Πρωτοδικείων, καθώς και των Εφετείων, που έχουν καταστεί τελεσίδικες, εκείνες δηλαδή οι οποίες, απεκδύοντας το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνουν τη δίκη επί της αγωγής και δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση.

Ο χαρακτήρας των αποφάσεων ως τελεσιδίκων ή μη κρίνεται κατά το χρόνο της άσκησης του ενδίκου μέσου της αναίρεσης, ήτοι της κατάθεσης του σχετικού δικογράφου της, στη γραμματεία του δικαστηρίου που έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση. Κατά της απόφασης που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του, παρέχεται δυνατότητα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας από τον ερημοδικασθέντα (άρθρ. 502 ΚΠολΔ), με συνέπεια όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας να αποκλείεται η άσκηση κατά της ερήμην απόφασης αίτησης αναίρεσης, η οποία αν παρόλα αυτά ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (άρθρ. 577 § 1 ΚΠολΔ), αφού σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρ. 513 παρ. 1 εδ.

β' περ. β' ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους. Αντίθετα δηλαδή με την καθιερούμενη με τη διάταξη αυτή συμπόρευση των προθεσμιών της έφεσης και της ανακοπής ερημοδικίας η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ` αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή αναλόγως έφεση (ΟλΑΠ 11/1998, 15/2001), δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπόμενων ένδικων μέσων.

Αν δεν συνομολογείται ή δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία της προσβαλλόμενης με αναίρεση αποφάσεως τότε η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη κατ` αυτεπάγγελτη έρευνα του δικαστηρίου (ΑΠ 430/2009, ΑΠ 12/2011). Τέλος, κατά το άρθρο 254 παρ. 1 εδ. α` του Κ.Πολ.Δικ., όπως ισχύει μετά το άρθρο 9 του ν. 2915/2001 και εφαρμόζεται και στη δίκη για την αναίρεση (άρθρ. 573 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), "Το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την επανάληψη της συζήτησης στο ακροατήριο, η οποία έχει κηρυχθεί περατωμένη, όταν κατά τη μελέτη της υπόθεσης ή τη διάσκεψη παρουσιάζονται κενά ή αμφίβολα σημεία που χρειάζονται συμπλήρωση ή επεξήγηση.

Η απόφαση μνημονεύει απαραίτητως τα ειδικά θέματα που αποτελούν αντικείμενο της επαναλαμβανόμενης συζήτησης". Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση της προσβαλλόμενης, και των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι στη δίκη που ανοίχθηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με την από 19-5-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος - αναιρεσιβλήτου Γ.

Χ. κατά του εναγομένου - ήδη αναιρεσιβλήτου - αναιρεσείοντος - ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Οδοντιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης" (Ο.Σ.Θ.), επί της οποίας εκδόθηκε η 29152/2010 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και επί ασκηθεισών κατ' αυτής αντιθέτων εφέσεων των διαδίκων, η προσβαλλόμενη, το ΝΠΔΔ "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης" κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ενώπιον του Εφετείου άσκησε με αυτοτελές από 19-3-2012 δικόγραφο, πρόσθετη υπέρ του ενάγοντος και σε βάρος του εναγομένου παρέμβαση, ζητώντας την παραδοχή της έφεσης του ενάγοντος δικηγόρου, την εξαφάνιση της πρωτόδικης, κατά τα κεφάλαια που προσβάλλεται με την έφεση αυτή και την παραδοχή της αγωγής στο σύνολό της.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη, συνεκδίκασε τις αντίθετες εφέσεις και την πρόσθετη παρέμβαση, ερήμην του εφεσιβλήτου Οδοντιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης στην έφεση του ενάγοντος και ερήμην του ίδιου (ΟΣΘ) στην πρόσθετη παρέμβαση, όρισε παράβολο για την περίπτωση ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας εκ μέρους των ερημοδικαζομένων, δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά την έφεση του ενάγοντος και την εκτιμηθείσα ως αντέφεση του εναγομένου, απέρριψε την πρόσθετη παρέμβαση, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση κατά το αναφερόμενο μέρος της και δέχθηκε κατά ένα μέρος την αγωγή.

Κατά την εκφώνηση της προκειμένης υποθέσεως στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου, το προαναφερόμενο ΝΠΔΔ "Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης" μολονότι είχε στην κατ' έφεση δίκη, την ιδιότητα του προσθέτως υπέρ του ήδη αναιρεσείοντος Γ. Χ. και σε βάρος του ήδη αναιρεσείοντος Οδοντιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης παρεμβαίνοντος, δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού.

Το κυρίως διάδικο στην από 10-1-2013 αίτηση, δηλαδή το αναιρεσείον ΝΠΔΔ "Οδοντιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης" δεν ισχυρίζεται ότι κλήτευσε το προσθέτως παρεμβαίνον για να παραστεί κατά τη συζήτηση της προκείμενης αιτήσεώς του, ούτε από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας αποδεικνύεται τέτοια κλήτευση με την προσκομιδή σχετικής έκθεσης επίδοσης.

Επί πλέον, καθόσον αφορά τους ασκηθέντες από το ίδιο αναιρεσείον πρόσθετους λόγους, από την προσκομιζόμενη απ' αυτό με αριθμ. .../18-10-2013 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής Επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης …, ουδόλως προκύπτει και κλήση του προσθέτως παρεμβαίνοντος προς συζήτηση των πρόσθετων λόγων.

Επομένως, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην αρχή, η συζήτηση της από 10-1-2013 αίτησης, όπως διαμορφώθηκε με τους από 17-10-2013 πρόσθετους λόγους πρέπει, για τους λόγους αυτούς, να κηρυχθεί απαράδεκτη. Επί πλέον, καθόσον αφορά την από 7-1-2013 αίτηση αναίρεσης του Γ. Χ., δεν αποδεικνύεται κατά το χρόνο κατάθεσης του δικογράφου της, τελεσιδικία της προσβαλλόμενης απόφασης, ήτοι ότι κατά το χρόνο αυτό, δεν υπέκειτο σε ανακοπή ερημοδικίας από το ερημοδικασθέν, κατά τη συζήτηση της εφέσεως του Γ.

Χ., εφεσίβλητο "Οδοντιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης", αποδεικνυομένου τούτου με προσκομιδή αποδεικτικού επιδόσεως της προσβαλλόμενης ή τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή επ' αυτής και την παρόδο της τασσόμενης προς άσκηση ανακοπής ερημοδικίας προθεσμίας, ή κατ' άλλο τυχόν νόμιμο τρόπο (όπως με παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας ή με συνομολόγηση).

Επομένως, καθόσον αφορά την από 7-1-2013 αίτηση του Γ. Χ., πρέπει να διαταχθεί η επανάληψη της συζητήσεως στο ακροατήριο, προκειμένου να προσκομισθούν, με επιμέλεια του αναιρεσείοντος αυτού, τα προαναφερόμενα, από τα οποία να προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είχε καταστεί τελεσίδικη, κατά τον άνω χρόνο, και για το ενιαίο της κρίσεως αλλά και προς αποφυγή εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων επί των αντιθέτων αιτήσεων, όπως η από 10-1-2013 διαμορφώθηκε με τους από 17-10-2013 πρόσθετους λόγους

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 10-1-2013 αίτησης του ΝΠΔΔ "Οδοντιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης", όπως διαμορφώθηκε με τους από 17-10-2013 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1805/2012 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την επανάληψη της συζητήσεως στο ακροατήριο, της από 7-1-2013 αιτήσεως για αναίρεση της ίδιας 1805/2012 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με σκοπό να προσκομισθούν τα αναφερόμενα στο σκεπτικό, με επιμέλεια του αναιρεσείοντος Γ. Χ..

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Απριλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ