Supreme Court dismisses appeal against final judgment where defendant died after final decision was issued.

Απόφαση 965 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 965/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπος Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Χ1, 2)Χ2 και 3.Χ3, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους Λάμπρο Σινανιώτη και Γεώργιο Κοπακάκη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ....., 2) ....., 3) ......, 4) ......, 5) ....., 6) ......, 7) ....., 8) ......, 9) ...... και 10) ........, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Ζηκογιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-5-1995 αγωγή του Εμμανουήλ Κουπιάρη αρχικού διαδίκου και του ήδη πρώτου αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 87/1997 προδικαστική, 219/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 69/2004 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-5-2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος, ανέγνωσε την από 11-1-2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου αυτού, ήδη Προέδρου Αρείου Πάγου Βασιλείου Νικόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκων τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από τις διατάξεις των άρθρων 34, 35 ΑΚ και 62, 73, 313 παρ. 1 εδ. δ' ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 286 επ. του ίδιου Κώδικα που κατ' άρθρο 573 παρ. 1 εφαρμόζονται και στην κατ' αναίρεση δίκη, προκύπτει ότι σε περίπτωση αποβιώσεως κάποιου διαδίκου πριν από την αμετάκλητη περάτωση της δίκης εάν ο θάνατός του επήλθε μετά την έκδοση της οριστικής αποφάσεως, οπότε δεν υφίσταται εκκρεμής δικαστικός αγώνας, ούτε στάδιο εφαρμογής των διατάξεων για διακοπή και επανάληψη της δίκης, το κατά της αποφάσεως αυτής από τον αντίδικο του αποβιώσαντος ασκούμενο ένδικο μέσο της αναιρέσεως πρέπει να απευθύνεται, σύμφωνα με το άρθρο 558 ΚΠολΔ, κατά των καθολικών διαδόχων (κληρονόμων) του αποβιώσαντος, απευθυνόμενο δε κατά του τελευταίου είναι άκυρο, υπό την προϋπόθέση όμως ότι ο αναιρεσείων πριν από την άσκηση της αναιρέσεώς του είχε λάβει γνώση με οποιονδήποτε τρόπο του θανάτου του αντιδίκου του, ώστε να διαπιστώσει τους κληρονόμους του και να απευθύνει κατ' αυτών την αναίρεση.

Η κατά του αποβιώσαντος απευθυνομένη αναίρεση, χωρίς ο αναιρεσείων να γνωρίζει το θάνατο του αντιδίκου του, δεν είναι άκυρη και νόμιμα χωρεί η συζήτηση αυτής με τους κληρονόμους του αποβιώσαντος, οι οποίοι καλούνται προς τούτο ή εμφανίζονται κατά τη συζήτηση με την ιδιότήτα αυτή στη θέση του αναιρεσιβλήτου και προβάλλουν υπεράσπιση επί της ουσίας της διαφοράς (Ολ ΑΠ 27/1987).

Στην προκείμενη περίπτωση, η κρινόμενη από 12-5-2004 αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε στις 13-5-2004 κατά την 21/13-5-2004 πράξη καταθέσεως του οικείου γραμματέα, απευθύνεται και κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης Χ1, ως αντιδίκου κατά τη δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 69/2004 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Κατά τη συζήτηση, όμως, αυτής (5-3-2008), αντί της ανωτέρω αναιρεσίβλητης, παραστάθηκαν, εκπροσωπούμενες από νομίμως διορισμένο πληρεξούσιο δικηγόρο, οι δεύτερη, τρίτη και τέταρτη των αναιρεσιβλήτων, οι οποίες και δήλωσαν ότι συνεχίζουν τη δίκη στη θέση της ως άνω πρώτης αναιρεσίβλητης, που πέθανε στις 11-2-2004, ήτοι μετά τη συζήτηση στο Εφετείο Δωδεκανήσου στις 7-11-2003 της εφέσεως των αναιρεσιβλήτων, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και πριν από την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, γιατί την κληρονόμησαν εξ αδιαθέτου κατ' ισομοιρία, ως μοναδικές θυγατέρες της.

Από τα στοιχεία όμως της δικογραφίας και τα προβαλλόμενα από τους διαδίκους, ενόψει δε και του ότι δεν υπάρχει ισχυρισμός των παρισταμένων ήδη ως κληρονόμων της αποβιωσάσης ως άνω πρώτης αναιρεσίβλητης για γνωστοποίηση στους αναιρεσείοντες του θανάτου αυτής κατά το προ της ασκήσεως της αναιρέσεως χρονικό διάστημα, συνάγεται απόδειξη ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν λάβει γνώση, με οποιοδήποτε τρόπο, του εν λόγω θανάτου προ της ασκήσεως της αναιρέσεως.

Επομένως είναι έγκυρη και ισχυρή η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως παρόλο που στρέφεται κατά προσώπου αποβιώσαντος και νόμιμα χωρεί η συζήτηση αυτής με τις εμφανιζόμενες ως άνω και υπερασπιζόμενες στην ουσία την υπόθεση κληρονόμους της, την ιδιότητα των οποίων δεν αμφισβητούν οι αναιρεσείοντες.

ΙΙ.- ΕΠΕΙΔΗ, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η από το άρθρ. 559 αριθ. 8 περ. β' ΚΠολΔ αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικώτερα τον ισχυρισμό των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων που προτάθηκε νόμιμα ότι αυτοί από το έτος 1977 ως συγκύριοι και συννομείς στα αναφερόμενα στην αγωγή τους επίδικα ακίνητα με τους δικαιοπάροχους των εναγομένων ήδη αναιρεσιβλήτων γνωστοποίησαν στους τελευταίους με τους αναφερομένους στο αναιρετήριο τρόπο την βούλησή τους ότι εφεξής νέμονται τα επίδικα αποκλειστικώς για τον εαυτό τους αντιποιούμενοι έτσι την συννομή εκείνων, που είναι ουσιώδης διότι στηρίζει την βάση της αγωγής τους περί κτήσεως της κυριότητας στα επίδικα με έκτακτη χρησικτησία, η οποία απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη ο πιο πάνω ισχυρισμός λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο και απορρίφθηκε.

ΙΙΙ.- ΕΠΕΙΔΗ, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρ. 559 αρ. 11 γ' ΚΠολΔ πλημμέλεια της μη λήψης υπόψη από το Εφετείο αποδεικτικών μέσων που οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νομίμως στο Εφετείο προς απόδειξη του πιο πάνω αναφερθέντος ουσιώδους ισχυρισμού τους και ειδικώτερα της από 15-8-1977 αγωγής του πρώτου από τους αναιρεσείοντες και του δικαιοπαρόχου των λοιπών, της υπ' αριθμ. 117/1978 μη οριστικής και της υπ' αριθμ. 280/1988 οριστικής απόφασης του Μον.

Πρωτοδικείου Ρόδου με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή αυτή και της υπ' αριθμ. 28/1995 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου με την οποία έγινε δεκτή έφεση των τότε εναγομένων κατά την ως άνω οριστική απόφαση του Μον. Πρωτοδικείου Ρόδου, η οποία εξαφανίσθηκε και απορρίφθηκε η αγωγή εκείνη ως αόριστη. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι από τη γενική βεβαίωση του Εφετείου που περιέχεται στην αναιρεσιβαλλομένη ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης και ειδικώτερα την παραδοχή του Εφετείου ότι και μετά την άσκηση της προαναφερθείσης αγωγής το έτος 1977 και την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης το 1988 ήτοι κατά το χρονικό διάστημα από το 1989 μέχρι το 1994 οι διάδικοι διαπραγματεύθηκαν επανειλημμένως μεταξύ τους το θέμα της εξώδικης διανομής των επιδίκων ακινήτων, αναγνωρίζοντας έτσι ο καθένας το δικαίωμα συννομής και συγκυριότητας του άλλου, προκύπτει αναμφισβήτητα ότι ελήφθησαν υπόψη και τα ανωτέρω έγγραφα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-5-2004 αίτηση αναιρέσεως της 69/2004 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ