Supreme Court dismisses appeal in family property dispute for inadmissible vague grounds and failure to cite specific evidence.

Απόφαση 959 / 2025 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 959/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Κουφούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Βενιζελέα, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη, Κορνηλία Πανούτσου και Ευαγγελία Γίτση - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Νοεμβρίου 2024, με την παρουσία και της γραμματέως Α. Α., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Φ. του Κ., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Φωτεινή Ζυγούρη.

Της αναιρεσιβλήτου: Α. Α. του Γ., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αναστασία Χρονοπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-8-2017 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 657/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και 121/2021 του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10-7-2023 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθεμία δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση (άρθρα 592 επ. ΚΠολΔ), με αριθμό 121/2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης, το οποίο απέρριψε κατ' ουσίαν την από 21.11.2018 έφεση του νυν αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης με αριθμό 657/2018 απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε η από 3.8.2017 αγωγή του [αναιρεσείοντος] κατά της αναιρεσίβλητης με την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί η τελευταία [πρώην σύζυγος του] να του καταβάλει το ποσοστό 1/3 της τεκμαρτής συμμετοχής του στην αύξηση της περιουσίας της, που αυτή απέκτησε κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσής τους , κατ' άρθρο 1400 του ΑΚ. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 §1 ΚΠολΔ) είναι συνεπώς παραδεκτή (αρθ. 577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ.3 ΚΠολΔ).

1. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ.11 περ. γ' ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται, όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, προς απόδειξη των ισχυρισμών τους. Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου [μάρτυρες, έγγραφα, στην έννοια των οποίων εμπίπτουν και οι ένορκες βεβαιώσεις που είχαν ληφθεί σε άλλη δίκη πριν από την άσκηση της αγωγής, που εκτιμώνται προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων [ΑΠ 1633/2009] που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολόγησης του καθενός, εφόσον από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της απόφασης, προκύπτει αναμφίβολα η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου.

Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, αφού η σχετική εκτίμηση δεν υπόκειται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 889/2020). Στοιχεία για το ορισμένο του λόγου αυτού είναι μεταξύ των άλλων να προσδιορίζεται ο πραγματικός ισχυρισμός, το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν απ' αυτό και να αναγράφονται οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 887/2019).

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη την από τον αριθμό. 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, που συνίσταται στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την από 1.7.2014 κατάσταση αναλυτικής κίνησης του καταθετικού του λογαριασμού με αριθμό 201/6460763 της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος , στην οποία εμφαίνεται το δωρηθέν σ' αυτόν από τους γονείς του, κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσής του με την εναγόμενη, ποσό 20.550 ευρώ, από την οποία θα αποδεικνύονταν ο ισχυρισμός του περί της συνεισφοράς του στην επαύξηση της περιουσίας της εναγόμενης- εφεσίβλητης ήδη αναιρεσίβλητης κατά την έγγαμη συμβίωσης τους.

Κατά την ανωτέρω αιτίαση ο λόγος είναι αβάσιμος, καθόσον από τη ρητή διαβεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης, όπως αυτή παραδεκτά κατ' άρθρο 561 παρ 2 του ΚΠολΔ επισκοπείται, ότι λήφθηκαν υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της, και την ειδική μνεία αυτού [εγγράφου] στην προσβαλλόμενη, [σύμφωνα με την οποία περαιτέρω όπως προκύπτει από την κίνηση των λογαριασμών του ενάγοντος της ΕΤΕ κατά το χρονικό διάστημα 2005-2010 έλαβε από τους γονείς του και τον αδελφό του ποσά συνολικού 15.500 ευρώ] προκύπτει χωρίς καμιά αμφιβολία ότι το Εφετείο, για τη συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος, ως προς την συνεισφορά του ενάγοντος στα αποκτήματα της εναγόμενης κατά τη διάρκεια της έγγαμης σχέσης τους , έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και το παραπάνω φερόμενο ως αγνοηθέν έγγραφο.

Περαιτέρω από την προαναφερθείσα αναφορά στην προσβαλλόμενη ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα προκύπτει αναμφίβολα ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη για τη συναγωγή δικαστικού τεκμηρίου και την με αριθμό 2318/24.9.2014 ένορκη βεβαίωση μάρτυρος του, [που αφορούσε στο χρόνο διάρρηξης των σχέσεων αυτού με τους γονείς του σε χρόνο μεταγένεστερο της ανωτέρω επικαλούμενης από αυτόν δωρεάς χρημάτων] που είχε συνταχθεί στο πλαίσιο, προγενέστερης της παρούσας, μεταξύ των ιδίων διαδίκων δίκης για τη λύση του γάμου τους, η αναφορά της οποίας, ως εγγράφου, δεν απαιτείται να αναφέρεται ειδικώς, και επομένως η ανωτέρω αιτίαση είναι αβάσιμη.

Επίσης, με τον ανωτέρω λόγο ο αναιρεσείων αιτιάται την προσβαλλόμενη ότι δεν αξιολόγησε επαρκώς το όλο αποδεικτικό υλικό, εφόσον θεώρησε περισσότερο αξιόπιστες τις καταθέσεις των μαρτύρων της εναγόμενης [που εδόθησαν με τη χρήση σημειώματος] καθώς και ότι δεν αιτιολόγησε επαρκώς το λόγο απόρριψης της ανωμοτί κατάθεσής του και των αποδεικτικών μέσων που αυτός προσκόμισε.

Οι αιτιάσεις, όμως, αυτές, που πλήττουν την ανέλεγκτη κατ' άρθρο 561 παρ.1 του ΚΠολΔ κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, δεν ιδρύουν τον ανωτέρω λόγο, που επομένως είναι απαράδεκτος. Ακολούθως ο αναιρεσείων με τον ίδιο λόγο αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη την αιτίαση ότι δεν αποδείχθηκε από κανένα αποδεικτικό μέσο ότι αυτή εργαζόταν κατά τα έτη 2003-2006 παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα, διότι αν εργαζόταν θα είχε προβεί σε έναρξη επαγγέλματος στην Εφορία, στην οποία θα δήλωνε αυτά, πράγμα που δεν έπραξε, όπως αποδεικνύεται από τα προσκομιζόμενα από αυτόν στα σχετικά 34-45 των προτάσεων του στο Εφετείο εκκαθαριστικά σημειώματα της Εφορίας.

Η ανωτέρω αιτίαση δεν ιδρύει τον από τον αριθμό 11 του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, που είναι απαράδεκτος, εφόσον με αυτόν δεν προσάπτεται πλημμέλεια περί την μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Έτι δε περαιτέρω ακόμη κι αν ο λόγος αυτός εκτιμηθεί ως τέτοιος, με την έννοια ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη τα ανωτέρω έγγραφα ως αποδεικτικά, αυτός είναι αβάσιμος, καθόσον το δικαστήριο της ουσίας αναμφίβολα έλαβε αυτά υπόψη, με την αναφορά σ' αυτήν από όλα τα έγγραφα χωρίς να απαιτείται ειδικά να μνημονεύει αυτά, ενώ δεν ασκεί επιρροή ότι το Εφετείο οδηγήθηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του [άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ] από την συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων σε διαφορετικό από το αναφερόμενο στα ανωτέρω έγγραφα αποδεικτικό πόρισμα.

Επίσης ο αναιρεσείων αιτιάται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενη από αυτόν με αριθμό ....2014 πράξη του συμβολαιογράφου Ηρακλείου Ι. Μ., με την οποία ανακάλεσε το με αριθμό 14253/17.1.2011 πληρεξούσιο, με το οποίο είχε δώσει στην εναγόμενη την εντολή να μεταβιβάσει προς τρίτους ακίνητα της κυριότητάς του, τα οποία είχε αποκτήσει από τη μητέρα της αντιδίκου του, με συμβάσεις πώλησης, κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσης. Κατά το μέρος αυτό ο ανωτέρω λόγος είναι απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του διότι δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο ποιος είναι ο ισχυρισμός που το ανωτέρω έγγραφο θα απεδείκνυε, όπως και ο λόγος για τον οποίο ο ισχυρισμός αυτός θα ασκούσε ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

2. Από τη διάταξη του αριθμού 12 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, συνάγεται ότι ιδρύεται στην τελευταία αυτή περίπτωση λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο προσέδωσε σε αποδεικτικό μέσο αυξημένη δύναμη, που δεν την είχε κατά νόμο ή αρνήθηκε να αναγνωρίσει τέτοια δύναμη σε αποδεικτικό μέσο που δεσμευτικά ορίζει ο νόμος (ΑΠ 82/2023). Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων, αιτιάται την προσβαλλόμενη για την από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, που συνίσταται στο ότι το Εφετείο απέδωσε αυξημένη αποδεικτική δύναμη στα έγγραφα της εναγόμενης ήδη αναιρεσίβλητης έναντι εκείνων που ο ίδιος προσκόμισε και επικαλέστηκε. Ο ανωτέρω λόγος είναι απαράδεκτος και τούτο διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα έγγραφα που είχαν αυξημένη αποδεικτική δύναμη, την οποία κατά παραβίαση του νόμου το δικαστήριο της ουσίας δεν προσέδωσε σ' αυτά.

3. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. [ΑΠ 10/2023].

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον τρίτο λόγο αναίρεσης μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για την από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, που συνίσταται στην εκ πλαγίου παραβίαση της διάταξης του άρθρου 1400 εδ.α' του ΑΚ, επειδή το Εφετείο για τον σχηματισμό της κρίσης του, έλαβε υπόψη μόνο τους ισχυρισμούς της αντιδίκου της και ουδόλως τους προταθέντες απ' αυτόν, όπως και την ανωμοτί κατάθεσή του και τα αποδεικτικά έγγραφα που προσκόμισε. Ο ανωτέρω λόγος, με τον οποίο ουδόλως αναφέρονται στο αναιρετήριο συγκεκριμένες ελλείψεις στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης ή αντιφατικές αιτιολογίες είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του, πλέον του ότι δεν αποτελούν ελλείψεις της αιτιολογίας η ανάλυση και η στάθμιση από το δικαστήριο της ουσίας των αποδεικτικών μέσων με βάση τα οποία οδηγήθηκε στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού του πορίσματος.

Μετά ταύτα και ελλείποντος άλλου λόγου αναίρεσης προς εξέταση, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αναίρεση, και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει ο αναιρεσειων για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στο Ελληνικό Δημόσιο (άρθρο 495 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ' άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα, από 1-1-2016, ένδικα μέσα).

Τέλος, ο αναιρεσείων, ως ηττηθείς διάδικος, πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο και κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-Απορρίπτει την από 10.7.2023 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 39/2023 αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 121/2021 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

-Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Ελληνικό Δημόσιο.

Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 31 Μαρτίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Ιουνίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ