Supreme Court dismisses appeal against deportation order, ruling it is inseparable from the main criminal conviction.
Griechenland (EL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the Albanian defendant's appeal against a First Instance Council ruling that rejected his request to retry the deportation order. The defendant argued the deportation decision lacked specific and detailed reasoning as required by law, while the prosecution contended that deportation is an administrative measure inseparable from the main criminal conviction. The court held that since the deportation order is directly linked to the conviction and its enforcement depends on the conviction's validity, a separate appeal for retrial regarding only the deportation is inadmissible.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticle 525(1) of the Code of Civil Procedure; Article 99(2) of the Penal Code: The deportation order is an administrative measure inseparable from the main criminal conviction, rendering a direct appeal for retrial solely against the deportation order inadmissible.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Απόφαση 942 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
ΑΡΙΘΜΟΣ 942/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια και Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φωτίου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου P. P. του P., κατοίκου ..., περί αναιρέσεως του υπ’ αριθμ. 1034/2005 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης.
Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, με το ως άνω βούλευμά του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτό, και o αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση του βουλεύματος τούτου, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Σεπτεμβρίου 2005 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1768/2005.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Φώτιος Μακρής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου Τσίμα με αριθμό 14/19-1-2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω την υπ’ αριθμ. 26/7-9-2005 αίτηση αναιρέσεως του P. P. του P., Aλβανού υπηκόου, κατοίκου ..., κατά του υπ’ αριθμ. 1034/29-7-2005 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης και εκθέτω τα εξής:
Όπως σαφώς συνάγεται από τις διατάξεις του άρθρου 525 παρ. 1 Κ.Π.Δ., με την αίτηση για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας προς όφελος του καταδικασμένου, προσβάλλεται ευθέως και αμέσως το περί ενοχής κεφάλαιο της καταδικαστικής αποφάσεως και μόνον εμμέσως και εκ πλαγίου τα λοιπά κεφάλαια της αποφάσεως. Από αυτό παρέπεται ότι δεν επιτρέπεται αίτηση για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας ευθέως και αμέσως μόνον ως προς τη διάταξη της καταδικαστικής αποφάσεως με την οποία διατάσσεται η απέλαση από την Ελλάδα του καταδικασθέντος για κάποιο αδίκημα (ΑΠ 1092/1973 ΠΧ ΚΔ’ σελ. 196).
Στην υπό κρίση περίπτωση, ο αιτών την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας ως άνω άνω P. P. καταδικάσθηκε αμετακλήτως, με την υπ’ αριθμ. 18539/13-12-1999 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, σε ποινή φυλακίσεως τριάντα (30) ημερών και σε πρόστιμο 30.000 δραχμών, για την τέλεση των αξιοποίνων αδικημάτων της κατοχής πλαστού ταξιδιωτικού εγγράφου (άρθρο 4 παρ. 8 Ν. 1975/1991) και της παράνομης παραμονής στη Χώρα (άρθρο 33 παρ. 10 και 11 Ν. 1975/1991), αντιστοίχως, συγχρόνως δε, με την ίδια απόφαση, διατάχθηκε η απέλαση αυτού από τη Χώρα και η επ’ αόριστο αναστολή εκτελέσεως της επιβληθείσης σ’ αυτόν περιοριστικής της ελευθερίας ποινής, σύμφωνα με τα όσα ορίζει το άρθρο 99 παρ. 2 Π.Κ.
Κατά του σκέλους της ανωτέρω υπ’ αριθμ. 18539/13-12-1999 αποφάσεως με το οποίο διατάχθηκε η απέλασή του από τη Χώρα, στράφηκε ο ήδη αναιρεσείων P. P. με την από 15-6-2005 αίτησή του για επανάληψη υπέρ αυτού της ποινικής διαδικασίας, ζητώντας, συγκεκριμένως και επί λέξει, όπως αναφέρεται στην αίτηση αυτή, "όπως γίνει δεκτή η παρούσα αίτησή μου κατ’ άρθρο 525 περ. 2 του Κ.Π.Δ.
και εξαφανισθεί-ακυρωθεί η υπ’ αριθμ. 18539/1999 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης κατά το σκέλος που διατάσσει τη δικαστική μου απέλαση από τη Χώρα". Κατά συνέπεια, η ανωτέρω αίτηση για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας, ως μη προσβάλλουσα ευθέως και αμέσως το περί ενοχής κεφάλαιο της προαναφερθείσης καταδικαστικής αποφάσεως, ήταν απαράδεκτη και ορθώς, σύμφωνα με τα όσα προελέχθησαν, απορρίφθηκε, με το προσβαλλόμενο υπ’ αριθμ. 1034/29-7-2005 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης, αν και η απόρριψή της δεν έγινε γι’ αυτόν, αλλά για άλλο λόγο.
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.). Για τους ανωτέρω λόγους -Π ρ ο τ ε ί ν ω: 1) να απορριφθεί η υπ’ αριθμ. 26/7-9-2005 αίτηση αναιρέσεως του P.P. του P., Αλβανού υπηκόου, κατοίκου ..., κατά του υπ’ αριθμ. 1034/29-7-2005 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης.
Και 2) να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος ως άνω P. P.
Αθήναι, 16 Ιανουαρίου 2005 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημήτριος Νικ. Τσίμας
Αφού άκουσε
τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε,
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τη διάταξη του άρθρου 525 παρ.1 ΚΠΔ, το οποίο ορίζει ότι η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλεια ή κακούργημα στις περιοριστικά σ’ αυτό αναφερόμενες περιπτώσεις, σαφώς προκύπτει ότι με την αίτηση για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας προς όφελος του καταδικασμένου, προσβάλλεται ευθέως και αμέσως το περί ενοχής κεφαλαίου της καταδικαστικής αποφάσεως και μόνον εμμέσως και εκ πλαγίου τα λοιπά κεφάλαια της αποφάσεως. Από αυτό παρέπεται ότι δεν επιτρέπεται αίτηση για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας ευθέως και αμέσως μόνον ως προς τη διάταξη της καταδικαστικής αποφάσεως με τη οποία διατάσσεται η απέλαση από την Ελλάδα του καταδικασθέντος για κάποιο αδίκημα.
Στην υπό κρίση περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας τα οποία παραδεκτά επισκοπεί ο ‘ Αρειος Πάγος για την έρευνα της βασιμότητας του λόγου της αναίρεσης ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε αμετακλήτως, με την υπ’ αριθμ. 18539/13-12-1999 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, σε ποινή φυλακίσεως τριάντα (30) ημερών και σε πρόστιμο 30.000 δραχμών, για την τέλεση των αξιοποίνων αδικημάτων της κατοχής πλαστού ταξιδιωτικού εγγράφου (άρθρο 4 παρ. 8 Ν. 1975/1991) και της παράνομης παραμονής στη Χώρα (άρθρο 33 παρ. 10 και 11 Ν. 1975/1991), αντιστοίχως, συγχρόνως δε, με την ίδια απόφαση, διατάχθηκε η απέλαση αυτού από τη Χώρα και η επ’ αόριστο αναστολή εκτελέσεως της επιβληθείσης σ’ αυτόν περιοριστικής της ελευθερίας ποινής, σύμφωνα με τα όσα ορίζει το άρθρο 99 παρ. 2 Π.Κ.
Με την από 15-6-2005 αίτηση επαναλήψεως διαδικασίας ενώπιον του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης ο αναιρεσείων ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση του και ακυρωθεί η ως άνω καταδικαστική απόφαση κατά το σκέλος που διατάσσει την απέλαση του από τη χώρα. Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης με το προσβαλλόμενο υπ’ αριθμ.1034/2005 βούλευμα του απέρριψε με καθολική αναφορά στην εισαγγελική πρόταση την ως άνω αίτηση επανάληψης.
Η πρόταση του Εισαγγελέα Εφετών ήταν ν’ απορριφθεί ως απαράδεκτη η εν λόγω αίτησης με την εξής αιτιολογία. "Η δικαστική απέλαση από τη χώρα, η οποία προβλέπεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 74 παρ.1 και 99 παρ.2 ΠΚ, είναι ασφαλιστικό μέτρο, άμεσα συναρτώμενο με την καταγνωσθείσα κύρια και μάλιστα περιοριστική της ελευθερίας ποινή, η κατάφαση της οποίας αποτελεί προϋπόθεση για την επιβολή του περί ου ο λόγος μέτρου, του οποίου η διατήρηση ή μη, συνάπτεται με την εξακολούθηση της ισχύος ή την ακύρωση της σχετικής καταδικαστικής απόφασης, χωρίς τη δυνατότητα επ’ αυτού και μόνο διακεκριμένης αποφάνσεως.
Η στο σκεπτικό του προσβαλλομένου βουλεύματος φράση ότι "η αίτηση είναι νόμιμη και πρέπει ν’ απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη", εν όψει της καθολικής αναφοράς στην εισαγγελική πρόταση οφείλεται σε προφανή παραδρομή και δεν στερεί τούτο της απαιτούμενης από το άρθρο 93 του Συντάγματος και το άρθρο 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, σχετικά με το απαράδεκτο της αιτήσεως επαναλήψεως της διαδικασίας και της απορρίψεως αυτής ως απαραδέκτου.
Πρέπει επομένως ν’ απορριφθεί ως αβάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ λόγος αναίρεσης με τον οποίο ο αναιρεσείων πλήττει το ως άνω βούλευμα για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, με την αιτίαση ότι δεν αιτιολογείται η απόρριψη κατ’ ουσίαν της αίτησής του.
Μετά ταύτα πρέπει ν’ απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα 9άρθρα 583 παρ.1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την υπ’ αριθμ. 26/7-9-2005 αίτηση του P. P. του P., αλβανού υπηκόου, κατοίκου ..., για αναίρεση του υπ’ αριθμ. 1034/29-7-2005 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα εκ διακοσίων δέκα (210) ευρώ δικαστικά έξοδα.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαρτίου 2006. Και
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ