Supreme Court dismisses appeal against labor dispute judgment due to death of a party during proceedings.

Απόφαση 928 / 2022 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 928/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Λουκά Μόρφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Ζώη, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Ιωάννη Δουρουκλάκη και Τριανταφυλλιά Πατρώνα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 2 Νοεμβρίου 2021, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Θεόδωρου Στεφανή του Αριστείδη, κατοίκου Αγροσυκιάς Πέλλας, 2) Κωνσταντίνου Βασιλτζίκη του Αθανασίου, κατοίκου Συκεών Θεσσαλονίκης, 3.α) Μαρίας Σπυριδοπούλου του Αλκιβιάδη, κατοίκου Κατερίνης, 3.β) Βασίλειου-Αλέξανδρου Δόβα του Κωνσταντίνου, κατοίκου Θεσσαλονίκης και 3.γ) Αριστογένη Δόβα του Κωνσταντίνου, κατοίκου Καλλιθέας Αττικής, ως μοναδικοί κληρονόμοι και καθολικοί διάδοχοι του αποβιώσαντος- αρχικώς αναιρεσείοντος, Κωνσταντίνου Δόβα του Αριστογένη,(σύμφωνα με την 54/20-2-2020 ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου Δ.Ε. Παραλίας Κατερίνης και το 944/13-1-2020 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Δήμου Κατερίνης) και 4) Ηλία Κολλημένου του Χρήστου, κατοίκου Κάτω Τούμπας Θεσσαλονίκης, που παραστάθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου Γιάννας Μπέκα-Παναγοπούλου, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: τελούσας υπό εκκαθάριση ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Χάλυβος Α.Ε." και το διακριτικό τίτλο "Hellenic Steel Co", όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους εκκαθαριστές της, που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Γεωργίου Θεοδόση, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-8-2016 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν η 7284/2017 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 271/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13-3-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγήτρια ορίσθηκε η Αρεοπαγίτης Τριανταφυλλιά Πατρώνα. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 286 περ. α' , 287, 291 και 292 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται, αν μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος.

Ο θάνατος του διαδίκου, που επιφέρει τη βίαιη διακοπή της δίκης, καθώς και η εκούσια επανάληψη αυτής από τους κληρονόμους του, μπορούν να γνωστοποιηθούν διαδοχικά με ενιαία δήλωση στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης προς συζήτηση και, εφόσον δεν υπάρξει αμφισβήτηση της ιδιότητάς τους ως κληρονόμων, δεν απαιτείται ιδιαίτερη συζήτηση περί της επαναλήψεως και η δίκη συνεχίζεται κανονικά (ΑΠ 335/2018, 21/2017, 807/2017).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της υπόθεσης, που λαμβάνονται υπόψη κατ'άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, ο τρίτος αναιρεσείων Κωνσταντίνος Δόβας απεβίωσε στις 11.1.2020, δηλαδή μετά την κατάθεση της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως (στις 14.3.2019) και κατέλιπε μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους του τη σύζυγο του Μαρία Σπυριδοπούλου του Αλκιβιάδη και τα τέκνα του Βασίλειο - Αλέξανδρο Δόβα και Αριστογένη Δόβα, οι οποίοι παραστάθηκαν στο ακροατήριο ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του και δήλωσαν δια της πληρεξούσιας δικηγόρου τους Γιάννας Μπέκα - Παναγοπούλου ότι συνεχίζουν εκούσια τη διακοπείσα δίκη, υπεισερχόμενοι στη θέση του.

Η ιδιότητα αυτών ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων αποδεικνύεται από το με αριθ.πρωτ. 54/20.2.2020 απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης του θανόντος με ημερομηνία θανάτου την 11.1.2020, το από 13.1.2020 πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών και τα από 21.10.2021 πιστοποιητικά περί μη δημοσιεύσεως διαθήκης και μη δήλωσης αποποίησης κληρονομιάς, συνομολογείται δε σιωπηρά και από την αναιρεσίβλητη, η οποία δεν αντέλεξε.

Επομένως, νομίμως, σύμφωνα με τις διατάξεις που προαναφέρθηκαν, η δίκη συνεχίζεται από τους προαναφερόμενους κληρονόμους του αποβιώσαντος, τρίτου των αναιρεσειόντων.

Με την υπό κρίση από 13.3.2019 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά τη διαδικασία των εργατικών διαφορών υπ'αριθ. 271/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Αρχικώς οι αναιρεσείοντες άσκησαν την από 26.8.2016 αγωγή τους κατά της τελούσας υπό εκκαθάριση εναγομένης ανώνυμης εταιρείας, αφορώσα την επιδίκαση οικειοθελούς παροχής, την οποία η τελευταία χορήγησε σε άλλους μισθωτούς της, εκ της αρχής της ίσης μεταχείρισης.

Επ'αυτής εξεδόθη η υπ'αριθ. 7284/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη κατ'ουσίαν και κατόπιν ασκήσεως εφέσεως εκ μέρους των εναγόντων εκδόθηκε η προαναφερόμενη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση κατ'ουσίαν . Εν συνεχεία οι αναιρεσείοντες άσκησαν την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως.

Η εν λόγω αίτηση έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως, συμφώνως προς τις διατάξεις των άρθρων 552, 553, 556, 558, 564 παρ.1, 566 ΚΠολΔ και πρέπει κατά τη διάταξη του άρθρου 577 παρ.3 ΚΠολΔ, να εξετασθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αιτούντες υποστηρίζουν ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του με αριθ. 14 του άρθρου 559 λόγου αναίρεσης, γιατί έκανε δεκτό τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης περί κάμψης της δραστηριότητάς της λόγω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του Σεπτεμβρίου του 2008, δεχόμενη ότι "αποδείχθηκε ότι λόγω της δημοσιονομικής κρίσης που μάστιζε τη χώρα, η δραστηριότητα της εναγομένης από το έτος 2008 άρχισε να παρουσιάζει δυσμενή πορεία, κατά το έτος 2014 η οικονομική της κατάσταση χειροτέρευσε με αποτέλεσμα από 1.11.2014 να τεθεί εκούσια σε καθεστώς εκκαθάρισης .Μετά από τη λύση και τη θέση της σε εκκαθάριση, η εναγομένη σταδιακά έπαυσε πλήρως την παραγωγή και εκποιήθηκαν τα προϊόντα που είχε παράξει προ της θέσης της σε εκκαθάριση..." μεταβάλλοντας με τον τρόπο αυτό την ιστορική βάση της αγωγής.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος λόγω αοριστίας και πρέπει ν'απορριφθεί, γιατί, πέρα από το γεγονός ότι η έλλειψη ρευστότητας της εναγομένης συνεπεία της οποίας οδηγήθηκε σε καταγγελίες συμβάσεων εργασίας υπαλλήλων της αφενός και σε πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου αφετέρου προτάθηκε στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου υπό του πληρεξουσίου δικηγόρου της εναγομένης και καταχωρήθηκε στο πρακτικό συνεδρίασης, δεν αιτιολογείται από τους αναιρεσείοντες η σχέση του εν λόγω ισχυρισμού με το αποδεικτικό πόρισμα ούτε η δικονομική τους βλάβη, αφού, από την προσβαλλομένη απόφαση που επισκοπείται κατ άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το Μονομελές Εφετείο κατέληξε στο πόρισμα ότι η εναγομένη τέθηκε υπό εκκαθάριση το Νοέμβριο του 2014, οι καταγγελίες των συμβάσεων εργασίας των αναιρεσειόντων έγιναν τον Φεβρουάριο του έτους 2015 η δε επίδικη παροχή αφορούσε μόνο την κατηγορία των εντασσομένων στο πρόγραμμα της εθελουσίας εξόδου εν ενεργεία υπαλλήλων, που αναγγέλθηκε τέλος Απριλίου του 2015 και υλοποιήθηκε από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του ιδίου έτους, ως εκ τούτου η οικονομική κατάσταση της εναγομένης μόνο ως ιστορικό γεγονός αναφέρεται και δεν ασκεί ουσιώδη επίδραση στη δίκη παρά μόνο οι προϋποθέσεις και συνθήκες χορήγησης της επίδικης παροχής, για να κριθεί αν συντρέχει περίπτωση δυσμενούς μεταχείρισης των εναγόντων.

Κατά την αρχή της ίσης μεταχείρισης που απορρέει από τις διατάξεις των άρθρων 22 παρ. 1 του Συντάγματος, 119 της από 25-3-1957 ιδρυτικής της ΕΟΚ Συνθήκης της Ρώμης και 288 ΑΚ, ο εργοδότης που απασχολεί πολλούς μισθωτούς, οι οποίοι έχουν τα αυτά προσόντα και παρέχουν τις ίδιες υπηρεσίες κάτω από τις ίδιες συνθήκες για την εξυπηρέτηση αναγκών της ίδιας κατηγορίας, υποχρεούται να τους μεταχειρίζεται ομοιομόρφως και συνεπώς να μη εξαιρεί ορισμένον ή ορισμένους από τις παροχές που έχουν άμεσο οικονομικό συμφέρον ή αφορούν μισθολογική ή βαθμολογική εξέλιξη, στις οποίες προβαίνει οικειοθελώς, χωρίς δηλαδή νομική υποχρέωση, εκτός αν η εξαίρεση δικαιολογείται από ειδικό και σοβαρό κατ' αντικειμενική κρίση λόγο.

Για την εφαρμογή, όμως, της αρχής αυτής πρέπει η σύμβαση εργασίας να λειτουργεί και να είναι ενεργός. Αν η σύμβαση εργασίας για οποιοδήποτε λόγο είχε λυθεί, ο μισθωτός δεν μπορεί να επικαλεσθεί την αρχή αυτή, εκτός αν πρόκειται για παροχή εκ μέρους του εργοδότη, που έγινε κατά τη λύση της ή ενόψει αυτής ή ανάγεται στο χρόνο που η σύμβαση ήταν ενεργός.

Η συνδρομή της προϋποθέσεως αυτής έχει την έννοια ότι η υποχρέωση του εργοδότη για ίση μεταχείριση δεν υπάρχει τόσο κατά τον χρόνο που προηγείται της ενάρξεως της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας, όσο και κατ' αυτόν που ακολουθεί μετά την λήξη της εργασιακής σχέσεως, διάστημα κατά το οποίο δεν υφίσταται νομικός δεσμός μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου [ΑΠ 1400/2014].

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006, 4/2005).

Εξ άλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ιδίως, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται απ' αυτές, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές και πλήρες το πόρισμα και για το λόγο αυτόν γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 508/2019].

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Μονομελές Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως ότι στα πλαίσια συμφωνίας "....οι ενάγοντες υπέβαλαν προς την εναγομένη τις από 8.1.2015, 8.1.2015,... 7.1.2015 και 7.1.2015... αντίστοιχα σχετικές αιτήσεις - δηλώσεις, με τις οποίες ζητούσαν από την ανωτέρω να δεχθεί να καταγγείλει τη σύμβασή τους με την καταβολή αποζημίωσης. Πράγματι η εναγομένη αποδέχθηκε τις αιτήσεις των εναγόντων και κατήγγειλε έγγραφα, με την ταυτόχρονη καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης, τις συμβάσεις εργασίας τους .... Οι πρώτος, δεύτερος τέταρτος και πέμπτος απολύθηκαν την 2.2.2015 ...ενώ έλαβαν την αποζημίωση απολύσεως ..

η εναγομένη το Νοέμβριο του 2014 απασχολούσε περί τους 259 εργαζομένους και η ανωτέρω διαδικασία ήταν χρονοβόρα και θα διαρκούσε πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα στα τέλη Απριλίου του 2015 απασχολούνταν ακόμα 208 εργαζόμενοι και επομένως θα χρειαζόταν περισσότερα από 2 έτη μέχρι να απολυθεί το σύνολο του προσωπικού.

Για τον ανωτέρω λόγο την 29.4.2015 ήτοι μετά την αποχώρηση των εναγόντων, η εταιρεία πρότεινε στο εργοστασιακό σωματείο των εργαζομένων με την επωνυμία "Ο ΧΑΛΥΨ", να ενταχθούν όσοι εργαζόμενοι επιθυμούσαν σε πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου, το οποίο θα εκτελούνταν σε δύο φάσεις με κίνητρο και ένα επί πλέον ποσό πέρα της νόμιμης αποζημίωσης.

Η πρώτη φάση θα διαρκούσε από 11.5.2015 έως 15.5.2015 και η δεύτερη από 11.5.2015 έως 31.8.2015. Το ανωτέρω πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου που ανακοινώθηκε την 29.4.2015, αφορούσε μόνο εργαζομένους που ήταν εν ενεργεία εργαζόμενοι στην εταιρεία κατά την ημερομηνία αυτή και θα κατέθεταν σχετική αίτηση από 11.5.2015. Σύμφωνα με τους όρους του ως άνω προγράμματος όσοι από τους εργαζόμενους θα συμφωνούσαν να ενταχθούν στο πρόγραμμα θα ελάμβαναν τη νόμιμη αποζημίωση απόλυσης, καθώς και ένα επί πλέον ποσό, κίνητρο αποχώρησης, ίσο με το 50% της νόμιμης αποζημίωσης.

Η εκτέλεση του προγράμματος συμφωνήθηκε να ελέγχεται για την ορθότητά του από το ανωτέρω επιχειρησιακό σωματείο. Μάλιστα το πρόγραμμα αυτό τέθηκε σε ψήφιση την 4.5.2015 στην έκτακτη γενική συνέλευση των μελών του σωματείου και εγκρίθηκε ...η συμμετοχή των εργαζόμενων στο πρόγραμμα ήταν εθελοντική και όχι υποχρεωτική ....Στο πλαίσιο αυτό περί τους 183 εργαζομένους αιτήθηκαν την υπαγωγή τους στο πρόγραμμα και απεχώρησαν την 11.5.2015, λαμβάνοντας τη νόμιμη αποζημίωση απόλυσης μαζί με το επί πλέον ποσό του 50% αυτής, που συμφωνήθηκε ως κίνητρο συμμετοχής στο πρόγραμμα.

Το ανωτέρω πρόγραμμα εθελουσίας αφορούσε μόνο τους εν ενεργεία εργαζομένους ... Οι ενάγοντες δεν συμμετείχαν στην ανωτέρω διαδικασία του προγράμματος εθελουσίας εξόδου, διότι οι συμβάσεις τους είχαν ήδη λυθεί, με τον προαναφερόμενο τρόπο, είχαν αποχωρήσει από την εταιρεία πριν από την 29.4.2015 [ημερομηνία ανακοίνωσης του προγράμματος εθελουσίας εξόδου] και η εγκυρότητα της καταγγελίας δεν προσβλήθηκε από αυτούς, ούτε αμφισβητήθηκε το ύψος της καταβληθείσας νόμιμης αποζημίωσης.

Επίσης πρέπει να διευκρινισθεί ότι το επιπλέον ποσό της νόμιμης αποζημίωσης προβλέφθηκε ειδικά στο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου ως κίνητρο αποχώρησης και όχι ως ανταμοιβή της μέχρι τότε παρασχεθείσας υπηρεσίας των εργαζομένων και δόθηκε αποκλειστικά και μόνο σε όσους αποδέχθηκαν να συμμετάσχουν στο επίμαχο πρόγραμμα και δεν είχε αναδρομική ισχύ.

Κατά συνέπεια δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης των εναγόντων με εργαζομένους που αποχώρησαν μεταγενέστερα στο πλαίσιο του προγράμματος της εθελουσίας εξόδου και ως εκ τούτου δεν τίθεται λόγος για παραβίαση της αρχής της καλόπιστης εκπλήρωσης της παροχής [288 ΑΚ] και της ίσης μεταχείρισης. Ειδικότερα οι ενάγοντες είχαν αποχωρήσει από την υπηρεσία της εναγομένης κατ'επιλογή οφειλόμενη στη δική τους ελεύθερη βούληση, την οποία αποδέχθηκε η εναγομένη και πριν συζητηθεί και εφαρμοσθεί το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου του προσωπικού της εναγομένης".

Με τις παραδοχές αυτές το Μονομελές Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 22 παρ.2 του Συντάγματος και 288 ΑΚ, αφού δέχθηκε ότι οι συμβάσεις εργασίας των αναιρεσειόντων δεν ήταν ενεργοί καθ'όν χρόνο η αναιρεσίβλητη εφάρμοσε το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου στους εν ενεργεία υπαλλήλους της, γιατί είχαν καταγγελθεί και είχε καταβληθεί η νόμιμη αποζημίωση απολύσεως.

Ότι η παροχή ποσού ίσου με το 50% της αποζημίωσης απολύσεως αποτελούσε κίνητρο αποχώρησης για τους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα και όχι ανταμοιβή για τις παρασχεθείσες υπηρεσίες μέχρι την αποχώρησή τους. Επομένως, δεν ανάγεται και δεν σχετίζεται με το χρόνο υπηρεσίας τους και δεν υφίστατο υποχρέωση της αναιρεσίβλητης εργοδότριας για τη συγκεκριμένη παροχή έναντι των εναγόντων, αφού οι συμβάσεις του είχαν λήξει.

Γι αυτό ο ως άνω λόγος πρέπει ν'απορριφθεί.

Όσα υποστηρίζουν οι αιτούντες με τον δεύτερο και τρίτο λόγο αναίρεσης επικαλούμενοι την πλημμέλεια των με αριθ. 1 και 19 λόγων του άρθρου 559 ΚΠολΔ δηλαδή ότι υπέβαλαν αιτήσεις για καταγγελία των συμβάσεών τους καθ'υποβολή της αντιδίκου, ότι συνειδητά αυτή τους εξαίρεσε από το πρόγραμμα της εθελουσίας εξόδου και ότι η αναιρεσίβλητη όφειλε να εφαρμόσει για όλους πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου είναι αλυσιτελή και πρέπει ν'απορριφθούν ως απαράδεκτα, γιατί δεν σχετίζονται με τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά της καταγγελίας των συμβάσεων εργασίας και της αποχώρησης λόγω εθελουσίας εξόδου, τον χρόνο υλοποίησης αυτών, ως και την αιτία καταβολής της επίδικης παροχής, που όπως κρίθηκε αποτελούσε κίνητρο συμμετοχής στο πρόγραμμα της εθελουσίας εξόδου και όχι αμοιβή για υπηρεσίες παρελθόντος χρόνου, οι δε λοιποί ισχυρισμοί για ανεπαρκείς αιτιολογίες της προσβαλλομένης απόφασης, λόγω μη αναφοράς αιτιολογιών ως προς την μη εφαρμογή ενός ενιαίου συστήματος απόλυσης για όλους τους εργαζομένους δεν έχουν νομική βάση.

Με τον τέταρτο λόγο οι αιτούντες επικαλούμενοι τον εκ του άρθρ. 559 αριθ. 8 λόγο υποστηρίζουν ότι η προσβαλλομένη απόφαση δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα δεν έλαβε υπόψη ότι το πρόγραμμα οικειοθελούς αποχώρησης ήταν προαποφασισμένο από το έτος 2014, που η εταιρεία τέθηκε υπό εκκαθάριση, ότι η αναιρεσίβλητη μεθοδευμένα εστίασε στην απόλυση των παλαιοτέρων εργαζομένων με προϋπηρεσία άνω των 20 ετών και στη συμμετοχή των νεότερων στο πρόγραμμα της εθελουσίας εξόδου, με σκοπό οικονομικό όφελος ύψους 5,8 εκατομμυρίων ευρώ. Και ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, γιατί διατυπώνονται κρίσεις στην εκτίμηση των αποδείξεων που είναι αναιρετικά ανέλεγκτες, για αυτό πρέπει ν'απορριφθεί.

Μετά από αυτά, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, η αίτηση πρέπει ν'απορριφθεί, να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος της [άρθρ. 176, 180 παρ.1, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ], σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει επαναληφθείσα την δια της γνωστοποιήσεως του θανάτου του Κωνσταντίνου Δόβα του Αριστογένη βιαίως διακοπείσα προκειμένη δίκη επ'ονόματι των υπεισελθόντων στην θέση αυτού Μαρίας Σπυριδοπούλου του Αλκιβιάδη, Βασιλείου - Αλεξάνδρου Δόβα του Κωνσταντίνου και Αριστογένη Δόβα του Κωνσταντίνου.

Απορρίπτει την από 13.3.2019 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθ. 271/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων [1800] ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Ιανουαρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 30 Μαΐου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Σελίδα 11 της 928/2022 πολιτικής απόφασης του Αρείου Πάγου