Supreme Court dismisses appeal against insurance company's refusal to admit contributory negligence plea as inadmissible.

Απόφαση 917 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 917/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Ασφαλιστικής και Αντασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ", που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λουκά Τσούτσο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ιωάννη Καούνου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/12/200 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 7/2/2001 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1305/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 6665/2004 μη οριστική και 8593/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10/4/2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 4/3/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 10/4/2006 αίτησης αναίρεσης κατά της υπ'αριθμό 8593/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με τον πρώτο, κατ' ορθή εκτίμηση από το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο και ειδικώτερα ότι, κατά παράβαση της διάταξης του άρθρου 240 Κ.Πολ.Δ, κήρυξε απαράδεκτη την υπό της εναγομένης - νυν αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας προβληθείσα ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ένσταση περί συνυπαιτιότητας του ενάγοντος - παθόντος - νυν αναιρεσιβλήτου, ως προς την επέλευση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, με την αιτιολογία ότι αυτή δεν επαναφέρθηκε νομίμως ενώπιον του Εφετείου, ενώ, κατά την άποψη της αναιρεσείουσας αυτή (ένσταση) παραδεκτώς επαναφέρθηκε, αφού στις ενώπιον του Εφετείου κατατεθείσες προτάσεις της "έκανε μνεία περί επαναφοράς των ισχυρισμών και ενστάσεων, που πρωτόδικα υποβλήθηκαν, με την επισήμανση ότι προσάγεται κυρωμένο αντίγραφο αυτών".

Το δικάσαν Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του, όπως από το περιεχόμενο αυτής προκύπτει, δέχθηκε, ως προς το ζήτημα αυτό ότι "η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία είχε υποβάλει πρωτοδίκως ένσταση συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, την οποία, όμως, δεν επανέφερε και στον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, όπως προκύπτει από τις από 19-11-2003 προτάσεις της.

Το γεγονός ότι στις προτάσεις αυτές σημειώνεται ότι αναφέρεται στο περιεχόμενο των πρωτόδικων προτάσεών της (τις οποίες, μάλιστα, δεν ενσωματώνεται στις προτάσεις του παρόντος βαθμού), δεν αρκεί". Από το, παραδεκτώς κατ' άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, ελεγχόμενο δικόγραφο των προτάσεων (από 29-11-2003), των κατατεθεισών από την εναγομένη - νυν αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία, προκύπτει ότι ουδεμία αναφορά γίνεται περί επαναφοράς της ένστασης συνυπαιτιότητας του ενάγοντος, ούτε ενσωματώνονται στο δικόγραφο αυτό οι ενώπιον του πρωτοδικείου κατατεθείσες προτάσεις, παρά μόνο γίνεται η γενική και αόριστη αναφορά ότι "προσάγει και επικαλείται κεκυρωμένα αντίγραφα των προτάσεών της πρωτοδίκου δίκης και αναφέρεται σε ολόκληρο το περιεχόμενο αυτών".

Η γενική, όμως, αυτή αναφορά δεν αρκεί, καθόσον για να είναι παραδεκτή η επαναφορά ισχυρισμών, ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, πρέπει να επανυποβάλλονται, με σύντομη περίληψη, αλλά κατά τρόπο σαφή κι ορισμένο και δη με αναφορά στις σελίδες των προτάσεων της προηγούμενης συζήτησης, όπως ορίζει και το άρθρ. 240 Κ.Πολ.Δ, το οποίο ορθώς εφήρμοσε το δικάσαν Εφετείο.

Κατά συνέπεια, ο περί του αντιθέτου πρώτος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

ΙΙ. Ο δεύτερος, (μη χαρακτηριζόμενος το αναιρετήριο,) λόγος αναίρεσης, κατ' ορθή εκτίμηση, από το άρθρο 559 αριθ. 19 (έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης με ανεπαρκείς αιτιολογίες), που αφορά το ζήτημα της υπαιτιότητας του οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία ζημιογόνου αυτοκινήτου, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενες στο αναιρετήριο, σχετικά με το λόγο αυτό, αιτιάσεις, πλήττουν την ανέλεγκτη, κατά το άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ, περί τα πραγματικά περιστατικά, κρίση του δικάσαντος Εφετείου, καθώς και την υπ' αυτού εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού.

ΙΙΙ. Ο τρίτος μη χαρακτηριζόμενος επίσης στο αναιρετηρίο, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλονται αιτιάσεις σχετικά με την ασκηθείσα από την νυν αναιρεσείουσα ανακοίνωση δίκης, με ενωμένη παρεμπίπτουσα αγωγή, κατά τρίτης ασφαλιστικής εταιρείας, μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, είναι απορριπτέος, πρωτίστως ως απαράδεκτος, λόγω έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης, αφού ο λόγος αυτός αφορά σε τρίτη, μη διάδικο στην παρούσα δίκη.

IV. Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ, εις το έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 του Κ.Πολ.Δ, θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικώτερα, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ), πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα, περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσαστικού νόμου, καθώς επίσης, εφ' όσον το δικαστήριο έκρινεν επί της ουσίας της υπόθεσης, την ελάσσονα πρόταση του νομικού του συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα, που αυτό δέχθηκε, (παραδοχές), με βάση τις οποίες, το δικάσαν δικαστήριο κατέληξε στην αποδοχή ή την απόρριψη της αγωγής ή του ισχυρισμού, ως κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, εάν δε απέρριψε την αγωγή ή γενικώς τον ισχυρισμό, ως μη νόμιμο, το περιεχόμενο της αγωγής ή του ισχυρισμού, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναίρεσης δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΟλΑΠ 28/1998).

Εξάλλου, για να στοιχειοθετείται ο, από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης (έλλειψη νόμιμης βάσης, ένεκα ανεπάρκειας αιτιολογιών), προϋποτίθεται ότι το δικαστήριο ερεύνησε την ουσία της υπόθεσης και διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα. Κατά συνέπεια, ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, όταν η αγωγή ή ο ισχυρισμός απορρίρφθηκε ως απαράδεκτος ή μη νόμιμος ή αόριστος ή για άλλον τυπικό λόγο.( ΟλΑΠ 44/1990).

Με τον τέταρτο, κατ' ορθή εκτίμηση από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ, λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι "όχι ορθά και αναιτιολόγητα δεν δέχθηκε την ένσταση διετούς παραγραφής του άρθρου 10 Ν. 489/1976, αφού η αγωγή του κυρίως ενάγοντα ασκήθηκε κατά της εταιρείας μας μετά πάροδο διετίας από την ημέρα του ατυχήματος....

Και κακώς η προσβαλλόμενη ερμήνευσε τις σχετικές διατάξεις". Ο λόγος αυτός, καθόσον αφορά την από το αρθρ. 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, πλημμέλεια, είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, διότι ουδόλως περιέχονται τα ως άνω αναγκαία για το ορισμένο του λόγου αυτού στοιχεία, δηλαδή ουδόλως γίνεται αναφορά στο αναιρετήριο εάν η ως άνω, περί παραγραφής, ένσταση απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, ούτε προσδιορίζεται που εντοπίζεται η παράβαση του κανόνα δικαίου, κατά την ερμηνεία του δηλαδή δεν εκτίθεται η κατά τη γνώμη του ορθή ερμηνεία του ανωτέρω κανόνα, και η εσφαλμένη ερμηνεία που δέχτηκε το Εφετείο.

Ο ίδιος αναιρετικός λόγος καθόσον αφορά την από τον αριθμό 19 του άνω άρθρου πλημμέλεια είναι απορριπτέος πρωτίστως ως απαράδεκτος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η ανωτέρω ένσταση δεν ερευνήθηκε στην ουσία της, οπότε και μόνον, ιδρύεται ο λόγος αυτός σύμφωνα με τα αναφερθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, αλλ' απορρίφθηκε, από το δικάσαν Εφετείο, ως απαράδεκτη, άλλως και ως μη νόμιμη.

Ομοίως, απορριπτέος, ως αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος είναι και ο πέμπτος (τελευταίος), επίσης μη χαρακτηριζόμενος στο αναιρετήριο, αλλά κατ' ορθή εκτίμηση από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης, με τον οποίον προβάλλεται η αιτίαση ότι εσφαλμένα έγινε δεκτή η σωρευόμενη στο δικόγραφο της αγωγής πλαγιαστική αγωγή (κατά της νυν αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας), "διότι δεν υφίστανται οι όροι και προϋποθέσεις που αποδεικνύουν την αδράνεια του ασφαλισμένου", καθόσον ουδόλως περιέχονται στο αναιρετήριο τα προαναφερθέντα, για το ορισμένο του λόγου αυτού στοιχεία, δηλαδή ουδόλως αναφέρεται στο αναιρετήριο ποίος είναι ο παραβιασθείς κανόνας δικαίου και ποιο το νομικό σφάλμα του δικάσαντος Εφετείου, ούτε βέβαια οι σχετικές παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθεί η ηττηθείσα αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-4-2006 αίτηση της ασφαλιστικής εταιρείας "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΕ", για αναίρεση της 8593/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ