Supreme Court dismisses divorce appeal as inadmissible due to lack of legal interest and procedural absence.

Απόφαση 909 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 909/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασημακοπούλου και Χαράλαμπο Ζώη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ......, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Αλεξάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-11-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σπάρτης, επί της οποίας εκδόθηκε η 22/2006 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης αυτής ζητά αναιρεσείουσα με την από 14-6-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Κασσαβέτης ανέγνωσε την από 24-1-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ΄ αριθ. ...... έκθεση επίδοσης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Σπάρτης ...... αποδεικνύεται ότι στο δικηγόρο Ιωάννη Λ. Νικολόπουλο, που από την, κατ΄ άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ,. επισκόπηση του δικογράφου της υπό κρίση από 14 Ιουνίου 2006 αναίρεσης προκύπτει ότι το έχει υπογράψει ως πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 143 παρ. 3 και 568 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ.

κλήση, που, νόμιμα, κατ΄ άρθρο 498 παρ. 1 ίδιου Κώδικα, είχε γραφεί κάτω από αντίγραφο της υπό κρίση αναίρεσης και αφορούσε την παράσταση της αναιρεσείουσας κατά τη νόμιμα ορισμένη για την 29η Ιανουαρίου 2007 αρχική δικάσιμο της υπό κρίση αναίρεσης. Όμως, όπως αποδεικνύεται από τα ταυτάριθμα με την απόφαση αυτή πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου τούτου η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε κατά την αναγραφόμενη στην αρχή της απόφασης αυτής μετ΄ αναβολή δικάσιμο της υπό κρίση αναίρεσης.

Επομένως και ενόψει του ότι, σύμφωνα με την, όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 499 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., εφαρμοστέα και στην περίπτωση της αναίρεσης διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. γ ίδιου Κώδικα, δεν απαιτείτο κλήτευση της αναιρεσείουσας και για την ανωτέρω μετ΄ αναβολή δικάσιμο της υπό κρίση αναίρεσης παραδεκτά, σύμφωνα και με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ανωτέρω Κώδικα, διεξήχθη κατά τη σημειωθείσα μετ΄ αναβολή δικάσιμο, παρά τη μη εμφάνιση της αναιρεσείουσας κατά τη δικάσιμο αυτή, η συζήτηση της υπό κρίση αναίρεσης.-

Κατά τη διάταξη του άρθρου 556 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση δικαιούται να ασκήσει και ο διάδικος που νίκησε, εφόσον έχει έννομο συμφέρον. Αυτό, που σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 68, 73 και 556 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της αναίρεσης και η έλλειψη του οποίου ερευνάται αυτεπαγγέλτως από τον ΄Αρειο Πάγο, δεν θεμελιώνεται από μόνη την από τον αναιρεσείοντα επίκληση της μη επίτευξης με την προσβαλλόμενη απόφαση που έκανε δεκτή την αγωγή του διαζυγίου κραταιότερης νίκης, λόγω της μη λήψης υπόψη από το ουσιαστικό δικαστήριο και άλλων προταθέντων από τον αναιρεσείοντα "πραγμάτων".

Και τούτο γιατί ενόψει του ότι αντικείμενο της δίκης διαζυγίου είναι όχι η δικαστική διάγνωση του λόγου διαζυγίου που δικαιολογεί την απαγγελία του διαζυγίου αλλά το διαπλαστικό αποτέλεσμα της λύσης του γάμου (Α.Π. 1756/2006), είναι νομικώς αδιάφορη, ως προς τη θεμελίωση εννόμου συμφέροντος άσκησης αναίρεσης η από τον αναιρεσείοντα, του οποίου η αγωγή διαζυγίου έγινε δεκτή με την προσβαλλόμενη απόφαση, επίκληση της μη επίτευξης με την απόφαση αυτή "κραταιότερης" νίκης, αφού αυτή ενόψει του αντικειμένου της με την αγωγή διαζυγίου του αναιρεσείοντος καταρχθείσης δίκης δεν είναι δυνατόν να εκταθεί και επέκεινα της λύσης του γάμου των διαδίκων.

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπ΄ αριθ. 22/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης, η κατά της οποίας αναίρεση ασκήθηκε μετά την τελεσιδικία της, κηρύχθηκε ύστερα από παραδοχή της από 8 Νοεμβρίου 2004 αγωγής της αναιρεσείουσας, η λύση του γάμου των διαδίκων. Η αναιρεσείουσα, για τη θεμελίωση του, κατ΄ αυτή παρά τη νίκη της εννόμου συμφέροντός της για την άσκηση της υπό κρίση αναίρεσης διατείνεται ότι λόγω της μη λήψης υπόψη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο μη προσδιοριζομένων "πραγμάτων" η νίκη της δεν υπήρξε "κραταιότερη".

Το κατά την αναιρεσείουσα έλλειμμα αυτό της προσβαλλόμενης απόφασης δεν είναι, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί, θεμελιωτικό εννόμου συμφέροντος της αναιρεσείουσας για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής. Επομένως η υπό κρίση αναίρεση πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την ασκηθείσα από την ..... από 14 Ιουνίου 2006 αίτηση γι΄ αναίρεση της υπ΄ αριθ. 22/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σπάρτης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου από χίλια εκατόν εβδομήντα, (1.170), ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ