Supreme Court partially allows appeal against insurance company, remands specific claim for retrial due to conflicting reasoning.

Απόφαση 850 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 850/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1.... και 2. ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Τσιρόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ - ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ - ΕΙΔΩΝ ΟΙΚΙΑΚΗΣ ΧΡΗΣΕΩΣ ΔΟΥΚΑΣ" άλλως με την επωνυμία "ΔΟΥΚΑΣ ΗΛΙΑΣ Α.Ε - SUPER MARKET" και το διακριτικό τίτλο "ΤΡΟΦΙΜΑ ΗΛΙΑΣ ΔΟΥΚΑΣ Α.Ε", που εδρεύει στον Αγιο Δημήτριο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Παναγιωτόπουλο, που δεν κατέθεσε προτάσεις και

2. Ανώνυμης Ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "COMMERCIAL VALUE A.A.E", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα (ως καθολικής διαδόχου της Ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Nordstern Colonia Hellaς Α.Ε.Γ.Α") παρεμβάσης υπέρ της εναγομένης κατόπιν προσεπικλήσεως, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Αποστολόπουλο, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 15Ιουλίου 2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείου Ρόδου. Η Ανώνυμη εταιρίας ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ - ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ - ΕΙΔΩΝ ΟΙΚΙΑΚΗΣ ΧΡΗΣΕΩΣ ΔΟΥΚΑΣ με την από 1 Νοεμβρίου 2004 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεπίμπουσα αγωγή προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών ζητά τα εις αυτή αναφερόμενα. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3774/2005 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 6216/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28 Ιανουαρίου 2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός , ανέγνωσε την από 5 Μαρτίου 2009 έκθεσή του , με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπ' αριθμ. 28-1-2008 αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή, ο πληρεξούσιος της παραστάσασας αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κύρια θετική προϋπόθεση κατ' αρθ. 68 του Κ.Πολ..Δ., για την άσκηση του ένδικου μέσου της αναίρεσης είναι να υπάρχει στον αναιρεσείοντα έννομο συμφέρον. Το έννομο συμφέρον που απαιτείται, για να ασκηθεί ένα ένδικο μέσο, επομένως και η αναίρεση, προκύπτει κυρίως από τη βλάβη που υπέστη ο διάδικος, ο οποίος επιδιώκει τον έλεγχο της απόφασης, αλλά και από τα εκτιθέμενα στο δικόγραφο της αναίρεσης, στο οποίο πρέπει να θεμελιώνεται το έννομο συμφέρον του αναιρεσείοντος για την άσκησή της κατά του αναιρεσιβλήτου, διαφορετικά η αναίρεση είναι απαράδεκτη και απορρίπτεται και αυτεπαγγέλτως. ( αρθ. 577 παρ. 1 και 2 του Κ.Πολ..Δ.).

Περαιτέρω, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, ιδρύεται όταν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Αν το δικαστήριο παρέλειψε να αποφανθεί επί αιτήματος της αγωγής, χωρίς να διαλάβει οτιδήποτε στο σκεπτικό ή στο διατακτικό του το αίτημα τούτο θεωρείται ότι σιωπηρά απορρίφθηκε (ΑΠ 13/1984).

Δεν ιδρύεται όμως αναιρετικός λόγος από την περ. γ' του αριθ. 9 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, εάν το απορριφθέν σιωπηρό αίτημα κατά την πιο πάνω έννοια ήταν δικονομικά απαράδεκτο ή μη νόμιμο ή αλυσιτελές. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 74, 75, 79, 118, 216 παρ. 1, 2, 8 και 219 Κ.Πολ.Δ, συνάγεται ότι δεν επιτρέπεται η δικονομική ή επικουρική εναγωγή γιατί το πρόσωπο του δικαιούχου ενάγοντος πρέπει να είναι ορισμένο και θετικό και να συνάπτεται με τα εκτιθέμενα στην αγωγή πραγματικά περιστατικά που δικαιολογούν την ιδιότητα αυτού ως ενάγοντος.

Ειδικότερα, επικουρική εναγωγή υπάρχει όταν ο δεύτερος ενάγων ενάγει για την περίπτωση της απόρριψης της αγωγής ως προς τον αμέσως προηγούμενο αυτού πρώτο ενάγοντα. Στην περίπτωση αυτή, δεν πρόκειται για ενεργητική ομοδικία των άρθρων 74 επ. Κ.Πολ.Δ, καθόσον οι ενάγοντες αυτοί δεν είναι κοινωνοί ενεργητικά της ίδιας αξίωσης, ούτε φέρονται ως αυτοτελείς δικαιούχοι και οι δύο έναντι του εναγομένου, αφού ένας μόνο δικαιούται, αλλά υπάρχει αμφιβολία ως προς το πρόσωπο του. (ΑΠ 1371/1990).

Ενόψει αυτών, προκειμένου περί απλής ομοδικίας, πρέπει κύρια, χωρίς αίρεση βάση να υπάρχει στην αγωγή για όλους τους ομόδικους, είτε κοινή είτε χωριστή για τον καθένα. Αν όμως, η περιεχόμενη στο ίδιο δικόγραφο για ένα από τους ομοδίκους βάση της αγωγής, τελεί υπό την αίρεση της μη ευδοκίμησης της βάσης που περιέχεται για τον άλλο ομόδικο, τότε η αγωγή ως προς τον ομόδικο για τον οποίο δεν περιέχει αυτοτελή και οριστική βάση είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη (ΑΠ 580/1996).

Τέλος, ο λόγος αναίρεσης του αριθ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, ή δε έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί ή αγωγικά αιτήματα (ΟλΑΠ 3/1997).

Εξάλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό (πράγμα) και το απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 12/1991), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν (ΟλΑΠ 11/1996).

Από την κατ. αρθ. 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ, επισκόπηση από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα:Με την από 15-7-03 ένδικη αγωγή τους οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι στον αναφερόμενο σε αυτή τόπο και χρόνο η πρώτη εξ αυτών, αφού εισήλθε στο κατάστημα της πρώτης αναιρεσίβλητης πώλησης τροφίμων και λοιπών ειδών οικιακής χρήσης "γλίστρησε λόγω ολισθηρότητας του δαπέδου και λόγω προσφάτου παρκεταρίσματος" και υπέστη τις περιγραφόμενες στην αγωγή σωματικές βλάβες.

Ενόψει των προεκτεθέντων οι αναιρεσείοντες ζήτησαν να υποχρεωθεί η α' εναγομένη να καταβάλει, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής 1) στην πρώτη εξ αυτών το ποσό των 29.347 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης 2) στο δεύτερο αναιρεσείοντα ατομικά το συνολικό ποσό των 10.594,98 Ε, το οποίο ο τελευταίος δαπάνησε ως νοσήλια της συζύγου του (α' ενάγουσας) και αποκλειστικής νοσοκόμου κατά τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο, ως αμοιβή οικιακής βοηθού για τη φροντίδα του συζυγικού οίκου κατά το χρονικό διάστημα μετά την έξοδο της συζύγου του από το νοσοκομείο και κατά το χρονικό διάστημα που δεν ήταν σε θέση εκείνη να ανταποκριθεί στις μέχρι τότε υποχρεώσεις της, ως βελτιωμένη διατροφή της ιδίας και ως κόμιστρα για τις επισκέψεις αυτού στο Νοσοκομείο κατά το χρόνο νοσηλείας της συζύγου του, και 3) στην πρώτη αναιρεσείουσα (επικουρικά σε σχέση με την ίδια με αριθμό 2 αγωγική αξίωση του δευτέρου ενάγοντος), το ίδιο ποσό των 10594,98 ευρώ, για την περίπτωση που θα κρινόταν ότι τις ίδιες δαπάνες δεν εδικαιούτο να τις αναζητήσει ατομικά ο δεύτερος αναιρεσείων, ο οποίος τις διενήργησε με την ιδιότητα του αντιπροσώπου της πρώτης αναιρεσείουσας συζύγου του.

Περαιτέρω εκτίθεται στην αγωγή ότι η δεύτερη αναιρεσίβλητη κάλυπτε ασφαλιστικά την αστική ευθύνη της πρώτης αναιρεσίβλητης έναντι τρίτων από παρόμοιους κινδύνους και για το λόγο αυτό ζητήθηκε η καταβολή των ίδιων ποσών στους αναιρεσείοντες σ' ολόκληρο και από τη δεύτερη αναιρεσίβλητη. Με το ιστορικό αυτό και τα αντίστοιχα αιτήματα η ένδικη αγωγή κατά το μέρος της που απευθύνεται κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης, καθόσον αφορά το αγωγικό αίτημα με αριθμό 3 της πρώτης αναιρεσείουσας είναι δικονομικά απαράδεκτη λόγω της επικουρικής εναγωγής για τις ίδιες αξιώσεις εκ μέρους της πρώτης αναιρεσείουσας σε σχέση με το ομόδικό της και κυρίως ενάγοντα για τις ίδιες αξιώσεις δεύτερο αναιρεσείοντα, εφόσον οι αναιρεσείοντες ως ενάγοντες δεν είναι κοινωνοί ενεργητικά της ίδιας αξίωσης, της οποίας ένας μόνο θα μπορούσε να είναι δικαιούχος, η δε βάση της αγωγής που αφορά την πρώτη αναιρεσείουσα στερείται δικονομικής αυτοτέλειας και τελεί υπό της αίρεση της μη ευδοκίμησης της κύριας βάσης της αγωγής που περιέχεται στο δικόγραφό της για τον δεύτερο αναιρεσείοντα.

Επομένως, το Εφετείο, που δεν ερεύνησε και σιωπηρά απέρριψε τον αντίστοιχο λόγο της έφεσης της πρώτης αναιρεσείουσας, κατά της πρωτόδικης απόφασης, που ρητά είχε απορρίψει την ίδια αγωγική βάση και το αντίστοιχο αίτημά της, δεν παρέλειψε παρά το νόμο να λάβει υπόψη του ισχυρισμό με την έννοια του "πράγματος" που δεν ήταν νόμιμος και παραδεκτός, ούτε παρέλειψε να αποφανθεί επί αγωγικού αιτήματος, που ορθά απέρριψε έστω και σιωπηρά και ο πρώτος λόγος αναίρεσης υπό τις εκδοχές των πλημμελειών από τους αριθμούς 8 και 9 του αρθ. 559 του Κ.Πολ.Δ., της προσβαλλόμενης απόφασης, κρίνεται αβάσιμος.

Περαιτέρω, η ένδικη αγωγή καθόσον αφορά την αγωγική ευθύνη της δεύτερης αναιρεσίβλητης-εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας απορρίφθηκε με ειδική αιτιολογία από την προβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη παθητικής νομιμοποίησής της, από το γεγονός ότι οι αναιρεσείοντες-ενάγοντες δεν απέκτησαν κατ' αυτής άμεσο δικαίωμα από την ασφαλιστική σχέση, η ειδική δε αυτή αιτιολογία, βλαπτική για τους αναιρεσείοντες, δεν προσβλήθηκε από τους τελευταίους ειδικά με την κρινόμενη αίτηση, που πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη στο σύνολό της, κατά το μέρος που απευθύνεται κατά τη δεύτερης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα ή δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006, ΟλΑΠ 4/2005).

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 914 και 930 παρ. 3 του ΑΚ, προκύπτει ότι δικαιούχος της αποζημίωσης από αδικοπραξία είναι εκείνος που άμεσα ζημιώθηκε από αυτή, δηλαδή το υποκείμενο του δικαιώματος ή του προστατευόμενου συμφέροντος που προσβλήθηκε από την αδικοπραξία, σε περίπτωση δε βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, υποκείμενο του προσβληθέντος δικαιώματος και επομένως αξίωση αποζημίωσης στην έκταση που διαγράφει ο νόμος, έχει το πρόσωπο κατά του οποίου στρέφεται η αδικοπραξία από την οποία αυτό ζημιώνεται, δηλαδή δικαιούχο της αποζημίωσης είναι το άμεσο υποκείμενο της προσβολής από αυτή.

Ειδικότερα, η νοσηλεία, προκαλεί μεν περιουσιακή ζημία, αφού συνεπάγεται δαπάνες, η ζημία όμως αυτή βαρύνει την περιουσία του παθόντος, έστω και αν αυτός στερείται στην πραγματικότητα περιουσιακών στοιχείων και δεν παύει, από το συμπτωματικό αυτό γεγονός, το πρόσωπο που τραυματίστηκε ή υπέστη άλλη βλάβη του σώματος ή της υγείας του, να είναι φορέας του δικαιώματος που έχει προσβληθεί.

Τρίτα πρόσωπα, έστω και του οικογενειακού περιβάλλοντος του άμεσου θύματος της αδικοπραξίας, τα οποία υφίστανται βλάβη στα περιουσιακά τους συμφέροντα (πληρωμή νοσηλίων κλπ) από την σε βάρος του άμεσου θύματος αδικοπραξία, είναι εμμέσως και όχι αμέσως ζημιουμένοι και δεν υποκαθίστανται στην αποζημιωτική αξίωση του παθόντος, αλλά ούτε και ευθεία αξίωση αποζημίωσης αποκτούν, γιατί η έμμεση ζημία τους δεν εμπίπτει στο πεδίο προστασίας των άρθρων 914 και 929 εδ.

α' ΑΚ Οι εμμέσως ζημιούμενοι τρίτοι εμπίπτουν για την ανόρθωση της έμμεσης ζημίας που υφίστανται από αδικοπραξία, στο προστατευτικό πεδίο του νόμου μόνο στις εξαιρετικές περιπτώσεις των άρθρων 928 εδ. β και 929 εδ. β' του ΑΚ, οι οποίες δεν επιδέχονται ανάλογη εφαρμογή.(Α.Π 1918/2005). Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 914, 928, 929, 1389 και 1390 του Α.Κ.

όπως τα δύο τελευταία ισχύουν μετά την αντικατάστασή τους με το άρθρο 15 παρ. 1 του Ν. 1329/1983, συνάγεται ότι σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας του ενός συζύγου από αδικοπραξία, και στέρησης εντεύθεν από τον άλλο σύζυγο των προσωπικών υπηρεσιών που προσέφερε εκείνος ως συνεισφορά του για την αντιμετώπιση τον οικογενειακών αναγκών ανάλογα με τις δυνάμεις του, δικαιούται ο άλλος σύζυγος να απαιτήσει ατομικά από τον υπαίτιο του τραυματισμού ή από τον κατά νόμο ενεχόμενο για τις από τις από την αδικοπραξία αυτή ζημίες, αποζημίωση για την στέρηση των υπηρεσιών που συνιστούσαν την από το νόμο οφειλόμενη συμβολή του παθόντος συζύγου στις οικογενειακές ανάγκες, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 929 εδ.

β'του Α.Κ. ( Ολ. Α.Π 39/1997, Α.Π 1831/2007), και για κάθε δαπάνη που διενήργησε ατομικά. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε ο λόγος της έφεσης του δευτέρου αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία απορρίφθηκε ως ενεργητικά ανομιμοποίητη η κύρια αγωγική βάση του με την οποία ζητούσε ατομικά κατά το ένα μέρος των αγωγικών αξιώσεων του ως αποζημίωση συνολικά το ποσό των 3.3394,98 ευρώ που δαπάνησε ως νοσήλια της συζύγου του πρώτης αναιρεσείουσας - πρώτης ενάγουσας, ως αμοιβή αποκλειστικής νοσοκόμας για τη φροντίδα της κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της στο νοσοκομείο, για βελτιωμένη διατροφή της ίδιας και ως κόμιστρα για τις επισκέψεις του στο Νοσοκομείο κατά το χρόνο νοσηλείας της συζύγου του.

Έτσι που έκρινε το εφετείο δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 929 του ΑΚ και οι εκ του άρθρου 599 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ, συναφείς δεύτερος και τρίτος λόγοι αναίρεσης υπό την εκδοχή της ευθείας παραβίασης της ίδιας διάταξης του άρθρου 929 του ΑΚ κρίνονται αβάσιμοι, κατά το μέρος τους που αφορούν τα πιο πάνω αγωγικά κονδύλια συνολικού ποσού 3.394,98 Ευρώ.

Περαιτέρω, με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε επίσης ο λόγος της έφεσης του δευτέρου αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία απορρίφθηκε ως ενεργητικά ανομιμοποίητη η κυρία αγωγική βάση του με την οποία ζητούσε ως αποζημίωση συνολικά το ποσό των 7.200 Ευρώ ( 1.200 + 6.000, με τα αγωγικά κονδύλια Βγ' και ε' ) που ατομικά δαπάνησε για αμοιβή οικιακής βοηθού μετά την έξοδο της συζύγου του από το νοσοκομείο, και για το χρονικό διάστημα που η σύζυγός του δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στις μέχρι του τραυματισμού της υποχρεώσεις της, της συμβολής της στη λειτουργία του κοινού οίκου με την παροχή προσωπικών υπηρεσιών στις οικιακές εργασίες.

Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 929 εδ. β' του Α.Κ και οι εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ., συναφείς δεύτερος και τρίτος λόγοι αναίρεσης, υπό την εκδοχή της ευθείας παραβίασης της ίδιας διάταξης του άρθρου 929 εδ. β' του Α.Κ κρίνονται βάσιμοι, κατά το μέρος τους που αφορούν, τα πιο πάνω αγωγικά κονδύλια συνολικά των 7.200 Ευρώ.

ΙΙΙ. Με τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, ελέγχεται η ορθότητα της ελάσσονος πρότασης του νομικού συλλογισμού, από την άποψη αν οι παραδοχές της απόφασης πληρούν το πραγματικό του κανόνα δικαίου που εφάρμοσε. Έτσι, παρέπεται, ότι δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο της ουσίας έχει απορρίψει την αίτηση παροχής έννομης προστασίας ως μη νόμιμη ή αόριστη, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο δεν εκτιμά πραγματικά περιστατικά, ώστε να είναι δυνατό να υπάρξουν ελλείψεις στην περιγραφή του (ΟλΑΠ 44/1990).

Συνεπώς, ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ., τέταρτος και τελευταίος λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο με αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες έκρινε την ίδια αγωγική αξίωση του δευτέρου αναιρεσείοντος ως ενεργητικά ανομιμοποίητη για το ποσό των 3.3394,98 Ευρώ και την απέρριψε, είναι απαράδεκτος και απορριπτέος.

Μετά τα παραπάνω πρέπει: 1) Να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος της που απευθύνεται κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης ( άρθρα 176 και 183 του Κ.Πολ.Δ.). 2) Να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος της που ασκείται από την πρώτη αναιρεσείουσα κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης, χωρίς να συντρέχει περίπτωση επιβολής χωριστής δικαστικής δαπάνης υπέρ της πρώτης αναιρεσίβλητης, που δεν υποβλήθηκε σε ιδιαίτερη δικαστική δαπάνη για την απόκρουση της ένδικης αίτησης αναίρεσης ως προς την πρώτη αναιρεσείουσα. 3) Να γίνει δεκτή η ένδικη αίτηση αναίρεσης κατά ένα μέρος της, όσο ασκείται από το δεύτερο αναιρεσείοντα κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης εταιρείας, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος της που απέρριψε τους λόγους της έφεσης του δευτέρου αναιρεσείοντος, που αφορούσαν την απόρριψη των αγωγικών κονδυλίων του με στοιχεία Βγ' και ε' συνολικού ποσού 7.200 Ευρώ, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές ( άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί η πρώτη αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του δευτέρου αναιρεσείοντος (άρθρα 176 και 183 του Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-1-2008 αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος της που απευθύνεται κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία

"COMMERCIAL VALUE A.A.E".

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αμέσως πιο πάνω δεύτερης αναιρεσίβλητης, που ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) Ευρώ και για τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε.

Απορρίπτει την ίδια αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος της που ασκείται από την πρώτη αναιρεσείουσα ... κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης.

Αναιρεί την υπ' αριθ. 6216/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά το μέρος της μόνο που αφορά την εις το σκεπτικό αγωγική αξίωση του δευτέρου αναιρεσείοντος ... και όσο αυτή ασκείται κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ - ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ - ΕΙΔΩΝ ΟΙΚΙΑΚΗΣ ΧΡΗΣΕΩΣ ΔΟΥΚΑΣ" και το διακριτικό τίτλο "ΤΡΟΦΙΜΑ ΗΛΙΑΣ ΔΟΥΚΑΣ Α.Ε".

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μόνο πιο πάνω μέρος της μεταξύ του δευτέρου αναιρεσείοντος και της πρώτης αναιρεσίβλητης για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και,

Καταδικάζει την πρώτη αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του δευτέρου αναιρεσείοντος που ορίζει σε δύο χιλιάδες (2000) Ευρώ και για τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ