Supreme Court dismisses appeal on res judicata grounds regarding labor contract classification in labor disputes.

Απόφαση 794 / 2020 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 794/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Σοφία Καρυστηναίου, προεδρεύουσα αρεοπαγίτη, Αρετή Παπαδιά, Σοφία Τζουμερκιώτη, Γεώργιο Δημάκη και Όλγα Σχετάκη-Μπονάτου, αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 18η Σεπτεμβρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Του αναιρεσειόντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία: "ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΠΕΡΙΘΑΛΨΕΩΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ " (Α.Τ.Π.Σ.Υ.Τ.Ε.), όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην Αθήνα και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) της πληρεξούσιας δικηγόρου Ζωής Γεωργοπούλου, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Μ. του Δ., συζύγου Α. Α., κατοίκου …., που παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Αντωνίου Ρουπακιώτη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-6-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 214/2008 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 1848/2010 απόφαση του Εφετείου. Την αναίρεση της τελευταίας, ζήτησε η αναιρεσίβλητη με την από 12-1-2011 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 1257/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία αναίρεσε την παραπάνω απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο.

Εκδόθηκε η 3063/2015 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητεί το αναιρεσείον με την από 15-12-2015 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 138/2018 απόφαση του Β2 Πολιτικού τμήματος- Σε Συμβούλιο του Αρείου Πάγου, που αποφάνθηκε ότι δύο μέλη της συνθέσεως του ανωτέρω δικαστηρίου είναι εξαιρετέα και διέταξε την επανάληψη της συζήτησης. Την υπόθεση επανέφερε για εκ νέου συζήτηση, το αναιρεσείον με την από 14-2-2018 κλήση του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια αρεοπαγίτης Όλγα Σχετάκη-Μπονάτου, ανέγνωσε την από 9-2-2017 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Μαχαίρα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, 3063/2015 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία, μετ' αναίρεση, δέχθηκε τυπικά και κατ`ουσία την από 10-3-2008 έφεση ως προς την 5η εκκαλούσα- 5η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, εξαφάνισε ως προς την 5η εκκαλούσα-5η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη Ε.

Μ. τη 214/2008 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε απορριφθεί κατ' ουσία η από …… αγωγή της πέμπτης ενάγουσας ήδη αναιρεσίβλητης και άλλων πέντε εναγόντων(που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη) κατά του εναγομένου - εφεσίβλητου και ήδη αναιρείοντος Αλληλοβοηθητικού Ταμείου Περιθάλψεως του Συλλόγου Υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος και αφού δίκασε την αγωγή την απέρριψε κατ` ουσία προς την 5η εκκαλούσα-5η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη.

Το αναιρεσείον, το οποίο με την προσβαλλόμενη νίκησε, επικαλείται έννομο συμφέρον προς άσκηση της αναίρεσης, επειδή βλάπτεται από τις αιτιολογίες της αναιρεσιβαλλόμενης ότι συνδέεται με την ενάγουσα -αναιρεσίβλητη με σχέση εξαρτημένης εργασίας, που δημιουργούν σε βάρος του δεδικασμένο, και ήδη έχει ασκήσει η ενάγουσα-αναιρεσίβλητη κατ` αυτού (αναιρεσείοντος) την από 4-5-2012 αγωγή της τα αιτήματα της οποίας στηρίζονται στον ισχυρισμό της ότι συνδέεται με το αναιρεσείον με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ( άρθρο 556 παρ.2 ΚΠΟΛΔ), και ζητεί κατ` εκτίμηση του δικαστηρίου την αναίρεση της προσβαλλόμενης μόνο ως προς τις βλαπτικές για αυτό αιτιολογίες.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552,553,556,558,564,566 παρ.1 του ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ.1 του ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ.3 ΚΠολΔ).

2.Κατά το άρθρο 559 αριθ. 18 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο της παραπομπής δεν συμμορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όπως προκύπτει από την αμέσως πιο πάνω διάταξη, που τον προβλέπει, αφορά κάθε παράλειψη του δικαστηρίου της παραπομπής να συμμορφωθεί προς την αναιρετική απόφαση σχετικά με το νομικό ζήτημα που κρίθηκε με την απόφαση αυτήν, ανεξάρτητα από το αν το νομικό αυτό ζήτημα ανάγεται στο ουσιαστικό ή στο δικονομικό δίκαιο.

Και αυτό για να αποφευχθεί, για την ασφάλεια του δικαίου, να δοθεί από το δικαστήριο της παραπομπής λύση που δεν έδωσε ο Άρειος Πάγος ως Ακυρωτικό Δικαστήριο (ΑΠ 251/2016, ΑΠ 1476/2012). Εξάλλου, ο ΚΠολΔ ορίζει: α) Στο άρθρο του 579 παρ. 1 ότι "αν αναιρεθεί η απόφαση, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε και η διαδικασία πριν από την απόφαση αυτήν ακυρώνεται μόνο εφόσον στηρίζεται στην παράβαση για την οποία έγινε δεκτή η αναίρεση.

Κάθε απόφαση που στηρίζεται σ' αυτήν που αναιρέθηκε αναιρείται, εφόσον οι λόγοι της αναίρεσης αναφέρονται και σ' αυτήν", β) Στο άρθρο του 580 παρ. 3, ότι "αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για οποιονδήποτε άλλο λόγο, εκτός από εκείνους που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 (δηλαδή για υπέρβαση δικαιοδοσίας ή για παράβαση των διατάξεων των σχετικών με την αρμοδιότητα, αντίστοιχα), παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση σε άλλο δικαστήριο ισόβαθμο και ομοειδές προς εκείνο το οποίο εξέδωσε την απόφαση που αναιρέθηκε ή στο ίδιο, αν είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές" και γ) Στο άρθρο του 581 παρ. 2 ότι "η υπόθεση συζητείται (στο δικαστήριο της παραπομπής) μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση..".

Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι μετά την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση που αναιρέθηκε, δηλαδή αναβιώνει η αίτηση παροχής έννομης προστασίας (έφεση, αγωγή). Η απόφαση αναιρείται κατά το μέτρο παραδοχής της αναιρέσεως, δηλαδή ως προς τα κεφάλαιά της που προσβλήθηκαν με την αναίρεση, όχι δε ως προς άλλα κεφάλαιά της, εκτός αν τα τελευταία συνάπτονται αρρήκτως με τα κεφάλαια ως προς τα οποία χώρησε αναίρεση της αποφάσεως, οπότε συναναιρούνται.

Τα παράπονα που είχαν διατυπωθεί ως λόγοι εφέσεως και ως αναιρετικοί λόγοι κατ' αρχήν καλύπτονται από το δεδικασμένο της αναιρετικής αποφάσεως. Και στην περίπτωση αυτήν, αν είχαν γίνει δεκτά ως αναιρετικοί λόγοι, τότε το δικαστήριο της παραπομπής δεσμεύεται να τα δεχτεί και ως βάσιμους λόγους της εφέσεως, ενώ αν είχαν απορριφθεί ως αναιρετικοί λόγοι είναι ως λόγοι εφέσεως απαράδεκτοι (ΑΠ 251/2016, ΑΠ 1476/2012, ΑΠ 738/2012).

Περαιτέρω, από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει και ότι η αναίρεση της απόφασης και επομένως και η εξαφάνιση της μπορεί να είναι ολική ή μερική. Τούτο θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο έχουν προσβληθεί όλα ή κάποιο από τα περισσότερα κεφάλαια αυτής ΑΠ 251/2016, (ΑΠ 738/2012, ΑΠ 975/2000). Η έκταση αυτή της αναιρέσεως προκύπτει από το συγκεκριμένο περιεχόμενο της αναιρετικής αποφάσεως και κατισχύει κάθε αντίθετης γενικής διατυπώσεως αυτής και μάλιστα του τυχόν χαρακτηρισμού της από αυτήν της εκτάσεως της αναιρέσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως ως ολικής (ΑΠ 251/2016, ΑΠ 738/2012, ΑΠ 1308/2004).

Οι διάδικοι ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής, που, εφόσον πρόκειται περί διαφοράς υπαγόμενης στις ειδικές διαδικασίες, δικάζει κατ' εφαρμογή των ανάλογων διατάξεων, προτείνουν όποιους ισχυρισμούς μπορούσαν να προτείνουν και κατά τη συζήτηση που εκδόθηκε η απόφαση που αναιρέθηκε. Το δικαστήριο αυτό, ερευνώντας μόνον τους λόγους εφέσεως που είναι σχετικοί μετά κεφάλαια της δίκης για τα οποία αναιρέθηκε η εφετειακή απόφαση, ως προς τα οποία μόνον επανακρίνεται, εφόσον ως προς τα μη αναιρεθέντα κεφάλαια υπάρχει δεδικασμένο που δεν ανατράπηκε με την αναίρεση και δεσμεύει έτσι το δικαστήριο της παραπομπής, δεν δεσμεύεται να κρίνει διαφορετικά επί της ουσίας, δεσμευόμενο μόνον για τα νομικά ζητήματα που επέλυσε η αναιρετική απόφαση με το λόγο αναιρέσεως που έκανε δεκτό (ΑΠ 251/2016, ΑΠ 738/2012).

3.Κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 321, 322 και 324 του ΚΠολΔ η τελεσίδικη απόφαση αποτελεί, μεταξύ των ιδίων προσώπων, με την ίδια ιδιότητα, για το ίδιο αντικείμενο και την ίδια ιστορική και νομική αιτία, δεδικασμένο, το οποίο δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθεί και να καταστεί αντικείμενο νέας δίκης για το δικαίωμα που κρίθηκε, για τη δικαιολογητική σχέση από την οποία αυτό έχει παραχθεί.

Η απαγόρευση αυτή ενεργεί τόσο θετικά, με την έννοια ότι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου ανακύπτει το δικαίωμα που κρίθηκε εξ αφορμής άλλης δίκης, είτε ως κύριο είτε ως προδικαστικό ζήτημα, οφείλει να θέσει ως βάση της απόφασής του, το δεδικασμένο, που προκύπτει από την απόφαση αυτή λαμβάνοντάς το ως αλήθεια, όσο και αρνητικά, με την έννοια ότι απαγορεύεται η συζήτηση νέας αγωγής για το ίδιο δικαίωμα, για την ύπαρξη η μη του οποίου υπάρχει δεδικασμένο.

Περαιτέρω, από τις ίδιες διατάξεις προκύπτει ότι το δεδικασμένο καλύπτει, όχι μόνο το δικαίωμα που κρίθηκε, δηλαδή την έννομη σχέση που διαγνώσθηκε, αλλά και την ιστορική αιτία που έγινε δεκτή από την απόφαση, υπό την έννοια των περιστατικών τα οποία ήταν αναγκαία για τη διάγνωση της έννομης σχέσης, καθώς και τη νομική αιτία, δηλαδή το νομικό χαρακτηρισμό που το Δικαστήριο προσέδωσε στα πραγματικά περιστατικά, κατά την υπαγωγή τους στη σχετική διάταξη του νόμου.

Τα προαναφερόμενα ισχύουν και όταν η έννομη σχέση, που έχει τελεσιδίκως διαγνωσθεί, αποτελεί προδικαστικό ζήτημα άλλης μεταγενέστερης επίδικης αξίωσης. Επομένως, δεδικασμένο από τελεσίδικη απόφαση δημιουργείται και όταν το αντικείμενο της δίκης που διεξάγεται μεταξύ των ίδιων προσώπων είναι διαφορετικό από εκείνο της δίκης που προηγήθηκε, έχει όμως αναγκαία προϋπόθεση την ύπαρξη του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη εκείνη.

Τούτο συμβαίνει όταν στην νέα δίκη πρόκειται να κριθεί ή ίδια έννομη σχέση και το ίδιο νομικό ζήτημα το οποίο κρίθηκε με την προηγούμενη απόφαση. Δεδικασμένο αποτελεί και η ενδεχομένως άδικη ή εσφαλμένη τελεσίδικη απόφαση (ΟλΑΠ 10/2002, ΑΠ 960/2015). Τέλος, ειδικότερα, σε διαρκή έννομη σχέση, από την οποία πηγάζουν πλείονες έννομες συνέπειες, όπως στη σύμβαση παροχής εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, στην οποία η απασχόληση του μισθωτού θεμελιώνει ποικίλες αξιώσεις, που στηρίζονται σε διάφορους ουσιαστικούς νόμους, Σ.Σ.Ε., Δ.Α.

κ.λπ. οι τελεσίδικες αποφάσεις που κρίνουν επί μέρους αιτήματα, ως συνέπειες της διαρκούς έννομης σχέσης έστω και, κατά τα παραπάνω, εσφαλμένες, αποτελούν δεδικασμένο και για απαιτήσεις που γεννώνται στο μέλλον, ως προς τις προϋποθέσεις και το ύψος αυτών, εφόσον παραμένει αμετάβλητο το νομικό καθεστώς (ΟλΑΠ 1/2005,ΑΠ 1150/2017, ΑΠ 960/2015, ΑΠ25/2014).

Έτσι, μεταξύ άλλων, καλύπτονται από το δεδικασμένο ο χαρακτήρας της σύμβασης εργασίας, δηλαδή ο νομικός χαρακτηρισμός που δόθηκε από την απόφαση στην έννομη σχέση και το κύρος της σύμβασης εργασίας και της τυχόν καταγγελίας της. Η κατάφαση ή η άρνηση στην απόφαση εννόμων σχέσεων, που δεν ανάγονται σε στοιχεία του πραγματικού του συγκεκριμένου κανόνα δικαίου, στον οποίο θεμελιώνεται η διαγνωσθείσα από την απόφαση έννομη συνέπεια, αλλά απλώς χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα στη δικαστική απόφαση, δεν περιβάλλονται με ισχύ δεδικασμένου.

Τέλος, κατά το άρθρο 559 αριθ. 16 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο. Ο Άρειος Πάγος ελέγχει την "παράβαση νόμου", δηλαδή τη ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή των περί δεδικασμένου διατάξεων σε σχέση με όσα γίνονται ανελέγκτως δεκτά, ήτοι αν αυτά συνιστούν την έννοια του δεδικασμένου και σε καταφατική περίπτωση αν αυτά έχουν την έκταση και τα αποτελέσματα που του προσέδωσε η απόφαση, ενώ διαφεύγει του αναιρετικού ελέγχου, ως κρίση περί τα πράγματα, η συνδρομή ή όχι των περιστατικών ως προς την ταυτότητα της διαφοράς και των διαδίκων.

Αν η κρίση περί δεδικασμένου στηρίζεται μόνον επί διαδικαστικών εγγράφων, προς διακρίβωση της βασιμότητας ή μη του λόγου ελέγχεται και η εκτίμηση του περιεχομένου τους, ενώ επισκοπείται και η απόφαση από όπου απορρέει το δεδικασμένο και ελέγχεται με βάση αυτή η σχετική παραδοχή του δικαστηρίου (ΑΠ 960/2015).

4.Στην προκείμενη περίπτωση, από την κατ` άρθρο 561 παρ.2 ΚΠΟΛΔ επισκόπηση του περιεχομένου των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα ακόλουθα: η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, η οποία είναι οδοντίατρος, με την ένδικη από … αγωγή, που άσκησε μαζί με άλλους πέντε συναδέλφους της (ιατρούς που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη), ισχυριζόμενη ότι προσλήφθηκε από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον Αλληλοβοηθητικό Ταμείο Περιθάλψεως του Συλλόγου Υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος στις 8-11-1987, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, αρχικώς ορισμένου χρόνου, διάρκειας ενός έτους, και στη συνέχεια αορίστου χρόνου, δυνάμει της οποίας προσφέρει έκτοτε τις οδοντιατρικές υπηρεσίες της στα μέλη αυτού (εναγομένου), ζήτησε διαφορές αποδοχών για τα έτη 1999 έως και 2005, λόγω παραβιάσεως εκ μέρους του εναγομένου της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως (άρθρα 22 παρ. 1 εδ.

β' του Συντάγματος και 288 ΑΚ), σε σχέση με τις αποδοχές του αναφερόμενου συναδέλφου της, ανήκοντος και αυτού στο ιατρικό προσωπικό του εναγομένου, καθώς και την καταβολή επιδόματος γάμου, επιδόματος τέκνου, επιδόματος πολυετίας και επιστημονικού επιδόματος, τα οποία (επιδόματα) λαμβάνει το μόνιμο προσωπικό, πλήρους και αποκλειστικής απασχολήσεως, του εναγομένου και τα οποία δικαιούται και αυτή (αναιρεσείουσα), κυρίως με βάση τους όρους της εργασιακής της συμβάσεως, σε συνδυασμό με τις οικείες Σ.Σ.Ε. (μεταξύ των Τραπεζών και της Ο.Τ.Ο.Ε.) και τον Γενικό Κανονισμό του εναγομένου, και επικουρικώς κατ' εφαρμογή των αναφερομένων στην αγωγή διατάξεων.

Η ένδικη αγωγή απορρίφθηκε πρωτοδίκως ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, ύστερα δε από έφεση της ενάγουσας - ήδη αναιρεσίβλητης (και των λοιπών εναγόντων) εκδόθηκε η 1848/2010 απόφαση, με την οποία το Εφετείο έκρινε ότι δεν συνέδεε τους διαδίκους σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, αλλά σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών, και απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση (υπ' αριθμ. 214/2008 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών), που είχε κρίνει ομοίως.

Κατά της 1848/2010 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών η πέμπτη ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη άσκησε την από 12-1-2011 αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η 1257/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία δέχθηκε ότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (πρωτόδικες προτάσεις, έφεση και προτάσεις ενώπιον του Εφετείου της τότε αναιρεσείουσας και των λοιπών εναγόντων), η τότε αναιρεσείουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, τόσο πρωτοδίκως όσο και ενώπιον του Εφετείου, επικαλέσθηκε και προσκόμισε την υπ' αριθμ. 1741/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και την υπ' αριθμ. 2732/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, καθώς και το υπ' αριθμ.

πρωτ. 10758/2007 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών, ο οποίος πιστοποιεί ότι δεν έχει ασκηθεί ένδικο μέσο κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 2732/1997 αποφάσεως, ισχυριζόμενη ότι από τις αποφάσεις αυτές προκύπτει δεδικασμένο ως προς αυτήν, για την υπό κρίση διαφορά, ως προς το ζήτημα, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ότι με το εναγόμενο -τότε αναιρεσίβλητο και ήδη αναιρεσείον συνδέεται με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και όχι με σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών.

Κατά το περιεχόμενο της παραδεκτώς, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, ως διαδικαστικού εγγράφου, ελεγχόμενης υπ' αριθμ. 1741/1996 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε μεταξύ των ήδη διαδίκων (αναιρεσείουσας και αναιρεσιβλήτου), η τότε αναιρεσείουσα και ήδη αναιρεσίβλητη με την από 3-1-1994 αγωγή της κατά του τότε αναιρεσιβλήτου και ήδη αναιρεσείοντος ζήτησε να αναγνωρισθεί η ακυρότητα της γενομένης στις 5-10-1993 από το αναιρεσίβλητο καταγγελίας της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας της αορίστου χρόνου για τους επικαλούμενους λόγους και να υποχρεωθεί το αναιρεσίβλητο να της καταβάλει μισθούς υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 6-10-1993 έως 6-1-1994.

Η αγωγή εκείνη έγινε δεκτή με την υπ' αριθμ. 2869/1994 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία επικυρώθηκε με την ως άνω υπ' αριθμ. 1741/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που δέχθηκε, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, εκτός άλλων, ότι η αναιρεσείουσα προσλήφθηκε ως οδοντίατρος από το αναιρεσίβλητο, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, που καταρτίσθηκε μεταξύ τους στις 5-11-1987, για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στα ασφαλισμένα μέλη του αναιρεσιβλήτου αντί συμφωνημένου μισθού, ότι η σύμβαση αρχικά ήταν ορισμένου χρόνου, με διάρκεια από 9-11-1987 έως 8-11-1988, μετά δε τη λήξη της ανανεώθηκε για αόριστο χρόνο και ότι από της προσλήψεώς της η αναιρεσείουσα προσέφερε τις οδοντιατρικές υπηρεσίες της στους ασφαλισμένους του Ταμείου (τότε αναιρεσιβλήτου και ήδη αναιρεσείοντος) έως την καταγγελία της συμβάσεως εργασίας της, στις 5-10-1993, από αυτό, η οποία (καταγγελία) ήταν άκυρη, λόγω καταχρηστικής ασκήσεως του σχετικού δικαιώματος του τότε αναιρεσιβλήτου και ήδη αναιρεσείοντος .

Επίσης, κατά το περιεχόμενο της ως άνω υπ' αριθμ. 2732/1997 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά της οποίας δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο, σύμφωνα με το υπ' αριθμ. πρωτ. 10758/2007 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών και η οποία εκδόθηκε μεταξύ των ήδη διαδίκων, η αναιρεσείουσα, μετά την έκδοση της παραπάνω υπ' αριθμ. 1741/27-2-1996 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, επανήλθε στην εργασία της στις 27-5-1996, πλην όμως το αναιρεσίβλητο προέβη σε μονομερή βλαπτική γι' αυτήν μεταβολή των όρων της εργασιακής της συμβάσεως (μεταβολή ωραρίου και μισθολογικός υποβιβασμός), για το λόγο αυτό η αναιρεσείουσα άσκησε νέα αγωγή κατά του αναιρεσιβλήτου, επί της οποίας εκδόθηκε η εν λόγω υπ' αριθμ. 2732/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο, με την απόφασή του αυτή, δέχθηκε, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, μεταξύ άλλων, ότι τους διαδίκους συνέδεε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και ότι οι αναφερόμενες ενέργειες του αναιρεσιβλήτου συνιστούν βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας της αναιρεσείουσας, στην οποία επιδίκασε για διαφορές μεταξύ καταβληθεισών και καταβλητέων αποδοχών υπερημερίας κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-1994 έως 26-5-1996, για διαφορές δεδουλευμένων αποδοχών του χρονικού διαστήματος από 27-5-1996 έως 31-10-1996, για αποζημίωση λόγω μη χορηγήσεως άδειας αναψυχής τα έτη 1994 και 1995 και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης τα αναφερόμενα στην απόφαση ποσά.

Με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1848/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών έγιναν δεκτά, ως προς την ενάγουσα - αναιρεσείουσα, ειδικότερα, τα ακόλουθα: Το εναγόμενο Αλληλοβοηθητικό Ταμείο (αναιρεσίβλητο) με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του (υπ' αριθμ. 82/29-10-1987) προσέλαβε την ενάγουσα Ε. Μ. (αναιρεσείουσα) ως οδοντίατρο, για το χρονικό διάστημα από 9-11-1987 έως 8-11-1988.

Κατά τους όρους της συμβάσεως, η ενάγουσα αυτή είχε την υποχρέωση να προσέρχεται στα ιατρεία του Ταμείου (εναγόμενου) και να παρέχει τις επιστημονικές υπηρεσίες της στα ασφαλισμένα μέλη αυτού κατά τις καθορισμένες εργάσιμες ημέρες και επί δέκα πέντε (15) ώρες συνολικά την εβδομάδα. Ως μηνιαία αμοιβή της για την παροχή των υπηρεσιών της ορίστηκε το ποσό των 65.000 δραχμών, καταβαλλόμενο, σε δύο ισόποσες δόσεις, την πρώτη και δεκάτη έκτη ημέρα κάθε μήνα.

Από την αμοιβή αυτή συμφωνήθηκε ότι θα παρακρατείται ο φόρος εισοδήματος, το χαρτόσημο, η εισφορά υπέρ του Τ.Σ.Α.Υ. και κάθε άλλη νόμιμη κράτηση, ότι ουδεμία άλλη αμοιβή (εκτός από τη παραπάνω) θα δικαιούται η ενάγουσα (αναιρεσείουσα) είτε από το Ταμείο, είτε από τους ασφαλισμένους και ότι δεν θα μπορεί να δέχεται ιδίους πελάτες στα ιατρεία του Ταμείου.

Η χρονική διάρκεια της συμβάσεως της εν λόγω ενάγουσας έληγε αυτοδικαίως και χωρίς άλλη ειδοποίηση στις 8-11-1988, μετά δε τη λήξη της συμβάσεως αυτής, δυνάμει σιωπηρής παρατάσεως, όπως συνομολογεί το εναγόμενο, η ενάγουσα (αναιρεσείουσα) συνέχισε να απασχολείται από αυτό, υπό τους ίδιους όρους και συμφωνίες, έναντι αμοιβής, κατά τα έτη 2004 και 2005, ανερχομένης στο ποσό των 718,35 ευρώ.

Η ενάγουσα (αναιρεσείουσα) - δέχθηκε περαιτέρω το Εφετείο - κατά την υπογραφή της παραπάνω συμβάσεως και κατά την πρόσληψή της ουδεμία επιφύλαξη εξέφρασε, ούτε διατύπωσε κάποια παρατήρηση. Η σύμβαση επιγραφόταν σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών και τόπος παροχής των υπηρεσιών αυτών ορίστηκε το κατάστημα των πολυϊατρείων, που διατηρεί το εναγόμενο επί της ………………..

αρ .. στην ….., χωρίς να υπάρχει δυνατότητα παροχής των υπηρεσιών σε άλλο χώρο. Παράλληλα, όμως, είχε τη δυνατότητα η ενάγουσα (αναιρεσείουσα) να διατηρεί ιδιωτικό ιατρείο, τέτοιο δε ιατρείο (οδοντοϊατρείο) διατηρεί αυτή επί της οδού …… αριθ ….(……..), όπου δέχεται και ασφαλισμένους του Ταμείου (εναγομένου), οι οποίοι καταβάλλουν αμοιβή για τις υπηρεσίες της, την οποία, στη συνέχεια, εισπράττουν από το Ταμείο με την κατάθεση του δελτίου παροχής υπηρεσιών, που έχει εκδώσει η ενάγουσα (αναιρεσείουσα).

Οι ώρες και οι ημέρες απασχολήσεώς της (εβδομαδιαίως) στο παραπάνω κατάστημα των πολυϊατρείων του εναγομένου καθορίζονται, κατά κανόνα, κατόπιν προτάσεως αυτής, κατά τρόπον ώστε η κάλυψη των αναγκών των ασφαλισμένων να γίνεται σε ωράριο που διευκολύνει και την ίδια και το οποίο αποδέχεται το εναγόμενο.

Γίνεται ακόμη δεκτό από το Εφετείο, ότι η ενάγουσα (αναιρεσείουσα) παρέχει τις οδοντοϊατρικές υπηρεσίες της στα ασφαλισμένα μέλη του εναγομένου με πλήρη ελευθερία και ανεξαρτησία, χωρίς να υπόκειται στον έλεγχο ή εποπτεία του επιστημονικού της έργου από το εναγόμενο, έλεγχος ο οποίος ούτε στην άνω σύμβασή της προβλέπεται, όπως δεν προβλέπεται και καθορισμός από το εναγόμενο του τρόπου παροχής της εργασίας της, οι δε ανακοινώσεις προς τους ιατρούς του Ταμείου (εναγομένου), που ενίοτε εκδίδουν ο αρχίατρος Β.

Σ. και η διευθύντρια των διοικητικών υπηρεσιών του εναγομένου, είναι διοικητικής φύσεως και αφορούν την εύρυθμη λειτουργία του Ταμείου. Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατέληξε στη κρίση, όπως προαναφέρθηκε, ότι δεν συνέδεε την αναιρεσείουσα με το αναιρεσίβλητο σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, αλλά σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών, επί της οποίας δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις της Εργατικής Νομοθεσίας, ούτε ισχύουν οι Σ.Σ.Ε.

της ΟΤΟΕ, οι οποίες αφορούν τους απασχολούμενους στις Τράπεζες με σχέση εξαρτημένης εργασίας τραπεζοϋπαλλήλους, αλλά ούτε και το μισθολόγιο της Τράπεζας της Ελλάδος έχει εφαρμογή, καθόσον το μισθολόγιο αυτό, σύμφωνα με τον Γενικό Κανονισμό του τότε αναιρεσίβλητου και ήδη αναιρεσείοντο Ταμείου, εφαρμόζεται μόνο στο προσωπικό αυτού, πλήρους και αποκλειστικής απασχολήσεως, στο οποίο δεν ανήκει η αναιρεσείουσα.

Έτσι, το Εφετείο απέρριψε την έφεσή της (αναιρεσείουσας) και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, που δέχθηκε τα ίδια και απέρριψε κατ' ουσίαν την ένδικη αγωγή. Με τις ανωτέρω παραδοχές και με τη βασισθείσα σ' αυτές κρίση του, το Εφετείο παρέλειψε να λάβει υπόψη του και να εκτιμήσει τον ως άνω, νομίμως προταθέντα, ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί δεδικασμένου (ως προς αυτήν), προκύπτοντος από τις προαναφερθείσες τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις, ως προς το πλέον ουσιώδες - προδικαστικό ζήτημα, ότι η έννομη σχέση που την συνέδεε με το αναιρεσίβλητο ήταν αυτή της συμβάσεως παροχής εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.

Επομένως, το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το μέρος του, από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ανωτέρω πλημμέλεια και αναιρέθηκε με την 1257/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου η 1848/2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών εν μέρει μόνο ως προς την τότε μοναδική αναιρεσείουσα πέμπτη ενάγουσα-πέμπτη εκκαλούσα Ε.

Μ.. Κατόπιν τούτων, αφού εισήχθη η υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου της παραπομπής κατά το αναιρούμενο μέρος της, με την από 2-6-2012 κλήση της τότε αναιρεσείουσας πέμπτης ενάγουσας -πέμπτης εκκαλούσας, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ` αριθμ.3063/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. 5.Το Εφετείο ως δικαστήριο παραπομπής με την προσβαλλόμενη 3063/2015 απόφασή του δέχθηκε τα ακόλουθα, κρίσιμα, για την έρευνα των λόγων αναίρεσης πραγματικά περιστατικά:

Το εφεσίβλητο Ταμείο (ήδη αναιρεσείον) είναι επαγγελματικό σωματείο, που συστήθηκε και λειτουργεί από το έτος 1934, με σκοπό σύμφωνα με το άρθρο 2 του Καταστατικού του, όπως τροποποιηθέν ισχύει, την παροχή στα μέλη του (υπαλλήλους και συνταξιούχους της Τράπεζας της Ελλάδος) ιατρικής, φαρμακευτικής, προληπτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης, ιατρικών επιδομάτων και βοηθημάτων και κοινωνικής προστασίας, πρόνοιας και αντίληψης.....

Στα προαναφερόμενα πλαίσια απασχόλησης προσωπικού εξ ιατρών και οδοντιάτρων το εναγόμενο - εφεσίβλητο με την Νο ……. απόφαση του Διοικητικού του Συμβουλίου του αποφάσισε να προσλάβει την τώρα 5η ενάγουσα-5η εκκαλούσα οδοντίατρο Ε. Μ. συνάπτοντας με αυτήν στις 5.11.1987 την μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενη έγγραφη σύμβαση μερικής απασχόλησης αρχικά ορισμένου χρόνου (για ένα χρόνο) και συγκεκριμένα για το χρονικό διάστημα από 9-11-1987 μέχρι 8-11-1988, αντί μηνιαίας αμοιβής 65.000 δρχ.

από την οποία θα παρακρατείτο ο φόρος εισοδήματος, το χαρτόσημο, η υπέρ του Τ.Σ.Α.Υ. εισφορά και κάθε άλλη νόμιμη κράτηση . Με την ίδια σύμβαση συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων ότι " Πέρα από την παραπάνω αμοιβή η Οδοντίατρος ουδεμιάς άλλης αμοιβής δικαιούται είτε από το Ταμείο είτε από τους ασφαλισμένους.", συμφωνήθηκαν επίσης μεταξύ των τώρα διαδίκων οι ακόλουθοι ειδικότερα όροι, ότι η τώρα 5η ενάγουσα - 5η εκκαλούσα οδοντίατρος Ε.

Μ. είχε υποχρέωση να προσέρχεται στα ιατρεία του εναγομένου - εφεσιβλήτου Ταμείου να παρέχει τις επιστημονικές υπηρεσίες της στα ασφαλισμένα μέλη αυτού (Ταμείου), στις καθορισμένες μεταξύ των τώρα διαδίκων εργάσιμες ημέρες και ώρες επί 15 συνολικά ώρες την εβδομάδα, αντί του συμφωνημένου μισθού, καθώς και ότι η οδοντίατρος δεν μπορεί να δέχεται ίδιους πελάτες στα Ιατρεία του Ταμείου.

Μετά την λήξη η σύμβαση αυτή μεταξύ των διαδίκων ανανεώθηκε σιωπηρά για αόριστο χρόνο, η δε ως άνω 5η ενάγουσα - 5η εκκαλούσα συνέχισε να παρέχει την εργασία της στο τώρα εναγόμενο -εφεσίβλητο υπό τους αυτούς προναφερθέντες όρους. Ουσιώδες προδικαστικό ζήτημα της έννομης σχέσης που συνδέει τους διαδίκους ως συμβάσεως εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ή σύμβασης παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών.

Σε σχέση με το προαναφερθέν κρίσιμο για την υπό κρίση αγωγή προδικαστικό ζήτημα πρέπει να τονιστούν τα εξής: Η ως άνω -5η ενάγουσα και τώρα 5η εκκαλούσα , τόσο πρωτοδίκως όσο και ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, επικαλέσθηκε και προσκόμισε την (εκδοθείσα μεταξύ των αυτών διαδίκων) υπ' αριθμ. 1741/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και την (επίσης εκδοθείσα μεταξύ των αυτών διαδίκων υπό την αυτή ιδιότητα παρισταμένων) υπ' αριθμ. 2732/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, καθώς και το υπ' αριθμ.

πρωτ. 10758/2007 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών, ο οποίος πιστοποιεί ότι δεν έχει ασκηθεί ένδικο μέσο κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 2732/1997 αποφάσεως, ισχυριζόμενη ότι από τις αποφάσεις αυτές προκύπτει δεδικασμένο ως προς αυτήν, για την υπό κρίση διαφορά, ως προς το προαναφερθέν ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της προκείμενης δίκης προδικαστικό ζήτημα και ειδικότερα ως προς το κατά πόσον η ανωτέρω συνδέεται με το εναγόμενο - εφεσίβλητο δια σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ή δια σύμβασης παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών.

Από το περιεχόμενο της προαναφερθείσας υπ' αριθμ. 1741/1996 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε μεταξύ των ήδη διαδίκων (5ης εκκαλούσας και εφεσιβλήτου), προκύπτει ότι η τώρα 5η εκκαλούσα, με την από 3-1-1994 αγωγή της κατά του τώρα εφεσιβλήτου ζήτησε να αναγνωρισθεί η ακυρότητα της γενομένης στις 5-10-1993 από το εφεσίβλητο καταγγελίας της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας της αορίστου χρόνου για τους επικαλούμενους λόγους και να υποχρεωθεί το εφεσίβλητο να της καταβάλει μισθούς υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 6-10-1993 έως 6-11994.

Η αγωγή εκείνη έγινε δεκτή με την (προσκομιζόμενη μετ' επικλήσεως από την τώρα 5η εκκαλούσα) υπ' αριθμ. 2869/1994 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία επικυρώθηκε με την ως άνω αριθμ. 1741/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που δέχθηκε, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, εκτός άλλων, ότι η τώρα 5η εκκαλούσα προσλήφθηκε ως οδοντίατρος από το εφεσίβλητο, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, που καταρτίσθηκε μεταξύ τους στις 5-11-1987, για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στα ασφαλισμένα μέλη του εφεσιβλήτου αντί συμφωνημένου μισθού, ότι η σύμβαση αρχικά ήταν ορισμένου χρόνου, με διάρκεια από 9-11-1987 έως 8-11-19887 μετά δε τη λήξη της ανανεώθηκε για αόριστο χρόνο και ότι από της προσλήψεώς της η τώρα 5η εκκαλούσα προσέφερε τις οδοντιατρικές υπηρεσίες της στους ασφαλισμένους του Ταμείου (ήδη εφεσιβλήτου) έως την καταγγελία της συμβάσεως εργασίας της στις 5-10-1993, από αυτό, η οποία (καταγγελία) ήταν άκυρη, λόγω καταχρηστικής ασκήσεως του σχετικού δικαιώματος του τώρα εφεσιβλήτου.

Επίσης, κατά το περιεχόμενο της ως υπ` αριθμ. 2732/1997 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά της οποίας δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο, σύμφωνα με το υπ' αριθμ. πρωτ. 10758/2007 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών και η οποία εκδόθηκε μεταξύ των ήδη διαδίκων, η τώρα 5η εκκαλούσα , μετά την έκδοση της παραπάνω υπ' αριθμ. 1741/27-2-1996 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, επανήλθε στην εργασία της στις 27-5-1.996, πλην όμως το τώρα εφεσίβλητο προέβη σε μονομερή βλαπτική γι' αυτήν μεταβολή των όρων της εργασιακής της συμβάσεως (μεταβολή ωραρίου και μισθολογικός υποβιβασμός), για το λόγο αυτό η τώρα 5η εκκαλούσα άσκησε νέα αγωγή κατά του τώρα εφεσιβλήτου, επί της οποίας εκδόθηκε η εν λόγω υπ' αριθμ. 2732/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο, με την απόφασή του αυτή, δέχθηκε, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, μεταξύ άλλων, ότι τους διαδίκους συνέδεε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και ότι οι αναφερόμενες ενέργειες του τώρα εφεσιβλήτου συνιστούν βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας της τώρα εκκαλούσας στην οποία επιδίκασε για διαφορές μεταξύ καταβληθεισών και καταβλητέων αποδοχών υπερημερίας κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-1994 έως 26-5-1996, για διαφορές δεδουλευμένων αποδοχών του) χρονικού διαστήματος από 27-5-1996 έως 31 -10- 1996, για αποζημίωση λόγω μη χορηγήσεως άδειας αναψυχής τα έτη 1994 και 1995 και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης τα αναφερόμενα στην απόφαση ποσά.

Όπως έγινε δεκτό με την υπ' αρ. 1257/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία η υπόθεση παραπέμφθηκε στο παρόν Δικαστήριο, από τις διατάξεις των άρθρων 321 322, 324 και 331 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δεδικασμένο καλύπτει, ως ενιαίο όλο, ολόκληρο τον δικανικό συλλογισμό βάσει του οποίου το δικαστήριο κατέληξε στην αναγνώριση της επίδικης έννομης σχέσεως συγκεκριμένα καλύπτει δε όχι μόνο το κριθέν δικαίωμα (την έννομη σχέση που διαγνώσθηκε), αλλά και την ιστορική αιτία που έγινε δεκτή από την απόφαση (υπό την έννοια των περιστατικών τα οποία ήταν αναγκαία για την διάγνωση της έννομης σχέσεως), καθώς και τη νομική αιτία (το νομικό χαρακτηρισμό που το δικαστήριο έδωσε στα πραγματικά περιστατικά, υπάγοντάς τα στην οικεία διάταξη νόμου).

Συνακόλουθα το δεδικασμένο από τις προαναφερόμενες αποφάσεις ήτοι την υπ' αριθμ. 1741/27-2-1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, και την υπ' αριθμ. 2732/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών καλύπτει και την ιστορική αιτία που έγινε δεκτή από τις ως άνω αποφάσεις (υπό την έννοια των περιστατικών, τα οποία ήταν αναγκαία για την διάγνωση της έννομης σχέσεως), αλλά και τη νομική αιτία (το νομικό χαρακτηρισμό που το δικαστήριο έδωσε στα πραγματικά περιστατικά, υπάγοντάς τα στην οικεία διάταξη νόμου), εν προκειμένω δε καλύπτει τον νομικό χαρακτηρισμό που τα ανωτέρω δικαστήρια έδωσαν στην συνδέουσα τους και τώρα διαδίκους έννομη σχέση, δεχθέντα, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, ότι τους διαδίκους συνέδεε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, η δε τελεσιδίκως ως άνω διαγνωσθείσα έννομη σχέση μεταξύ των και τώρα διαδίκων αποτελεί προδικαστικό ζήτημα των (μεταγενέστερων) επίδικων αξιώσεων της τώρα 5ης ενάγουσας - 5ης εκκαλούσας .

Εξαίρεση από τον κανόνα αυτόν δικαιολογείται, όταν κατά τον κρίσιμο για τη μεταγενέστερη δίκη χρόνο έχει επέλθει μεταβολή του νομικού καθεστώτος ή των πραγματικών περιστατικών, στα οποία στηρίζεται το δικαίωμα, αφού τότε δεν υπάρχει η προϋπόθεση της ταυτότητας και στις δύο δίκες της ιστορικής και νομικής αιτίας, τέτοιος όμως ισχυρισμός δεν προβλήθηκε από το εναγόμενο.

Συνακόλουθα αφού κατά τα στην μείζονα σκέψη της παρούσης εκτεθέντα η υπ' αρ. 1257/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο (στο οποίο παραπέμφθηκε η ένδικη υπόθεση μετά την παραδοχή της αναίρεσης κατά της υπ 'αρ. 1848/2010 απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου ) ως προς τα προαναφερόμενα νομικά αιτήματα που έλυσε, και εν προκειμένω ως προς το ότι το δεδικασμένο καλύπτει, ως ενιαίο όλο, ολόκληρο τον δικανικό συλλογισμό βάσει του οποίου το δικαστήριο κατέληξε στην αναγνώριση της επίδικης έννομης σχέσεως συγκεκριμένα καλύπτει δε , όχι μόνο το κριθέν δικαίωμα (την έννομη σχέση που διαγνώσθηκε), αλλά και την ιστορική αιτία που έγινε δεκτή από την απόφαση (υπό την έννοια των περιστατικών, τα οποία ήταν αναγκαία για την διάγνωση της έννομης σχέσεως), καθώς και τη νομική αιτία (το νομικό χαρακτηρισμό που το δικαστήριο έδωσε στα πραγματικά περιστατικά, υπάγοντάς τα στην οικεία διάταξη νόμου), και αφού, με βάση τις ως άνω νομικές παραδοχές, από τις προαναφερθείσες τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις, ήτοι την υπ'αρ. 1741/1996 τελεσίδικη απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου και την υπ 'αρ: 2732/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, προκύπτει, σε σχέση με την τώρα 5η εκκαλούσα και το τώρα εφεσίβλητο, δεδικασμένο ως προς το πλέον ουσιώδες - προδικαστικό (σε σχέση με την ένδικη υπόθεση) ζήτημα, ότι η έννομη σχέση που συνδέει τώρα 5η εκκαλούσα με το τώρα εφεσίβλητο είναι αυτή της συμβάσεως παροχής εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, το παρόν Δικαστήριο δεσμεύεται από την ως άνω τελεσίδικη κρίση και δεν μπορεί να εξετάσει εκ νέου το ως άνω τελεσιδίκως κριθέν ζήτημα.

Πρέπει λοιπόν να απορριφθούν ως μη νόμιμοι οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί που προβάλλει με τις προτάσεις του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου το εφεσίβλητο και να γίνει δεκτό, εν όψει των προαναφερόμενων, και ειδικότερα του δεσμεύοντος το Δικαστήριο αυτό δεδικασμένου, που απορρέει από τις αμέσως ανωτέρω αναφερόμενες τελεσίδικες αποφάσεις, ότι η έννομη σχέση που συνδέει την τώρα 5η εκκαλούσα με το τώρα εφεσίβλητο ήταν αυτή της συμβάσεως παροχής εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.

Το Πρωτοβάθμιο επομένως Δικαστήριο κατά το μέρος που με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε άλλως, και ειδικότερα κατά το μέρος που έκρινε ότι την 5η ενάγουσα και το εναγόμενο συνέδεε σύμβαση παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών, εσφαλμένα εφάρμοσε το Νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις. Πρέπει λοιπόν να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο σχετικός λόγος έφεσης της 5ης εκκαλούσας (παρελκούσης συνεπώς της εξέτασης των λοιπών λόγων έφεσης αυτής ) να εξαφανιστεί η εκκαλούμενη απόφαση κατά τα κεφάλαια αυτής που αφορούν την προαναφερόμενη 5η ενάγουσα - 5η εκκαλούσα Ε.

Μ. να διακρατηθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο αυτό κατά τα προαναφερόμενα κεφάλαια και να εξεταστεί περαιτέρω, η αγωγή ως προς την 5η ενάγουσα -5η εκκαλούσα Ε. Μ., κατά την ίδια, ως άνω, διαδικασία, την οποία (αγωγή) απέρριψε κατ` ουσία ως αβάσιμη. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο ως δικαστήριο παραπομπής συμμορφώθηκε με την υπ` αριθ. 1257/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, αφού έλαβε υπόψη του την ένσταση δεδικασμένου της 5ης ενάγουσας-εκκαλούσας που αυτή νομότυπα είχε προβάλει, ως προς το ότι δηλαδή αυτή συνδέεται με εναγόμενο-εφεσίβλητο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου,το οποίο (δεδικασμένο) απορρέει από τις 1741/1996 και 2732/1997 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αντίστοιχα, και μετά από εκτίμηση των αποδείξεων την δέχθηκε ως και ουσιαστικά βάσιμη.

Επομένως ο πρώτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο το αναιρεσείον προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την εκ του αριθ.18 του άρθρου 559 ΚΠΟΛΔ πλημμέλεια για μη συμμόρφωση στην ως άνω αναιρετική απόφαση είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Περαιτέρω με την κρίση του το Εφετείο ότι από τις προαναφερόμενες τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις προκύπτει δεδικασμένο ως προς το ουσιώδες-προδικαστικό ζήτημα σε σχέση με την ένδικη υπόθεση ότι η έννομη σχέση που συνδέει τους διαδίκους είναι αυτή της συμβάσεως παροχής εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που δεσμεύει το δικαστήριο της παραπομπής από την ως άνω τελεσίδικη κρίση και δεν μπορεί να εξετάσει εκ νέου το ως άνω τελεσιδίκως κριθέν ζήτημα, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις περί δεδικασμένου διατάξεις των άρθρων 321,322,324 και 331 ΚΠΟΛΔ, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην με αριθμό 3 νομική νομική σκέψη, εφόσον η τελεσιδίκως διαγνωσθείσα έννομη σχέση από τις 1741/1996 και 2732/1997 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αντίστοιχα αποτελεί ουσιώδες-προδικαστικό ζήτημα της μεταγενέστερης επίδικης αξίωση.

Συνεπώς κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο, δεν δέχθηκε, κατά παράβαση του νόμου, ότι υπάρχει δεδικασμένο, διότι υφίσταται πράγματι δεδικασμένο από τις παραπάνω αποφάσεις, ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των συμβάσεων εργασίας. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 16 ΚΠολΔ, με το οποίο προβάλλεται, ότι το Εφετείο, παρά το νόμο, δέχθηκε, ότι για το είδος της σχέσης εργασίας των διαδίκων προκλήθηκε δεδικασμένο από τις προαναφερθείσες 1741/1996 και 2732/1997 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αντίστοιχα, είναι αβάσιμος. Κατ` ακολουθία των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει η αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί. Τέλος, τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, πρέπει, κατά το σχετικό αίτημά της, να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (άρθ. 176, 183, 189 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-12-2015 αίτηση για αναίρεση της υπ` αριθ. 3063/2015 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Μαΐου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Ιουλίου 2020.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ