Supreme Court dismisses appeal for non-consideration of evidence and procedural errors in civil case.

Απόφαση 794 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 794/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, 2) Χ2, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αναστάσιο Μήντζια και κατέθεσαν προτάσεις, 3) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", όπως τροποποιήθηκε η επωνυμία της αρχικά αναιρεσείουσας "ΦΟΙΝΙΞ ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Ξιφαρά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ψ2, 3) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Τσατσάνη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/9/2001 αγωγή των 1ης και 2ης των ως άνω αναιρεσιβλήτων, την από 28/1/2002 αγωγή των 1ης και 2ου των ως άνω αναιρεσειόντων και την από 6/11/2001 αγωγή προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4916/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 4758/2003 μη οριστική και 4312/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των τελευταίων αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15/6/2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 7/1/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 15/6/2005 αίτησης αναίρεσης κατά της 4312/2004 και της συμπροσβαλλομένης 4758/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Με τον πρώτο, από το άρθρο. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση, για μη λήψη υπόψη από το δικάσαν Εφετείο των αναφερομένων στο αναιρετήριο εγγράφων τα οποία νομίμως είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει οι αναιρεσείοντες και συγκεκριμένα α) της υπ' αριθμ. πρωτ. ... Ιατροδικαστικής έκθεσης Νεκροψίας - Νεκροτομής, β) της από 1.2.2001 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του Μηχανολόγου πραγματογνώμονα ... και γ) της από 10.12.2000 προανακριτικής ένορκης κατάθεσης της συνεπιβάτου του αυτοκινήτου του υπαιτίου οδηγού ΑΑ. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, από την περιεχομένη στο αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης βεβαίωση, ότι το Εφετείο ήχθη στο αποδεικτικό του πόρισμα και από το σύνολο των εγγράφων, που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι (μεταξύ των οποίων οι ιατρικές γνωματεύσεις - πραγματογνωμοσύνες), ουδεμία καταλείπεται αμφιβολία ότι ελήφθησαν υπόψη, από το δικάσαν Εφετείο, και τα ως άνω φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη έγγραφα, ενώ, εξ άλλου, ως προς το δεύτερο εξ αυτών (έκθεση πραγματογνωμοσύνης) γίνεται και ειδική μνεία στην προσβαλλομένη απόφαση.

ΙΙ.- Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται αναιρετικός λόγος, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται και με το να μην εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή με το να εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, ή με το να εφαρμοσθεί εσφαλμένα. Η παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με την κακή εφαρμογή, δηλ.

εσφαλμένη υπαγωγή. Προς εξεύρεση της παραβίασης ελέγχεται ο δικανικός συλλογισμός, που διατυπώνεται, έστω και ατελώς, στην απόφαση και που συγκροτείται από την μείζονα πρόταση (νομική διάταξη), την ελάσσονα πρόταση (πραγματικές παραδοχές) και το συμπέρασμα (διατακτικό). Εξάλλου ο από το άρθρο 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς και χωρίς αντιφάσεις, από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη δε περίπτωση περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί τούτο να αναφέρεται με σαφήνεια.

Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Με τους δεύτερο και τρίτο, από το άρθρο. 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, λόγους αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, υπέπεσε στην πλημμέλεια της παραβίασης, ευθέως και εκ πλαγίου, της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου. 300 Α.Κ., ένεκα ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών, ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας των δύο εμπλακέντων στο ένδικο τροχαίο ατύχημα οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων (πρώτης των αναιρεσειόντων και θανόντος οδηγού).

Το Εφετείο, με τη συμπροσβαλλομένη παρεμπίπτουσα 4758/2003 απόφασή του, δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής ως προς το ως άνω ζήτημα, τα οποία αποδέχθηκε και η αναιρεσιβαλλόμενη 4312/2004 οριστική απόφαση: "Στις 3-9-2002 και ώρα 1.50 περίπου ο ΒΒ (υιός και αδελφός αντίστοιχα της πρώτης και δευτέρας των αναιρεσιβλήτων), οδηγώντας το υπ' αριθμ. ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, μάρκας ΤΟΥΟΤΑ, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις προς τρίτους υλικές ζημίες στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΓΑ" (νυν τρίτη των αναιρεσιβλήτων), εκινείτο στη λεωφόρο ... - ..., με κατεύθυνση προς ... . Η πιο πάνω λεωφόρος είναι διπλής κατεύθυνσης, με δύο λωρίδες κυκλοφορίας σε κάθε ρεύμα πορείας, συνολικού πλάτους 16 μέτρων.

Υφίσταται δε διπλή συνεχόμενη γραμμή, που χωρίζει τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας και το όριο ταχύτητας ορίζεται με πινακίδα (Ρ-32) στα 60 χιλ/τρα την ώρα. Στο αντίθετο ρεύμα αυτής, με κατεύθυνση προς ... εκινείτο η ενάγουσα - εναγομένη, Χ1 (νυν πρώτη των αναιρεσειόντων) οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του δευτέρου ενάγοντος - εναγομένου Χ2 (νυν δευτέρου των αναιρεσειόντων) από τον οποίο είχε προστηθεί στην οδήγηση, που ήταν ασφαλισμένο για τις προς τρίτους προκαλούμενες ζημίες στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ- ΑΕΓΑΕ" (ήδη τρίτη των αναιρεσειόντων).

Στο ύψος του 38,5 χιλιομέτρου της ως άνω οδού, και ενώ υπάρχει στροφή με περιορισμένη ορατότητα, ο πρώτος ως άνω οδηγός ΒΒ, προσπάθησε να προσπεράσει προπορευόμενο αυτού φορτηγό αυτοκίνητο, που οδηγείτο από άτομο της παρέας του, καταλαμβάνοντας μέρος του αντιθέτου ρεύματος, όπου εκινείτο η ενάγουσα Χ1, η οποία στην προσπάθεια της και φοβηθείσα προφανώς για τη σύγκρουση έκανε αποφευκτικό προς τα αριστερά ελιγμό, (αντί του δεξιού) με αποτέλεσμα και ενώ ο πρώτος ως άνω οδηγός είχε σχεδόν επανέλθει στο ρεύμα του, συγκρούσθηκε επάνω σχεδόν στη διπλή διαχωριστική γραμμή, και επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα του αυτοκινήτου της, μάρκας ΒΜW, επί του εμπροσθίου και πλαγίου τμήματος του πρώτου ως άνω αυτοκινήτου, με περαιτέρω αποτέλεσμα, να τραυματισθούν, αφενός μεν, θανάσιμα, ο οδηγός του πρώτου οχήματος ΒΒ, αφετέρου δε βαρύτατα, η οδηγός του άλλου αυτοκινήτου, Χ1.

Επί τη βάσει των εκτεθέντων περιστατικών, για το ένδικο ατύχημα ευθύνονται και οι δύο οδηγοί των ανωτέρω συγκρουσθέντων οχημάτων, οι οποίοι από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλαν κατά τις περιστάσεις να καταβάλουν ως μέσοι συνετοί οδηγοί και α) ο μεν ΒΒ, ο οποίος δεν κατέβαλε την του μέσου συνετού οδηγού επιμέλεια και προσοχή, και κινούμενος με υπερβολική ταχύτητα, την οποία δεν μείωσε λαμβάνοντας υπόψη του τις επικρατούσες συνθήκες (στροφή, μεγάλη κυκλοφορία) και στερούμενος ορατότητας, επιχείρησε την ανωτέρω υπέρβαση, χωρίς προηγουμένως να ελέγξει, αν του το επιτρέπει τούτο η κίνηση της οδού, και ένα μέρος του αυτοκινήτου πέρασε τη διπλή διαχωριστική γραμμή και έτσι βρέθηκε επί της τροχιάς του αυτοκινήτου, που εκινείτο η Χ1 και πριν προλάβει και επανέλθει τελείως στο ρεύμα του, επάνω ακριβώς στη διπλή διαχωριστική γραμμή (ιππαστί), προκλήθηκε το ατύχημα και β) η Χ1, η οποία από αμέλεια αυτής, ήτοι από έλλειψη της προσοχής και επιμέλειας που όφειλε να καταβάλει, ως μέσος συνετός οδηγός κάτω από ανάλογες περιστάσεις, δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή της, δεν ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία επί του οχήματος ώστε να είναι σε θέση κάθε στιγμή, να διενεργήσει τους κατάλληλους ελιγμούς, και δεν μείωσε την ταχύτητα του αυτοκινήτου της, λαμβάνοντας υπόψη τις ως άνω περιστάσεις της οδού και συντρέχουσας και ανεπιτηδειότητας της, περί την οδήγηση, με το που αντιλήφθηκε την είσοδο του άλλου αυτοκινήτου στο ρεύμα της, ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά, (αντί του ενδεδειγμένου δεξιού) και εισήλθε και αυτή στο αντίθετο ρεύμα, πατώντας την διπλή διαχωριστική γραμμή και επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα του αυτοκινήτου επί του εμπρόσθιου και πλάγιου αριστερού τμήματος του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο ΒΒ, το οποίο στη συνέχεια λόγω της σφοδρότητας που δέχθηκε από το κτύπημα, ανετράπη της πορείας του προς τα δεξιά και βρέθηκε εκτός οδοστρώματος στην κατεύθυνση προς ...

σε απόσταση άνω των 20 μέτρων από του σημείου της συγκρούσεως. Από τη σύγκριση της ανωτέρω αμελούς συμπεριφοράς κάθε οδηγού το Δικαστήριο τούτο κρίνει ότι στην επέλευση του ατυχήματος και των επιζήμιων συνεπειών του συνετέλεσε κατά το ίδιο ποσοστό η αμέλεια καθενός από τους ανωτέρω οδηγούς (50% ο καθένας τους)".

Υπό τις παραδοχές αυτές το δικάσαν Εφετείο, με την προσβαλλομένη πρώτη απόφασή του (4758/2003), έκρινε, ως βάσιμη κατ' ουσία την, από τους εναγομένους εκάστης των αντιθέτων αγωγών, προβληθείσα ένσταση συνυπαιτιότητας (κατά ποσοστό 50% εκάστου των δύο εμπλακέντων οδηγών) και έκανε δεκτή εν μέρει, μειώνοντας κατά το αντίστοιχο ποσοστό την απαίτηση της αγωγής της οικογένειας του θανόντος οδηγού ΒΒ, ανέβαλε δε να αποφανθεί οριστικά, διατάσσοντας πρόσθετες αποδείξεις, επί των αιτημάτων της αντίθετης αγωγής των δύο πρώτων νυν αναιρεσειόντων, η οποία έγινε δεκτή εν μέρει, με μείωση, επίσης των κονδυλίων, κατά το ίδιο ως άνω ποσοστό συνυπαιτιότητας, με την επίσης προσβαλλομένη μεταγενέστερη τελεσίδικη απόφασή του (4312/2004).

Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο, δεν παραβίασε την προαναφερθείσα διάταξη των άρθρων. 300 Α.Κ. ούτε ευθέως, αλλ' ούτε και εκ πλαγίου, αφού διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες, ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας των οδηγών, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο, για την ορθή ή μη εφαρμογή της ως άνω διάταξης κι έτσι δεν εστέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης.

Συνεπώς, τόσο ο δεύτερος, όσο και ο τρίτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ , με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, με την προβολή μάλιστα αβάσιμων ελλείψεων και δήθεν αντιφατικών αιτιολογιών (τρίτος αναιρετικός λόγος), αλλά και ελλείψεων (δεύτερος λόγος αναίρεσης) που αναφέρονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και σε πληρέστερη ανάλυση του σαφώς εκτιθέμενου αποδεικτικού πορίσματος, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, ο δε δεύτερος κατά ένα μέρος ως απαράδεκτος.

Ειδικότερα, στην απόφαση αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία το Εφετείο συνήγαγε "ανεπιτιδειότητα" της αναιρεσείουσας "περί την οδήγηση", είναι ε αυτά το ότι με το που αντιλήφθηκε η αναιρεσείουσα την είσοδο του άλλου αυτοκινήτου στο ρεύμα πορείας της, ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά αντί του ενδεδειγμένου ελιγμού προς τα δεξιά και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα "πατώντας" τη διπλή διαχωριστική γραμμή και επέπεσε στο άλλο αυτοκίνητο.

Εξάλλου, όπως προκύπτει σαφώς από την αναιρεσιβαλλομένη, το Εφετείο στηρίζει τη συνυπαιτιότητα της αναιρεσείουσας στην πρόκληση του ατυχήματος στην παραπάνω αντικανονική και υπαίτια οδηγική συμπεριφορά της, ήτοι στο ότι ενήργησε τον προαναφερόμενο αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά, αντί του ενδεδειγμένου ελιγμού προς τα δεξιά και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα πορείας "πατώντας" στη διπλή διαχωριστική γραμμή ενέ3ργεια, που, όπως δέχεται, είχε ως συνέπεια την πτώση του αυτοκινήτου της στο άλλο αυτοκίνητο, όχι δε και στη μη μείωση της ταχύτητας του οχήματός της ενόψει των περιστάσεων της οδού, την οποία διηγηματικώς αναφέρει αφού δεν εκθέτει περιστατικά που να συνδέουν την παράλειψή της αυτή με την πτώση του οχήματός της στο άλλο αυτοκίνητο και συνεπώς ο μη προσδιορισμός από το Εφετείο της ταχύτητας, με την οποία έβαινε το αυτοκίνητό της, δεν αφορά σε ουσιώδες ζήτημα.

Τέλος, αναφέρεται στην απόφαση ότι το άλλο αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο θανών ΒΒ, έβαινε με "υπερβολική ταχύτητα", χωρίς να προσδιορίζει, όμως την έλλειψη αυτή δεν αφορά σε ουσιώδες ζήτημα και συγκεκριμένη αποδιδόμενη στην αναιρεσείουσα υπαιτιότητα, αφού η αμελής συμπεριφορά αυτής που βρίσκεται, κατά την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, σε αιτιώδη συνάφεια με την πρόκληση του ατυχήματος δεν συνδέεται αντικειμενικά με την ταχύτητα του οχήματος του ΒΒ.

ΙΙΙ.- Για τη θεμελίωση λόγου αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει η παραβίαση να αφορά την ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνα δικαίου, δηλαδή εξειδίκευση αόριστων νομικών εννοιών ή υπαγωγή πραγματικών γεγονότων σαυτόν, ενώ ο ως άνω λόγος δεν θεμελιώνεται όταν η παραβίαση των διδαγμάτων κοινής πείρας αφορά την εκτίμηση αποδείξεων (ΑΠ 320/2003).

Επίσης, για το ορισμένο του ως άνω λόγου, όταν η αιτίαση αφορά παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να αναφέρεται ποία διδάγματα παραβιάσθηκαν, ποίος ο κανόνας δικαίου, στην ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν, ενώ έπρεπε ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα και σε τί συνίσταται η παράβαση.

Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, από την πιο πάνω πλημμέλεια προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, εκ του ότι δεν έλαβε αυτά υπόψη, κατά την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων στη διάταξη του άρθρου 931 Α.Κ. και έτσι έκρινε ότι η ενάγουσα - νυν πρώτη των αναιρεσειόντων δεν υπέστη εκ του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος μόνιμη και διαρκή αναπηρία ή παραμόρφωση, που να αποκλείει ή να περιορίζει τη μελλοντική οικονομική, κοινωνική ή επαγγελματική εξέλιξη.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, καθόσον ουδόλως προσδιορίζεται στο αναιρετήριο ποία τα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία η προσβαλλόμενη απόφαση παρέλειψε να χρησιμοποιήσει, ποία είναι η αποδοθείσα στον ως άνω κανόνα δικαίου έννοια που χαρακτηρίζεται ως εσφαλμένη και ποία η, κατά την άποψη της αναιρεσείουσας ορθή, ούτε ποίες είναι οι παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, ως προς το ζήτημα αυτό, δηλαδή ποίος είναι ο τραυματισμός τον οποίον υπέστη η αναιρεσείουσα και ποίες οι εξ αυτού συνέπειες, ενώ, σε κάθε περίπτωση είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος καθόσον οι επικαλούμενες στο αναιρετήριο αιτιάσεις, δεν αφορούν την ερμηνεία του ως άνω κανόνα ή την υπαγωγή σαυτόν των πραγματικών γεγονότων, αλλά την εκτίμηση των αποδείξεων, σχετικά με το ως άνω ζήτημα.

IV. Για την πληρότητα του κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης, ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη ένορκη βεβαίωση που έγινε ενώπιον Ειρηνοδίκου ή συμβολαιογράφου (άρθρο 671 ΚΠολΔ), πρέπει ο αναιρεσείων να επικαλείται στο αναιρετήριο και ότι η ένορκη βεβαίωση είχε ληφθεί παραδεκτώς, καθώς και ότι, όχι μόνον προσκομίσθηκε, αλλά και έγινε επίκληση αυτής από τον ενδιαφερόμενο διάδικο, κατά την ενώπιον του Εφετείου συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, καθώς και το περιεχόμενό της.

Με τον πέμπτο, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, σχετικά με το ζήτημα της απώλειας αποδοχών της πρώτης των νυν αναιρεσειόντων, την οποία αφορά ο λόγος αυτός, υπέπεσε στην πλημμέλεια α) από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ (μη λήψη υπόψη αποδεικτικού μέσου και συγκεκριμένα ένορκης βεβαίωσης) και β) από τον αριθμό 12 του ίδιου άρθρου (παραβίαση του νόμου ως προς τη δύναμη αποδεικτικού μέσου), εκ του ότι η πρώτη των αποφάσεων όρισε και η δεύτερη δέχθηκε, ως μόνο αποδεικτικό μέσο πρόσθετης απόδειξης, για την απόδειξη της κατάρτισης της επικαλουμένης από την ενάγουσα - αναιρεσείουσα σύμβασης εξηρτημένης εργασίας, με την οποία είχε προσληφθεί, ως υπάλληλος, σε ιδιωτική εταιρεία, τα έγγραφα που αφορούσαν την κατάρτιση αυτή.

Ο λόγος αυτός, κατά το πρώτο μέρος του, που αφορά τις αιτιάσεις για μη λήψη υπόψη ένορκης βεβαίωσης, είναι απορριπτέος, προεχόντως ως αόριστος, διότι ουδόλως περιέχονται στο αναιρετήριο τα ως άνω απαραίτητα για το ορισμένο του λόγου αυτού στοιχεία, δηλαδή δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο πραγματικά περιστατικά από τα οποία προκύπτει ότι είχε ληφθεί παραδεκτώς, καθώς και ότι ότι επικαλέσθηκε την ένορκη βεβαίωση ενώπιον του δικάσαντος Εφετείου, καθώς και το περιεχόμενό της.

Ως προς τη δεύτερη πλημμέλεια (από το άρθρο 559 αριθμ. 12 ΚΠολΔ), ο ίδιος (πέμπτος) λόγος, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται στις υποθέσεις που δικάζονται με την ειδική διαδικασία των άρθρων 681Α και 666, 667 και 670 έως 676 ΚΠολΔ, κατά την οποία δικάστηκε και η ένδικη υπόθέση. Τέλος, ο ίδιος λόγος, κατά το σκέλος αυτού, με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση για παραβίαση των διδαγμάτων κοινής πείρας, (άρθρο 559 αριθ 1 ΚΠολΔ) πέραν του ότι είναι απορριπτέος, ως αόριστος, είναι, σε κάθε περίπτωση, απορριπτέος ως απαράδεκτος, για την ίδια ακριβώς αιτία, για την οποία κρίθηκε απορριπτέος και ο τέταρτος λόγος αναίρεσης από την ίδια αναιρετική πλημμέλεια.

V. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-6-2005 αίτηση των Χ1, κ.λ.π. για αναίρεση της 4312/2004 και της συμπροσβαλλομένης 4758/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 31 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ