Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding a labor dispute over equal treatment benefits.

Απόφαση 733 / 2020 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 733/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1 Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τις δικαστές, Δήμητρα Κοκοτίνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Νικολακέα, Αρετή Παπαδιά, Σοφία Τζουμερκιώτη και Καλλιόπη Πανά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 21η Ιανουαρίου 2020, με την παρουσία και της γραμματέα Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α. Κ. του Π., 2) Ν. Ν. του Κ., 3) Α. Κ. του Α., 4) Σ. Β. του Κ., 5) Σ. συζύγου Γ. Π., το γένος Κ. Τ., 6) Ν. Ι. του Α., 7) Λ. Κ. του Σ. και 8) Χ. Δ. του Λ., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Αγγέλου Σιδερή, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου Πολιτισμού- Αθλητισμού- Κοινωνικής Πολιτικής και Προσχολικής Αγωγής Ελευσίνας" (ΠΑΚΠΠΑ), όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην ... και παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Ιωάννη Ματάκια, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-7-2013 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων (οκτώ τον αριθμό επί συνόλου εννέα εναγόντων), που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ελευσίνας με αριθμό ...-7-2013. Εκδόθηκαν η 15/2015 απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν άσκησης έφεσης κατ' αυτής, η 11413/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17-5-2018 και με αριθμό κατάθεσης ...-5-2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Εισηγήτρια ορίσθηκε η αρεοπαγίτης, Σοφία Τζουμερκιώτη.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Με την από 17-5-2018 και με αριθμό κατάθεσης ...-5-2018 αίτηση αναίρεσης των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων (οκτώ τον αριθμό επί συνόλου εννέα εναγόντων) προσβάλλεται η 11413/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, δικάσαντος ως εφετείου, η οποία εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 14-7-2016 (με αριθμό κατάθεσης 22/14-7-2016) έφεσης του εναγομένου, κατά της εκδοθείσας, κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, 15/2015 απόφασης του Ειρηνοδικείου Ελευσίνας.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου έγινε δεκτή ως βάσιμη κατ' ουσία η έφεση, εξαφανίσθηκε η εκεί εκκαλουμένη απόφαση, η οποία είχε δεχθεί κατά ένα μέρος ως ουσιαστικά βάσιμη την από 16-7-2013 (με αριθμό κατάθεσης ...-7-2013) αγωγή των εναγόντων, ως προς την κυρία βάση της, με την οποία οι τελευταίοι, επικαλούμενοι συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, δυνάμει των οποίων παρείχαν στο εναγόμενο τις υπηρεσίες τους, ζήτησαν να τους επιδικασθεί, βάσει των αρχών της ισότητας και της ίσης μεταχείρισης, που καθιερώνονται από τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ.1 και 22 παρ.1 του Συντάγματος, η προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 14 του ν. 3016/2002 ειδική παροχή, ποσού 176 ευρώ μηνιαίως, για το χρονικό διάστημα από 1-1-2008 έως 31-10-2011, και δικάζοντας επί της αγωγής, την απέρριψε ως μη νόμιμη στο σύνολό της.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (ΚΠολΔ 552, 553, 556, 558, 564 παρ.3, 566 παρ.1 και 144). Είναι, συνεπώς, παραδεκτή (ΚΠολΔ 577 παρ.1) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο του μοναδικού λόγου της (ΚΠολΔ 577 παρ.3).

2.Από τις διατάξεις των άρθρων 321, 322 παρ.1, 324 και 331 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι οι οριστικές αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων, οι οποίες δεν δύνανται να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, αποτελούν δεδικασμένο μεταξύ των ιδίων προσώπων, το οποίο εκτείνεται και επί των παρεμπιπτόντως κριθέντων ζητημάτων, εφόσον τα εν λόγω ζητήματα αποτελούν αναγκαία προϋπόθεση του κριθέντος κυρίου ζητήματος και το δικαστήριο είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα να αποφασίσει επί αυτών (ΑΠ 354/2019). Σε περίπτωση απόφασης, με την οποία επιδικάζονται επί μέρους αξιώσεις εργαζομένου, παρεμπίπτον ζήτημα αποτελεί η βασική έννομη σχέση, από την οποία εκπορεύονται οι εν λόγω αξιώσεις, το δε δεδικασμένο εκτείνεται και επί αυτής, εφόσον συντρέχουν και οι λοιπές προϋποθέσεις και δεν υφίσταται μεταβολή του νομικού καθεστώτος.

3.Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 14 παρ.1 και 16 αρ.3 ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν την αντικατάστασή τους από τα άρθρα 2 παρ.1 και 3 παρ.1 του ν. 3994/2011, αντίστοιχα, συνάγεται ότι αγωγές που είχαν κατατεθεί πριν την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού (25-7-2011, ΦΕΚ Α' 165/25-7-2011) και αφορούσαν εργατικές διαφορές με αντικείμενο αξίας μέχρι 12.000 ευρώ, υπάγονται στην καθ' ύλην αρμοδιότητα των ειρηνοδικείων, αν όμως η αξία του αντικειμένου των διαφορών αυτών υπερβαίνει το ποσό των 12.000 ευρώ, υπάγονται στην καθ' ύλην αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 11 αρ.7 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, για τις έννομες σχέσεις από τις οποίες πηγάζουν περιοδικές παροχές, η αξία του αντικειμένου της διαφοράς προσδιορίζεται στο δεκαπλάσιο της αξίας της ετήσιας παροχής, εάν η επέλευση του γεγονότος, από το οποίο εξαρτάται η παύση της παροχής, είναι βέβαιη, αβέβαιος όμως ο χρόνος αυτής, στο εικοσαπλάσιο δε, εάν η παροχή έχει απεριόριστη διάρκεια, ενώ, εάν η παροχή έχει ορισμένη διάρκεια, στο σύνολο των μελλουσών παροχών, όχι όμως πέραν του δεκαπλασίου της ετήσιας παροχής.

Περιοδικές παροχές είναι εν γένει οι παροχές, οι οποίες, απορρέουσες από σύμβαση, αδικοπραξία ή ευθέως εκ του νόμου, έχουν εκ των προτέρων καθορισμένο περιεχόμενο, επαναλαμβανόμενες δε κατά ορισμένα χρονικά διαστήματα και μη εξαρτώμενες από αίρεση, καθίστανται απαιτητές με μόνη την παρέλευση του ορισθέντος από το νόμο ή τη βούληση των συμβαλλομένων χρόνου (ΟλΑΠ 5/2001).

Όταν το αίτημα της αγωγής αφορά μόνο συγκεκριμένες περιοδικές παροχές, η αρμοδιότητα του δικαστηρίου καθορίζεται από την αξία των ζητουμένων παροχών, ενώ, εάν με την αγωγή ζητείται και η διάγνωση της βασικής έννομης σχέσης, από την οποία πηγάζουν οι παροχές, η αξία κρίνεται κατά τις διακρίσεις του ως άνω άρθρου 11 αρ. 7 ΚΠολΔ (ΑΠ 614/2019).

4.Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αρ.5 εδ. β' ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015 και ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο ένατο παρ.2 του αυτού άρθρου και νόμου, από 1-1-2016, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται επί εφέσεων κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση, εάν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, θεωρούνται οι ισχυρισμοί με αυτοτελή υπόσταση, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ασκηθέντος ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος και στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης. Ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης δεν ιδρύεται, εάν ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός είναι μη νόμιμος και επομένως δεν ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο προβλεπόμενος από την ως άνω διάταξη λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν προταθεί και δεν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ισχυρισμός περί ύπαρξης δεδικασμένου, εκτός εάν ο ισχυρισμός για το δεδικασμένο είναι μη νόμιμος (ΑΠ 130/2004, ΑΠ 853/2001).

5.Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο της αίτησης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη 11413/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δίκασε ως εφετείο, η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 560 αρ.5 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη τον παραδεκτώς προταθέντα και ασκούντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ισχυρισμό των αναιρεσειόντων περί ύπαρξης δεδικασμένου ως προς τις ένδικες αξιώσεις, που απορρέει από την 3620/2012 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, μετά από έφεση κατά της 13/2007 απόφασης του Ειρηνοδικείου Ελευσίνας, επί της από 17-10-2006 και με αριθμό κατάθεσης 8/17-10-2006 αγωγής των ήδη αναιρεσειόντων κατά του ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ελευσίνας", στη θέση του οποίου υπεισήλθε ως καθολικός διάδοχος το ήδη αναιρεσίβλητο, και με την οποία τους έχει τελεσιδίκως επιδικασθεί, βάσει της συνταγματικής αρχής της ισότητας, η προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 14 του ν. 3016/2002 ειδική παροχή, ποσού 176 ευρώ μηνιαίως, για το χρονικό διάστημα από 1-1-2004 έως 30-9-2006.

Όπως προκύπτει από την παραδεκτή, για την εξέταση της βασιμότητας του κρινόμενου αναιρετικού λόγου, επισκόπηση της ανωτέρω 3620/2012 απόφασης, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως εφετείο, εξέτασε παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 284 ΚΠολΔ, το καθόλου δικαίωμα των εναγόντων να λαμβάνουν, βάσει της συνταγματικής αρχής της ισότητας, την προαναφερόμενη ειδική παροχή, το οποίο αποτελεί προδικαστικό ζήτημα και της υπό κρίση διαφοράς, χωρίς να προβεί σε αναγνώριση τούτου με αυτοτελή διάταξη στο διατακτικό της προαναφερόμενης απόφασης, και απλώς επιδίκασε τις συγκεκριμένες περιοδικές παροχές του χρονικού διαστήματος από 1-1-2004 έως 30-9-2006.

Από την εν λόγω παρεμπίπτουσα εξέταση, όμως, δεν προκύπτει δεδικασμένο, το οποίο να καταλαμβάνει το ως άνω καθόλου δικαίωμα των εναγόντων επί της ειδικής παροχής του άρθρου 14 του ν. 3016/2002, αφού, κατά το χρόνο κατάθεσης της προγενέστερης αγωγής (17-10-2006), με βάση τον οποίο κρίνεται η ως προς αυτήν αρμοδιότητα του δικαστηρίου (ΚΠολΔ 10 και 221 παρ.1 περ.

β'), το Ειρηνοδικείο και το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως εφετείο, δεν ήταν καθ' ύλην αρμόδια ως προς την αναγνώριση του εν λόγω καθόλου δικαιώματος, το οποίο υπαγόταν στην υλική αρμοδιότητα του Μονομελούς Πρωτοδικείου ως πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, καθόσον έχει ως αντικείμενο περιοδική παροχή, της οποίας είναι βέβαιη η παύση, αβέβαιος όμως ο χρόνος αυτής, αφού οι ενάγοντες συνδέονται με το αναιρεσίβλητο με σύμβαση αορίστου χρόνου ο καθένας, της οποίας δεν προσδιορίζεται ο χρόνος λύσης, και επομένως η αξία του αντικειμένου της εν λόγω διαφοράς ως προς κάθε ενάγοντα, προσδιοριζόμενη, κατά τα ανωτέρω, βάσει του δεκαπλασίου της ετησίας παροχής (176 Χ 12 Χ 10 = 21.120), υπερβαίνει το ποσό της υλικής αρμοδιότητας του ειρηνοδικείου (των 12.000 ευρώ).

Συνεπώς, ο ανωτέρω μη ληφθείς υπόψη από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως εφετείο, ισχυρισμός περί δεδικασμένου δεν ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ως μη νόμιμος και, ως εκ τούτου, ο εξεταζόμενος ως άνω λόγος αναίρεσης από το άρθρο 560 αρ.5 εδ. β' ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

6.Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτού (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-5-2018 και με αριθμό κατάθεσης ...-5-2018 αίτηση για αναίρεση της 11413/2017 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 12η Ιουνίου 2020.

Και

Δημοσιεύθηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 24η Ιουνίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ