Supreme Court quashes appeal court ruling for admitting unproven evidence via general denial without specific objection.

Απόφαση 1573 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1573/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Ιωάννη Ιωαννίδη, Μίμη Γραμματικούδη και Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1. ..........., 2..................., και 3. ............., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ζήση Φασούλα, ο οποίος ανακάλεσε την από 26-4-2007 δήλωση κατ' αρθ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Του αναιρεσιβλήτου: ................., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Φιλιώτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-10-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ευρυτανίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2/2003 του ίδιου δικαστηρίου και 83/2005 του Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 12-12-2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ζήσης Βασιλόπουλος, ανέγνωσε την από 17-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε, την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης της 83/2005 αποφάσεως του Εφετείου Λαμίας. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 261 ΚΠολΔ, κάθε διάδικος οφείλει ν΄ απαντά με σαφήνεια γενικά ή ειδικά για την αλήθεια ή όχι των πραγματικών ισχυρισμών του αντιδίκου του. Εφόσον δεν αμφισβητήθηκε η αλήθεια κάποιου ισχυρισμού απόκειται στο δικαστή να κρίνει σε συνδυασμό με την τυχόν γενική άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων, αν συνάγεται ομολογία ή άρνηση.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η προϋπόθεση για να συναγάγει το δικαστήριο της ουσίας από τη γενική άρνηση του διαδίκου και από το σύνολο των ισχυρισμών του ομολογία για κάποιο πραγματικό ισχυρισμό, που αποτελεί στοιχείο της ιστορικής βάσης της αγωγής ή της ένστασης και του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή ή την ένσταση, είναι η μη αμφισβήτηση από αυτόν του πραγματικού αυτού ισχυρισμού.

Επομένως, αν υπάρχει τέτοια αμφισβήτηση, η ύπαρξη της οποίας ελέγχεται από τον ΆρειοΠάγο (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 261 ΚΠολΔ και αν το δικαστήριο συνήγαγε ομολογία, παρά την ειδική αμφισβήτηση του πραγματικού αυτού ισχυρισμού από το διάδικο, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 11 περ.

β΄ του ΚΠολΔ, δηλαδή της παρά το νόμο λήψης υπόψη απόδειξης που δεν προσκομίστηκε. Στην προκείμενη υπόθεση ο αναιρεσίβλητος, προς απόκρουση της από 25.10.2001 αρνητικής αγωγής κυριότητας μιας εδαφικής λωρίδας που στρέφεται εναντίον του, πρότεινε την από τα άρθρα 967, 968 ΑΚ και από τις εφαρμοζόμενες, με βάση τα άρθρα 51 και 57 του Εισ.Ν.ΑΚ, διατάξεις του βυζαντινορωμαϊκού δικαίου (ν. 3 παρ. 2 Παν.δ 43.7) προβλεπόμενη ένσταση της από αμνημόνευτο χρόνο αρχαιότητας (παραγραφής) και ως εκ τούτου της ιδιότητας του επιδίκου ως κοινόχρηστης κοινοτικής οδού.

Την ένσταση αυτή οι αναιρεσείουσες ρητά και αιτιολογημένα την αμφισβητούν τόσο με τις προτάσεις τους ενώπιον του Πρωτοδικείου και του Εφετείου, όσο και με την έφεσή τους κατά της πρωτόδικης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα αποτελεί τμήμα του οικοπέδου τους και χρησιμοποιούνταν μόνο από τους δικαιοπαρόχους τους και τις ίδιες.

Το Εφετείο, όμως, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι η επίδικη εδαφική λωρίδα αποτελεί διακλάδωση της κοινοτικής και ήδη δημοτικής οδού ........., που διασχίζει το ............ Ευρυτανίας (δημοτική πάροδος), είναι πράγμα κοινόχρηστο και ανήκει στην κυριότητα του Δήμου Ποταμιάς του Νομού Ευρυτανίας. Την κρίση του αυτή, η οποία οδήγησε στην κατ΄ ουσίαν απόρριψη της αγωγής των αναιρεσειουσών, στήριξε το Εφετείο και σε ανύπαρκτη έμμεση, κατά το άρθρο 261 ΚΠολΔ, ομολογία των αναιρεσειουσών. 'Ετσι, όμως, το Εφετείο, παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που δεν προσκομίστηκε και ως εκ τούτου ο από το άρθρο 559 αρ. 11 περ.

β΄ πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης είναι βάσιμος. Κατόπιν τούτων πρέπει ν΄ αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που την είχαν δικάσει.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 83/2005 απόφαση του Εφετείου Λαμίας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει την υπόθεση αυτή. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειουσών, που ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 26 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ