Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to prove finality of lower court judgment.
Griechenland (EL)
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the appellant's request for cassation against a first-instance judgment as inadmissible. The appellant failed to prove that the contested judgment had become final, specifically regarding the absent defendant who retains the right to file a motion for default judgment. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the respondent's legal costs.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 553(1) and 554 of the Code of Civil Procedure; An appeal against a default judgment is inadmissible unless the finality of the contested decision is proven by submitting proof of service or a court officer's certificate, as the absent party retains the right to file a motion for default judgment.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Απόφαση 1325 / 2018 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1325/2018
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη - Εισηγητή, Αλτάνα Κοκκοβού, Αγγελική Τζαβάρα και Θωμά Γκατζογιάννη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Μαΐου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Γ. Π. του Β., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Ρουπακιώτη, που ανακάλεσε την από 18/5/2018 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ" (Κ.Θ.Β.Ε.) που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Καλφόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/1/2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2798/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 488/2016 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 31/10/2016 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 553 παρ. 1 και 554 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση, μόνο αφού έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η κατά το άρθρο 503 αρ. 1 ιδίου Κώδικα δεκαπενθήμερη, προς άσκηση αυτής, προθεσμία από την επίδοση της ερήμην αποφάσεως, είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως ή από το ασκηθέν ένδικο μέσο της ανακοπής ή του δικαιώματος προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 553 αρ. 1β Κ.ΠολΔ (ΑΠ 746/2017, ΑΠ 367/14, ΑΠ 839/08). Περαιτέρω, η απόδειξη της τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης με αναίρεση απόφασης, γίνεται με την προσκομιδή των σχετικών εκθέσεων επιδόσεως ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο δικόγραφο που επιδόθηκε σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο. Αν δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία με την προσκόμιση των εγγράφων αυτών από τον παριστάμενο διάδικο η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. (ΑΠ 1466/2010, ΑΠ 746/2017).
Κατ' ακολουθίαν αυτών πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτη η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως της 488/2016 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε ερήμην του εφεσιβλήτου - αναιρεσιβλήτου επί της από 30.8.2013 εφέσεως της εκκαλούσας - αναιρεσείουσας κατ' αυτού και της 2798/2013 οριστικής αποφάσεως του Μον. Πρωτ. Θεσσαλονίκης αφού δεν αποδεικνύεται ότι η προσβαλλόμενη ως άνω απόφαση (488/16) έχει καταστεί τελεσίδικη ως προς το ερημοδικασθέν εφεσίβλητο - αναιρεσίβλητο, (ΝΠΙΔ) καθόσον αυτό δικαιούται να ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας. Ενόψει του ότι δεν προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας ούτε, άλλωστε, γίνεται σχετική επίκληση από τους διάδικους, είτε επίδοση από ή προς το ερημοδικασθέν εφεσίβλητο (αναιρεσίβλητο) της προσβαλλομένης ως άνω εφετειακής αποφάσεως και παρέλευση της προς άσκηση ανακοπής προθεσμίας είτε παραίτηση αυτού από το σχετικό δικαίωμα. Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της ηττηθείσας αναιρεσείουσας (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ, την από [31.10.2018 και με αριθμ. καταθ. 243/16] αίτηση αναιρέσεως της 488/2016 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Ιουνίου 2018.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Αυγούστου 2018.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ