Landlord's eviction request dismissed because tenant paid rent within the statutory 14% cap despite contract terms.

[*434] 1985 Απριλίου 26

(ΑΓΡΟΤΗΣ, ΠΡ., ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΜΑΓΝΗΤΗΣ, ΠΑΡΕΔΡΟΙ) ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ

ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ρ. & Α. ENTERPRISES (LARNACA) LTD.,

Αιτητές,

v.

INDUAGRI ENTERPRISES LTD.,

Καθ' ων η Αίτηση.

(Αρ. Αιτήσεως Ε 4/84).

Ενοικιοστάσιο - Ενοίκιο πληρωτέο από

θέσμιο ενοικιαστή - Ανεξάρτητα από τους όρους οποιουδήποτε ενοικιαστηρίου

εγγράφου δεν μπορεί να αυξηθή κατά ποσοστό μεγαλύτερο του 14% επ' αυτού και δεν

επιτρέπεται οποιαδήποτε αύξηση πριν από την παρέλευση χρονικής περιόδου δύο

ετών αφ' ότου ο ενοικιαστής έλαβε κατοχήν του ακινήτου ή αφ' ότου εδόθη η

τελευταία αύξηση - Συμφωνία, που πρόβλεπε αύξηση από £70 σε £95 μηνιαίως -

Άρνηση ενοικιαστού να καταβάλλει τις £95 και συνέχεια καταβολής των £70 πλέον 14% πλέον κοινόχρηστα

- Δεν υπάρχει λόγος εξώσεως - Ο Περί Ενοικιοστασίου Νόμος 1983 (Νόμος 23/63),

όπως τροποποιήθηκε από τον νόμο 51/83, Άρθρα 2 (ορισμός "θεσμίου

ενοικιαστού"), 8(4)(α), 8(1), 8(2) (Δεύτερη επιφύλαξη) 11(1)(α) και 27.

Φ. Βαλιαντής για Λ. Παπαφιλίππου

& Σία, για τους Αιτητές.

Α. Ιντιάνος, για τους Καθ' ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Η απόφαση δόθηκε από:

ΑΓΡΟΤΗ, Ε. Δ.: - Οι Αιτητές

είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, ιδιοκτήτες ενός γραφείου που βρίσκεται

στην οδό Βασιλέως Παύλου αρ.2, στη Λευκωσία και ζητούν ανάκτηση της κατοχής του από τους καθ' ων η αίτηση

ενοικιαστές που είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης.[435]

Λόγος ανακτήσεως κατοχής είναι ο

προβλεπόμενος από το άρθρο 11(1)(α) του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/83.

Το άρθρο 11 σαν πρώτη περίπτωση

ανακτήσεως κατοχής αναφέρει την πιο κάτω:

11 (1)(α). "Εις περίπτωσιν

καθ' ην οιονδήποτε νομίμως

οφειλόμενον ενοίκιον καθυστερείται επί είκοσι μίαν ή περισσοτέρας ημέρας μετά

την επίδοσιν εγγράφου ειδοποιήσεως απαιτήσεως εις τον ενοικιαστήν και δεν

υπάρξει οιαδήποτε προσφορά τούτου προ της καταχωρίσεως αιτήσεως δι' ανάκτησιν

κατοχής:

Νοείται ότι ενοίκιον θα

θεωρήται προσφερθέν δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν τούτο εστάλη διά

συστημένης επιστολής εις το πρόσωπον το δικαιούμενον να εισπράξη τούτο:

Νοείται περαιτέρω ότι το

Δικαστήριον δεν διατάσσει την υπό του ιδιοκτήτου ανάκτησιν κατοχής οσάκις ο

ενοικιαστής πληρώσει εντός δέκα ημερών από της εις αυτόν επιδόσεως της

αιτήσεως, παν ποσόν το οποίον οφείλεται ή δυνατόν να καταστή οφειλόμενον υπ'

αυτού, εκτός εάν ο ενοικιαστής διαρκούσης της μισθώσεως συστηματικώς δεν

καταβάλλη το νομίμως οφειλόμενον".

Τα πραγματικά γεγονότα της υποθέσεως

είναι τα πιο κάτω:

Οι Αιτητές ιδιοκτήτες ενοικίασαν

στους Καθ' ων η Αίτηση το επίδικο γραφείο. Πρώτη ενοικίαση άρχισε την 1.8.1976

με καταβαλλόμενο μηνιαίο ενοίκιο £40.-[*436] που από 1.8.1977 έγινε £50.- το μήνα, από 1.9.1979 £60.- το μήνα

και από 1.9.1981 £70.- το μήνα. Στο τελευταίο Ενοικιαστήριο Έγγραφο που

υπεγράφη στις 24.9.81 προβλεπόταν διάρκεια ενοικιάσεως δυο χρόνια με ενοίκιο

£70.- το μήνα από 1.9.1981 - 31.8.1983 και οι ενοικιαστές αν ήθελαν να

παρατείνουν την ενοικίαση, μπορούσαν να το πράξουν με το να δώσουν δίμηνη

έγγραφο προειδοποίηση στους ιδιοκτήτες ότι θα παραμείνουν στο υποστατικό,

οπόταν και θα παρατεινόταν η ενοικίαση για ακόμη ένα χρόνο, ήτοι από 1.9.1983 -

31.8.1984 με ενοίκιο όμως £95.- το μήνα. Οι ενοικιαστές ουδέποτε έστειλαν

τέτοια δίμηνη προειδοποίηση, όμως παρέμειναν στο υποστατικό και μετά την

31.8.1983 και όταν οι Αιτητές αρνήθηκαν να λαμβάνουν το ενοίκιο, άρχισαν να

καταθέτουν κάθε μήνα σε κάποιο τραπεζικό λογαριασμό των Αιτητών £70.- πλέον 14%

πλέον κοινόχρηστα, συνολικά £85.- και επειδή για το μήνα Σεπτέμβριο του 1983

έστειλαν £70.- πλέον £5.- κοινόχρηστα, ήτοι £75.- με επιταγή, όπως και

προηγουμένως, στην πρώτη τους κατάθεση καταθέτουν £95.- δηλαδή £10.-

περισσότερα από πριν για το 14% όπως μας είπαν, και στη συνέχεια μέχρι τη μέρα

της ακροάσεως κατέβαλλαν συστηματικά το παλιό ενοίκιο, πλέον 14%, πλέον

κοινόχρηστα, συνολικά £85.- το μήνα. Από το τεκμήριο 10 που αποτελείται από μια

επιταγή και καταθέσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δεκαέξη τον αριθμό, φαίνεται

ότι το ενοίκιο κατατίθετο στο τέλος του μήνα αντί προκαταβολικά όπως προέβλεπε

το Ενοικιαστήριο Έγγραφο (τεκμ. 1).[*437]

Το θέμα που τίθεται στο Δικαστήριο

είναι το ακόλουθο: Οι ενοικιαστές καθυστερούν από 1.9.1983 όπως είναι ο

ισχυρισμός των Αιτητών £25.- το μήνα, δηλαδή τη διαφορά από τις £70.- στις

£95.- που πρόβλεπε το Ενοικιαστήριο Έγγραφο ή το γεγονός ότι καταβάλλουν £80.-

το μήνα, πλέον £5.- κοινόχρηστα, δηλαδή το παλιό ενοίκιο των £70.- πλέον 14%,

πλέον £5.- κοινόχρηστα δεν υπάρχει οιαδήποτε καθυστέρηση ενοικίου; Αν δεν

υπάρχει καθυστέρηση ενοικίου δεν θα μπορεί να εκδοθεί διάταγμα εξώσεως και η

αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.

"Πιστεύω, ανάφερε στην αγόρευσή

του ο ευπαίδευτος δικηγόρος των Αιτητών, ότι οι Καθ' ων η Αίτηση για να

καταστούν θέσμιοι ενοικιαστές θα έπρεπε να λήξει ή να τερματιστεί το

Ενοικιαστήριο Έγγραφο. Το έγγραφο αυτό δεν είχε λήξει, βρίσκεται ενώπιον σας

τεκμ. 1 και δεν φαίνεται η ημερομηνία λήξεως ή τερματισμού".

Στο άρθρο 2 του Ν.23/83 στην ερμηνεία

του θέσμιου ενοικιαστή αναφέρεται:

"'θέσμιος ενοικιαστής'

σημαίνει ενοικιαστήν ακινήτου ο οποίος κατά την λήξιν ή τον τερματισμόν της

πρώτης ενοικιάσεως, εξακολουθεί να κατέχη το ακίνητον και

περιλαμβάνει πάντα θέσμιον ενοικιαστήν προ της ημερομηνίας ενάρξεως ισχύος του

Παρόντος Νόμου".[*438]

και στο Νόμο 36/75 για την ίδια

έννοια διαβάζουμε:

"θέσμιος ενοικιαστής

σημαίνει ενοικιαστή ακινήτου συμπληρωθέντος και ενοικιασθέντος διά πρώτην φοράν

προ της 31ης Δεκεμβρίου 1974 και κειμένου εντός ελεγχομένης περιοχής

Οι ενοικιαστές από το 1976 κατέχουν

κάποιο υποστατικό σε ελεγχόμενη περιοχή, κατέστησαν θέσμιοι ενοικιαστές

ανεξάρτητα αν είχαν Ενοικιαστήριο έγγραφο με τους ιδιοκτήτες, γιατί με τον

προηγούμενο Περί Ενοικιοστασίου Νόμον 36/75 θέσμιοι ενοικιαστές ήσαν, γιατί το

υποστατικό που κατείχαν είχε συμπληρωθεί και ενοικιαστεί μέχρι 31.12.1974,

ημερομηνία που με μεταγενέστερη τροποποίηση του νόμου, με τον Ν.6/80 επεκτάθηκε

για υποστατικά που συμπληρώθηκαν και ενοικιάστηκαν μέχρι 31.12.1978, έπειτα,

στις 22.4.1983 που θεσπίστηκε ο ισχύων Περί Ενοικιοστασίου Νόμος τους βρήκε σαν

θέσμιους ενοικιαστές, ανεξάρτητα αν είχαν ενοικιαστήριο έγγραφο, και σαν

τέτοιους τους κάλυψε. Επομένως δεν δέχομαι τον ισχυρισμό αυτό και βρίσκω ότι οι

ενοικιαστές ήσαν και είναι θέσμιοι.

Τώρα, τι σχέση έχει το ότι είναι

θέσμιοι ενοικιαστές; Έχει σχέση γιατί εφ' όσον είναι θέσμιοι ενοικιαστές

καλύπτονται από το Ενοικιοστάσιο και τα άρθρα 8(4)(α), 8(1), 8(2) 2η επιφύλαξη

και 27 αναφέρουν:[*439]

8 (4)(α). "Το ανώτατον

όριον του υπό του Δικαστηρίου καθοριζομένου δικαίου ενοικίου δεν θα υπερβαίνη

ποσοστόν 14 τοις εκατόν δια τα πρώτα δυο έτη από της ενάρξεως ισχύος του

παρόντος Νόμου, μετά το πέρας της οποίας περιόδου το ποσοστόν θα καθορίζεται

ανά διετίαν υπό του Υπουργικού Συμβουλίου τη συστάσει του Υπουργού δια

διατάγματος δημοσιευομένου εις την επίσημον εφημερίδα της Δημοκρατίας".

8 (1). "Ουδεμία αύξησις

ενοικίου κατοικιών ή καταστημάτων δύναται να επιβληθή επί θεσμίου ενοικιαστού

πλην ως εν τω παρόντι Νόμω διαλαμβάνεται".

8 (2) δεύτερη επιφύλαξη:

"Νοείται περαιτέρω ότι είναι νόμιμον διά τον ιδιοκτήτην και τον

ενοικιαστήν να έλθουν εις διαπραγματεύσεις και διά γραπτής συμφωνίας να

συμφωνήσουν ετέραν αύξησιν του ενοικίου νοουμένου ότι η

τελευταία αύτη αύξησις δεν θα υπερβαίνη το εκάστοτε καθοριζόμενον ανώτατον

ποσοστόν αυξήσεως του ενοικίου συμφώνως προς

τας διατάξεις του εδαφίου (4) του παρόντος άρθρου και ότι ουδεμία τοιαύτη

αύξησις θα λαμβάνη χώραν προ της παρελεύσεως δύο ετών από της ημερομηνίας καθ'

ην ο ενοικιαστής έλαβε κατοχήν του ακινήτου ή από της ημερομηνίας της

τελευταίας αυξήσεως ενοικίου".[*440]

Αυτή η επιφύλαξη προστέθηκε στο

βασικό νόμο με τροποποίηση που έγινε με το Ν.51/83.

Απ' αυτές τις διατάξεις βλέπουμε ότι

θέσμιος ενοικιαστής δεν μπορεί να δεχθεί αύξηση ενοικίου μεγαλύτερη από το

ποσοστό που προβλέπεται στο άρθρο 8 (4)(α) ανωτέρω, δηλαδή μεγαλύτερο του 14%,

ούτε και ο ιδιοκτήτης δικαιούται να επιβάλει μεγαλύτερο ποσοστό αυξήσεως.

27. "Ενοικιαστής όστις,

δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας

ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους

και προϋποθέσεις του αρχικού ενοικιαστηρίου συμβολαίου και δικαιούται εις τα εξ

αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του

παρόντος Νόμου, δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του

καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απητείτο

δυνάμει του αρχικού ενοικιαστηρίου

συμβολαίου:

Νοείται ...................................................................................... ενοικιάσεως".

Αντίστοιχο άρθρο του Rent Act του 1977 της Αγγλίας είναι το άρθρο 3. Σ' αυτό το άρθρο 27 ο

νομοθέτης και κάτω από το γενικό τίτλο ΔΙΑΦΟΡΑ και τον ειδικό υπότιτλο

"Όροι θεσμίας ενοικιάσεως", μας λέει ότι αν ένας θέσμιος ενοικιαστής

κατέχει ένα υποστατικό, δικαιούται να παραιτηθεί της κατοχής[*441] μόνο κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης

ειδοποιήσεως οία θα απητείτο δυνάμει του αρχικού ενοικιαστηρίου συμβολαίου.

Δηλαδή βλέπουμε ότι βασικά αυτό το άρθρο μιλά για την περίπτωση θέσμιου

ενοικιαστού που θέλει να εγκαταλείψει το υποστατικό και του βάζει σαν υποχρέωση

να επιδόσει ειδοποίηση "οία θα απητείτο δυνάμει του αρχικού ενοικιαστηρίου

συμβολαίου". Μας λέει ακόμη αυτό το άρθρο ότι ο ενοικιαστής θα πρέπει να

τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του αρχικού ενοικιαστηρίου συμβολαίου

και εφ' όσον τους τηρεί, θα δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, όμως,

εφ' όσον, ότι προβλέπεται στο ενοικιαστήριο συμβόλαιο είναι

σύμφωνο με τις διατάξεις του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου και αυτό έχει εδώ σημασία.

Δεν μπορεί δηλαδή ένας θέσμιος

ενοικιαστής ακόμη και αν έχει ενοικιαστήριο έγγραφο να καταβάλλει αυξημένο

ενοίκιο πέραν του 14% ή να καταβάλει αυξημένο ενοίκιο πριν να περάσουν δυό

χρόνια από την τελευταία αύξηση ενοικίου.

Στην υπόθεση Ellie Meitz a.a. v. Andreas Pelengaris (1977) 1 C.L.R. p. 226, που μόνο θέμα ήταν το κατά πόσον

οι πρόνοιες του άρθρου 7(1), του Ν.36/75 - που σήμερα αντιστοιχεί στο άρθρο 8

(1) του Ν.23/83 - που αποκλείει την επιβολή οποιασδήποτε αυξήσεως ενοικίου,

λειτουργεί έτσι ώστε να εμποδίζει την εφαρμογή διατάξεως ενοικιαστηρίου

εγγράφου που[*442] προβλέπει

κλιμακωτή αύξηση ενοικίου επί θεσμίου ενοικιαστή, στη σελίδα 231, δεύτερη

παράγραφος, διαβάζουμε:

"Having considered

carefully the issue before us, we have, in the end, decided to uphold the

construction placed upon section 7 (1) by the trial judge in treating a demand,

on the part of the landlords, that the tenant should comply with the clause in

the tenancy agreement providing for progressively increased rent for every

succeeding year, as an 'imposition' of an increase of rent contrary to section

7 (1); we construe, for this purpose, the expression 'να επιβληθή' ('be

imposed') as equivalent to the expression 'to be enforced', by means of legal

proceedings based on the said clause; otherwise, section 7(1) would be rendered

practically meaningless; also, any other construction of it would be

inconsistent with the contents of Law 36/75 as a whole and with the object of

such Law, as manifested by section 3 as well as other provisions in it".

Και αμέσως μετά αναφέρει:

"It is not inconsistent

with the notion of a statutory tenancy that it should interfere, to a certain

extent, with rights created by contract".[*443]

Στην υπόθεση Chrystalla Demetriou

a.a. v. Savvas Ioannides (1982) 1 C.L.R. 16, στη σελίδα 22, γραμμή

23, διαβάζουμε:

"Section 21(1) (που είναι

αντίστοιχο με το άρθρο 27 του Ν.23/83) relegates to ineffectiveness every term

of a contract of lease that is not consistent with the provisions of the

Law".

και πιο κάτω στη

σελίδα 23, γραμμή 23, αναφέρει:

"Like sections 21 and 16,

s.7 (τα αντίστοιχα (του Ν.23/83 είναι 27, 11 και 8) reveals as well, the

intention of the legislature to reduce any contract between the parties to

relative ineffectiveness; it confers on the Court to adjust the rent of

controlled premises independently of any contract between the parties".

και αναφερόμενος

στην ίδια απόφαση ο Δικαστής Πικής λέει στη σελίδα 23, γραμμή 28:

"In Ellie 6. Meitz &

Others v. Andreas Pelengaris (1977) 1 C.L.R.

226, it was decided that the provisions of s.7 supersede any contractual

provisions with regard to rent, and by virtue of the provisions of s. 21(1) any

attempt to by-pass the provisions of s.7 by a contract or otherwise, would be

doomed to failure for, any contractual provisions designed to take[*444]

away the powers vested in the Court to adjust rent, would be null and

void".

Και στη σελίδα 24, γραμμή 4:

" …… contractual stipulations with regard to

rent, are superseded by the provisions of s.7 ...... ".

Και πιο κάτω στη 26η γραμμή:

" …… those terms of the

contract that do not conflict with the provisions of Law 36/75 are saved by s.

21 but their validity no longer depends on the efficacy of the contract but on

their incorporation, as part of the terms of a statutory tenancy".

Στην υπόθεση Boyer a.ο. v. Warbey (1953) 1 ALL E.R., p. 269, ο Sir Raymond Evershed, Μ.R., αναφέρει στη σελίδα 273, γράμμα Β:

"The character of the statutory tenancy, I

have already said, is a very special one. It has earned many epithets,

including 'monstrum horrendum', and, perhaps, it has never been fully thought

out by Parliament. It is clear, however, that purely personal covenants cannot

persist into a statutory tenancy, for ex consessis the contract is finished

(though, of course, the contracting party may still be sued as such). It is

also clear that covenants to deliver[*445] up possession are inconsistent with

a statutory tenancy, from which it would appear to me to follow that covenants

to pay money 'inextricably bound up with' covenants to deliver up possession

would cease with the latter".

Πριν καταλήξω στην απόφαση μου πρέπει

να παρατηρήσω ότι ο ισχύων Περί Ενοικιοστασίου Νόμος σε αντίθεση με τον

προηγούμενο Νόμο καθιστά κάποιο ενοικιαστή θέσμιο κατά τη λήξη ή τον τερματισμό

της πρώτης ενοικιάσεως και δεν θεωρείται κάποιος θέσμιος ενοικιαστής επειδή

απλώς ενοικιάζει ένα ακίνητο που συμπληρώθηκε και ενοικιάστηκε πριν κάποια ημερομηνία.

Σήμερα, όσο διαρκεί η πρώτη ενοικίαση ο ενοικιαστής δεν είναι θέσμιος και

γίνεται θέσμιος μόνον όταν λήξει ή όταν τερματισθεί η πρώτη ενοικίαση, εφ' όσον

βέβαια το ακίνητο βρίσκεται σε ελεγχόμενη περιοχή και εφ' όσον συμπληρώθηκε

μέχρι 22.4.1983 που τέθηκε σε ισχύ ο παρών Νόμος.

Στην περίπτωση μας, επομένως, οι

ενοικιαστές έγιναν θέσμιοι από τον καιρό που θεσπίστηκε ο Ν.6/80 που έκαμνε

θέσμιους ενοικιαστές, ενοικιαστές υποστατικών που συμπληρώθηκαν και

ενοικιάστηκαν για πρώτη φορά πριν από την 31.12.1978 ή ακόμη μπορεί και πιο

νωρίς από το 1976 που μπήκαν για πρώτη φορά στο υποστατικό, εφ' όσον το κτίριο

συμπληρώθηκε και ενοικιάστηκε για πρώτη φορά μέχρι 31.12.1974.[*446]

Σαν θέσμιοι ενοικιαστές, που είχαν

και ενοικιαστήριο έγγραφο μπορούσαν να υπακούουν σ' αυτό αν οι διατάξεις του

δεν ήταν αντίθετες με τον Περί Ενοικιοστασίου Νόμο. Όμως καταβολή ενοικίου

πέραν του 14% σύμφωνα με το άρθρο 8 του ισχύοντος Νόμου δεν είναι σύμφωνη με το

Νόμο και δεν μπορούσαν οι ιδιοκτήτες να το απαιτήσουν.

Οι ενοικιαστές κατέθεταν στο τέλος

κάθε μήνα το ενοίκιο, όχι όπως πρόβλεπε το έγγραφο που ήταν πολύ περισσότερο

του 14% αλλά μόνο τις £70.- το παλιό ενοίκιο, πλέον 14%, πλέον κοινόχρηστα. Το

γεγονός ότι τα κατέβαλλαν καθυστερημένα στο τέλος κάθε μήνα έχει κάποια σημασία

ίσως για συστηματική καθυστέρηση, όμως ούτε στα δικόγραφα παρουσιάζεται, ούτε

στην ακρόαση αναφέρθηκε, ούτε υπάρχει μαρτυρία ότι τους ζητήθηκε να μην το

καταβάλλουν στο τέλος του μηνός και το γεγονός ότι κατατίθετο στο τέλος κάθε

μήνα, αντίθετα με το ενοικιαστήριο έγγραφο που προβλέπει προκαταβολική πληρωμή

ενοικίου, το αντιπαρέρχομαι, όμως παρατηρώ ότι το ενοίκιο θα πρέπει να

καταβάλλεται προκαταβολικά. Εν πάση περιπτώσει δεν βρίσκω ότι οι ενοικιαστές

κατά τη μέρα της ακρόασης ώφειλαν οποιαδήποτε ενοίκια, και δεν δικαιούμαι να

διατάξω την έξωσή τους.

Εν όψει όλων των πιο πάνω και με τη

σύμφωνο γνώμη των Παρέδρων, η αίτηση απορρίπτεται.[*447]

Αναφορικά με τα έξοδα παρά του ότι ο

κανόνας είναι ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα, στις υποθέσεις του Ενοικιοστασίου υπάρχει

ειδική πρόνοια ότι η επιδίκαση εξόδων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του

Δικαστηρίου και το αποτέλεσμα της υποθέσεως δεν αποτελεί το μόνο γνώμονα για

την επιδίκαση εξόδων αλλά λαμβάνονται υπόψη όλες οι περιστάσεις της υποθέσεως.

Σ' αυτήν την περίπτωση το θέμα που

αντιμετωπίστηκε ήταν ένα νέο θέμα που για να γίνει περισσότερο κατανοητό

χρειάστηκε και τροποποίηση της βασικής νομοθεσίας με το Ν.51/83: Επίσης

υπάρχουν σχετικές αποφάσεις ως η Galatariotis v. Polemitis a.a. 20 C.L.R., Part 2, 70, Κρασιάς v. Ιακωβίδης κ.ά. (1972) 1 C.L.R. 40, Katsiantonis v. Frantzeskou (1981) 1 C.L.R. 566, Electricity Authority v. Georgallettos a.ο. (1972) 1 C.L.R. 27.

Στην υπόθεση αυτή ασκώντας την

διακριτική μου ευχέρεια δεν εκδίδω οποιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα.

Για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα.

Η αίτηση

απορρίπτεται,

χωρίς καμιά διαταγή για έξοδα.