Court rejects implied repeal claim, holding specific road law remains valid despite later tenancy act.

[*19] 1983 Ιουνίου 1983

(ΑΡΕΣΤΗΣ, Ε.Δ.)

ΕΝ ΤΩ ΕΠΑΡΧΙΑΚΩ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩ ΛΑΡΝΑΚΟΣ

Σε ότι αφορά το άρθρο 15Α(1) και (2)

του

Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών

Νόμου, Κεφ. 96, Νόμοι 14/59, 67/63 και

6/64,

και

Σε ότι αφορά το Δήμο Λάρνακος,

Αιτητών,

και

Ανδρέα Μιχαηλίδη και Άλλων,

Καθ' ων η αίτηση.

(Αρ. Αιτήσεως 1450/83).

Νόμοι -

Σιωπηρή ή συμπερασματική ακύρωση - Το άρθρο 16(1)(ια) του Περί Ενοικιοστασίου

Νόμου, 1975 (Νόμος 36/75) δεν έχει ακυρώσει σιωπηρά το άρθρο 15Α του Περί Οδών

και Οικοδομών ( Έλεγχος) Νόμου, Κεφ. 96.

Γ.

Νικολαΐδης, για τους Αιτητές.

Θ.

Βάρδα (Δνις) για Α. Ποιητή, για τους καθ' ων η αίτηση.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Η ακόλουθη απόφαση

δόθηκε από:

ΑΡΕΣΤΗ, Ε.Δ.:- Η παρούσα διαδικασία γίνεται με βάση[*20] τες πρόνοιες του

άρθρου 15A(1) και (2) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και

Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 6/64.

Με την παρούσα αίτηση του ο Δήμος

Λάρνακας ζητεί από το Δικαστήριο διάταγμα το οποίο να του επιτρέπει (α) την

είσοδο στην οικοδομή η οποία ευρίσκεται στην οδό Κλεάνθη Καλογερά αρ. 1, 3, 5

και 7 στη Λάρνακα η οποία βρίσκεται στην κατοχή των καθ' ων η αίτηση και (β)

την κατεδάφιση της εν λόγω οικοδομής. Η αίτηση των Αιτητών στηρίζεται στην

ένορκη δήλωση του Πολύβιου Λοϊζίδη τεχνικού βοηθού του Δήμου Λάρνακας ο οποίος

μεταξύ άλλων αναφέρει ότι η εν λόγω

οικοδομή ευρίσκεται σε τέτοιαν κακή κατάσταση

ώστε αποβαίνει επικίνδυνη για τα εντός αυτής και εντός των γειτνιαζουσών

οικοδομών διαμένοντα πρόσωπα και για τους διερχομένους.

Οι καθ' ων η αίτηση με την ένσταση

τους αρνούνται ότι η οικοδομή είναι σε κακή κατάσταση και ισχυρίζονται ότι

είναι θέσμιοι ενοικιαστές και προστατεύονται από την περί Ενοικιοστασίου

Νομοθεσίαν, επί πλέον δε ότι δεν αναφέρονται στην αίτηση των αιτητών οι

Κανονισμοί επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση.

Στες 24.5.83 όταν η υπόθεση ήταν

ορισμένη για ακρόαση έγινε εισήγηση από τους συνηγόρους των δύο πλευρών και

έγινε δεκτό από το Δικαστήριο όπως ακουσθούν πριν από την ουσία της αίτησης δύο

νομικά σημεία σαν προδικαστικές ενστάσεις τα οποία εγείρονταν από την υπεράσπιση.[*21]

Ο συνήγορος των καθ' ων η αίτηση

εισηγήθηκε ότι η αίτηση των αιτητών θα πρέπει να απορριφθεί σ' αυτό το στάδιο

για τους ακόλουθους δύο λόγους:

Πρώτον: Το άρθρο 15A(1) (β) του Κεφ. 96 αναφέρει ότι το σχετικό διάταγμα

δυνάμει του άρθρου αυτού εκδίδεται κατόπιν διαδικασίας η οποία αρχίζει δι'

αιτήσεως δια κλήσεως σύμφωνα με τους οικείους δικονομικούς κανόνες. Ελλείψει

ειδικών δικονομικών κανόνων εφαρμόζονται οι περί Πολιτικής Δικονομίας

Κανονισμοί, συμφωνά δε με τη Δ.48 Κ.1 κάθε αίτηση θα πρέπει να αναφέρει μεταξύ

άλλων την ειδική διάταξη του Νόμου ή των Κανονισμών στους οποίους βασίζεται

πράγμα που δεν γίνεται στην παρούσα αίτηση γιατί δεν γίνεται αναφορά στη Δ.48

Κ.1 και γενικά στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς.

Δεύτερον: Εφ' όσον οι καθ' ων η αίτηση είναι θέσμιοι ενοικιαστές δεν είναι

δυνατό να προχωρήσει εναντίον των η παρούσα διαδικασία διότι μόνη ορθή

διαδικασία για να ζητηθεί εναντίον των διάταγμα έξωσης ήταν αυτή η οποία

προβλεπόταν από τον τότε ισχύοντα Περί Ενοικιοστασίου Νόμο αρ. 36 του 1975. Οι

Αιτητές θα εδικαιούντο όπως ζητήσουν διάταγμα βάσει του άρθρου 16(1) (ια) του

Νόμου 36/1975 και όχι βάσει του άρθρου 15Α του Κεφ. 96. Κατά συνέπειαν το

Δικαστήριο αυτό δεν έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί της αίτησης αυτής διότι αυτή

η δικαιοδοσία ανήκει στο Δικαστήριο το οποίο εγκαθιδρύεται με βάση το άρθρο 4

του Νόμου 36/1975.

Εξ άλλου υπήρξε η θέση του συνήγορου

των αιτητών ότι καμμιά παρέκκλιση δεν υπήρξε όσον αφορά τη Δ.48 Κ.1[*22] διότι στην αίτηση αναφέρονται οι σχετικές νομικές διατάξεις πάνω

στες οποίες στηρίζεται η αίτηση.

Όσον δε αφορά τη δεύτερη ένσταση των

καθ' ων η αίτηση αυτή θα πρέπει να απορριφθεί γιατί με κανένα τρόπο δεν μπορεί

να υποστηριχθεί ότι ο Νόμος 36/1975 ακύρωσε τες πρόνοιες του άρθρου 15Α του

Κεφ. 96.

Όσον αφορά το πρώτο σημείο το οποίο

έχει εγερθεί από την υπεράσπιση έχω τη γνώμη ότι δεν μπορεί να ευσταθήσει για

τον εξής λόγο:

Η Δ.48 Κ.1 των Περί Πολιτικής

Δικονομίας Κανονισμών έχει ως εξής:

"Every application to the Registrar shall be

in writting stating the nature of the request made and referring to the

specific section of the Law or to the specific Rule of Court upon which it is

founded."

Κατά τη γνώμη μου η αναφορά στες

νομικές διατάξεις οι οποίες δημιουργούν τη βάση για τη θεραπεία η οποία

ζητείται από το Δικαστήριο είναι αρκετή χωρίς να χρειάζεται αναφορά στους

Κανόνες οι οποίοι καθορίζουν τη μορφή της αίτησης και τη διαδικασία η οποία

ακολουθείται. Είναι αρκετό αν υπάρχει συμμόρφωση με τες πρόνοιες της Δ.48 Κ.1.

πράγμα που φαίνεται ότι γίνεται στην παρούσα υπόθεση χωρίς να χρειάζεται να

γίνει ειδική αναφορά στην αίτηση στη Δ.48 Κ.1. Οι σχετικοί Νόμοι πάνω στους

οποίους στηρίζεται η αιτούμενη θεραπεία αναφέρονται στην αίτηση των αιτητών και

αυτό κατά τη γνώμη μου είναι αρκετό.[*23]

Ως εκ τούτου η πρώτη ένσταση των καθ'

ων η αίτηση απορρίπτεται.

Σχετικά με τη δεύτερη εισήγηση των

καθ' ων η αίτηση φαίνεται ότι ήταν η θέση των παρόλο ότι δεν έγινε πολύ καθαρό

από το συνήγορο ότι ο Νόμος 36/1975 ακύρωσε τες πρόνοιες του άρθρου 15Α του

Κεφ. 96.

Εφ' όσον δε ο Νόμος 36/1975 δεν

προνοεί ρητά για την ακύρωση του άρθρου 15Α του Κεφ. 96 θα πρέπει η εισήγηση

του συνήγορου των καθ' ων η αίτηση να αναφέρεται σε ακύρωση του εν λόγω άρθρου

σιωπηρά ή συμπερασματικά. Στο βιβλίο Maxwell on Interpretation of Statυtes, 12η έκδοση αναφέρεται στη σελίδα 191:

"A later statute may repeal an earlier one

either expressly or by implication. But repeal by implication is not favoured

by the courts … If earlier and later statutes can reasonably be construed in

such a way that both can be given effect to this must be done."

Στην υπόθεση KUTNER v. PHILIPS {1891) 2 Q.B. 267. στη σελίδα 271 αναφέρει η απόφαση του Δικαστηρίου:

"Now, a repeal by implication is only

effected when the provisions of a later enactment are so inconsistent with or

repugnant to the provisions of an earlier one, that the two cannot stand

together... Unless two Acts are so plainly repugnant to each other, that effect

cannot be given to both at the same time,[*24] a repeal will not be implied and

special Acts are not repealed by general Acts unless there is some express

reference to the previous legislation, or unless there is a necessary

inconsistency in the two Acts standing together."

Η πιο πάνω απόφαση υιοθετήθηκε στην

υπόθεση Flannagan v. Shaw (1920 ) 3 Κ.Β. 96. Στην

υπόθεση αυτή ο Ενάγοντας αξίωνε την πληρωμή διπλάσιου ενοικίου σύμφωνα με τες

πρόνοιες του άρθρου 18 του Distress for Rent Act, 1737, όταν ο εναγόμενος, παρά

την ειδοποίηση που έδωσε για εγκατάλειψη μιας οικίας αρνήθηκε να την

εγκαταλείψει στον ορισμένο χρόνο. Ο εναγόμενος ισχυρίσθηκε ότι ο προηγούμενος

Νόμος ακυρώθηκε από τες πρόνοιες του Νόμου Increase of Rent and Mortgage

Interest (War Restrictions) Act, 1915, ο οποίος απαγόρευε την αύξηση ενοικίου.

Το Αγγλικό Εφετείο κατέληξε στο

συμπέρασμα ότι οι πρόνοιες των δυο Νόμων δεν συγκρούονταν εφ' όσον ο

προηγούμενος Νόμος δεν επέβαλλε στον ενοικιαστή αύξηση ενοικίου αλλά είδος

τιμωρίας για την άρνηση του να εγκαταλείψει μετά τη λήξη της προθεσμίας, που ο

ίδιος έδωσε, και ότι επομένως ο μεταγενέστερος Νόμος δεν ακύρωσε τον

παλαιότερο.

Έχοντας υπόψη τες αρχές που

προσπάθησα να αναλύσω πιο πάνω έχω να κάμω τες εξής παρατηρήσεις στην παρούσα

υπόθεση:[*25]

(α) Όταν τροποποιήθηκε το Κεφ. 96

με την προσθήκη του άρθρου 15Α με το Νόμο 6/1964 δεν ήταν τότε άγνωστες στη

Νομοθεσία μας πρόνοιες ανάλογες με τες πρόνοιες του Νόμου 36/75. Αναφέρομαι

συγκεκριμένα στον περί Ενοικίου (Έλεγχος) Νόμο Κεφ. 86 και τον περί Ελέγχου

Ενοικίων (Υποστατικά Εργασίας) Νόμο 17 του 1961. Εάν ο νομοθέτης δεν εδίστασε

να εισάξει με το Νόμο 6/1964 το άρθρο. 15Α παρά την ύπαρξη του Κεφ. 96 και του

Νόμου 17/1961 γιατί θα ήθελε σιωπηρά να καταργήσει το άρθρο 15A του Κεφ. 96 με τες πρόνοιες του Νόμου 36/75 ένδεκα χρόνια αργότερα;

(β) Το άρθρο 16 του Νόμου 36/75

αναφέρει στην έξωση και ανάκτηση κατοχής ακινήτου από θέσμιο ενοικιαστή όπως

αυτός καθορίζεται στον ίδιο Νόμο. Αντίθετα το άρθρο 15Α του Κεφ. 96 δεν αφορά

μόνον θέσμιους ενοικιαστές αλλά και τον ιδιοκτήτη ακινήτου και κάθε άλλο

πρόσωπο που έχει κατοχή ακινήτου είτε κατείχε σαν θέσμιος ενοικιαστής ή όχι

είτε υπό οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα. Πρόκειται για δυο τμήματα νομοθεσίας τα

οποία όχι μόνο δεν συγκρούονται αλλά σκοπεύουν να ρυθμίσουν εντελώς

διαφορετικές καταστάσεις και σχέσεις.

Για τους πιο πάνω λόγους βρίσκω ότι

με κανένα τρόπο οι πρόνοιες του άρθρου 16 του Νόμου 36/1975 δεν επηρεάζουν το

άρθρο 15Α του Κεφ. 96 και

σαν συνέπεια και το δεύτερο προδικαστικό σημείο των καθ' ων η αίτηση δεν μπορεί

να επιτύχει.[*26]

Αν βεβαίως η εισήγηση του συνηγόρου

υπεράσπισης αφορούσε την περίπτωση όπου σε συγκεκριμένη υπόθεση είναι θεωρητικά

δυνατόν ο ιδιοκτήτης να επωφεληθεί από τες πρόνοιες του άρθρου 15Α ερχόμενος σε

κάποια συνεννόηση με την αρμόδια αρχή τότε η απάντηση σ' αυτό βρίσκεται στες

πρόνοιες του άρθρου 18 του Κεφ. 96 όπου γίνεται πρόνοια για ιεραρχική προσφυγή

στον Υπουργό Εσωτερικών και στο αρμόδιο Δικαστήριο.

Σαν αποτέλεσμα η προδικαστική ένσταση

των καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται και στα δυο σημεία με έξοδα υπέρ των Αιτητών.

Η προδικαστική ένσταση

απορρίπτεται με έξοδα

υπέρ των αιτητών.