Court dismisses appeal against six-month prison sentence for military desertion, ruling family reasons insufficient for leniency.

[*706] 1973 Φεβρουάριος 22

ΔΙΚΑΣΤΑI:

(ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, Πρόεδρος, Α. ΛΟΙΖΟΥ, ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δικασταί).

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Γεώργιος Παντελή Περδίκη,

Εφεσείων,

Κατά

Δημοκρατίας,

Εφεσιβλήτου,

(Ποινική

Έφεσις Αρ. 3420).

Στρατιωτική Υπηρεσία - Στρατιωτικό ν Δικαστήριον

- Ποινή - Εξάμηνος φυλάκισις δια λιποταξίαν εις το εσωτερικόν - Άρθρον 29 του

περί Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικος και Δικονομίας Νόμου, 1964 (40/64) -

Ισχυρισμός εφεσείοντος ότι το αδίκημα διεπράχθη δι' οικογενειακούς λόγους - Δεν

είναι δυνατόν να γίνη αποδεκτόν ότι στρατιωτικοί δύνανται αυτοβούλως να

εγκαταλείπουν τας μονάδας των δι' οικογενειακούς λόγους - Αν και η ποινή είναι

αυστηρά δεν είναι υπό τας περιστάσεις υπερβολική.

Ποινή - Στρατιωτικόν Δικαστήριον -

Έφεσις κατά εξαμήνου ποινής φυλακίσεως δια λιποταξία ν εις το εσωτερικόν.

Ο εφεσείων εμφανίζεται άνευ συνηγόρου.

Α. Φράγκος, Ανώτερος Δικηγόρος της

Δημοκρατίας, δια την Δημοκρατίαν.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ*

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, Πρ.: Ο εφεσείων παραπονείται [*707] ότι η ποινή εξαμήνου φυλακίσεως ήτις του επεβλήθη δια το αδίκημα της λιποταξίας εις το εσωτερικόν,

βάσει του άρθρου 29 του περί Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικος και Δικονομίας Νόμου

του 1964 (40/64),

είναι υπερβολική.

Συμφώνως προς τα ενώπιον μας γεγονότα ο

εφεσείων, ο οποίος εξετέλει την στρατιωτικήν αυτού θητείαν από της 21ης

Ιουλίου, 1972, απουσίασε εκ της μονάδος του άνευ αδείας από της νυκτός της 8ης

προς την 9ην Νοεμβρίου, 1972 και δεν επανήλθεν εις την μονάδα του, αλλά

αναζητηθείς υπό της Αστυνομίας συνελήφθη και παρεδόθη εις τας στρατιωτικάς αρχάς την 21ην Νοεμβρίου, 1972.

Ο εφεσείων εζήτησε την επιείκειαν του

Δικαστηρίου, ως έπραξεν και ενώπιον

του Στρατιωτικού Δικαστηρίου· ανέφερε δε εν προκειμένω ότι ο πατέρας του είναι

ανάπηρος, ότι συν τηρεί την αδελφήν και μητέρα του, και ότι είναι πατέρας

τέκνου το οποίον απέκτησε μετά της μνηστής του. Ισχυρίζεται ότι εγκατέλειψε την

μονάδα του διότι η οικογένειά του εχρειάζετο χρήματα δια την ιατρικήν

περίθαλψιν της μητρός του και ως εκ τούτου ήθελε να εργασθή ως υδραυλικός δια

να κερδίση το αναγκαίον ποσόν. Ο

εφεσείων δεν έχει εις βάρος του προηγουμένας πειθαρχικάς καταδίκας εις τον

στρατόν και είναι πολίτης με λευκόν ποινικόν μητρώον.

Εν τούτοις το αδίκημα το οποίον διέπραξεν

είναι λίαν σοβαρόν, άμεσον σχέσιν έχον προς βασικήν προϋπόθεσιν της στρατιωτικής

πειθαρχίας. Δεν είναι δυνατόν να γίνη αποδεκτόν ότι στρατιωτικοί δύνανται

αυτοβούλως να εγκαταλείπουν [*708] τας μονάδας των δι' οικογενειακούς λόγους· ο

εφεσείων ουδόλως κατέβαλε προσπάθειαν να εξαοφαλίση άδειαν από τους ανωτέρους του δια να απουσιάση εκ της μονάδος

του, δια τους προβληθέντας υπ' αυτού

οικογενειακούς λόγους.

Αν και η επιβληθείσα ποινή είναι αυστηρά, δεν είναι υπό τας περιστάσεις υπερβολική. Δια τούτο η έφεσις απορρίπτεται, άλλα λόγω των

περιστάσεων αι οποίαι εξετέθησαν

διατάσσωμεν όπως η διάρκεια της ποινής άρχεται από της ημερομηνίας κατά την οποίαν επεβλήθη, και ουχί από

σήμερον, ως γίνεται όταν απορρίπτεται έφεσις εναντίον ποινής.

This is an English translation of the judgment in Greek

appearing at pp. 706-8 ante.

(Military Service - Military Court - Sentence - Six

months’ imprisonment for "desertion in the interior" - Section 29- 15

of the Military Criminal Code and Procedure Law, 1964 (Law 40/64) - Appellant’s

allegations that offence committed/for family reasons - Lot possible to accept

the proposition that soldiers can, on their own initiative, leave their units

for family' reasons -- Though sentence severe not excessive under the

circumstances.

Sentence - Military Court - Appeal against sentence of

six months’ imprisonment for "desertion in the interior" - See, also,

under "Military Service".

JUDGMENT

The judgment of the Court was delivered by: -

TRIANTAFYLLIDES. P.: The appellant complains

[*709] that the sentence of six months' imprisonment imposed on him for the

offence of “desertion in the interior”, contrary to section 29 of the Military

Criminal Code and Procedure Law. 1964 40/64), is excessive.

According to the facts before us the appellant, who was

doing his military service from the 2lst July, 1972, was absent from his unit

without leave from the night of the 8th to the 9th November, 1972, and did not

return to his unit, but was sought and arrested by the Police, and was handed

over to the military authorities on the 21st November, 1972.

The appellant asked for leniency from this Court, as he

had done, also, before the Military Court; he stated that his father is

disabled, that he supports his sister and mother and that he is the father of a

child whom he has had with his fiancee. He alleged that he had left his unit

because his family needed money for the medical treatment of his mother and,

therefore, he wanted to work as a plumber in order to earn the necessary

amount.

The appellant has not any previous disciplinary

convictions in the army and he is a citizen with a clean criminal record.

The offence, however, which he has committed is very

serious, directly related to the basic prerequisites of military discipline. It

is not possible to accept the proposition that soldiers can, on their own

initiative, leave their units for family reasons; the appellant did not even

try to obtain leave of absence, from his superiors, for the family reasons

which he has put forward. [*710]

Though the sentence imposed on him is severe, it is not

excessive under the circumstances. For those reasons the appeal is dismissed,

but because of the circumstances which have been put before us, we order that

the sentence shall run from the date on which it was imposed, and not as from

today, as it happens when an appeal against sentence is dismissed.

Appeal dismissed.

* An English

translation of this judgment appears at pp.708-10 post.