Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 415/2015 ECLI:CY:DD:2017:344 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal as inadmissible due to late filing without rebutting the presumption of regularity.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 415/2015
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicants' appeal as inadmissible because the appeal was filed late without sufficient evidence to rebut the presumption of regularity. The applicants claimed they only learned of the decision through a subsequent objection, but failed to provide any testimony or documents supporting this assertion. Consequently, the court upheld the original decision and rejected the appeal on procedural grounds.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 146 of the Constitution; Article 146.3 of the General Principles of Administrative Law Law 1999: An appeal filed after the statutory time limit is inadmissible unless the applicant provides evidence rebutting the presumption of regularity of the administration's acts.

Schlagwörter

KI-generiert
late filing of appeal presumption of regularity inadmissible administrative appeal burden of proof on applicant Article 146 Constitution ukrainische Staatsangehörige Ausreise des Ehegatten subjektive Nachfluchtgründe

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution
"It is correct that this point has not been raised by counsel for respondent but it is a matter which this Court is bound to note of its own motion in view of the fact that Article 146.3 is a mandatory provision which has to be applied in the public interest." (Vide Moran and the Republic, 1 R.S.C.C.
Article 146.3 of the General Principles of Administrative Law Law 1999
"It is correct that this point has not been raised by counsel for respondent but it is a matter which this Court is bound to note of its own motion in view of the fact that Article 146.3 is a mandatory provision which has to be applied in the public interest." (Vide Moran and the Republic, 1 R.S.C.C.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Protopapas v. the Republic (1967) 3 CLR 411
CarioLou v. the Municipality of Kyrenia and Others (1971) 3 CLR 455
Lefki Papasavva v. Republic (Commander of Police) (1973) 3 CLR 467
Papasavva v. Republic (1979) 3 CLR 563
Aristidou v. Republic (1984) 3 CLR 503
Iacovou v. Republic (1984) 3 CLR 1508
HadjiGavriel v. Republic (1986) 3 CLR 52
Kritiotis v. M'Ty of Paphos and Others (1986) 3 CLR 322
Vassilis Konstr. Ltd v. Limassol Municipality (1989) 3 AAD 3193
Antonis Patatas v. Republic (1990) 3 AAD 248
Aliki Georgiou v. Larissa Municipality (1998) 3 AAD 197
Charalambos Hatzikyriakos v. Republic (1994) 4 AAD 2269
Commercial Company Palexouri Ltd v. Republic of Cyprus (2009) 4 AAD 178
Georgios N. Fantis v. ETAK, Case No. 131/2010
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ANDREAS PROTOPAPAS ν. REPUBLIC (MINISTER OF EDUCATION) (1967) 3 CLR 411

ANASTASIS CARIOLOU ν. THE MUNICIPALITY OF KYRENIA AND OTHERS (1971) 3 CLR 455

LEFKI PAPASAVVA ν. REPUBLIC (COMMANDER OF POLICE) (1973) 3 CLR 467

PAPASAVVA ν. REPUBLIC (1979) 3 CLR 563

ARISTIDOU ν. REPUBLIC (1984) 3 CLR 503

IACOVOU ν. REPUBLIC (1984) 3 CLR 1508

HADJIGAVRIEL ν. REPUBLIC (1986) 3 CLR 52

KRITIOTIS ν. M'TY OF PAPHOS AND OTHERS (1986) 3 CLR 322

Βασιώτης Κονστρ. Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού (1989) 3 ΑΑΔ 3193

Πατάτας Aντώνιος ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 248

Γεωργίου Aλίκη ν. Δήμου Λάρνακας (Αρ. 1) (1998) 3 ΑΑΔ 197

Χατζηκυριάκος Χαράλαμπος ν. Δημοκρατίας (1994) 4 ΑΑΔ 2269

Εμπορική Εταιρεία Παλαιχωρίου Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 4 ΑΑΔ 178

ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΦΑΝΤΗΣ ν. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΤΕΚ), Υπόθεση Αρ. 131/2010, 12/11/2012

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:344

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 415/2015)

10 Οκτωβρίου 2017

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

2. ΟΛΕΝΑ ΚΟΡΟΛΕΝΚΟ

Αιτητές

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Καθ΄ ων η Αίτηση

Α. Γεωργίου, για τους Αιτητές

Μ. Δρυμιώτου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό κρίση προσφυγή, οι αιτητές ζητούν-

«Α. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου, ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση, ημερομηνίας 10 Ιουνίου 2014, με την οποία απέρριψαν την Ιεραρχική Προσφυγή που άσκησαν οι Αιτητές εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, η οποία ουδέποτε γνωστοποιήθηκε στους Αιτητές και της οποίας οι Αιτητές έλαβαν γνώση όταν καταχωρήθηκε κατά/περί την 19 Ιανουαρίου 2015 ένσταση των καθ’ ων στην προσφυγή των αιτητών με αρ. 509/2014, με την οποία διακήρυξε το γάμο τους άκυρο, είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.».

Τα γεγονότα

Η αιτήτρια, Ουκρανή υπήκοος, αφίχθηκε για πρώτη φορά στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 27.3.2004 και της παραχωρήθηκε άδεια εισόδου, με ισχύ μέχρι τις 16.6.2004, για να εργαστεί ως καλλιτέχνιδα σε νυκτερινό κέντρο, στη Λευκωσία. Στις 4.9.2005, η αιτήτρια αφίχθηκε εκ νέου στη Δημοκρατία και της παραχωρήθηκε εκ νέου άδεια εισόδου μέχρι τις 25.10.2005, για να εργαστεί και πάλι ως καλλιτέχνιδα σε νυκτερινό κέντρο, στη Λευκωσία. Νέα άδεια εισόδου με ισχύ μέχρι τις 27.9.2009, με σκοπό αυτή να εργαστεί σε νυχτερινό μπαρ, παραχωρήθηκε στην αιτήτρια, μετά τη νέα άφιξή της στη Δημοκρατία, στις 7.7.2009.

Ακολούθως, στις 14.7.2009, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για έκδοση άδειας προσωρινής παραμονής και η σχετική άδεια εκδόθηκε, με ισχύ μέχρι τις 30.1.2010. Στις 27.7.2009, η αιτήτρια υπέβαλε παράπονο εναντίον του εργοδότη της στο Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων, το οποίο, αφού εξέτασε το θέμα, κατέληξε ότι ο λόγος για τον οποίο αυτή εγκατέλειψε την εργασία της ήταν ανεπαρκής και εισηγήθηκε όπως η αιτήτρια κληθεί να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία, αφού κρίθηκε ότι είχε εγκαταλείψει χωρίς προειδοποίηση το χώρο διαμονής και εργασίας της, παραβιάζοντας σχετικούς όρους του συμβολαίου της. Πράγματι, όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία, η αιτήτρια αναχώρησε από τη Δημοκρατία στις 28.12.2009 και επέστρεψε εκ νέου στις 2.6.2011, με τουριστική θεώρηση εισόδου.

Στις 24.6.2011, τέλεσε γάμο στο Δημαρχείο Λύσης με τον αιτητή αρ.1, Ελληνοκύπριο Ανδρέα Κωνσταντίνου. Εν συνεχεία, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για έκδοση άδειας προσωρινής παραμονής ως επισκέπτρια, σύζυγος Κύπριου πολίτη, και της εκδόθηκε η σχετική άδεια, με ισχύ μέχρι τις 10.8.2012.

Στις 17.9.2012, ετοιμάστηκε από τον Υπεύθυνο Κλιμακίου Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΥΑΜ) Λευκωσίας και εστάλη προς τον Διοικητή της Υπηρεσίας έκθεση/σημείωμα αναφορικά με τις έρευνες που διενεργήθηκαν για την εξακρίβωση της γνησιότητας του γάμου των αιτητών. Σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση, εγείρονταν εύλογες αμφιβολίες τόσο για τη συμβίωση των αιτητών αλλά και για τη γνησιότητα του γάμου τους, λόγω των αντιφάσεων που αυτοί υπέπεσαν κατά τη διενέργεια των προφορικών συνεντεύξεων που προηγήθηκαν, των ευρημάτων που εντοπίστηκαν στην οικία όπου διέμενα οι αιτητές και της δυσμενούς οικονομικής κατάστασης του αιτητή αρ. 1. Προηγουμένως, και συγκεκριμένα στις 10.7.2012, η αιτήτρια είχε υποβάλει αίτηση για ανανέωση της άδειας παραμονής της.

Περαιτέρω, σύμφωνα με νέα έκθεση ημερομηνίας 16.10.2013, αναφορικά με τη γνησιότητα του γάμου των αιτητών, η οποία ετοιμάστηκε από τον Υπεύθυνο Κλιμακίου ΥΑΜ Λευκωσίας και εστάλη προς τον Διοικητή της Υπηρεσίας, διαπιστώθηκε εκ νέου μόνο μερική συμβίωση των αιτητών, ενώ, όπως αναφέρεται στην εν λόγω έκθεση, κατά τις προφορικές συνεντεύξεις που είχαν προηγηθεί, οι αιτητές υπέπεσαν σε σοβαρές αντιφάσεις.

Το θέμα τέθηκε ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής για Εικονικούς Γάμους («η Επιτροπή»), η οποία, κατά τη συνεδρία της ημερομηνίας 28.11.2013, κατέληξε ότι ο γάμος των αιτητών ήταν εικονικός. Όπως δε αναφέρει στην απόφασή της ημερομηνίας 10.2.2014, η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης («η Διευθύντρια»), λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία και βασιζόμενη στη γνώμη της Επιτροπής, θεώρησε τον γάμο των αιτητών ως εικονικό, απαγορεύοντας στην αιτήτρια να παραμείνει στη Δημοκρατία, ενώ απέρριψε και την προαναφερθείσα αίτηση της αιτήτριας, ημερομηνίας 10.7.2012.

Οι αιτητές ενημερώθηκαν για την πιο πάνω απόφαση της Διευθύντριας, όπως και για το δικαίωμά τους να υποβάλουν ιεραρχική προσφυγή ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών («ο Υπουργός»), με χωριστές επιστολές των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 11.2.2014. Πράγματι, στις 27.2.2014, οι αιτητές υπέβαλαν, μέσω του δικηγόρου τους, ιεραρχική προσφυγή προς τον Υπουργό, η οποία ωστόσο απορρίφθηκε. Συναφώς, με σχετική επιστολή του Υπουργείου Εσωτερικών, ημερομηνίας 10.6.2014, προς τον δικηγόρο των αιτητών, ο τελευταίος ενημερώθηκε για την απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής.

Την 31.3.2015, καταχωρήθηκε η παρούσα προσφυγή κατά της προαναφερθείσας απόφασης απόρριψης της ιεραρχικής προσφυγής των αιτητών.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Προβάλλεται από πλευράς αιτητών ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει λόγω ελαττωματικής και/ή μη επαρκούς αιτιολογίας, μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους της Διοίκησης και λόγω πλάνης που εμφιλοχώρησε σε όλα τα στάδια της επίδικης διαδικασίας. Γίνεται δε ιδιαίτερη αναφορά στο σημείωμα του Υπεύθυνου Κλιμακίου ΥΑΜ Λευκωσίας προς το Διοικητή της Υπηρεσίας, ημερομηνίας 16.10.2013, το οποίο, κατά το συνήγορο των αιτητών, παρόλο που στερείται επαρκούς αιτιολογίας και της δέουσας έρευνας, αποτέλεσε τη μοναδική βάση για την κρίση της Επιτροπής περί της εικονικότητας του γάμου των αιτητών. Παρομοίως, για τους ίδιους λόγους, συνεχίζει ο κ. Γεωργίου, πάσχουν τόσο η έκθεσης της Επιτροπής όσο και η απόφαση της Διευθύντριας.

Εγείρεται περαιτέρω ο ισχυρισμός ότι παραβιάστηκε, τόσο από την Επιτροπή όσο και από τη Διευθύντρια, το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης των αιτητών. Κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο των αιτητών, όφειλε η Επιτροπή, από τη στιγμή που είχε ενώπιον της «αναφορά για αμφιβολίες περί την γνησιότητα του γάμου λόγω μερικής συμβίωσης», να ερευνήσει το ζήτημα, καλώντας ενώπιον της του αιτητές για να εκθέσουν την άποψή τους περί τούτου. Για τους ίδιους δε λόγους, το ίδιο όφειλε να πράξει και η Διευθύντρια.

Με τον τρίτο εγειρόμενο λόγο ακύρωσης, προβάλλεται ότι και η απόφαση του Υπουργού να απορρίψει την ιεραρχική προσφυγή των αιτητών πάσχει λόγω ελαττωματικής και/ή μη επαρκούς αιτιολογίας, μη διενέργειας της δέουσας έρευνας και πραγματικής πλάνης, παραβιάζει δε το δικαίωμα των αιτητών για προηγούμενη ακρόασή τους. Επ’ αυτού, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στη γραπτή του αγόρευση ο συνήγορος των αιτητών, «ο Υπουργός ανεπίτρεπτα, αναιτιολόγητα χωρίς να ακούσει τον αιτητή και/ή τη σύζυγό του, χωρίς δική του έρευνα, μετατρέπει τις απλές ενδείξεις σε πλήρη βεβαιότητα».

Τέλος, εγείρεται και ο ισχυρισμός ότι οι πιο πάνω πλημμέλειες των καθ’ ων η αίτηση, συνιστούν παραβίαση των αρχών της χρηστής διοίκησης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου προς τη Διοίκηση.

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση των εξουσιών που τους παρέχει ο νόμος, είναι δε επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη και, εν πάση περιπτώσει, ευλόγως επιτρεπτή, η δε αιτιολογία της συμπληρώνεται από το περιεχόμενο του οικείου διοικητικού φακέλου. Περαιτέρω, ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής και ουδεμία παράβαση υπήρξε, είτε της αρχής της χρηστής διοίκησης είτε αυτής της εμπιστοσύνης του πολίτη προς τη Διοίκηση.

Ειδικότερα, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση τονίζει ότι εν προκειμένω ορθώς εφαρμόστηκε ο περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμος (Κεφάλαιο 105) και δη το άρθρο 7Α του εν λόγω Νόμου και η επίδικη απόφαση είναι καθόλα νόμιμη. Συναφώς, η κα Δρυμιώτου επισημαίνει ότι το εν λόγω άρθρο δεν προβλέπει εξαντλητικά αλλά ενδεικτικά τις περιπτώσεις που συνηγορούν υπέρ της διαπίστωσης της εικονικότητας ενός γάμου. Εν προκειμένω, το γεγονός ότι οι αιτητές δεν συζούν μόνιμα κάτω από την ίδια στέγη, καθώς και το ότι οι δηλώσεις τους υπήρξαν αντιφατικές, ως και το ότι η αιτήτρια αντιμετώπιζε προβλήματα με την παραμονή της στη Δημοκρατία, απορρέουν αβίαστα από τον οικείο διοικητικό φάκελο και τα συνημμένα στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση παραρτήματα. Η δε μερική συμβίωση, συνεχίζει, αποτελεί «μη ουσιαστική για τους σκοπούς του Νόμου συμβίωση».

Περαιτέρω, αντικρούοντας τον ισχυρισμό περί παράβασης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης των αιτητών, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι ουδεμία τέτοια παράβαση υπήρξε, δεδομένου ότι η επίδικη απόφαση συνιστά αυτοτελή διοικητική πράξη που λήφθηκε δυνάμει ειδικής διαδικασίας που προβλέπει ο Νόμος, το δε δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης παρέχεται, σύμφωνα με το άρθρο 43 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(Ι)/1999), μόνο στην περίπτωση δυσμενούς πράξης, πειθαρχικής φύσεως πράξης ή πράξης που έχει τον χαρακτήρα κύρωσης. Εξάλλου, συνεχίζει η κα Δρυμιώτου, οι αιτητές είχαν την ευκαιρία, τόσο οι ίδιοι όσο και μέσω του δικηγόρου τους, να προβάλουν τις απόψεις τους και ουδέποτε αποστερήθηκαν του δικαιώματος ακρόασης, αφού στην πραγματικότητα προέβαλαν τις θέσεις τους. Κατά πάντα δε ουσιώδη χρόνο, ακολουθήθηκε μια καλόπιστη διαδικασία, στην οποία «οι αιτητές περιέπεσαν σε πολλαπλές αντιφάσεις και εκ των οποίων προέκυψαν διαπιστώσεις σε πραγματικά γεγονότα που συνηγόρησαν υπέρ της κήρυξης του εν λόγω γάμου ως εικονικού».

Ως προς τους ισχυρισμούς περί πάσχουσας διαδικασίας ενώπιον του Υπουργού, οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι ο τελευταίος δεν είναι υπόχρεος να διεξάγει νέα έρευνα εάν από τα ενώπιον του στοιχεία κρίνει ότι υπήρξε ήδη επαρκής έρευνα και έχουν ήδη ληφθεί υπόψη όλα τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης. Εν προκειμένω, οι καθ’ ων η αίτηση εισηγούνται ότι η υπό της Διοίκησης διενεργηθείσα έρευνα, σε όλα τα στάδια της επίδικης διαδικασίας, ήταν η δέουσα. Είχαν δε οι αιτητές, μέσα από την κατάθεση της ιεραρχικής προσφυγής τους, τη δυνατότητα να θέσουν ενώπιον του Υπουργού οποιαδήποτε στοιχεία επιθυμούσαν. Με παραπομπή δε σε σχετική νομολογία, προβάλλουν ότι το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης δεν είναι απόλυτο και δεν επεκτείνεται κατ’ ανάγκη σε οποιαδήποτε περαιτέρω προφορική παράσταση ενώπιον του Υπουργού.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και της εκατέρωθεν επιχειρηματολογίας, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

Πριν από την εξέταση οποιουδήποτε προβαλλόμενου λόγου ακύρωσης, προέχει η εξέταση του παραδεκτού της υπό κρίση προσφυγής, στην εμβέλεια του οποίου εμπίπτει και η προθεσμία καταχώρησής της. Παρόλο που οι καθ’ ων η αίτηση δεν έθεσαν καν το συγκεκριμένο ζήτημα, ούτε με την ένστασή τους, αλλ’ ούτε με τη γραπτή τους αγόρευση, το Δικαστήριο, κατά πάγια και διαχρονική νομολογία, μπορεί να εξετάσει αυτό και αυτεπάγγελτα (βλ. ενδεικτικά Χατζηκυριάκος ν. Δημοκρατίας (1994) 4 Α.Α.Δ. 2269, Aristidou v. Republic (1984) 3 C.L.R. 503 και HadjiGavriel v. Republic (1986) 3 C.L.R. 52). Πράγματι, κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, το Δικαστήριο τούτο έθεσε προς το συνήγορο των αιτητών το ερώτημα κατά πόσον τίθεται εν προκειμένω ζήτημα εκπρόθεσμης καταχώρησης της προσφυγής, δεδομένου ότι η απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής, που συνιστά την προσβαλλόμενη απόφαση, έλαβε χώρα στις 10.6.2014, όπως άλλωστε προκύπτει και από την προς αυτόν σχετική επιστολή των καθ’ ων η αίτηση, ενώ η υπό εξέταση προσφυγή καταχωρήθηκε την 31.3.2015. Η απάντηση του κ. Γεωργίου ήταν ότι δεν περιήλθε νωρίτερα εις γνώση του ιδίου ή/και των αιτητών η πιο πάνω απορριπτική απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, παρά μόνο με την καταχώρηση της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση σε άλλη προσφυγή και δη στην προσφυγή αρ. 509/2014. Ωστόσο, όπως δήλωσε, δεν μπορούσε να αποδείξει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό.

Όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, η προσβαλλόμενη απόφαση απόρριψης της ιεραρχικής προσφυγής των αιτητών κοινοποιήθηκε στο δικηγόρο τους δια σχετικής επιστολής των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 10.6.2014, ενώ η παρούσα προσφυγή καταχωρήθηκε την 31.3.2015, δηλαδή εννέα και πλέον μήνες μετά την λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.

Σύμφωνα με το Άρθρο 146.3 του Συντάγματος, «Η προσφυγή ασκείται εντός εβδομήκοντα πέντε ημερών από την ημέρα της δημοσιεύσεως της αποφάσεως ή της πράξεως ή, εν περιπτώσει μη δημοσιεύσεως ή εν περιπτώσει παραλείψεως, από της ημέρας, καθ’ ην η πράξις ή παράλειψις περιήλθεν εις γνώσιν του προσφεύγοντος». Η προθεσμία που τίθεται από το Άρθρο 146 του Συντάγματος είναι ανατρεπτική και αναμφίβολα αρχίζει με την πλήρη γνώση της προσβαλλόμενης απόφασης από το διοικούμενο. Εν προκειμένω, η προθεσμία άσκησης προσφυγής κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, άρχισε από την ημέρα που αυτή περιήλθε εις γνώση των αιτητών. Όπως έχει κατ’ επανάληψη λεχθεί, ο χρόνος για την άσκηση προσφυγής ενεργοποιείται από τη στιγμή που ο αιτητής αποκτά πλήρη γνώση της διοικητικής απόφασης (βλ. ενδεικτικά Αλίκη Γεωργίου ν. Δήμου Λάρνακας (1998) 3 Α.Α.Δ. 197, Irr. Division 'Katzilos' v. Republic (1982) 3 C.L.R. 1068 και Anastasis Cariolou v. The Municipality of Kyrenia and Others (1971) 3 C.L.R. 455). Η γνώση θεωρείται πλήρης εφόσον ο επηρεαζόμενος καθίσταται ενήμερος των συνεπειών που επιφέρει η πράξη και του επηρεασμού που έχει η απόφαση σε αυτόν (βλ. ενδεικτικά Iacovou v. Republic (1984) 3 C.L.R. 1508 και Kritiotis v. Municipality of Paphos and Others (1986) 3 C.L.R. 322). Η δε επάρκεια της γνώσης που κτάται κρίνεται κατά περίπτωση, στο πλαίσιο των περιστατικών της κάθε υπόθεσης (βλ. Αλίκη Γεωργίου, ανωτέρω).

Περαιτέρω, σύμφωνα με τη θεωρία της κατανομής του βάρους απόδειξης, ο κάθε διάδικος αποδεικνύει τους ισχυρισμούς που ο ίδιος επικαλείται (βλ. Σκουρής «Το Βάρος Αποδείξεως στη Διοικητική Δίκη» (1981), σελ. 20 επ.). Στην παρούσα περίπτωση, το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού ότι η προσφυγή είναι εμπρόθεσμη φέρει η πλευρά των αιτητών.

Στους αιτητές εναπόκειται επίσης να αποδείξουν ότι έλαβαν καθυστερημένα γνώση της επίδικης απόφασης, αφού, κατά πάγια νομολογία, σε περίπτωση καταχώρησης της προσφυγής μετά την πάροδο αρκετών ημερών από τη λήξη της κανονικής προθεσμίας, εναπόκειται σ’ εκείνον που προβάλλει τον ισχυρισμό ότι έλαβε καθυστερημένα γνώση της διοικητικής πράξης να τον αποδείξει.

Αυτό ακριβώς λέχθηκε στην Γιώργος Φάντης ν. Ε.Τ.Ε.Κ., Υποθ. Αρ. 131/2010, ημερ. 12.11.2012, στην οποία επισημάνθηκε περαιτέρω ότι «Το άρθρο 2 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1 καθορίζει ότι όπου έγγραφο επιτρέπεται να επιδίδεται, να δίνεται ή να αποστέλλεται με ταχυδρομείο, λογίζεται ότι γίνεται με την κανονική αποστολή, προπληρωμή και ταχυδρόμηση επιστολής που περιέχει το έγγραφο» (βλ.

επίσης Εμπορική Εταιρεία Παλαιχωρίου Λτδ ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 842/2007, ημερ. 26.3.2009 και HadjiGavriel v. Republic (1986) 3 C.L.R. 52). Σύμφωνα, περαιτέρω, με τη νομολογία, εναπόκειται σε έναν αιτητή να αποδείξει ότι παρέλαβε καθυστερημένα ή καθόλου τη διοικητική πράξη, έξω δηλαδή από την προθεσμία. Εκείνος που προβάλλει έναν τέτοιο ισχυρισμό θα πρέπει και να τον τεκμηριώσει (Αντώνιος Πατάτας ν.

Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 248 και HadjiGavriel v. Republic (1986) 3(A) C.L.R. 52).

Στην NAPA MERMAID HOTEL AND SUITES LTD ν. Δήμου Αγίας Νάπας, Υποθ. Αρ. 6435/2013, ημερ. 18.12.2015, όπου εξετάστηκε παρόμοιο θέμα, το Ανώτατο Δικαστήριο, με εκτενή αναφορά στην ημεδαπή νομολογία, επεσήμανε τα εξής χαρακτηριστικά (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου):

«Η νομολογία, όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι ευθυγραμμισμένη στο ότι εφόσον εκ πρώτης όψεως η προσφυγή φαίνεται να έχει καταχωρηθεί εκτός του χρονικού πλαισίου των 75 ημερών, τότε είναι ο αιτητής που θα πρέπει να αποδείξει ότι έλαβε την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη καθυστερημένα ή και καθόλου».

Για να συνεχίσει πιο κάτω:

«Δεν ζητήθηκε η προσαγωγή μαρτυρίας από τους αιτητές. Αν υπήρχαν δεδομένα που οι αιτητές είχαν υπόψη τους που να υποστήριζαν, αν όχι να αποδείκνυαν, τον ισχυρισμό ότι παρέλαβαν την προσβαλλόμενη πράξη μόλις στις 12.9.2013, όφειλαν να τα παρουσιάσουν ώστε να έθεταν τουλάχιστον εν αμφιβόλω τη θέση του Δήμου Αγίας Νάπας ότι εφόσον απεστάλη η ειδοποίηση με το σύνηθες ταχυδρομείο αυτή τεκμαίρεται ότι παρελήφθη έγκαιρα από τους αιτητές. Τότε θα ήταν που θα λειτουργούσε η οποιαδήποτε αμφιβολία υπέρ τους.».

Οι πιο πάνω νομολογιακές κατευθυντήριες τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση. Εν πρώτοις, δε χωρεί αμφιβολία ότι η επίδικη απόφαση απεστάλη στο δικηγόρο των αιτητών δια σχετικής επιστολής ημερομηνίας 10.6.2014. Αυτό δεν μπορεί να τεκμαίρει τίποτε άλλο παρά την πλήρη γνώση του δικηγόρου των αιτητών για την ύπαρξη της προσβαλλόμενης απόφασης, αν όχι από 10.6.2014, σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα και με την συνήθη πορεία των πραγμάτων, εντός των αμέσως επόμενων ημερών, με αποτέλεσμα, σύμφωνα και με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, να τεκμαίρεται και η γνωστοποίηση της εν λόγω απόφασης και προς τους ίδιους τους αιτητές. Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην Αλίκη Γεωργίου, ανωτέρω, «Η κοινοποίηση της απόφασης στο δικηγόρο του αιτητή επάγεται γνωστοποίηση προς τον ίδιο (βλ. Lefki Papasavva v. Republic (Commander of Police) (1973) 3 C.L.R. 467 - κατ' έφεση Papasavva v. Republic (1979) 3 C.L.R. 563. Βλ., επίσης, Αποφάσεις Συμβουλίου Επικρατείας 1135/1957 και 182/1958)». Είναι ο ίδιος δε δικηγόρος που καταχώρησε τόσο την απορριφθείσα ιεραρχική προσφυγή, αλλά, εν συνεχεία, και την παρούσα προσφυγή.

Επιπρόσθετα, όπως και στις προαναφερθείσες υποθέσεις, έτσι και στην παρούσα, οι αιτητές δεν επεδίωξαν να προσκομίσουν, ως όφειλαν, οποιαδήποτε μαρτυρία που να υποστηρίζει, αν όχι να αποδεικνύει, τον ισχυρισμό τους περί εμπρόθεσμης καταχώρησης της παρούσας προσφυγής. Κατ΄ επέκταση, ούτε και το τεκμήριο της κανονικότητας, που υπάρχει υπέρ των πράξεων της Διοίκησης, έχει ανατραπεί (βλ. Βασιώτης Κονστρ. Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού (1989) 3 Α.Α.Δ. 3193). Από πουθενά δεν προκύπτει αυτό που ισχυρίζονται οι αιτητές, ότι δηλαδή δεν έλαβαν προηγουμένως γνώση της επίδικης απόφασης παρά μόνο με την καταχώρηση της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση στην προσφυγή αρ. 509/2014, «κατά/περί την 19η Ιανουαρίου 2015».

Στην υπόθεση Αντώνιος Πατάτας, ανωτέρω, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα ως προς το ειδικότερο ζήτημα της προσαγωγής μαρτυρίας:

«Καμιά μαρτυρία δεν προσήγαγε στο δικαστήριο ο αιτητής. Ούτε με ένορκη δήλωση του ούτε προφορικά και κανένα στοιχείο δεν τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό του ότι η επιστολή πραγματικά λήφθηκε στις 29/6/1988.

Το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού αυτού ήταν πάνω στον αιτητή. Στην υπόθεση HadjiGavriel v. The Republic (1986) 3 C.L.R. 52, στη σελίδα 57 λέχθηκαν τα εξής σχετικά με παρόμοιο θέμα.

«The present recourse was filed on 30.5.1985. Even assuming that the decision contained in the letter of 7.3.85 was of an executory nature, again the present recourse having been filed on 30.5.1985 was filed more than 75 days after the 7.3.1985;

"It is correct that this point has not been raised by counsel for respondent but it is a matter which this Court is bound to note of its own motion in view of the fact that Article 146.3 is a mandatory provision which has to be applied in the public interest." (Vide Moran and the Republic, 1 R.S.C.C. 10 at p. 13, Protopapas v. the Republic (1967) 3 C.L.R. 411 at p. 416).

Although nothing was said before me by either side and in spite of the fact that nothing appears in the material placed before me, the letter of 7.3.85 must have been communicated to the counsel for applicant either on the same day or the maximum within a week, in which case the recourse having been filed on 30.5.85 is definitely out of time."

Μια και ο αιτητής στην προκειμένη περίπτωση, όπως ανάφερα πιο πάνω, δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο ούτε μαρτυρία που να ενισχύει τον ισχυρισμό του ότι η επιστολή αυτή λήφθηκε με καθυστέρηση 12 ημερών και υιοθετώντας τη γνώμη που εκφράστηκε στην πιο πάνω απόφαση, βρίσκω πως η προσφυγή αυτή καταχωρίσθηκε εκπρόθεσμα.»

Υπό το φως των πιο πάνω και με βάση το σύνολο των ενώπιον μου στοιχείων, καταλήγω ότι και στην παρούσα υπόθεση, η προσφυγή καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα, με αποτέλεσμα αυτή να υπόκειται σε απόρριψη ως απαράδεκτη.

Με αυτή δε τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται ως απαράδεκτη, με €1.000 έξοδα εναντίον των αιτητών και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο