Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 45/2015 ECLI:CY:DD:2017:45 KI-generiert

Administrative Court annuls promotion decision due to insufficient reasoning and failure to justify the lower rating.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 45/2015
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court annulled the Council of Appeals' decision rejecting the applicant's promotion appeal due to inadequate reasoning. The applicant, a military officer, argued that the Council failed to provide sufficient justification for awarding him a lower performance rating despite identical facts compared to previous years. The court held that while evaluative judgments are generally immune from review, the specific administrative body must articulate clear grounds to allow judicial scrutiny, which it failed to do.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 25, 28, 35 and 146 of the Constitution; An administrative decision rejecting a promotion appeal is void if it lacks sufficient and adequate reasoning to enable judicial review, even if the underlying evaluative judgment is generally immune from re-examination.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative law insufficient reasoning judicial review promotion appeal constitutional rights military promotion administrative annulment Wegweisung trotz Gesundheitsproblemen

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Articles 25, 28, 35 and 146 of the Constitution
Law 30(9) as amended by K.D.P. 266/2013

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Perentou Reni v. Police Director of Limassol (2004) 2 AAΔ 125
Cyprus Cement Co. v. Republic (1980) 3 CLR 69
Lewis v. Republic (1989) 3 AAΔ 1253
Stavridis and Others v. Republic (1992) 3 AAΔ 303
Republic v. Hatzigeorgiou (1994) 3 AAΔ 574
Pavlakos Paulos G. v. Republic (1998) 3 AAΔ 720
Christou Elena and Others v. Dimitriou Konstantinos and Others (1999) 3 AAΔ 13
Papaioannou Kostas v. Republic of Cyprus (1999) 3 AAΔ 648
Technical and Professional Chamber of Cyprus v. Georgias Orfanidou and Others (2000) 3 AAΔ 524
Latonia Estate Ltd and Others v. Republic (2001) 3 AAΔ 672
Panteli Pantelis Antoniou v. Republic (1994) 4 AAΔ 1020
Georgiou David v. Republic (1994) 4 AAΔ 1127
Dimitriou v. Republic (1995) 4 AAΔ 2155
Georgios Aristidou v. Republic through Ministry of Defence, Case No. 808/2008, 28 November 2011
Suren Dan Sundararaj and Others v. Minister of Interior, Case No. 1867/2012, 11 September 2015
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Περεντού Ρένα ν. Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού (2004) 2 ΑΑΔ 125

CYPRUS CEMENT CO. ν. REPUBLIC (1980) 3 CLR 69

Lewis ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1253

Σταυρίδη κ.α. ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 303

Δημοκρατία ν. Χατζηγεωργίου (1994) 3 ΑΑΔ 574

Παυλάκη Παύλος Γ. ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 720

Χρυσοστόμου Ελένη και Άλλοι ν. Αικατερίνης Δημητρίου Κωνσταντινίδου και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 13

Παπαγεωργίου Κώστας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 648

Eπιστημονικό Tεχνικό Eπιμελητήριο Kύπρου v.Γεωργίας Oρφανίδου και Άλλων (2000) 3 ΑΑΔ 524

Latonia Estate Ltd και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 672

Παντελή Παντελής Αντωνίου ν. Δημοκρατίας (1994) 4 ΑΑΔ 1020

Γεωργίου Δαυίδ ν. Δημοκρατίας (1994) 4 ΑΑΔ 1127

Δημητρίου ν. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 2155

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΑΝΑΚΡΙΣΕΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 11/2003, 13 Φεβρουαρίου, 2004

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΑΜΥΝΑΣ κ.α, Υπόθεση Αρ. 808/2008, 28 Νοεμβρίου 2011

SURENDAN SUNDARARAJ κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1867/2012, 11/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D596

ΣΤΑΛΑ ΚΙΟΥΠΗ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 1534/2012, 10/3/2016, ECLI:CY:AD:2016:D148

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:45

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 45/2015)

10 Φεβρουαρίου 2017

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 25, 28, 35 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ,

Αιτητής,

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

1. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΡΙΣΕΩΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ

2. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΑΝΑΚΡΙΣΕΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ

3. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΑΜΥΝΑΣ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Χρ. Χριστάκη, για τον Αιτητή

Κ. Σταυρινός, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Ο αιτητής, με την υπό εξέταση προσφυγή, προσβάλλει ως άκυρη, αντισυνταγματική, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος την απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 2, Συμβουλίου Επανακρίσεων Αξιωματικών, ημερομηνίας 23.12.2014, με την οποία απορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγή του κατά της απόφασης του καθ’ ου η αίτηση 1 να κρίνει αυτόν ως προακτέο κατ’ αρχαιότητα.

Ο αιτητής, μόνιμος Αξιωματικός του Όπλου του Πεζικού του Στρατού Ξηράς του Στρατού της Δημοκρατίας, διορίστηκε στο Στρατό ως Αξιωματικός με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού από 16.6.1999 και από την ημερομηνία αυτή αποσπάσθηκε για υπηρεσία στην Εθνική Φρουρά. Προήχθη στο βαθμό του Υπολοχαγού από 1.10.2002 και στο βαθμό του Λοχαγού από 1.7.2008.

Λόγω περιστατικού που έλαβε χώρα στις 23.3.2004, όταν και υπέστη ξυλοδαρμό από στρατιώτες της Μονάδας του, ενώ εκτελούσε καθήκοντα Αξιωματικού Υπηρεσίας, ο αιτητής εξετάστηκε από ψυχίατρο, ο οποίος πρότεινε την παραπομπή του για εξέταση από αρμόδιο Ιατροσυμβούλιο. Πράγματι, ο αιτητής εξετάστηκε στις 13.7.2004 από Ιατροσυμβούλιο, το οποίο απεφάνθη ότι αυτός υπέφερε από μετατραυματική διαταραχή. Νέα εξέταση του αιτητή διενεργήθηκε από αρμόδια Ιατροσυμβούλια στις 9.9.2004 και 5.10.2006, όταν και διαπιστώθηκε ότι ο αιτητής, ο οποίος στο μεταξύ είχε μετατεθεί στη Διεύθυνση Οργανώσεως/ΓΕΕΦ, ήταν ικανός να εκτελεί πλήρως τα καθήκοντα εργασίας του. Ωστόσο, με νέα γνωμάτευσή του, ημερομηνίας 27.3.2008, το αρμόδιο Ιατροσυμβούλιο έκρινε ότι ο αιτητής ήταν ανίκανος να ασκεί τα υπηρεσιακά του καθήκοντα και, ως εκ τούτου, αποφασίστηκε η αφυπηρέτηση του από τις τάξεις του Στρατού της Δημοκρατίας για λόγους υγείας, από 31.7.2008.

Κατά της απόφασης αφυπηρέτησής του, ο αιτητής καταχώρησε την προσφυγή αρ. 808/2008[1], η οποία και επέτυχε, αφού το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η επίδικη απόφαση έπασχε λόγω έλλειψης επαρκούς αιτιολογίας. Ως αποτέλεσμα της πιο πάνω ακυρωτικής απόφασης, ο αιτητής κλήθηκε δια σχετικής επιστολής του Υπουργείου Άμυνας, ημερομηνίας 12.1.2012, να παρουσιαστεί στο Γ.Ε.Ε.Φ. για να αναλάβει εκ νέου καθήκοντα. Περαιτέρω, σε συμμόρφωση με την προαναφερθείσα δικαστική απόφαση, και επειδή στο μεταξύ είχε παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από το έτος 2008 που ο αιτητής είχε κριθεί ανίκανος, αποφασίστηκε όπως αυτός παραπεμφθεί εκ νέου σε Ιατροσυμβούλιο για εξέταση της υφιστάμενης κατάστασης της υγείας του, ούτως ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο ήταν ικανός να εκτελεί τα καθήκοντά του.

Ο αιτητής εξετάστηκε στις 12.7.2013 και, σύμφωνα με τη σχετική ιατρική γνωμάτευση που υποβλήθηκε στο Υπουργείο Άμυνας, όπως αυτή διαμορφώθηκε κατόπιν διενεργηθείσας ψυχιατρικής εξέτασης, δεν διαπιστώθηκαν αξιόλογα ψυχοπαθολογικά στοιχεία, συνεστήθη δε όπως αυτός παραπεμφθεί εκ νέου για επανεξέταση σε έξι μήνες. Όπως προκύπτει και από τα περιεχόμενα στην ένσταση της Δημοκρατίας γεγονότα, στο Υπουργείο υποβλήθηκαν επίσης και οι εκθέσεις ικανότητας του αιτητή, καθώς και τα σημειώματα αποδόσεώς του για την περίοδο από 24.1.2012 μέχρι 4.3.2013, στα οποία αυτός είχε βαθμολογηθεί με βαθμολογίες «άριστος» και «πολύ καλός».

Κατά το έτος 2014, ο αιτητής βρισκόταν στην υπηρεσία και πληρούσε τις προϋποθέσεις κρίσεις που καθορίζονται στον Κανονισμό 27 των περί Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρχία, Προαγωγές και Αφυπηρετήσεις) Κανονισμών του 1990 (Κ.Δ.Π. 90/1990), ως αυτοί ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο (στο εξής «οι Κανονισμοί»).

Το Συμβούλιο Κρίσεων που συγκροτήθηκε δυνάμει των διατάξεων του Κανονισμού 38 των Κανονισμών, συνήλθε στις 7.10.2014 για να προβεί σε κρίση των δικαιούμενων για κρίση Αξιωματικών βαθμού Ανθυπολοχαγού έως Αντισυνταγματάρχη και έκρινε τον αιτητή, κατά πλειοψηφία, ως προακτέο κατ’ αρχαιότητα και το όνομά του, σύμφωνα με τον Κανονισμό 42 των Κανονισμών, αναγράφηκε στον πίνακα των Λοχαγών Όπλων του Στρατού Ξηράς που κρίθηκαν προακτέοι κατ’ αρχαιότητα. Οι εν λόγω πίνακες κυρώθηκαν από τον Υπουργό Άμυνας («ο Υπουργός»), όπως καθορίζεται στον Κανονισμό 42, με απόφασή του ημερομηνίας 4.11.2014. Η δε απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 1, Συμβουλίου Κρίσεων, γνωστοποιήθηκε στον αιτητή με σχετική επιστολή του Αρχηγού Εθνικής Φρουράς, ημερομηνίας 6.11.2014.

Ο αιτητής αντέδρασε και κατά της πιο πάνω απόφασης υπέβαλε, μέσω του δικηγόρου του, ιεραρχική προσφυγή, στις 2.12.2014. Ακολούθησε η, δυνάμει απόφασης του Υπουργού, σύσταση του Συμβουλίου Επανακρίσεων, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κανονισμού 44 των Κανονισμών, προς εξέταση, μεταξύ άλλων, και της ιεραρχικής προσφυγής του αιτητή. Το Συμβούλιο Επανακρίσεων, καθ’ ου η αίτηση 2, στη συνεδρία του ημερομηνίας 12.12.2014, αποφάσισε ομόφωνα να απορρίψει την ιεραρχική προσφυγή του αιτητή και να τον κρίνει ως προακτέο κατ’ αρχαιότητα. Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στο πρακτικό της συνεδρίας του καθ’ ου η αίτηση 2, όταν και λήφθηκε η επίδικη απόφαση για τον αιτητή-

«Το Συμβούλιο κατέληξε στην πιο πάνω απόφαση, αφού έλαβε υπόψη του τις χαμηλές βαθμολογίες του στην Έκθεση Ικανότητάς του για το έτος 2013, στον κατεχόμενο βαθμό. Συγκεκριμένα, το Συμβούλιο έλαβε υπόψη του την Έκθεση Ικανότητάς του για τη χρονική περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013, στην οποία έχει βαθμολογηθεί από τον Αξιολογούντα με οκτώ (8) στα προσόντα: 2α (Δύναμη Θέλησης), 2δ (Αυτοπεποίθηση), 3α (Ικανότητα για ορθή κρίση), 3γ (Δημιουργικότητα και επινοητικότητα), 4γ (Ευσυνειδησία), 4η (Συνέπεια και Αξιοπιστία), 5α (Ζήλο και ενδιαφέρον για την υπηρεσία), 5β (Επιμέλεια και τυπικότητα στην εκτέλεση των καθηκόντων), 6α (Αίσθημα ευθύνης), 9α (Ικανότητα για διοίκηση οργάνωση, συντονισμό και εποπτεία), 9β (Μεθοδικότητα), 9γ (Προβλεπτικότητα) 9δ (Δραστηριότητα), 10α (Κατάρτιση για κατεχόμενο βαθμό), 10β (Κατάρτιση για περαιτέρω εξέλιξη), 10γ (Γενική ικανότητα για τον κατεχόμενο βαθμό), 14α (Γενική ικανότητα για περαιτέρω εξέλιξη). Στο 14γ (Επιθυμείτε να τον έχετε σε ειρήνη και σε πόλεμο Διοικητή;) και 14δ (Επιθυμείτε να τον έχετε σε ειρήνη και σε πόλεμο Επιτελή;) βαθμολογείται με ΟΧΙ/ΟΧΙ.

Στην ίδια Έκθεση Ικανότητάς ο αξιολογών αναφέρει «Πρόκειται για Αξιωματικό με καλό χαρακτήρα. Εκδηλώνει μειωμένο ενδιαφέρον για την υπηρεσία. Χρειάζεται συνεχή παρακολούθηση για την ορθή εκτέλεση των καθηκόντων και συνεχείς προτροπές για την εκτέλεση των διαταγών. Δεν καταβάλλει προσπάθεια να ενημερωθεί και να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά του προβάλλοντας ως δικαιολογία την επιθυμία του να χαρακτηριστεί ως Αξιωματικός Γραφείου. Επισημαίνεται ότι δεν αρνείται να εκτελέσει οποιαδήποτε διαταγή πλην όμως δεν καταβάλλει την απαιτούμενη θεραπεία.

Το Συμβούλιο εξέτασε τους ισχυρισμούς του εν λόγω Λοχαγού που περιλαμβάνονται στην ιεραρχική του προσφυγή και σημείωσε ότι η βαθμολογία του «καλός» στα ουσιαστικά προσόντα στην πιο πάνω Έκθεση Ικανότητάς του στον κατεχόμενο βαθμό δεν δικαιολογεί την κρίση του ως προακτέου κατ’ εκλογή».

Ο αιτητής, κατά της πιο πάνω απορριπτικής απόφασης του καθ’ ου η αίτηση 2, η οποία του γνωστοποιήθηκε με σχετική επιστολή, ημερομηνίας 23.12.2014, καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Με τον πρώτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι εμφιλοχώρησε πλάνη περί το νόμο και τα πράγματα κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, εφόσον οι καθ’ ων η αίτηση δεν ερμήνευσαν αλλ’ ούτε και εφάρμοσαν ορθά τις πρόνοιες των Κανονισμών και ειδικότερα τις αφορώσες στις Εκθέσεις Ικανότητας των Αξιωματικών που λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς κρίσης τους. Επί του συγκεκριμένου ζητήματος, αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή ότι σύμφωνα με τους Κανονισμούς, ως αυτοί ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, οι καθ’ ων η αίτηση όφειλαν να λάβουν υπόψη τους τη γενική βαθμολογία του «στο σύνολο της υπηρεσίας του και όχι μόνο τη βαθμολογία του στις Εκθέσεις Ικανότητας που έχει στον κατεχόμενο βαθμό». Αντίθετα, συνεχίζει ο αιτητής, οι καθ’ ων η αίτηση πεπλανημένα και εσφαλμένα περιορίστηκαν στη βαθμολογία του στην Έκθεση Ικανότητάς του μόνο για το έτος 2013, αυτή δε η Έκθεση ήταν αναιτιολόγητη.

Περαιτέρω, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή εγείρει δεύτερο λόγο ακύρωσης ισχυριζόμενος ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν κατά παράβαση του Κανονισμού 30(9) των Κανονισμών, αφού η Έκθεση Ικανότητας του αιτητή για το έτος 2013 ουδέποτε του γνωστοποιήθηκε, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον εν λόγω Κανονισμό και, συνακόλουθα, όφειλαν οι καθ’ ων η αίτηση 1 και 2 να την αγνοήσουν, «καθότι ουδέποτε δόθηκε στον αιτητή το εκ του νόμου προβλεπόμενο δικαίωμα να την αμφισβητήσει».

Επί του προαναφερθέντος Κανονισμού 30(9) στηρίζεται και ο τρίτος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης, περί έλλειψης αιτιολογίας και/ή ελαττωματικής αιτιολογίας της επίδικης απόφασης. Επ΄ αυτού, ο συνήγορος του αιτητή προβάλλει ότι δεν αιτιολογήθηκε επαρκώς, τεκμηριωμένα και, εν πάση περιπτώσει, δεόντως η βαθμολογία «καλός» του αιτητή, ήτοι η βαθμολογία 8, σε συγκεκριμένα στοιχεία κρίσης της Έκθεσης Ικανότητάς του για την περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013, η οποία πάσχει και ως αντιφατική και ως συγκρουόμενη με αμέσως προηγούμενες εκθέσεις ικανότητας του αιτητή από αξιωματικούς που αξιολογούσαν αυτόν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Εγείρεται συναφώς και ο ισχυρισμός περί έλλειψης δέουσας έρευνας εκ μέρους της Διοίκησης. Επ’ αυτού, ο κ. Χριστάκη ισχυρίζεται ότι απουσιάζει η οποιαδήποτε έρευνα όχι μόνο επί του συνόλου των δεδομένων της υπόθεσης, αλλά και επί της ιεραρχικής προσφυγής του αιτητή, η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν περιέχεται ούτε στα παραρτήματα της ένστασης. Το Συμβούλιο Επανακρίσεων, σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή, δεν εξέτασε, ως όφειλε, την ιεραρχική προσφυγή του αιτητή και δεν αιτιολόγησε δεόντως την απόρριψή της.

Επιπρόσθετα, ο κ. Χριστάκη ισχυρίζεται ότι υπήρξε κατάχρηση εξουσίας, καθώς και παραβίαση των αρχών της αμεροληψίας, της χρηστής διοίκησης και της καλής πίστης. Ειδικότερα ως προς τον ισχυρισμό περί έλλειψης αμεροληψίας, προβάλλεται ότι δεν μπορούσε ο Υπουργός να προεδρεύει του Συμβουλίου Επανακρίσεων, το οποίο ουσιαστικά έκρινε την ορθότητα της απόφασης του Υπουργού, από τη στιγμή που αυτός είχε ήδη αποδεχθεί και κρίνει ως ορθή την κρίση του Συμβουλίου Κρίσεων. Αυτό, σύμφωνα με τον κ. Χριστάκη, σημαίνει ότι, στο στάδιο της ιεραρχικής προσφυγής πλέον, ο Υπουργός γίνεται κριτής των ιδίων αυτού πράξεων και αποφάσεων.

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.

Ειδικότερα, προβάλλεται η θέση ότι η δυσμενής βαθμολόγηση του αιτητή στην έκθεση ικανότητάς του για την περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013 «αρκούσε στο να ανατρέψει, να μολύνει, τυχόν θετικές βαθμολογίες προηγούμενων ετών», η δε αιτιολογία της συγκεκριμένης βαθμολογίας ήταν η δέουσα. Ως προς τον ισχυρισμό περί μη γνωστοποίησης στον αιτητή της βαθμολογίας του για το έτος 2013, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή προβάλλει ότι η εν λόγω βαθμολογία σαφώς και γνωστοποιήθηκε στον αιτητή, ο οποίος και την παρέλαβε ενυπογράφως.

Προς τούτο, ο κ. Σταυρινός, κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, προσκόμισε ενώπιον του Δικαστηρίου και κατατέθηκε ως τεκμήριο η σχετική έκθεση ικανότητας του αιτητή, όπου φαίνεται η ημερομηνία παραλαβής της και η υπογραφή του αιτητή. Ως προς τον ισχυρισμό ότι η βαθμολογία του αιτητή στην προαναφερθείσα Έκθεση Ικανότητας συγκρούεται με προηγούμενες βαθμολογίες του, ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση εισηγείται ότι δεν μπορεί να γίνει μια τέτοια σύγκριση, εφόσον σε προηγούμενα έτη οι αξιολογούντες αξιωματικοί έκριναν τον αιτητή με βάση τα δεδομένα που υπήρχαν τότε, τα οποία «ήταν διαφορετικά από τώρα» και δεν σημαίνει ότι μια θετική βαθμολογία δεν μπορεί να μεταβληθεί σε αρνητική όταν ο κρινόμενος επιδεικνύει αμελή και ανυπάκουη συμπεριφορά.

Εξάλλου, σύμφωνα πάντα με τους καθ’ ων η αίτηση, οι κρίσεις των αξιολογούντων αξιωματικών αποτελούν ουσιαστική κρίση της Διοίκησης που δεν ελέγχεται από το Δικαστήριο.

Αντικρούοντας τον ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας, ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι όλο το υλικό αναφορικά με τον αιτητή ήταν ενώπιον του Συμβουλίου Επανακρίσεων και συνεπώς ο εν λόγω ισχυρισμός «παρέμεινε αναπόδεικτος». Τέλος, ως προς τον ισχυρισμό περί παραβίασης της αρχής της αμεροληψίας, ο κ. Σταυρινός αντιτείνει ότι όλες οι ενέργειες ήσαν σύννομες και σύμφωνες με τις πρόνοιες των Κανονισμών. Ο Υπουργός ενήργησε εντός υπηρεσιακών πλαισίων και δεν είχε ούτε συμφέρον, ούτε και οποιοδήποτε δεσμό ή ιδιάζουσα σχέση με τα πρόσωπα που αφορούσε η κρινόμενη υπόθεση, ούτως ώστε να δημιουργείται τεκμήριο επηρεασμού. Ούτε και είχαν οποιαδήποτε προσωπική χροιά οι ενέργειές του.

Περαιτέρω, οι καθ’ ων η αίτηση προέβαλαν με το δικόγραφο της ένστασής τους προδικαστική ένσταση, ισχυριζόμενοι ότι η προσφυγή υπόκειται σε απόρριψη ως απαράδεκτη εφόσον στρέφεται κατά μη εκτελεστής διοικητικής απόφασης. Ωστόσο, η εν λόγω προδικαστική ένσταση, ορθώς, αποσύρθηκε από το συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση κατά το στάδιο των διευκρινίσεων και απορρίφθηκε. Επιπρόσθετα, οι καθ’ ων η αίτηση, με τη γραπτή τους αγόρευση ήγειραν άλλες δυο προδικαστικές ενστάσεις, ισχυριζόμενοι ότι ο αιτητής στερείται εννόμου συμφέροντος προσβολής της επίδικης πράξης, αφενός επειδή δεν κατείχε τα απαραίτητα προσόντα για να κριθεί ως προακτέος κατ’ εκλογήν και, αφετέρου, επειδή είχε ήδη από 31.3.2015 τεθεί εκτός υπηρεσίας. Ως προς το τελευταίο, ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση εισηγήθηκε στην αγόρευσή του ότι ακόμη και αν ο αιτητής κρινόταν για το έτος 2014 ως πρακτέος κατ’ εκλογήν, και πάλι δεν θα είχε κανένα όφελος, αφού τότε δεν υπήρχαν κενές θέσεις ταγματάρχη που θα μπορούσε να διεκδικήσει. Η δεύτερη αυτή προδικαστική ένσταση επίσης αποσύρθηκε από το συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, και απορρίφθηκε.

Επί της παραμένουσας προς εξέταση προδικαστικής ένστασης, εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση του συνηγόρου του αιτητή, ο οποίος δια της απαντητικής του αγόρευσης προβάλλει ότι ο αιτητής ουδόλως στερείται του απαιτούμενου εννόμου συμφέροντος για καταχώρηση και προώθηση της παρούσας προσφυγής, δεδομένου ότι αυτό ακριβώς το γεγονός, ήτοι η κρίση του ως προακτέου κατ’ αρχαιότητα λόγω της δυσμενούς βαθμολόγησής του στην Έκθεση Ικανότητάς του για το έτος 2013, συνιστά το κύριο και, εν πάση περιπτώσει, επίδικο θέμα της υπό εξέταση προσφυγής, το οποίο, κατά πάγια νομολογία, θεμελιώνει το απαιτούμενο έννομο συμφέρον για τον αιτητή.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, τόσο υπέρ όσο και κατά της νομιμότητας της επίδικης απόφασης.

Προέχει βέβαια, λόγω της φύσης του αλλά και ως θέμα λογικής προτεραιότητας, η εξέταση του ζητήματος που εγείρεται με την προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση και που αφορά ευθέως το έννομο συμφέρον του αιτητή, με την οποία οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι ο αιτητής δεν κατείχε τα απαραίτητα προσόντα για να κριθεί ως προακτέος κατ’ εκλογήν και ως εκ τούτου στερείται του απαραιτήτου εννόμου συμφέροντος προσβολής της επίδικης απόφασης.

Η προδικαστική ένσταση δεν ευσταθεί. Έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί ότι ένας αιτητής νομιμοποιείται και δεν στερείται του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος να προσβάλει μια διοικητική απόφαση, εφόσον η εκτίμηση της Διοίκησης αναφορικά με τα προσόντα του αμφισβητείται κατά τρόπο που αυτή καθίσταται επίδικο θέμα της προσφυγής (βλ. ενδεικτικά Στάλα Κιούπη κ.α. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D148, Υποθ. Αρ. 1534/2012, ημερ. 10.3.2016, Παντελή v. Δημοκρατίας (1994) 4 Α.Α.Δ. 1020, Γεωργίου v. Δημοκρατίας (1994) 4 Α.Α.Δ. 1127, Χρυσοστόμου κ.ά v. Κωνσταντινίδου κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 13 και ΕΤΕΚ ν. Ορφανίδου και άλλων (2000) 3 Α.Α.Δ 524). Ωσαύτως, και στην υπό εξέταση υπόθεση, αποτελεί τον πυρήνα της προσφυγής, και εν πάση περιπτώσει βασικό επίδικο ζήτημα, η βαθμολόγηση του αιτητή στην Έκθεση Ικανότητας του για την περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013, η οποία απέληξε στην κρίση του ως προακτέου κατ’ αρχαιότητα. Συνακόλουθα, διατηρεί ο αιτητής το απαιτούμενο έννομο συμφέρον να προσβάλει την επίδικη απόφαση, εγείροντας ισχυρισμούς που αφορούν και/ή συνδέονται με την κρίση του ως προακτέου κατ’ αρχαιότητα λόγω της προαναφερθείσας Έκθεσης Ικανότητάς του.

Ενόψει των πιο πάνω, η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται ως αβάσιμη.

Των πιο πάνω λεχθέντων, προχωρώ τώρα να εξετάσω τους εγειρόμενους λόγους ακύρωσης.

Αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή ο ισχυρισμός περί έλλειψης επαρκούς και/ή της δέουσας αιτιολογίας της επίδικης απόφασης, καθώς και μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση. Ειδικότερα, προβάλλεται η θέση ότι δεν αιτιολογήθηκε επαρκώς, τεκμηριωμένα και, εν πάση περιπτώσει, δεόντως η βαθμολογία «καλός» του αιτητή, ήτοι η βαθμολογία 8, σε συγκεκριμένα στοιχεία κρίσης της Έκθεσης Ικανότητάς του για την περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013, η οποία πάσχει και ως αντιφατική και συγκρουόμενη με τις αμέσως προηγούμενες εκθέσεις ικανότητας του αιτητή. Επιπρόσθετα, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι απουσιάζει η οποιαδήποτε έρευνα όχι μόνο επί του συνόλου των δεδομένων της υπόθεσης, αλλά και επί της ιεραρχικής προσφυγής του και αυτό, σύμφωνα με τον κ. Χριστάκη, ενισχύεται από το γεγονός ότι η εν λόγω ιεραρχική προσφυγή δεν περιέχεται ούτε στα παραρτήματα της ένστασης. Το Συμβούλιο Επανακρίσεων, σύμφωνα με το συνήγορο του αιτητή, δεν εξέτασε δεόντως την ιεραρχική προσφυγή του αιτητή και δεν αιτιολόγησε δεόντως την απόρριψή της.

Ξεκινώντας από το τελευταίο, ήτοι τον ισχυρισμό ότι το καθ’ ου η αίτηση 2 δεν εξέτασε την ιεραρχική προσφυγή του αιτητή, κρίνω ότι αυτός δεν ευσταθεί. Παρόλο που, πράγματι, η ιεραρχική προσφυγή του αιτητή δεν βρίσκεται στον οικείο διοικητικό φάκελο, αλλά επισυνάπτεται στη γραπτή αγόρευση του αιτητή, παρατηρώ, ότι στα πρακτικά της συνεδρίας του Συμβουλίου Επανακρίσεων, ημερομηνίας 12.12.2014 (βλ. παράρτημα 39 στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση), αναφέρεται ρητά ότι το Συμβούλιο κατέληξε στην απορριπτική απόφασή του, εξετάζοντας την ενώπιον του ιεραρχική προσφυγή του αιτητή, ημερομηνίας 2.12.2014. Αυτό αναφέρεται και στην προς τον αιτητή επιστολή των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 23.12.2014 (βλ. παράρτημα 40 στην ένσταση), όπου αναγράφεται ότι το Συμβούλιο Επανακρίσεων κατέληξε στην απορριπτική απόφασή του εξετάζοντας την εν λόγω ιεραρχική προσφυγή.

Περαιτέρω, δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε και ο ισχυρισμός ότι όφειλε το Συμβούλιο Επανακρίσεων, κατά την εξέταση της ιεραρχικής προσφυγής, να επανακρίνει την υπόθεση, ασκώντας ωσαύτως πρωτογενή έλεγχο επ’ αυτής. Κάτι τέτοιο θα ήταν εκτός των εξουσιών που του παρέχουν οι Κανονισμοί και δη ο Κανονισμός 44, ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, σύμφωνα με τον οποίο το Συμβούλιο έχει τη δυνατότητα είτε (α) να απορρίψει την προσφυγή, είτε (β) να δεχθεί την προσφυγή και να κατατάξει τον ενδιαφερόμενο στη διαβάθμιση της κρίσης που κατά τη γνώμη του έπρεπε να τον είχε κατατάξει το Συμβούλιο Κρίσεων.

Η δυνατότητα που παρέχεται στο Συμβούλιο δυνάμει της υποπαραγράφου (γ) «να επανακρίνει την υπόθεση που παραπέμφθηκε σε αυτό», ισχύει μόνο στις περιπτώσεις που η υπόθεση παραπέμφθηκε σε αυτό από τον Υπουργό, δυνάμει του Κανονισμού 42(3) των Κανονισμών και δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Παρόμοιο ζήτημα, αναφορικά με τις εξουσίες του Συμβουλίου Επανακρίσεων δυνάμει του Κανονισμού 44(5) των Κανονισμών, τέθηκε στην υπόθεση Ανδρέας Δημοσθένους ν.

Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 11/2003, ημερ. 13.2.2004, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το εν λόγω Συμβούλιο, στο πλαίσιο άσκησης των δυνάμει του υπό αναφορά Κανονισμού εξουσιών του, δεν προβαίνει σε πρωτογενή έλεγχο και/ή αξιολόγηση γεγονότων. Από την εν λόγω απόφαση, η οποία δεν εφεσιβλήθηκε και αποτελεί δεδικασμένο, παραθέτω το ακόλουθο, ιδιαίτερα κατατοπιστικό, απόσπασμα (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου):

Σύμφωνα με τον κ. Οικονομίδη ο αιτητής άσκησε το δικαίωμα ιεραρχικής προσφυγής που του παρέχεται από τον Καν. 43(2). Σε τέτοια περίπτωση - συνέχισε ο κ. Οικονομίδης - το Συμβούλιο Επανακρίσεων είχε τη δυνατότητα να απορρίψει την προσφυγή ή να την δεχθεί. Τόνισε ότι δεν προσφερόταν η τρίτη δυνατότητα γιατί αυτή «αφορά τις περιπτώσεις των Αξιωματικών που η κρίση που έτυχαν από το Συμβούλιο Κρίσεων Αξιωματικών αμφισβητήθηκε από τον Υπουργό Άμυνας και η υπόθεση τους παραπέμφθηκε στο Συμβούλιο Επανακρίσεων Αξιωματικών». «Υπό το γράμμα και το πνεύμα των προνοιών των σχετικών κανονισμών - συμπλήρωσε ο κ. Οικονομίδης - μέσα στην έννοια της φράσης 'να απορρίψει την προσφυγή' δεν ενυπάρχει και η δυνατότητα του Συμβουλίου Επανακρίσεων Αξιωματικών να αγνοήσει την αιτιολογία που έδωσε το Πρωτοβάθμιο Συμβούλιο, σε σχέση με την οποία πρόβαλε και τα επιχειρήματα του ο αιτητής, και να επικυρώσει την προσβληθείσα κρίση με άλλη δική του αιτιολογία. Τέτοια δυνατότητα - κατέληξε ο κ. Οικονομίδης - ισοδυναμεί με επανάκριση της υπόθεσης και δεν υπάρχει αναφορικά με την πρώτη δυνατότητα του Καν. 44(5) της Κ.Δ.Π. 90/90».

Παρατηρώ: Το δικαίωμα άσκησης ιεραρχικής προσφυγής στο Συμβούλιο Επανακρίσεων παρέχεται από τον Καν. 43(2). Αυτό εξυπακούει και δικαίωμα στον προσφεύγοντα να προβάλει λόγους, θέσεις και επιχειρήματα που αμφισβητούν την εγκυρότητα ή νομιμότητα της απόφασης του Συμβουλίου Κρίσεων περιλαμβανομένης και της αιτιολογίας της. Αυτό είναι που έπραξε και ο αιτητής. Όπως έχε ήδη υποδειχθεί (βλ. σελ. 4, πιο πάνω) με την ιεραρχική προσφυγή του ο αιτητής αναφέρθηκε στους λόγους επί των οποίων βασίσθηκε η προσβαλλόμενη με την ιεραρχική προσφυγή κρίση και παρέθεσε τις επί του προκειμένου θέσεις και επιχειρήματα του.

Η ιεραρχική προσφυγή ισοδυναμεί με έφεση. Αποτελεί καλώς θεμελιωμένη αρχή δικαίου ότι, εκτός αν υπάρχει νομοθετική πρόνοια περί του αντιθέτου, οι εφέσεις αποφασίζονται στη βάση των λόγων της έφεσης σε συνάρτηση με το σκεπτικό ή αιτιολογία της εκκαλούμενης απόφασης.

Στην παρούσα υπόθεση η ιεραρχική προσφυγή απορρίφθηκε με βάση τη δυνατότητα που προσφέρεται από τον Καν. 44(5) (α). Λαμβάνω υπόψη μου το λεκτικό του Καν. 44(5) (α). Έχω την άποψη πως η μόνη επιλογή που παρέχεται στο Συμβούλιο Επανακρίσεων είναι η εξέταση της εγκυρότητας της εκκαλούμενης απόφασης στη βάση της αιτιολογίας της. Το Συμβούλιο δεν έχει εξουσία να εντοπίσει άλλους λόγους ή άλλη αιτιολογία η οποία να μπορεί να θεμελιώσει την προσβαλλόμενη κρίση. Μια τέτοια πορεία θα είχε σαν συνέπεια τις πιο κάτω δύο προεκτάσεις οι οποίες αντιστρατεύονται βασικές αρχές δικαίου:

(α) Ενώ το δικαίωμα της ιεραρχικής προσφυγής παρέχει στον αιτητή το δικαίωμα να ακουστεί και να προβάλει τις θέσεις του επί του θέματος της προσβαλλόμενης κρίσης και των λόγων που οδήγησαν σ΄ αυτή δεν του παρέχεται τέτοιο δικαίωμα σε σχέση με το νέο λόγο επί του οποίου βασίσθηκε το Συμβούλιο Επανακρίσεων. Παραβιάζεται επομένως το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης το οποίο αποτελεί αρχή της φυσικής δικαιοσύνης. Ο αιτητής έχει βέβαια το δίκαιωμα προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 146.1 του Συντάγματος. Ωστόσο η πρωτογενής αξιολόγηση των γεγονότων - εδώ του γεγονότος της καταδίκης από το Στρατιωτικό Δικαστήριο - ανήκει στο διοικητικό όργανο αφού πρώτα ακούσει και τον ενδιαφερόμενο.

(β) Η ιεραχική προσφυγή έχει οδηγήσει στη χειροτέρευση της θέσης του αιτητή. Αυτό αντιστρατεύεται τη βασική αρχή της μη χειροτέρευσης της θέσεως του προσφεύγοντος η οποία έχει αναγνωρισθεί από τη Νομολογία μας (reformatio in pejus) (βλ. Cyprus Cement Co. v. Republic (1980) 3 C.L.R 69, 76. Βλ., επίσης, Δαγτόγλου «Γενικό Διοικητικό Δίκαιο», Τρίτη έκδοση, παραγ. 986: «Η ενδικοφανής προσφυγή υποβάλλεται στο όργανο που ορίζει εκάστοτε ο νόμος: δηλαδή στο όργανο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, το ιεραρχικώς προϊστάμενο όργανο ή όργανο που ιδρύει ο νόμος ειδικώς για την κρίση της προσφυγής αυτής. Η προσφυγή δεν επιτρέπεται να οδηγήσει στην χειροτέρευση της θέσεως του προσφεύγοντος (απαγόρευση της reformation in pejus), εκτός αν ο νόμος επιτρέπει το αντίθετο»). Βλ., περαιτέρω, Μιχαήλ Α. Δένδια «Διοικητικό Δίκαιο», Έκδοσις Δευτέρα, (1965) Τόμος Γ, σελ. 114: «Η αρχή της μη χειροτερεύσεως της θέσεως του προσφεύγοντος ακολουθείται παγίως υπό της νομολογίας, καθ΄ ην τα διοικητικά δικαστήρια, επιλαμβανόμενα διαφορών κατόπιν αιτήσεως τινος των διαδίκων, δεν δύνανται εν τη αδεσμεύτω από των προτάσεων των διαδίκων ενεργεία των να εξέρχωνται των ορίων του αντικειμένου της δίκης ή να καθιστώσι χείρονα την θέσιν αυτών». Βλ. και Ηλία Γ. Κυριακόπουλου «Ελληνικόν Διοικητικόν Δίκαιον», Γ΄ Ειδικόν Μέρος, Έκδοσις Τετάρτη, σελ. 51).».

Παρομοίως, είναι σαφές ότι και στην παρούσα υπόθεση, το καθ’ ου η αίτηση 2, κατά την ενάσκηση των εξουσιών του σύμφωνα με τον Κανονισμό 44(5), δεν είχε παρά δυο επιλογές, ήτοι είτε να απορρίψει είτε να δεχθεί την ιεραρχική προσφυγή του αιτητή, και τελικά, για τους λόγους που εξέθεσε, αποφάσισε την απόρριψή της.

Συνεπώς, αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί είναι η ορθότητα και νομιμότητα αυτής της απόφασης του Συμβουλίου Επανακρίσεων, η οποία βεβαίως συνδέεται άρρηκτα με την επάρκεια της αιτιολογίας της, αλλά και της έρευνας που προηγήθηκε της έκδοσής της.

Ως προς το ζήτημα της αιτιολογίας, για το οποίο ο αιτητής επιχειρηματολογεί εκτενώς στις αγορεύσεις του, παρατηρώ τα εξής:

Εν πρώτοις, δεν με βρίσκει σύμφωνο ο ισχυρισμός ότι η βαθμολογία του αιτητή, ειδικότερα στα κριτήρια της «ευσυνειδησίας» και της «συνέπειας και αξιοπιστίας», όπου αυτός αξιολογήθηκε με βαθμό 8, δεν στηρίζεται σε έγγραφα στοιχεία, κατά παράβαση του Κανονισμού 30(9) των Κανονισμών, ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο[2]. Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη,

«(α) Ο αξιολογών και ο γνωματεύων οφείλουν να αξιολογούν τον Αξιωματικό ορθά και αντικειμενικά και κάθε βαθμολογία πρέπει να είναι επαρκώς αιτιολογημένη και τεκμηριωμένη:

Νοείται ότι, βαθμολογία «καλός» στα σωματικά ή στα ηθικά προσόντα Αξιωματικού ή βαθμολογία χαμηλότερη του «καλός» σε οποιοδήποτε ουσιαστικό προσόν, πρέπει να στηρίζεται σε έγγραφα στοιχεία, τα οποία συνυποβάλλονται με την Έκθεση Ικανότητας ή το Σημείωμα Απόδοσης».

Όπως προκύπτει από το έντυπο της Έκθεσης Ικανότητας του αιτητή για την περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013, μετά από τη βαθμολογία των ουσιαστικών προσόντων, υπάρχει ειδικά διαμορφωμένο πλαίσιο, στο οποίο ο αξιολογών Αξιωματικός καλείται να παραθέσει εγγράφως την αιτιολογία του για κάθε βαθμολογία ουσιαστικού προσόντος από «καλώς» και κάτω. Και στην υπό κρίση περίπτωση, πράγματι ο αξιολογών Αξιωματικός του αιτητή παρέθεσε εγγράφως, μαζί με την βαθμολόγηση του αιτητή, έγγραφα στοιχεία, τα οποία συνιστούν την αιτιολογία της αξιολόγησης στην οποία αυτός προέβη. Κατά την άποψή μου, η προαναφερθείσα κανονιστική διάταξη, έτσι όπως είναι διατυπωμένη, δεν απαιτεί να υποβάλλονται τα στοιχεία που συνιστούν την αιτιολόγηση της βαθμολογίας, ξεχωριστά από την Έκθεση Ικανότητας, εν τη εννοία των ξεχωριστών εγγράφων. Πουθενά δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο. Αυτό που απαιτείται είναι η, μαζί με τη βαθμολογία, υποβολή εκείνων των στοιχείων που, ουσιαστικά, συνιστούν την αιτιολόγηση της βαθμολογίας αυτής. Το κατά πόσον βέβαια τα στοιχεία που θα υποβληθούν συνιστούν επαρκή αιτιολογία, είναι άλλο ζήτημα.

Επιπρόσθετα, από το έντυπο της συγκεκριμένης Έκθεσης Ικανότητας του αιτητή για το έτος 2013, προκύπτει, σύμφωνα με τη Σημείωση του στοιχείου 10 «Επαγγελματικά Προσόντα», ότι για την αξιολόγηση των επιμέρους προσόντων στα στοιχεία 10α («κατάρτιση στον κατεχόμενο βαθμό») και 10β («κατάρτιση για περαιτέρω εξέλιξη»), «λαμβάνονται δεσμευτικά υπόψη οι επιδόσεις του αξιολογούμενου σε διάφορα σχολεία, αξιολογήσεις και επιθεωρήσεις στην παρούσα χρονική περίοδο της αξιολογήσεως.

Τα έγγραφα τα οποία τεκμηριώνουν τις επιδόσεις του στελέχους συνυποβάλλονται με την ΕΙ». Ωστόσο, ούτε στην υπό αναφορά Έκθεση Ικανότητας του αιτητή, ούτε στον οικείο διοικητικό φάκελο, αλλ’ ούτε και σε οποιοδήποτε από τα παραρτήματα της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση έχω εντοπίσει οποιοδήποτε τέτοιο έγγραφο που να τεκμηριώνει τις επιδόσεις του αιτητή, ούτως ώστε να δικαιολογείται η βαθμολόγησή του με 8 στα συγκεκριμένα στοιχεία κρίσης και, συνακόλουθα, να καθίσταται εφικτός ο απαιτούμενος δικαστικός έλεγχος.

Έχω δεν την άποψη ότι η προαναφερθείσα επιφύλαξη του Κανονισμού 30(9) δεν τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω, δεδομένης της ειδικότερης πρόνοιας που περιέχεται στην υπό αναφορά Σημείωση, στην οποία προβλέπεται ότι ειδικά για την αξιολόγηση των συγκεκριμένων στοιχείων κρίσης, λαμβάνονται δεσμευτικά υπόψη οι επιδόσεις του αξιολογούμενου.

Επισημαίνεται περαιτέρω ότι σε κανένα άλλο σημείο του εντύπου και για κανένα άλλο στοιχείο κρίσης δεν υπάρχει παρόμοια σημείωση.

Παρατηρώ επίσης ότι την πιο πάνω αξιολόγηση του αιτητή υιοθέτησαν εν συνεχεία τόσο το καθ’ ου η αίτηση 1 όσο και το καθ’ ου η αίτηση 2, αφού τόσο στην αιτιολογία της απόφασης του Συμβουλίου Κρίσεων όσο και σε αυτήν της επίδικης απόφασης του Συμβουλίου Επανακρίσεων γίνεται ρητή αναφορά στη βαθμολογία του αιτητή, περιλαμβανομένων και των δυο προαναφερθέντων στοιχείων κρίσης.

Συνακόλουθα, διαπιστώνεται ζήτημα ελλιπούς αιτιολογίας της επίδικης απόφασης, η οποία και σφραγίζει την τύχη της παρούσας προσφυγής. Ως έχω ήδη αναφέρει, η απουσία των απαραίτητων εγγράφων που να τεκμηριώνουν τη βαθμολόγηση του αιτητή με 8 στα συγκεκριμένα στοιχεία κρίσης καθιστούν ανέφικτο τον απαιτούμενο δικαστικό έλεγχο ως η ημεδαπή νομολογία πάγια και διαχρονικά απαιτεί (βλ. Στέφανος Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 720 και Δημοκρατία ν. Γεώργιου Χατζηγεωργίου (1994) 3 Α.Α.Δ. 574), με αποτέλεσμα να πάσχει ως μη επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη και η απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων, το οποίο με την απόφασή του, στην ουσία υιοθέτησε την αρχικώς προσβληθείσα απόφαση του Συμβουλίου Κρίσεων, που με τη σειρά του είχε υιοθετήσει την αξιολόγηση του αξιολογούντος Αξιωματικού του αιτητή.

Συναφώς, παρατηρώ επίσης ότι η αιτιολογία των αποφάσεων των δυο προαναφερθέντων Συμβουλίων είναι σχεδόν ταυτόσημη και, επί της ουσίας, οι αποφάσεις αυτές υιοθετούν τη βαθμολογία και αιτιολογία στην οποία προέβη ο αξιολογών Αξιωματικός του αιτητή στην Έκθεση Ικανότητάς του για την περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι κατά της απόφασης του καθ’ ου η αίτηση 1 είχε ασκηθεί ιεραρχική προσφυγή, στην οποία εγείρονται διάφοροι ισχυρισμοί που υποστηρίζουν τη διαφωνία του αιτητή ως προς τη βαθμολόγησή του, ειδικότερα σε σχέση με τα στοιχεία κρίσης που αυτός βαθμολογήθηκε με 8 και για τα οποία, σύμφωνα με την επιφύλαξη του προαναφερθέντα Κανονισμού 30(9), απαιτείται ειδικότερη αιτιολόγηση.

Περαιτέρω, διαπιστώνω, όπως ορθά επισημαίνει και ο συνήγορος του αιτητή, ότι στις αμέσως προηγούμενες εκθέσεις ικανότητας, ο αιτητής, στα ίδια στοιχεία κρίσης, ήτοι στα «ηθικά προσόντα», ως τα ονομάζει η προαναφερθείσα κανονιστική διάταξη, αξιολογήθηκε με βαθμό 9 ή 10. Υπό το φως της εν λόγω διάταξης, σύμφωνα με την οποία κάθε βαθμολογία του υπό αξιολόγηση αξιωματικού θα πρέπει να είναι επαρκώς αιτιολογημένη και τεκμηριωμένη, αλλά και της επιφύλαξης αυτής της διάταξης, δυνάμει της οποίας απαιτείται ακόμη μεγαλύτερος βαθμός αιτιολόγησης για βαθμολογίες από 8 και κάτω, μεταξύ άλλων και στα ηθικά προσόντα, κρίνω ότι η αιτιολογία που δόθηκε στη βαθμολογία του αιτητή δεν ήταν επαρκής ούτε η δέουσα. Το ελάττωμα αυτό ασφαλώς και επηρεάζει την τελική απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων, το οποίο, επαναλαμβάνω, στην ουσία υιοθέτησε την εν λόγω βαθμολογία του αιτητή καθώς και την αιτιολογία που δόθηκε σε αυτήν με την Έκθεση του αξιολογούντος Αξιωματικού.

Η απουσία της απαιτούμενης αιτιολογίας αναφορικά με την βαθμολογία του αιτητή στην Έκθεση Ικανότητάς του για την περίοδο από 5.3.2013 μέχρι 31.12.2013, την οποία υιοθέτησε ρητά στην απόφασή του το καθ’ ου η αίτηση 2, καθιστά τρωτή την προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά και ανέφικτη τη διενέργεια του απαιτούμενου δικαστικού ελέγχου. Σύμφωνα με το άρθρο 28(1) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, «η αιτιολογία μιας διοικητικής πράξης πρέπει να είναι σαφής, ώστε να μην αφήνει αμφιβολίες ως προς το ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος που οδήγησε το διοικητικό όργανο στη λήψη της απόφασης». Με άλλα λόγια, η αιτιολογία πρέπει να παρέχει στο Δικαστήριο τα απαραίτητα εκείνα, ειδικά και συγκεκριμένα στοιχεία, που να οδηγούν στη διακρίβωση της νομιμότητας της διοικητικής πράξης. Θα πρέπει, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει εν προκειμένω, να εκτίθενται σε αυτήν οι πραγματικοί και νομικοί λόγοι που οδήγησαν στην έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης και να παρατίθενται τα κριτήρια με βάση τα οποία λήφθηκε η εν λόγω απόφαση, ώστε να καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος.

Περαιτέρω, διαπιστώνω ότι ούτε και από τα στοιχεία του οικείου διοικητικού φακέλου συμπληρώνεται η αιτιολογία της απόφασης. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η αιτιολογία της διοικητικής πράξης μπορεί να είναι λακωνική, αρκεί να είναι επαρκής, έτσι ώστε να μπορεί να ασκηθεί δικαστικός έλεγχος, μπορεί δε να συμπληρώνεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου (βλ. Σταυρινίδης ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 303, Παπαγεωργίου ν. Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 648, Latomia Estate Ltd v. Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 672 και SURENDAN SUNDARARAJ κ.α. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D596, Υποθ. Αρ. 1867/2012, ημερ. 11.9.2015). Ωστόσο, επαναλαμβάνω πως στην παρούσα υπόθεση δεν έχω εντοπίσει οποιοδήποτε στοιχείο εντός του οικείου διοικητικού φακέλου που να μπορεί να συμπληρώσει επαρκώς την προαναφερθείσα αιτιολογία και να καταδείξει αναμφίβολα και αναντίλεκτα τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν.

Δεν παραγνωρίζω ότι οι κρίσεις των αξιολογούντων αξιωματικών αποτελούν ουσιαστική κρίση μη υποκείμενη στον αναθεωρητικό έλεγχο του Δικαστηρίου (βλ. Ιωάννης Δημητρίου ν. Δημοκρατίας (1995) 4 Α.Α.Δ. 2155 και Lewis v. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1253). Ωστόσο εδώ δεν ελέγχεται το κατά πόσον ορθώς αποδόθηκε στον αιτητή η συγκεκριμένη βαθμολογία αλλά κατά πόσον αιτιολογήθηκε δεόντως η συγκεκριμένη κρίση του αξιολογούντος διοικητικού οργάνου. Κάτι που, για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί ανωτέρω, κρίνω πως δεν έχει συμβεί. Θα έπρεπε εν προκειμένω, ενόψει και του περιεχομένου της ιεραρχικής προσφυγής του αιτητή και ειδικότερα από τη στιγμή που ήσαν αρκετά τα στοιχεία κρίσης που ο αιτητής βαθμολογήθηκε με 8, σε αντίθεση με τις αμέσως προηγούμενες εκθέσεις που, στα ίδια στοιχεία είχε υψηλότερες βαθμολογίες, το Συμβούλιο Επανακρίσεων να αιτιολογήσει με περισσότερη λεπτομέρεια την απόφασή του να απορρίψει την εν λόγω ιεραρχική προσφυγή κατά της κρίσης του αιτητή ως προακτέου κατ’ αρχαιότητα, ούτως ώστε να αποκαλύπτεται το σκεπτικό της απόφασής του και να καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος αυτής. Η απλή επανάληψη των όσων είχαν ήδη αποφασιστεί από το Συμβούλιο Κρίσεων σαφώς και δεν συνιστούσε επαρκή αιτιολογία, εν τη εννοία που έχει εκτεθεί αμέσως ανωτέρω.

Για τους λόγους λοιπόν που έχουν εκτεθεί πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει λόγω έλλειψης επαρκούς και/ή της δέουσας αιτιολογίας, με αποτέλεσμα αυτή να υπόκειται σε ακύρωση. Με αυτή τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται με €1.300 έξοδα υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Γεώργιος Αριστείδου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 808/2008, ημερ. 28.11.2011.

[2] Κατά τον χρόνο σύνταξης της Έκθεσης Ικανότητας του αιτητή για το έτος 2013, ο Κανονισμός 30(9) είχε ήδη τροποποιηθεί από την Κ.Δ.Π. 266/2013, η οποία τέθηκε σε ισχύ από 25.7.2013.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο