Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 38/2012 ECLI:CY:DD:2017:11 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal against public service exclusion for lack of experience, ruling within discretion.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 38/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal against her exclusion from public service positions due to insufficient prior experience. The court found that the Public Service Commission's decision was within its discretionary powers and did not constitute arbitrary action or error. Consequently, the court declined to intervene, upholding the administrative body's judgment on the applicant's qualifications.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 146 and 28 of the Constitution; Judicial intervention is limited to cases of arbitrariness or error, and the court will not substitute its own view on the interpretation of service regulations if the administrative organ's decision is reasonably permissible.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative discretion public service exclusion prior experience requirement judicial review limits arbitrariness standard Constitutional appeal qualification assessment veraltetes medizinisches Gutachten

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution
Article 28 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Piperi and Others v. Republic (1984) 3 CLR 1306
Miliadous and Others v. Republic (1989) 3 AAΔ 1318
Christofides and Others v. Republic (1989) 3 AAΔ 1367
Nikolaou Kyrianos v. Public Service Commission (1990) 3 AAΔ 4665
Constantinou A. & A. Bros Ltd v. Republic (2000) 3 AAΔ 43
Louiza Christodoulidou-Zannetou v. Republic (2003) 768/01
Stala Kioupi and Others v. Republic (2016) 1534/2012
ECLI:CY:AD:2015:D456
Supreme Court dismisses appeals where applicant's intent to challenge appointees' appointment is clear despite incomplete wording.
ECLI:CY:AD:2015:C686
Supreme Court dismisses appeal where applicant's intent to challenge appointees' appointment is clear despite incomplete phrasing.
ECLI:CY:AD:2016:D148
Cypriot Supreme Court annuls public service appointment due to lack of duty of care and reasoning in decision.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

PIPERI AND OTHERS ν. REPUBLIC (1984) 3 CLR 1306

Μιλτιάδους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1318

Χριστοφίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1367

Nικολάου Kυπριανός ν. Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1990) 3 ΑΑΔ 4665

Κωνσταντίνου ν. Συμβ. Αμπελ. Προϊόντω (1992) 3 ΑΑΔ 228

Σφηκουρής Mίκης και άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας. (1995) 3 ΑΑΔ 327

Παπαδόπουλος Xαρίλαος και Άλλοι ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου και Άλλου (1996) 3 ΑΑΔ 1

Iακωβίδης Mιχαήλ ν. Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 28

Iορδάνου Γεώργιος ν. Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 250

Δημητρίου Παύλος ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 102

Χρυσοστόμου Ελένη και Άλλοι ν. Αικατερίνης Δημητρίου Κωνσταντινίδου και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 13

Constantinou Α. & Α. Bros Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 43

Kυπριακή Δημοκρατία ν. China Wanbao Engineering Corporation (2000) 3 ΑΑΔ 406

Θεοφάνους Mάριος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 507

Eπιστημονικό Tεχνικό Eπιμελητήριο Kύπρου v.Γεωργίας Oρφανίδου και Άλλων (2000) 3 ΑΑΔ 524

Γεωργίου Ανδρόνικος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 30

Ιωάννη Αδάμου κ.α. ν. Αγγέλας Ιωάννου κ.α., ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΕΦΕΣΕΙΣ ΑΡ. 54/2014, 61/2014, 64/2014, 66/2014, 67/2014, 69/2014, 70/2014, 25/6/2015, ECLI:CY:AD:2015:D456

Ιωάννη Αδάμου κ.α. ν. Αγγέλας Ιωάννου κ.α., ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΕΦΕΣΕΙΣ ΑΡ. 54/2014, 61/2014, 64/2014, 66/2014, 67/2014, 69/2014, 70/2014, 15/10/2015, ECLI:CY:AD:2015:C686

Παντελή Παντελής Αντωνίου ν. Δημοκρατίας (1994) 4 ΑΑΔ 1020

Γεωργίου Δαυίδ ν. Δημοκρατίας (1994) 4 ΑΑΔ 1127

Ιταλού Συρίμη Ευφροσύνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 4 ΑΑΔ 1027

Χατζηδημητρίου Χριστίνα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2002) 4 ΑΑΔ 326

ΛΟΥΙΖΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ- ΖΑΝΝΕΤΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση αρ. 768/01, 20 Μαρτίου 2003

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1446/2005, 8 Ιανουαρίου 2010

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1586/2010, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΣΤΑΛΑ ΚΙΟΥΠΗ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 1534/2012, 10/3/2016, ECLI:CY:AD:2016:D148

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:11

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 38/2012)

20 Ιανουαρίου 2017

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 146 ΚΑΙ 28 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ,

Αιτήτρια,

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ΄ ης η Αίτηση.

Ξ. Ευγενίου (κα), για την Αιτήτρια

Ζ. Κυριακίδου (κα), για την Καθ’ ης η Αίτηση

Ν. Κλεάνθους (κα), για Ενδιαφερόμενο Μέρος 1

Α. Κωνσταντίνου, για Ενδιαφερόμενο Μέρος 2.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, η αιτήτρια προσβάλλει ως άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος την απόφαση της καθ’ ης η αίτηση, η οποία δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, στις 30.12.2011, και με την οποία διορίστηκαν οι 1. Μαρία Ν. Χατζηκώστα και 2. Αντώνης Χρονίδης (στο εξής «τα Ενδιαφερόμενα Μέρη (Ε.Μ.)») στη μόνιμη θέση Βοηθού Διευθυντή Κλινικής/Τμήματος, Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής από 15.12.2011, «κατά παραγνώριση, λόγω παράνομου αποκλεισμού της αιτήτριας», ως η τελευταία ισχυρίζεται.

Η μελέτη των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, αποκαλύπτει εν συντομία τα εξής:

Σύμφωνα με σχετική επιστολή, ημερομηνίας 8.3.2010, προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (Ε.Δ.Υ.) από το Υπουργείο Υγείας («αρμόδια αρχή»), η τελευταία αποφάσισε όπως μια από τις πέντε κενωθείσες θέσεις Βοηθού Διευθυντή Κλινικής/Τμήματος κατανεμηθεί στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής (επίδικη θέση). Ωστόσο, εν συνεχεία, και συγκεκριμένα στις 19.3.2010, η αρμόδια αρχή, με σχετική επιστολή της στον Πρόεδρο της Ε.Δ.Υ., ζήτησε την πλήρωση άλλης μιας κενής θέσης Βοηθού Διευθυντή Κλινικής/Τμήματος στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής. Συνακόλουθα ο αριθμός των επίδικων θέσεων ανήλθε στις δυο. Στις 9.4.2010, οι επίδικες θέσεις δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και η αιτήτρια υπέβαλε σχετική αίτηση στις 30.4.2010.

Ακολούθως, στις 23.3.2011, υποβλήθηκε στην Ε.Δ.Υ. η έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, σχετικά με την πλήρωση των δυο επίδικων θέσεων. Στην εν λόγω έκθεση, ημερομηνίας 27.9.2010 (παράρτημα 9 στην ένσταση της καθ’ ης η αίτηση), αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι η αιτήτρια δεν ικανοποιούσε τους υπό του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας προβλεπόμενους όρους και δη τον όρο αναφορικά με την δωδεκαετή τουλάχιστον πείρα στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής, με αποτέλεσμα αυτή να μην θεωρείται προσοντούχα υποψήφια και να αποκλειστεί από τη συνέχεια της επίδικης διαδικασίας. Η Ε.Δ.Υ., στη συνεδρία της, ημερομηνίας 31.5.2011, αποφάσισε να καλέσει σε προφορική συνέντευξη τους υποψηφίους που είχαν συστηθεί από τη Συμβουλευτική Επιτροπή. Συναφώς, η Ε.Δ.Υ., απέρριψε αίτημα της αιτήτριας να κληθεί και αυτή στην ενώπιον της προφορική συνέντευξη. Περαιτέρω, σε νέα συνεδρία της, ημερομηνίας 21.6.2011, η Ε.Δ.Υ. αποφάσισε να εξετάσει περαιτέρω το προαναφερθέν αίτημα της αιτήτριας, και άλλης μιας υποψήφιας, αναβάλλοντας προς τούτο την ενώπιον της προφορική συνέντευξη.

Τελικά, στη συνεδρία της με ημερομηνία 10.10.2011, η Επιτροπή, αφού έλαβε υπόψη της και προηγούμενη σχετική γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, κατέληξε ότι η αιτήτρια δεν ήταν προσοντούχα υποψήφια διότι δεν συμπλήρωνε την απαιτούμενη δωδεκαετή πείρα στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής και, συνακόλουθα, έκρινε ότι δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί το αίτημά της να κληθεί στην προαναφερθείσα προφορική συνέντευξη (παράρτημα 13 στην ένσταση της καθ’ ης η αίτηση). Επιπρόσθετα, η Ε.Δ.Υ. αποφάσισε να καλέσει τους υποψηφίους που είχαν συστηθεί από την Συμβουλευτική Επιτροπή σε προφορική συνέντευξη, η οποία και έλαβε χώρα στις 14.11.2011. Στην ίδια συνεδρία της και μετά το πέρας των συνεντεύξεων, η Ε.Δ.Υ. επέλεξε τα δυο Ε.Μ. για διορισμό από 15.12.2011 στις επίδικες θέσεις. Ο διορισμός των Ε.Μ. δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 30.12.2011.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας της αιτήτριας αποτελεί ο ισχυρισμός ότι αυτή είναι προσοντούχος δυνάμει των προνοιών του Σχεδίου Υπηρεσίας της επίδικης θέσης και, συνακόλουθα, παράνομα αυτή αποκλείστηκε από την περαιτέρω διαδικασία πλήρωσης των δυο επίδικων θέσεων. Απορρίπτοντας δε σχετική προδικαστική ένσταση που εγείρει η καθ’ ης η αίτηση περί μη νομιμοποίησής της να προσβάλει τον διορισμό των δυο Ε.Μ. λόγω του ότι η ίδια δεν ήταν προσοντούχα, η αιτήτρια προβάλλει ότι σαφώς και νομιμοποιείται να προσφύγει κατά της απόρριψης της υποψηφιότητάς της, αφού αυτό ακριβώς το ζήτημα, ήτοι το κατά πόσον αυτή ήταν προσοντούχα ή όχι, συνιστά επίδικο θέμα στην παρούσα προσφυγή, το οποίο και θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο. Συναφώς, και προς επίρρωση του ισχυρισμού ότι η αιτήτρια είναι προσοντούχα και κακώς αποκλείστηκε από τη διαδικασία, ο κ. Αγγελίδης προβάλλει τον ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης που εμφιλοχώρησε σχετικά με την πείρα, τα προσόντα και την προσφορά της αιτήτριας, επικαλούμενος και το δεδικασμένο από την ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Υπόθεση Αρ. 1446/05[1].

Επιπρόσθετα, η αιτήτρια θέτει θέμα λήψης της επίδικης απόφασης από αναρμόδιο όργανο και κακής συγκρότησης της Συμβουλευτικής Επιτροπής λόγω παράνομης συμμετοχής και/ή συμμετοχής υπό πλάνη του Προέδρου αυτής, του οποίου ο διορισμός στην εν λόγω θέση τερματίστηκε μεταγενέστερα. Εγείρεται επίσης ο ισχυρισμός περί μη τήρησης άρτιων πρακτικών της συνεδρίας της Συμβουλευτικής Επιτροπής, ημερομηνίας 25.8.2010.

Η καθ’ ης η αίτηση αντιτείνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής της εξουσίας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.

Προβάλλεται επίσης με το δικόγραφο της ένστασης και αναπτύσσεται περαιτέρω με την γραπτή της αγόρευση η προδικαστική ένσταση περί μη νομιμοποίησης της αιτήτριας να προσβάλει τον διορισμό των δυο Ε.Μ. λόγω του ότι η ίδια δεν ήταν, σύμφωνα με το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας, προσοντούχα. Επ’ αυτού, η συνήγορος για τη Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι η αιτήτρια δεν έχει έννομο συμφέρον στην ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, καθότι μια τέτοια ακύρωση δεν θα την ωφελήσει από τη στιγμή που, ελλείψει της υπ’ αυτής κατοχής της απαιτούμενης δωδεκαετούς πείρας, δεν θα μπορούσε να καταστεί προσοντούχος.

Επιπρόσθετα, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση εγείρει θέμα ταυτόχρονης επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας εκ μέρους της αιτήτριας. Ειδικότερα, στο πλαίσιο αντίκρουσης των ισχυρισμών της αιτήτριας περί πάσχουσας συγκρότησης της Συμβουλευτικής Επιτροπής και μη τήρησης άρτιων πρακτικών, προβάλλεται ότι η αιτήτρια απαραδέκτως βάλλει κατά της επίδικης διαδικασίας την ίδια ώρα που με τις ενέργειές της φαίνεται να επιδοκιμάζει τη διαδικασία αυτή, χωρίς πάντως να προσδιορίζεται περαιτέρω από τη συνήγορο της καθ’ ης η αίτηση σε ποιες ενέργειες της αιτήτριας αυτή αναφέρεται. Εν πάση περιπτώσει, η καθ’ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι υπήρξε λεπτομερής τήρηση πρακτικών από τη Συμβουλευτική Επιτροπή, ενώ η εκ των υστέρων ανάκληση του Προέδρου της εν λόγω Επιτροπής δεν δημιουργεί οποιοδήποτε κώλυμα, καθότι κατά τον ουσιώδη χρόνο αυτός κατείχε τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας.

Μετά την καταχώρηση της απαντητικής αγόρευσης της αιτήτριας, το Ε.Μ. 1 καταχώρησε τη δική του αγόρευση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δοθούν οδηγίες για την καταχώρηση συμπληρωματικής γραπτής αγόρευσης εκ μέρους της αιτήτριας. Στη δική του αγόρευση, το Ε.Μ. 1, επιπροσθέτως των ισχυρισμών της καθ’ ης η αίτηση και σε συνέχεια της προδικαστικής ένστασης, ισχυρίζεται ότι η αιτήτρια δεν μπορεί να επικαλείται λόγους ακυρότητας πέραν του αποκλεισμού της, το οποίο και συνιστά το επίδικο θέμα.

Συνεπώς, συνεχίζει η κα Κλεάνθους, η αιτήτρια μπορεί να προβάλει μόνο ισχυρισμούς σχετικούς με τη νομιμότητα του αποκλεισμού της. Εν προκειμένω, επαναλαμβάνεται η θέση ότι η αιτήτρια ορθά αποκλείστηκε από την περαιτέρω διαδικασία πλήρωσης των επίδικων θέσεων, καθότι ορθά κρίθηκε από την καθ’ ης η αίτηση ότι δεν πληρούσε το υπό του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας προβλεπόμενο προσόν της δωδεκαετούς πείρας στη Γενική Χειρουργική.

Υιοθετώντας δε σχετική γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας, η συνήγορος του Ε.Μ. 1 προβάλλει ότι το διδακτορικό της αιτήτριας θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως υπηρεσία ή πείρα κατ’ ένα έτος, σύμφωνα με τους περί Δημόσιας Υπηρεσίας Κανονισμούς του 1991 (Κ.Δ.Π. 98/91), εάν αυτή διεκδικούσε προαγωγή και όχι διορισμό στην επίδικη θέση.

Αν δε, καταλήγει η κα Κλεάνθους, γίνει δεκτή από το Δικαστήριο η θέση ότι η αιτήτρια όντως δεν είναι προσοντούχα λόγω μη κατοχής της απαιτούμενης δωδεκαετούς πείρας, τότε η αιτήτρια στερείται εννόμου συμφέροντος να προβάλει οποιοδήποτε άλλο λόγο ακύρωσης, περιλαμβανομένων βεβαίως και των λόγων που άπτονται της συγκρότησης της Συμβουλευτικής Επιτροπής και της μη τήρησης άρτιων πρακτικών.

Επ’ αυτού του ζητήματος, εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση του συνηγόρου της αιτήτριας. Εν προκειμένω, ο κ. Αγγελίδης, στην απαντητική του αγόρευση προβάλλει ότι αυτός ο ισχυρισμός δεν ευσταθεί αφού το ζήτημα της κακής συγκρότησης του διοικητικού οργάνου ανάγεται «στη ρίζα» της όλης διαδικασίας, συμπαρασύροντας ωσαύτως σε ακυρότητα ολόκληρη τη μεταγενέστερη διαδικασία.

Επιπρόσθετα, συνεχίζει, υφίσταται και δικονομικό πρόβλημα προώθησης ενός τέτοιου ισχυρισμού και η προδικαστική ένσταση δεν μπορεί να εξεταστεί «καθότι έπρεπε να εγερθεί εξ’ αρχής και να δικογραφηθεί σε δικόγραφο ένστασης». Ωστόσο, καταλήγει, ούτε η Ε.Δ.Υ. ούτε το Ε.Μ. 1 ήγειραν με την ένστασή τους τέτοια ένσταση.

Τέλος, την ίδια επιχειρηματολογία με αυτήν του Ε.Μ. 1, αναπτύσσει εν πολλοίς και ο ευπαίδευτος συνήγορος για το Ε.Μ. 2, έχοντας στην εμπροσθοφυλακή των ισχυρισμών του τη θέση ότι η Ε.Δ.Υ. ορθά απέκλεισε την αιτήτρια από την περαιτέρω διαδικασία, αφού αυτή «εστερείτο απαραίτητου προσόντος», ήτοι αυτού της δωδεκαετούς πείρας, σύμφωνα με το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας. Αν δε το Δικαστήριο δεχθεί την προδικαστική ένσταση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος της αιτήτριας, δεν μπορεί να εξεταστεί οποιοδήποτε άλλο θέμα που αυτή εγείρει και «η προσφυγή απορρίπτεται άνευ ετέρου». Επιπρόσθετα, ο κ. Κωνσταντίνου, αναφερόμενος στην αναδρομική τοποθέτηση της αιτήτριας στην έκτακτη θέση ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης από 11.7.2005, λόγω της ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα υπόθεση αρ. 1446/05, επισημαίνει ότι μια αναδρομική τοποθέτηση κατόπιν ακυρωτικής δικαστικής απόφασης μπορεί να προσδώσει αρχαιότητα, όχι όμως πείρα. Εν πάση περιπτώσει, συνεχίζει ο συνήγορος του Ε.Μ. 2, ακόμη και αν πιστωνόταν στην αιτήτρια ενός έτους πείρα λόγω διδακτορικού, αυτό σε τίποτε δεν θα την ωφελούσε, αφού και πάλι δεν θα ήταν προσοντούχος, δεδομένου ότι δεν συμπληρώνει δώδεκα χρόνια πείρας στη Γενική Χειρουργική, ως απαιτείται.

Περαιτέρω, με εκτενή αναφορά σε σχετική επί του θέματος νομολογία, ο κ. Κωνσταντίνου εισηγείται ότι η υπό της Ε.Δ.Υ. αλλά και της Συμβουλευτικής Επιτροπής ερμηνεία που δόθηκε στο Σχέδιο Υπηρεσίας της επίδικης θέσης ήταν εύλογα επιτρεπτή. Το δε Δικαστήριο δεν επεμβαίνει παρά μόνο σε περίπτωση που διαπιστώνεται υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής εξουσίας της Διοίκησης, εν προκειμένω, εάν διαπιστώσει ότι η ερμηνεία του διορίζοντος οργάνου δεν ήταν εύλογα επιτρεπτή ή υπήρξε αυθαιρεσία ή πλάνη.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα των θέσεων των διαδίκων, ως αυτές έχουν καταγραφεί πιο πάνω, αλλά και των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης.

Προέχει, ως εκ της φύσεώς του αλλά και ως θέμα λογικής προτεραιότητας, ο ισχυρισμός που τέθηκε ως προδικαστική ένσταση με το δικόγραφο της ένστασης της καθ’ ης η αίτηση, περί ελλείψεως εννόμου συμφέροντος της αιτήτριας να προσβάλει τον διορισμό των Ε.Μ., εφόσον αυτή, σύμφωνα με τον σχετικό ισχυρισμό, δεν ήταν προσοντούχα δυνάμει του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας.

Εν πρώτοις, υπενθυμίζεται ότι κατά πάγια και διαχρονική νομολογία, το ζήτημα της ύπαρξης εννόμου συμφέροντος μπορεί να εξεταστεί και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, εφόσον άνευ εννόμου συμφέροντος δεν είναι δυνατόν να προωθείται από ένα αιτητή, αίτηση ακυρώσεως (βλ. Ανδρέας Παρασκευάς ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1586/2010, ημερ. 21.12.2011, Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας (2002) 4 Α.Α.Δ. 326 και Σφηκουρής κ.α. ν. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 327).

Επιπρόσθετα, έχει κατ’ επανάληψη κριθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το έννομο συμφέρον προηγείται κάθε άλλης εξέτασης και αποτελεί προϋπόθεση για την ενεργοποίηση του παραδεκτού της προσφυγής (βλ. IMPRESSA DEVELOPMENTS LTD ν. Δήμου Γερμασόγειας, Υποθ. Αρ. 6423/2013, ημερ. 22.12.2004 και Δημοκρατία ν. Α.Κ. Χατζηϊωάννου και Υιοί (2008) 3 Α.Α.Δ. 467). Αυτό είναι απόλυτα δικαιολογημένο, κατά την άποψή μου, δεδομένου ότι η ύπαρξη του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος διαχέει το σύνολο της διοικητικής δίκης και απαιτείται σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, ήτοι κατά την έγερση της προσφυγής, την εκδίκαση της προσφυγής και την έκδοση της απόφασης (βλ. απόφαση Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αντώνης Μαυρουδής κ.α. Δημοκρατίας, Α.Ε. 803, ημερ. 4.2.1991)[2]. Στην Χαρίλαος Παπαδόπουλος κ.α. ν. Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου κ.α. (1996) 3 Α.Α.Δ. 1, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου ανέφερε τα εξής σχετικά με το υπό εξέταση θέμα (η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου):

«To έννομο συμφέρον είναι ζήτημα που είτε εγείρουν τα διάδικα μέρη είτε εξετάζεται αυτεπάγγελτα. Κατά την άποψή μου είναι το πρώτο θέμα που εξετάζεται μεταξύ των λόγων που ερευνώνται αυτεπάγγελτα είτε αυτοί αφορούν την αρμοδιότητα ή την κακή σύνθεση ή τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου. Το ίδιο το σύνταγμα το θέτει σαν όρο και προϋπόθεση για την άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως».

Περαιτέρω, και σε πλήρη συνάφεια με το πιο πάνω θέμα, ως ζήτημα που άπτεται ευθέως του εννόμου συμφέροντος, έχει επίσης κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί ότι ένας αιτητής νομιμοποιείται και δεν στερείται του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος να προσβάλει μια διοικητική απόφαση, εφόσον η εκτίμηση της Διοίκησης αναφορικά με τα προσόντα του αμφισβητείται κατά τρόπο που αυτή καθίσταται επίδικο θέμα της προσφυγής, όπως συμβαίνει εν προκειμένω (βλ. ενδεικτικά Στάλα Κιούπη κ.α. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D148, Υποθ. Αρ. 1534/2012, ημερ. 10.3.2016, Παντελή v. Δημοκρατίας (1994) 4 Α.Α.Δ. 1020, Γεωργίου v. Δημοκρατίας (1994) 4 Α.Α.Δ. 1127, Χρυσοστόμου κ.ά v. Κωνσταντινίδου κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 13 και ΕΤΕΚ ν. Ορφανίδου και άλλων (2000) 3 Α.Α.Δ 524).

Ωσαύτως, και στην υπό εξέταση υπόθεση, αποτελεί βασικό επίδικο ζήτημα το κατά πόσον η αιτήτρια ήταν προσοντούχος, σύμφωνα με τα υπό του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας προβλεπόμενα. Συνακόλουθα, διατηρεί η αιτήτρια το απαιτούμενο έννομο συμφέρον να προσβάλει την επίδικη πράξη, εγείροντας ισχυρισμούς που αφορούν και/ή συνδέονται με την κρίση της ως μη προσοντούχου και, κατ΄ επέκταση, με τον αποκλεισμό της από την περαιτέρω διαδικασία επιλογής για την επίδικη θέση. Συναφώς, κατά πάγια και διαχρονικά θεμελιωμένη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, η αιτήτρια στην παρούσα νομιμοποιείται να εγείρει μόνο ισχυρισμούς αναφορικά με την κρίση της ως μη προσοντούχου και τον συνακόλουθο αποκλεισμό της από την περαιτέρω διαδικασία επιλογής για τις επίδικες θέσεις (βλ. Ευφροσύνη Συρίμη Ιταλού ν. Δημοκρατίας (1999) 4 Α.Α.Δ. 1027). Ας σημειωθεί ότι είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με παρόμοιο ζήτημα, στο πλαίσιο εξέτασης των προσφυγών αρ. 5946/2013 και 5781/2013[3], όπου, με αναφορά στην πιο πάνω νομολογία, η κατάληξή μου ήταν η ίδια.

Όλα τα πιο πάνω αναιρούν την επιχειρηματολογία της αιτήτριας υπέρ της εξέτασης, κατά προτεραιότητα, του υπ’ αυτής προβαλλόμενου λόγου ακύρωσης αναφορικά με την κακή συγκρότηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής αλλά και περί μη δικογράφησης, δια του δικογράφου της ενστάσεως, του ισχυρισμού του Ε.Μ. 1 ότι η αιτήτρια νομιμοποιείται εν προκειμένω να εγείρει μόνο ζητήματα αναφορικά με την κρίση της ως μη προσοντούχου και τον συνακόλουθο αποκλεισμό της από την περαιτέρω διαδικασία επιλογής για τις επίδικες θέσεις.

Ειδικότερα, ως προς τον ισχυρισμό περί κακής συγκρότησης της Συμβουλευτικής Επιτροπής λόγω παράνομης συμμετοχής του κ. Καϊσή ως Προέδρου, του οποίου ο διορισμός εν συνεχεία τερματίστηκε, έχω εξετάσει την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην οποία με παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος για την αιτήτρια, κατά το στάδιο των διευκρινίσεων (βλ.

Ιωάννης Αδάμου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 54/2014 κ.α., ημερ. 25.6.2015) και κρίνω ότι αυτή δεν τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω, αφού τα γεγονότα σε εκείνες τις υποθέσεις διαφοροποιούνται από αυτά της παρούσας. Σε εκείνη την περίπτωση, ένας εκ των αιτητών αποκλείστηκε στο στάδιο των γραπτών εξετάσεων από την περαιτέρω διαδικασία πλήρωσης των θέσεων, δεδομένου ότι αυτός δεν πέτυχε στις εν λόγω γραπτές εξετάσεις.

Συναφώς, η οικεία Επιτροπή είχε προαποφασίσει ότι το ποσοστό επιτυχίας που θα έπρεπε να εξασφαλίσουν οι υποψήφιοι σε κάθε ενότητα από τις πέντε εξεταζόμενες, ήταν 50% και ο αιτητής απέτυχε να συγκεντρώσει τέτοιο ποσοστό στην ενότητα της Αγγλικής γλώσσας, αφού η βαθμολογία του ήταν 33%. Προβλήθηκε τότε, λοιπόν, ο ισχυρισμός ότι έπασχε η σύνθεση της εξεταστικής Επιτροπής που ετοίμασε και αξιολόγησε τα γραπτά.

Επρόκειτο καθαρά για συγκεκριμένο ζήτημα που ανέκυψε εκκρεμούσης της επίδικης διαδικασίας και αφορούσε σε ένα γεγονός που παρουσιάστηκε σε μεταγενέστερο στάδιο, δηλαδή στην αποτυχία του αιτητή να επιτύχει στις συγκεκριμένες εξετάσεις, η επιτυχία στις οποίες ήταν conditio sine qua non για την περαιτέρω συμμετοχή του στην επίδικη διαδικασία.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, ήταν καθόλα ορθή η επισήμανση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ο αιτητής σε εκείνη την περίπτωση είχε έννομο συμφέρον να προσβάλει την επίδικη απόφαση μόνο για λόγους που αφορούν την διαδικασία μέχρι το στάδιο αποκλεισμού του, περιλαμβανομένης της σύνθεσης της σχετικής Εξεταστικής Επιτροπής, εφόσον ήταν η εν λόγω Επιτροπή που τον αξιολόγησε και η κρίση ως προς το έννομο συμφέρον του είναι συναρτημένη προς την τύχη των ισχυρισμών του αναφορικά με τη νομιμότητα της εν λόγω αξιολόγησής του (βλ.

Ιταλού ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω). Την εν λόγω επισήμανση, άλλωστε, επιδοκίμασε στη συνέχεια και το Εφετείο στη δική του απόφαση (Α.Ε. 54/2014 κ.α., πιο πάνω).

Ωστόσο, στην υπό εξέταση περίπτωση, το ζήτημα που θέτει η πλευρά της αιτήτριας περί κακής συγκρότησης της Συμβουλευτικής Επιτροπής δεν συνδέεται άμεσα και/ή ευθέως με το έννομο συμφέρον της αιτήτριας, ως στην προαναφερθείσα υπόθεση, αλλά η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος της αιτήτριας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κατά πόσον αυτή ήταν προσοντούχος σύμφωνα με το Σχέδιο Υπηρεσίας της επίδικης θέσης. Πρόκειται για ένα ζήτημα πραγματικό, το οποίο δεν ανέκυψε στην πορεία και εκκρεμούσης της επίδικης διαδικασίας πλήρωσης των επίδικων θέσεων, αλλά, όπως προκύπτει και από τους οικείους διοικητικούς φακέλους και τους πίνακες προσόντων των υποψηφίων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, αυτό υφίστατο εξ’ αρχής και αφορούσε ακριβώς στο πραγματικό γεγονός της υπό της αιτήτριας κατοχής των απαιτούμενων, σύμφωνα με το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας, προσόντων και δη αυτό της δωδεκαετούς πείρας στη Γενική Χειρουργική, προκειμένου αυτή να μπορούσε να καταστεί υποψήφια για τις επίδικες θέσεις. Θεωρώ ότι είναι σαφής η διαφορά μεταξύ των δυο περιπτώσεων και είναι, συνακόλουθα, σαφές ότι στην παρούσα, ως έχει εξηγηθεί και πιο πάνω, η αιτήτρια μπορεί να προβάλει ισχυρισμούς μόνο αναφορικά με το κατά πόσον αυτή ήταν προσοντούχος, σύμφωνα με τα υπό του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας προβλεπόμενα.

Των πιο πάνω λεχθέντων, προχωρώ τώρα να εξετάσω τους προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης, στο βαθμό που αυτοί αφορούν την κρίση ότι η αιτήτρια δεν ήταν προσοντούχα, σύμφωνα με το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας, και τον συνακόλουθο αποκλεισμό της από την περαιτέρω διαδικασία επιλογής.

Μεταξύ των απαιτούμενων προσόντων για διορισμό στην επίδικη θέση, σύμφωνα με το Σχέδιο Υπηρεσίας Βοηθού Διευθυντή Κλινικής/Τμήματος, Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής, ήταν η «Α. (3) Δωδεκαετής τουλάχιστον πείρα στην ειδικότητα που καθορίζεται κατά τη δημοσίευση της θέσης, περιλαμβανομένου του χρόνου εκπαίδευσης για απόκτηση του διπλώματος ή τίτλου ειδικότητας». Η αιτήτρια κρίθηκε από τη Συμβουλευτική Επιτροπή, στη συνεδρία της τελευταίας, ημερομηνίας 27.9.2010, ως μη προσοντούχος, καθότι δεν ικανοποιούσε τον πιο πάνω όρο αναφορικά με την δωδεκαετή τουλάχιστον πείρα στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής, περιλαμβανομένου του χρόνου εκπαίδευσης για απόκτηση του διπλώματος ή τίτλου στην εν λόγω ειδικότητα και, συνεπώς, δεν κλήθηκε να παραστεί στην ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής προφορική συνέντευξη. Όπως αναφέρεται στο σχετικό πρακτικό της Επιτροπής (παράρτημα 9 στην ένσταση της καθ’ ης η αίτηση)-

«η αιτήτρια Νικολάου Δέσποινα, εργάστηκε ως Ειδικευόμενη ιατρός Παθολογίας στη Γερμανία, την περίοδο 5.2.1996-31.7.1996, ιδιώτης γενικός ιατρός, στη Γερμανία, την περίοδο 1.1.1997-31.12.1999, πριν την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης της ειδικότητας της Γενικής Χειρουργικής και ως Έκτακτη Ιατρική Λειτουργός 2ης Τάξης στο ΤΑΕΠ, Γ.Ν. Λεμεσού, κατά την περίοδο 10.3.2005-31.3.2006. Η Συμβουλευτική Επιτροπή έκρινε ότι η εργασία της κατά τις περιόδους αυτές δεν ήταν σχετική με την ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής. Εν πάση περιπτώσει, για όλα τα χρόνια πείρας που της αναλογούν για την απόκτηση της ειδικότητας της Γενικής Χειρουργικής και τα υπόλοιπα χρόνια πείρας, η οποία είναι σχετική με την ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής δεν συμπληρώνουν δωδεκαετή τουλάχιστον πείρα στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής. Η αιτήτρια δεν ικανοποιεί τον όρο της παραγράφου 3Α(3), αναφορικά με τη δωδεκαετή τουλάχιστον πείρα στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής, περιλαμβανομένου του χρόνου εκπαίδευσης για απόκτηση του διπλώματος ή τίτλου ειδικότητας στη Γενική Χειρουργική και ως εκ τούτου δεν θεωρείται προσοντούχα υποψήφια».

Συνεπεία της πιο πάνω κατάληξης της Συμβουλευτικής Επιτροπής, η αιτήτρια αποκλείστηκε από την περαιτέρω διαδικασία πλήρωσης των δυο επίδικων θέσεων. Τα δε πορίσματα της Συμβουλευτικής Επιτροπής υιοθέτησε εν συνεχεία η Ε.Δ.Υ., στη συνεδρία της ημερομηνίας 31.5.2011 (παράρτημα 10 στην ένσταση).

Από τα ενώπιον μου στοιχεία, προκύπτει ότι στην αιτήτρια πιστώθηκε από τη Συμβουλευτική Επιτροπή πείρα στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής, ως εξής: έξι χρόνια που απαιτήθηκαν για την απόκτηση του τίτλου της ειδικότητας, η περίοδος από 1.4.2006 μέχρι 1.5.2008 που η αιτήτρια είχε εργαστεί ως έκτακτη Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης (Γενικής Χειρουργικής) και από 2.5.2008 μέχρι 3.5.2010 που αντιστοιχεί στην περίοδο από τον διορισμό τα αιτήτριας στη μόνιμη θέση Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης (Γενικής Χειρουργικής) μέχρι τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι την τελευταία μέρα της προθεσμίας υποβολής της αίτησης για τις επίδικες θέσεις. Όπως περαιτέρω προκύπτει από το σύνολο των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν λήφθηκε υπόψη, για σκοπούς υπολογισμού της πιο πάνω πείρας στη Γενική Χειρουργική, η περίοδος από 10.3.2005 μέχρι 31.3.2006, κατά την οποία η αιτήτρια είχε εργαστεί ως έκτακτη Ιατρική Λειτουργός 2ης Τάξης, εφόσον, κατά την καθ’ ης η αίτηση, τα καθήκοντα της εν λόγω θέσης, σύμφωνα και με το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας, αφορούν καθήκοντα γενικής ιατρικής.

Ως εκ των πιο πάνω, κρίθηκε ότι η αιτήτρια δεν συμπλήρωνε την υπό του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας απαιτούμενη δωδεκαετή πείρα.

Ωστόσο, δια του δικηγόρου της, η αιτήτρια προβάλλει ότι υπήρξε εσφαλμένη αποτίμηση του συνολικού χρόνου πείρας της, η οποία, εάν είχε προσμετρηθεί ορθώς, θα καθιστούσε αυτήν προσοντούχα. Προβάλλεται επ’ αυτού ότι η καθ’ ης η αίτηση δεν διενήργησε τη δέουσα έρευνα και ενήργησε υπό καθεστώς πλάνης αναφορικά με την πείρα και τα προσόντα της αιτήτριας. Οι αιτιάσεις της περιστρέφονται γύρω από τρεις άξονες:

Εν πρώτοις, ο κ. Αγγελίδης προβάλλει ότι στον υπολογισμό της συνολικής πείρας της αιτήτριας στη Γενική Χειρουργική, θα έπρεπε να προσμετρήσει και ο χρόνος που αυτή εργαζόταν ως Ιατρική Λειτουργός 2ης Τάξης, ήτοι η περίοδος από 10.3.2005 μέχρι 31.3.2006. Περαιτέρω, ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια προβάλλει ότι θα έπρεπε, κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού 15(1)(δ) των περί Δημόσιας Υπηρεσίας (Γενικών) Κανονισμών του 1991 (Κ.Δ.Π. 98/91), ως αυτοί ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, να αναγνωριστεί στην αιτήτρια ένα έτος πείρας στη θέση Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης, λόγω απόκτησης διδακτορικού τίτλου. Τέλος, με αναφορά στην προαναφερθείσα ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 1446/2005 και την επανεξέταση που ακολούθησε, ο κ. Αγγελίδης επισημαίνει ότι η αιτήτρια διορίστηκε αναδρομικά στη θέση Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης (Γενικής Χειρουργικής) από 11.7.2005 αντί από 1.4.2006 που είχε αρχικά διοριστεί. Συνακόλουθα, ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να είχε προσμετρήσει το πιο πάνω χρονικό διάστημα στη συνολική πείρα της αιτήτριας, ούτως ώστε αυτή δικαιωματικά να καταστεί προσοντούχος στην διαδικασία πλήρωσης των επίδικων θέσεων και να κληθεί στην ενώπιον της Ε.Δ.Υ. προφορική συνέντευξη.

Δεν με βρίσκουν σύμφωνο οι πιο πάνω ισχυρισμοί.

Αντίθετα, από το σύνολο των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον μου, αλλά και από το περιεχόμενο των οικείων διοικητικών φακέλων προκύπτει ότι η απόφαση της καθ’ ης η αίτηση να κρίνει την αιτήτρια ως μη προσοντούχα και να την αποκλείσει από την περαιτέρω διαδικασία ήταν αποτέλεσμα δέουσας έρευνας όλων των στοιχείων και γεγονότων που βρίσκονταν ενώπιον του αρμόδιου διοικητικού οργάνου, το οποίο και άσκησε τη διακριτική του εξουσία εντός των ορίων που του παρέχει ο νόμος. Ούτε κι’ έχω διαπιστώσει να έχει εμφιλοχωρήσει πλάνη στη λήψη της υπό εξέταση απόφασης, η οποία, σε κάθε περίπτωση, ήταν εύλογα επιτρεπτή.

Ξεκινώντας από τον ισχυρισμό ότι στο συνολικό χρόνο πείρας της αιτήτριας θα έπρεπε να είχε προσμετρήσει και ο χρόνος που αυτή εργαζόταν ως Ιατρική Λειτουργός 2ης Τάξης, ήτοι η περίοδος από 10.3.2005 μέχρι 31.3.2006, κρίνω ορθή την θέση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, την οποία υιοθέτησε και η Ε.Δ.Υ., ότι τα καθήκοντα της εν λόγω θέσης ήταν καθήκοντα Γενικής Ιατρικής και όχι καθήκοντα Γενικής Χειρουργικής. Μάλιστα, αυτό προκύπτει και από το οικείο σχέδιο υπηρεσίας της θέσης Ιατρικού Λειτουργού 2ης Τάξης, στο οποίο ρητά αναφέρεται ότι ο κάτοχος της εν λόγω θέσης «εκτελεί καθήκοντα γενικής ιατρικής» (βλ. παράρτημα 12 στην ένσταση της καθ’ ης η αίτηση).

Περαιτέρω, ορθώς, κατά την άποψή μου, δεν πιστώθηκε στην αιτήτρια ένα έτος πείρας στη θέση Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης, λόγω απόκτησης διδακτορικού τίτλου, κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού 15(1)(δ) της Κ.Δ.Π. 98/91, αφού, όπως ορθά επισημαίνει και ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, σε σχετική γνωμάτευσή του, ημερομηνίας 21.9.2011 (βλ. παράρτημα 14 στην ένσταση της Δημοκρατίας), αυτό θα μπορούσε να γίνει, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη κανονιστική διάταξη, μόνον εφόσον η αιτήτρια (και οι λοιποί υποψήφιοι) διεκδικούσαν προαγωγή και όχι διορισμό στην αμέσως ανώτερη θέση, ήτοι την επίδικη. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι οι δυο επίδικες θέσεις πληρώθηκαν με διορισμό. Σύμφωνα με την εν λόγω κανονιστική διάταξη-

«Για απόκτηση διδακτορικού διπλώματος ή τίτλου που σχετίζεται με τα καθήκοντα της θέσης ή είναι πλεονέκτημα για τη θέση στην οποία πρωτοδιορίζεται υπάλληλος και που αποκτήθηκε από αυτόν πριν το διορισμό του στη δημόσια υπηρεσία, μετά από σπουδές στην Κύπρο ή στο εξωτερικό, θα αναγνωρίζεται ως υπηρεσία ή πείρα ένα έτος κατ’ ανώτατο όριο στη θέση που διορίστηκε, για σκοπούς προαγωγής στην αμέσως ανώτερη θέση ή τάξη».

Εν πάση περιπτώσει, όπως ορθά επισημαίνουν και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τα Ε.Μ., ακόμη και αν ο συγκεκριμένος ισχυρισμός και/ή παράπονο της αιτήτριας ευσταθούσε, αυτό σε τίποτε δεν θα την ωφελούσε, αφού και πάλι δεν θα ήταν προσοντούχος, δεδομένου ότι δεν θα συμπλήρωνε την απαιτούμενη δωδεκαετή πείρα στη Γενική Χειρουργική. Συνεπώς, τίθεται εν προκειμένω ζήτημα νομιμοποίησης και/ή εννόμου συμφέροντος εκ μέρους της αιτήτριας να εγείρει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, δεδομένου ότι δεν μπορεί ούτως ή άλλως να ωφεληθεί από αυτόν. Όπως έχει λεχθεί χαρακτηριστικά στη Δημοκρατία ν. CHINA WAΝBAO ENGINEERING CORPORATION (2000) 3 Α.Α.Δ. 406, όχι μόνο η προσφυγή, αλλά και οι λόγοι ακυρότητας θα πρέπει να προβάλλονται μετ’ εννόμου συμφέροντος για να είναι παραδεκτοί.

Τέλος, ως προς τον ισχυρισμό ότι, συνεπεία της ακυρωτικής απόφασης στην προσφυγή αρ. 1446/2005 και του αναδρομικού διορισμού της αιτήτριας στη θέση Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης (Γενικής Χειρουργικής) από 11.7.2005 αντί από 1.4.2006, θα έπρεπε να είχε προσμετρήσει το πιο πάνω χρονικό διάστημα στη συνολική πείρα της, ούτως ώστε αυτή να καταστεί προσοντούχος στην διαδικασία πλήρωσης των επίδικων θέσεων, θεωρώ ότι δεν μπορεί να ευσταθεί, δεδομένου ότι το ζήτημα έχει ήδη κριθεί νομολογιακά.

Εν πρώτοις, ως προς τον καθορισμό του περιεχομένου του όρου «πείρα», καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ανδρόνικος Γεωργίου ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 30, όπου λέχθηκε ότι πείρα είναι οι πρακτικές γνώσεις που αποκτώνται από την εκτέλεση συγκεκριμένου είδους εργασίας, η δε ένταση με την οποία κάποιος καταπιάνεται με ένα συγκεκριμένο τομέα εργασίας και τα αποτελέσματα της δουλειάς τους είναι οι πιο σημαντικοί δείκτες της πείρας.

Περαιτέρω, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Λουΐζα Χριστοδουλίδου Ζανέττου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 768/2001, ημερ. 20.3.2003, την οποία επικαλείται και ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας στην προαναφερθείσα γνωμάτευσή του, κρίθηκε ότι η πείρα ενός υποψηφίου ύστερα από αναδρομική αποκατάστασή του, λόγω αναδρομικού διορισμού του σε θέση στην οποία δεν υπηρέτησε, είναι πλασματική και όχι πραγματική.

Η δε αναδρομική αποκατάσταση σε θέση προδίδει στον αιτητή αρχαιότητα, όχι όμως και πείρα στη θέση καθότι αυτή είναι πλασματική. Παραθέτω το ακόλουθο, ιδιαίτερα διαφωτιστικό, απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου):

«Πολύς λόγος έγινε από τους υποψηφίους και για το θέμα της πείρας. Η αιτήτρια υποστήριξε, στηριζόμενη στην προσφ. αρ. 469/96 Σωτήρης Πελεκάνου ν. Δημοκρατίας ημερ. 25/2/00, ότι η πείρα της, με την αναδρομική αποκατάσταση της, πρέπει να θεωρείται ως πραγματική. Επίσης παρέπεμψε στον Καν. 14, παρ. 5 της Κ.Δ.Π. 98/91, που ορίζει ότι:

«Σε περίπτωση που υπάλληλος προάγεται αναδρομικά σε μια θέση, λογίζεται ότι έχει υπηρετήσει σ' αυτή από την ημέρα που αρχίζει η προαγωγή του.»

Ο κ. Νικολάου έχει αντίθετη άποψη που την ενίσχυσε παραπέμποντας στην απόφαση μου στην υπόθεση αρ. 178/96 Ιωάννης Σολωμού ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 8/10/97 και 1034/97 Ιωάννης Σολωμού ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 18/3/99 (Καλλής, Δ).

Δε νομίζω πως η Πελεκάνου, ανωτέρω, υποστηρίζει την εισήγηση της αιτήτριας. Ο αιτητής στην περίπτωση εκείνη κρίθηκε ότι, λόγω του αναδρομικού διορισμού του, είχε δικαίωμα να κριθεί για προαγωγή. Το ζήτημα, όπως εμφανίζεται εδώ, είναι αν τέτοιος διορισμός προσδίδει και πραγματική πείρα. Συμφωνώ ότι με τον αναδρομικό διορισμό αποκαθίστανται τα δικαιώματα του υπαλλήλου. Όπως εντούτοις έχει νομολογηθεί «πείρα αποκτάται με μακρά άσκηση μιας εργασίας ή ειδικότητας» (βλ. Skapoullis & Another v. Republic (1984) 3 C.L.R. 562 και Piperis & Others v.Republic (1984) 3 C.L.R. 1306. Έχω τη σαφή αντίληψη ότι τουλάχιστο στον τομέα αυτό της πείρας θα ήταν παράλογο και εξωπραγματικό να γίνει δεκτό, διά πλάσματος δικαίου, ότι αποκτήθηκε πείρα (εδώ 6 ½ χρόνια), ενώ ένας δεν κατείχε τη θέση. Δε νοείται κατά τη γνώμη μου, αποκατάσταση και στο θέμα της πείρας, στο οποίο, με τα δεδομένα της υπόθεσης, το ε.μ. ήταν εμπειρότερος.

Επομένως, με βάση τα παραπάνω στοιχεία, θεωρώ την επίδικη απόφαση εύλογα επιτρεπτή.».

Τα πιο πάνω, τα οποία ισχύουν ευθέως και στην παρούσα υπόθεση, αναιρούν θεμελιακά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς της αιτήτριας επί του θέματος.

Συνεπώς, ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι η απόφαση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, και εν συνεχεία της Ε.Δ.Υ., σύμφωνα με την οποία κρίθηκε ότι η αιτήτρια δεν ήταν προσοντούχος λόγω της μη κατοχής δωδεκαετούς τουλάχιστον πείρας, ως η πρόνοια της παραγράφου 3 Α (3) του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας, ήταν εύλογα επιτρεπτή.

Εν προκειμένω, κρίνω ότι η ερμηνεία και/ή εξήγηση που δόθηκε από την καθ’ ης η αίτηση ως προς την κατάληξή της αναφορικά με την υπό της αιτήτριας μη κατοχή του εν λόγω προσόντος ήταν εύλογη. Ούτε κι έχω εντοπίσει είτε έλλειψη δέουσας έρευνας είτε οποιαδήποτε αυθαιρεσία ή πλάνη εκ μέρους της Διοίκησης, ως ισχυρίζεται η αιτήτρια.

Αποτελεί δε πάγια αρχή, νομολογιακά διαμορφωμένη, ότι η εξέταση του κατά πόσον ένας υποψήφιος κατέχει τα απαιτούμενα από το σχέδιο υπηρεσίας προσόντα είναι πραγματικό γεγονός και ανάγεται στην εξουσία του αρμόδιου διορίζοντος οργάνου. Η δε εκτίμηση των ουσιαστικών γεγονότων είναι ζήτημα που εμπίπτει αποκλειστικά εντός της αρμοδιότητας του διοικητικού οργάνου και βρίσκεται εκτός της σφαίρας αρμοδιότητος του Δικαστηρίου.

Το Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο σε περίπτωση που η Διοίκηση έχει υπερβεί τα ακραία όρια της διακριτικής της εξουσίας και η απόφαση του διορίζοντος οργάνου δεν είναι εύλογα επιτρεπτή ή εφόσον έχει εμφιλοχωρήσει πλάνη ή αυθαιρεσία (βλ. Μάριος Θεοφάνους ν. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 507, απόφαση Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου), Σπύρος Γιάλλουρος ν.

Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Υποθ. Αρ. 982/91, ημερ. 17.2.1994 και Ιωάννης Ιωνά ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 29/87, ημερ. 26.7.1989). Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στη απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου Παύλος Δημητρίου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 102-

«Η εξέταση του θέματος του κατά πόσο ένας υποψήφιος κατέχει τα απαιτούμενα από το σχέδιο υπηρεσίας προσόντα ανάγεται στην εξουσία του αρμόδιου για το διορισμό οργάνου. Παρέμβαση του δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται αυθαιρεσία ή στην περίπτωση που διαπιστώνεται πλάνη. Βλ. Χρ. Κωνσταντίνου ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προϊόντων (1992) 3 Α.Α.Δ. 228, Μιχαήλ Ιακωβίδης ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (1997) 3 A.A.Δ. 28, Γεώργιος Ιοργάνου v. Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 250. Παρέμβαση του δικαστηρίου χωρεί ακόμα στην περίπτωση που η ερμηνεία που έδωσε η Επιτροπή δεν ήταν εύλογα επιτρεπτή στην ειδική περίπτωση. Κλέαρχος Μιτλιάδους και Άλλοι v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω ΕΕΥ (1989) 3 Α.Α.Δ. 1318».

Περαιτέρω, όπως επεσήμανε το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεών του, εφόσον είναι εύλογη η ερμηνεία που δίδεται από το αρμόδιο διοικητικό όργανο αναφορικά με τις διατάξεις του σχεδίου υπηρεσίας, το Δικαστήριο δεν δίδει σε αυτό διαφορετική ερμηνεία, έστω και αν έχει διαφορετική γνώμη επ’ αυτού (βλ. Πλαστήρας Χριστοφίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1367 και Σπύρος Γιάλλουρος, ανωτέρω). Ο προσδιορισμός της καταλληλότητας συγκεκριμένου προσόντος απόκειται στην διακριτική ευχέρεια του αρμόδιου διοικητικού οργάνου (βλ. Νικολάου Κυπριανός ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 4665). Η δε εξουσία του Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της πράξης και στη διακρίβωση του κατά πόσον η απόφαση ήταν εύλογα επιτρεπτή ή εάν η Διοίκηση υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής της εξουσίας (βλ. A&A Constantinou Bros Ltd v. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 43).

Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι και στην παρούσα υπόθεση δεν χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου, εφόσον, για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί ανωτέρω, η απόφαση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, και εν συνεχεία της Ε.Δ.Υ., περί αποκλεισμού της αιτήτριας από την περαιτέρω διαδικασία πλήρωσης των επίδικων θέσεων, ως μη προσοντούχου, λόγω της μη συμπλήρωσης της απαραίτητης προηγούμενης δωδεκαετούς τουλάχιστον πείρας, ήταν εύλογα επιτρεπτή και εντός των ορίων της διακριτικής εξουσίας της Διοίκησης. Ενόψει δε όλων των πιο πάνω, δεν στοιχειοθετούνται και απορρίπτονται οι ισχυρισμοί περί έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης αναφορικά με την πείρα και τα προσόντα της αιτήτριας.

Συνακόλουθα, κρίνω ότι ουδείς από τους λόγους ακύρωσης που εξετάστηκαν στοιχειοθετείται και, ως εκ τούτου, δε χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1.200 έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ της καθ’ ης η αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Βλ. Δέσποινα Νικολάου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1446/05, ημερ. 8.1.2010, όπου το Δικαστήριο έκρινε βάσιμους τους ισχυρισμούς της αιτήτριας περί έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης περί τα πράγματα αναφορικά με το κατά πόσον αυτή είχε συμπληρώσει όλα τα απαιτούμενα προσόντα για την απόκτηση του διδακτορικού της τίτλου, για τον οποίο θα μπορούσαν να αποδοθούν 1,50 μονάδες.

[2] Εξάλλου, σύμφωνα με το Άρθρο 146.2 του Συντάγματος, κάθε προσφυγή πρέπει να ασκείται από πρόσωπο του οποίου προσεβλήθη ευθέως διά της αποφάσεως, πράξεως ή παραλείψεως ίδιον, ενεστώς έννομο συμφέρον.

[3] Ηλέκτρα Φωτιάδου ν. Θ.Ο.Κ., Υποθ. Αρ. 5946/2013, ημερ. 1.7.2016 και Στέλλα Λυσσάνδρου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 5781/2013, ημερ. 13.5.2016.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο