Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 985/2014 ECLI:CY:DD:2016:407 KI-generiert

Court dismisses request for witness testimony to prove unequal treatment in social assistance approval.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 985/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's request to compel a witness to testify regarding alleged unequal treatment in her social assistance case. The applicant argued that her application was delayed compared to others, but the court noted that such claims require specific factual proof and cannot be based on general assertions of inequality. The court ruled that the applicant failed to demonstrate that the delay was attributable solely to the authorities or that her case was substantively similar to others decided under different legal frameworks.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 146 of the Constitution; The court may not compel witness testimony to prove alleged unequal treatment unless the applicant provides concrete evidence of specific delays or substantive differences in case handling that justify a claim of discrimination.

Schlagwörter

KI-generiert
constitutional right to equality administrative delay social assistance benefits witness testimony compulsion unequal treatment claim procedural fairness burden of proof Stimmengleichheit

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Pantelis Skourides v. The Attorney-General of the Republic (1967) 3 CLR 518
Nicos Lambakis v. Republic (1970) 3 CLR 72
Panayiotis Antoniou v. Republic (1971) 3 CLR 417
Constantinides v. E.A.C. (1982) 3 CLR 387
Zavros v. Republic (1989) 3 AAD 106
Stavrou and Others v. Republic (1989) 3 AAD 1023
University of Cyprus v. Konstantinou and Others (1994) 3 AAD 145
Eythymiou Maria v. Republic of Cyprus, via Public Service Commission (1997) 3 AAD 281
Rousos Nikos v. Panou S. Ioannidis and Others (1999) 3 AAD 549
Rafhti Maro and Another v. Republic of Cyprus (2003) 3 AAD 335
Thalassinos Gregorios v. Republic of Cyprus (2003) 3 AAD 507
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

PANTELIS SKOURIDES ν. THE ATTORNEY-GENERAL OF THE REPUBLIC (MINISTRY OF EDUCATION) (1967) 3 CLR 518

NICOS LAMBRAKIS ν. REPUBLIC (EDUCATIONAL SERVICE COMMITTEE) (1970) 3 CLR 72

PANAYIOTIS ANTONIOU ν. REPUBLIC (MINISTER OF LABOUR AND SOCIAL INSURANCE) (1971) 3 CLR 417

CONSTANTINIDES ν. E.A.C. (1982) 3 CLR 387

Ζαβρός ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 106

Σταύρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1023

Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Κωνσταντίνου κ.α. (1994) 3 ΑΑΔ 145

Eυθυμίου Mαρία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 281

Ρούσος Νίκος ν. Πάνου Σ. Ιωαννίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 549

Ράφτη Μάρω και Άλλη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 335

Θαλασσινός Γρηγόριος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 507

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:407

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 985/2014)

6 Δεκεμβρίου 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΑ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ (ΑΔΤ.:840279)

Αιτήτριας,

-ΚΑΙ-

ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΕΚΤΟΠΙΣΘΕΝΤΩΝ

ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Καθ’ ων η αίτηση.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 2.2.2016

______________­_

Λ. Χριστοδούλου, για ΔΡΑΚΟΣ & ΕΥΘΥΜΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για την αιτήτρια.

Μ. Στυλιανού, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για τους καθ’ ων η αίτηση.

______________­__

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της ως άνω προσφυγής, λήφθηκε, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση (εκεί παράγραφο 8), στις 18.12.2013 και με αυτή οι καθ’ ων η αίτηση πληροφόρησαν την αιτήτρια για την έγκριση του αιτήματος της για παραχώρηση οικονομικής βοήθειας για το διαμέρισμα που αγόρασε στη Λευκωσία στις 9.8.2009. Σύμφωνα δε, με την εν λόγω απόφαση, ως αναφέρουν οι καθ’ ων η αίτηση, η μείωση του ποσού κατά το 50% της οικονομικής βοήθειας, κατ’ εφαρμογή σχετικής απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 24.9.2013, είχε, ως αιτιολογικό, ότι η αγορά πραγματοποιήθηκε πέραν του ενός έτους και εντός δύο ετών πριν την ημερομηνία υποβολής της αίτησης της αιτήτριας, στις 9.5.2011.

Με γραπτή αίτηση της ημερομηνίας 2.2.2016 η αιτήτρια ζητεί ως ακολούθως:

«(Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου, με το οποίο να παρέχεται άδεια για προσαγωγή ενώπιον του μαρτυρίας υπό την μορφή καταχώρησης Ένορκης Δήλωσης της Ελισάβετ Ιωσήφ του Γεωργίου (Α.Δ.Τ. 833614) πλέον συνημμένων εγγράφων, με την οποία να επαληθεύει τους ισχυρισμούς οι οποίοι καταγράφονται στην Γραπτή Αγόρευση της Αιτήτριας στην Αίτηση (Προσφυγή) και τυγχάνουν απόρριψης από τους Καθ’ ων η Αίτηση στη δική τους Γραπτή Αγόρευση, και στην οποία να αποδεικνύεται ότι η εν λόγω συνάδελφος της Αιτήτριας κατά τον ουσιώδη χρόνο υπέβαλε την πανομοιότυπη με αυτήν της Αιτήτριας αίτηση προς τους Καθ’ ων η Αίτηση κατά ή περί την 3/10/2011, η οποία εξετάστηκε και εγκρίθηκε κατά τον Ιούνιο 2012 με αποτέλεσμα η Αιτήτρια κα Ιωσήφ να πληρωθεί το ποσό και ωφέλημα το οποίο δικαιούτο, κατά ή περί τον Σεπτέμβριο 2012, και με την οποία αποδεικνύεται ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζεται η αρχή της ισότητας ως αναλύεται εκτενώς στη γραπτή της αγόρευση.»

(Β) Οποιεσδήποτε άλλες και/ ή περαιτέρω και/ ή παρεπόμενες θεραπείες και/ ή οδηγίες θεωρήσει το Δικαστήριο κατάλληλες, εύλογες και δίκαιες υπό τις περιστάσεις.

(Γ) Έξοδα και Φ.Π.Α.»

Η πιο πάνω αίτηση υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση της αιτήτριας ημερομηνίας 2.2.2016. Με την εν λόγω ένορκη δήλωση της, η αιτήτρια υποστηρίζει την παρούσα υπό κρίση αίτηση, δηλώνοντας, ότι οι δικηγόροι της προώθησαν με την γραπτή τους αγόρευση στην παρούσα προσφυγή, μεταξύ άλλων, ως κύριο ισχυρισμό, ότι παραβιάστηκε σε βάρος της αιτήτριας η αρχή της ισότητας, διότι οι καθ’ ων η αίτηση, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ως διατείνεται η αιτήτρια, εξέτασαν και αποφάσισαν διαφορετικά πανομοιότυπη μεταγενέστερη αίτηση συναδέλφου της (για εξασφάλιση χορηγίας για αγορά διαμερίσματος στη Λεμεσό), ενώ η περίπτωση εκείνη ήταν, ως υποστηρίζει η αιτήτρια, όμοια με τη δική της. Με την ένορκη δήλωση της δε, η αιτήτρια προσκόμισε την ένορκη δήλωση της συναδέλφου της, μαζί με επισυνημμένα αυτής έγγραφα, την οποία ζητεί, όπως επιτραπεί να προσκομισθεί ως μαρτυρία. Στην ένορκη δήλωση της, η αιτήτρια δήλωσε, ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός της για παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης αμφισβητήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση με τη γραπτή τους αγόρευση, απόσπασμα της οποίας παραθέτει και στο οποίο απόσπασμα γίνεται και αναφορά, ότι η αιτήτρια δεν δύναται, εν πάση περιπτώσει, να προσκομίζει μαρτυρία μέσω γραπτών αγορεύσεων, εξ’ ου και η παρούσα αίτηση της.

Η πλευρά του καθ’ ων η αίτηση καταχώρισε ένσταση στην ανωτέρω αίτηση προσκόμιση μαρτυρίας, υποστηρίζοντας, ότι α) η αιτήτρια απαραδέκτως προσπαθεί να προσάγει μαρτυρία, η οποία δεν τέθηκε ενώπιον του αρμοδίου οργάνου κατά τον ουσιώδη χρόνο και το Δικαστήριο δεν δύναται να εξετάσει το θέμα αυτό στο παρόν στάδιο, β) κάθε περίπτωση κρίνεται με βάση τα δικά της δεδομένα και, επομένως, ακόμη και αν υπάρχουν κάποιες ομοιότητες μεταξύ των δύο περιπτώσεων, αυτό δεν καταδεικνύει άνιση μεταχείριση, αφού η αρχή της ισότητας δε μεταδίδει την έννοια της ακριβούς αριθμητικής ισότητας, αλλά διασφαλίζει μόνο έναντι αυθαίρετων διακρίσεων και δεν αποκλείει εύλογες διακρίσεις, οι οποίες πρέπει να γίνουν λόγω της φύσεως των πραγμάτων, γ) η αιτήτρια επιδιώκει με την αίτηση της αυτή να θέσει προς εξέταση ζητήματα, τα οποία πρέπει απαραιτήτως και αποκλειστικά να αποφασίζονται με βάση το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων.

Τα ζητήματα που προσπαθεί με την παρούσα αίτηση να εισαγάγει δεν αφορούν την περίπτωση της, ούτε αποτελούν μέρος του δικού της διοικητικού φακέλου, αλλά άλλης περίπτωσης άλλου προσώπου, δ) με την αποδοχή τέτοιας μαρτυρίας επί των ζητημάτων αυτών, δυνατόν να διαφοροποιηθεί, αλλοιωθεί ή μεταβληθεί το περιεχόμενο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, γεγονός που καθιστά ανεπίτρεπτη την αποδοχή μαρτυρίας επί τέτοιων θεμάτων, ε) τόσο από την αίτηση, όσο και από την ένορκη δήλωση προκύπτει με σαφήνεια, ότι σκοπείται η προσαγωγή μαρτυρίας θεμάτων τα οποία είναι εξ’ ορισμού εκτός του ακυρωτικού ελέγχου που ασκεί το Διοικητικό Δικαστήριο.

Οι διάδικοι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους, σε σχέση με την ως άνω ενδιάμεση αίτηση, τις οποίες υιοθέτησαν στην ενώπιον μου ακρόαση της υπόθεσης, στις 5/10/2016.

Εξέτασα το ζήτημα με προσοχή, υπό το φώς και της σχετικής νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.12.2015 στην Προσφυγή Αρ. 1024/2014 FBME BANK LTD ν. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΩΣ ΑΡΧΗ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ αναφέρθηκαν και τα εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…..Οι βασικές αρχές που διέπουν το θέμα προσαγωγής μαρτυρίας κατά την ενάσκηση της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς και η διαδικασία που ακολουθείται, συνοψίστηκαν ως ακολούθως στην υπόθεση Θαλασσινός ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 507, σελίδες 510-512:

«Ο Κανονισμός 12 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962 προνοεί ότι,

"(1) Το Δικαστήριον ή Δικαστής δύναται να διατάξη οιονδήποτε αιτητήν να παρουσιασθή αυτοπροσώπως είτε διά να δώση ενόρκως ή άλλως πως πληροφορίας προς το Δικαστήριον, είτε διά να παρουσιάση έγγραφα ή άλλα αποδεικτικά μέσα. Εάν αιτητής τις διαταχθείς να εμφανισθή αυτοπροσώπως αρνηθή να πράξη ούτω, η ακολουθητέα διαδικασία εξαναγκασμού προς συμμόρφωσιν του τοιούτου αιτητού, η οποία δυνατόν να εφαρμοσθή, θα είναι ως η ισχύουσα δια τον εξαναγκασμόν εμφανίσεως μάρτυρος, όστις αρνήται να συμμορφωθή προς μαρτυρικήν κλήσιν .................................................

(2) Το Δικαστήριον δύναται να διατάξη τον καθ'ου η αίτησις να δώση ενόρκως ή άλλως πως πληροφορίας ή να παρουσιάση έγγραφα ή άλλα αποδεικτικά μέσα διά δεόντως εξουσιοδοτημένου υπαλλήλου."

Ο Κανονισμός 19 προνοεί ότι,

"Καθ' οιονδήποτε στάδιον της διαδικασίας το Δικαστήριον ή Δικαστής δύναται να εκδώσει τοιαύτας οδηγίας, αι οποίαι απαιτούνται προς το συμφέρον της δικαιοσύνης."

Στην αναθεωρητική του δικαιοδοσία το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να ελέγχει το δικαίωμα των διαδίκων να προσαγάγουν μαρτυρία σχετική με τα γεγονότα που θέλουν να αποδείξουν, με γνώμονα πάντοτε τη σχετικότητα της μαρτυρίας με τα επίδικα θέματα. (Βλ. Phedias Kyriakides v. The Republic (1961) 1 R.S.C.C. 66, Skourides v. Attorney General (1967) 3 C.LR. 518, Lambrakis v. Republic (1970) 3 C.L.R. 72 και Αntoniou ν. Republic (1971) 3 C.L.R. 417). Το θέμα εξετάστηκε λίγο αργότερα στην υπόθεση Ζαβρός ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 106, όπου το Δικαστήριο υιοθετώντας την απόφαση Phedias Kyriakides παρατήρησε ότι,

"... ένας από τους καθοδηγητικούς παράγοντες που θα ακολουθούνται στην εξέταση της αποδοχής οποιασδήποτε μαρτυρίας είναι κατά πόσο τέτοια μαρτυρία είναι εύλογα σχετική προς οιονδήποτε επίδικο θέμα και αποδειχτική οιουδήποτε επίδικου θέματος ενώπιον του Δικαστηρίου και μπορεί ή όχι να βοηθήσει το Δικαστήριο στην απονομή δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη περίπτωση σύμφωνα με τη δικαιοδοσία του."

(Βλ. επίσης Constantinides v. The Electricity Authority of Cyprus (1982) 3 C.L.R. 387, Λέλλα Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας, 668/90 της 30/9/93, Πανεπιστήμιο Κύπρου ν. Κωνσταντίνου κ.ά. (1994) 3 A.A.Δ. 145, 162 και Μάρω Ράφτη και Άλλη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 Α.Α.Δ. 335). Επιπρόσθετα πρέπει να σημειωθεί ότι "δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μαρτυρία η οποία να διαφοροποιεί, να αλλοιώνει ή να μεταβάλλει το περιεχόμενο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη προς ενίσχυση του κύρους της απόφασης", αφού "το κύρος της απόφασης συναρτάται με το καθεστώς των πραγμάτων που λήφθηκε υπόψη". (Βλ. Ρούσος ν. Ιωαννίδης και Άλλων (1999) 3 Α.Α.Δ. 549).

Πρέπει να τονιστεί ότι οι διάδικοι δεν μπορούν να προσαγάγουν μαρτυρία χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Η παροχή της άδειας του Δικαστηρίου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παρουσίαση μαρτυρίας. Η σχετική άδεια μπορεί να δοθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19 των Κανονισμών του 1962 κατόπιν αίτησης που υποβάλλεται, είτε προφορικά είτε εγγράφως. (Βλ. Σταύρου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1023 και Ευθυμίου ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 281).»

……………………………………………………………………………………………………….

Θεωρώ σκόπιμο σε αυτό το σημείο να σημειώσω ότι κατά την άσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας το Δικαστήριο έχει ευρύτερη εξουσία και ευρύτερο ρόλο σε θέματα διαδικασίας και απόδειξης από αυτόν που έχει ο δικαστής στην πολιτική δίκη. Αυτό που απαιτείται από το Δικαστήριο να κρίνει σε μία προσφυγή είναι η νομιμότητα της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης.

Όμως, η ευρεία εξουσία που διαθέτει το Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας δεν φτάνει μέχρι το σημείο ώστε να επιτρέψει την παρουσίαση στοιχείων και γεγονότων που δεν ήταν ενώπιον του διοικητικου οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη και που δεν βρίσκονται στο σχετικό διοικητικό φάκελο.

Η ερμηνεία των στοιχείων που ήταν ενώπιον του αρμόδιου διοικητικού οργάνου είναι έργο του Δικαστηρίου και δεν επιτρέπεται η προσαγωγή μαρτυρίας για να τα ερμηνεύσει (βλ. Kyriakides v. Republic 1 R.S.C.C. 66, Ζαβρός ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 106). Μαρτυρία που αποβλέπει στη θεμελίωση του πραγματικού υπόβαθρου λόγων ακυρότητας που βρίσκονται έξω από όσα το Δικαστήριο έχει εξουσία να ελέγξει, δεν είναι σχετική.

Όπως επίσης έχει νομολογηθεί δεν γίνεται αποδεκτή μαρτυρία η οποία διαφοροποιεί, αλλοιώνει ή μεταβάλλει το περιεχόμενο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη από το αρμόδιο διοικητικό όργανο, προς ενίσχυση του κύρους της προσβαλλόμενης απόφασης. Το κύρος της απόφασης συναρτάται με το καθεστώς πραγμάτων που λήφθηκε υπόψη.

Αν τα στοιχεία είναι ασαφή, η αποσάφήνισή τους δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο, αλλά στο ίδιο το διοικητικό όργανο που έχει την ευθύνη για την αξιολόγησή τους. Επίσης, στοιχεία τα οποία δεν τέθηκαν ούτε λήφθηκαν υπόψη από το αρμόδιο όργανο δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως μαρτυρία.

………………………………………………………………………………………………………………………..Για να καταδειχθεί η σχετικότητα απαιτείται συγκεκριμενοποίηση του εγγράφου ή στοιχείου που ζητείται, καθώς και αναφορά στη συνάφεια του με κάποιον από τους λόγους ακυρότητας που εισηγείται η αιτήτρια.

Για να ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης θα πρέπει να κρίνει ότι τα έγγραφα τα οποία ζητείται η αποκάλυψη ή η μαρτυρία που γίνεται προσπάθεια να προσαχθεί είναι σχετικά με την υπόθεση και θα υποβοηθήσουν στην εξέταση της προσφυγής. Η απουσία προσδιορισμού οποιουδήποτε τέτοιου εγγράφου ή γεγονότος, δε δίδει στο Δικαστήριο το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο για να αξιολογήσει τη σχετικότητα της μαρτυρίας και να ασκήσει την διακριτική του εξουσία….»

Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές, η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Η μαρτυρία, την οποία επιδιώκει η πλευρά της αιτήτριας να προσκομίσει, αφορά, αφενός, σε απόφαση των καθ’ ων η αίτηση επί άλλης αίτησης άλλου προσώπου, τα δεδομένα της οποίας, παρόμοια ή μη με την παρούσα περίπτωση, δεν ήταν ενώπιον των καθ’ ων η αίτηση και/ή δεν συμπεριλαμβάνονταν στην εξέταση της παρούσας αίτησης και λήψης της επίδικης απόφασης για την αίτηση της εδώ αιτήτριας, και, αφετέρου, εκείνη η απόφαση, ως προκύπτει από το ενώπιον μου υλικό, λήφθηκε στις 23.5.2012 (και, με βάση αυτή, τα σχετικά συμβόλαια φαίνεται να υπογράφηκαν στις 29.6.2012), δηλαδή αρκετά πριν την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 24.9.2013, η οποία, ως προαναφέρθηκε ανωτέρω, φαίνεται να αποτέλεσε την νομική και αιτιολογική βάση για την μειωμένη κατά 50% χορηγία προς την αιτήτρια, σε σχέση με την δική της αίτηση.

Αποδοχή, συνεπώς, προσκόμισης της εν λόγω μαρτυρίας, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, θα συνιστούσε ανεπίτρεπτη διαφοροποίηση ή αλλοίωση ή μεταβολή του περιεχομένου των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη προς ενίσχυση του κύρους της εδώ επίδικης απόφασης, αφού το κύρος της απόφασης συναρτάται με το καθεστώς των πραγμάτων που λήφθηκε υπόψη (Βλ.

Ρούσος ν. Ιωαννίδης και Άλλων (1999) 3 Α.Α.Δ. 549), αλλά, επίσης, η εδώ προτεινόμενη προς προσκόμιση μαρτυρία δεν τείνει να αποδείξει καθ’ οιονδήποτε τρόπο διαφορετική μεταχείριση της αιτήτριας, αφού αυτή, ως προαναφέρθηκε, λήφθηκε υπό διαφορετικό νομικό καθεστώς και αιτιολογικό υπόβαθρο, σε αντίθεση με ότι διατείνεται η αιτήτρια στη σελ. 7 της γραπτής της αγόρευσης, γενικά αναφερόμενη σε «αιτήσεις που καταχωρήθηκαν μεταγενέστερα της αιτήσεως της αιτήτριας..».

Είναι ορθό, βέβαια, ότι η αιτήτρια στην αίτηση ακυρώσεως της, εκεί παράγραφο 13 των γεγονότων, έθεσε θέμα δυσμενούς διάκρισης της σε σχέση με άλλα άτομα που αιτήθηκαν κατά τον ίδιο ή ακόμα και μεταγενέστερο χρόνο με αυτή (ως η περίπτωση, την οποία προτείνει ως όμοια με τη δική της και επιθυμεί να προσάγει για αυτή μαρτυρία), διότι, ως ανέφερε, «η καθυστέρηση στην προώθηση της Αίτησης της βαραίνει αποκλειστικά τους Καθ’ ων η Αίτηση.».

Κατά πόσο, όμως, υπήρξε καθυστέρηση στην εξέταση της αίτησης της και αν αυτή χρεώνεται αποκλειστικά στους καθ’ ων η αίτηση, είναι ζήτημα νομική αξιολόγησης του από το Δικαστήριο, με βάση τα όσα στοιχεία προκύπτουν από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης και κατ’ εφαρμογή της ισχύουσας νομολογίας επί του θέματος.

Το κατά πόσο δε, το ορθώς εφαρμοστέο νομικό καθεστώς κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης ήταν, στην περίπτωση της αιτήτριας, αυτό που διαμορφώθηκε με την σχετική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 24.9.2013 ή θα έπρεπε να ήταν αυτό που ίσχυε πριν την εν λόγω απόφαση, λόγω αδικαιολόγητης καθυστέρησης εξέτασης της αίτησης της από τους καθ’ ων η αίτηση, είναι ζήτημα, το οποίο αφορά στα νομικά και πραγματικά δεδομένα της παρούσας περίπτωσης και όχι αυτά άλλων αιτήσεων, για τις οποίες, ως προανέφερα, δεν προκύπτει να λήφθηκαν αποφάσεις, μετά και επί του δεδομένου της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 24.9.2013, ως είναι η παρούσα περίπτωση, ώστε να κατατάσσονται ως ουσιωδώς όμοιες περιπτώσεις.

Αν δε, οι άλλες αιτήσεις εξετάστηκαν με ρυθμό γρηγορότερο από ότι θα έπρεπε ή κατά παραβίαση της ιεραρχίας εξέτασης ή λήψης απόφασης επ’ αυτών, με αποτέλεσμα να εκδόθηκε σ’ αυτές, σε αντίθεση με την περίπτωση της αιτήτριας, απόφαση πριν την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 24.9.2013, δεν αφορά την απόφαση που λήφθηκε για την εδώ αιτήτρια και αυτή δεν μπορεί να επικαλείται κάτι τέτοιο για σκοπούς ίσης μεταχείρισης, αφού ως γνωστό δεν μπορεί κάποιος να επικαλείται ισότητα στην παρανομία (βλ.

Praxitelis Voyiazianos v. Republic (1867) 3 C.L.R. 239, σελίδα 243).

Ενόψει των προαναφερομένων, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση, ως θα υπολογιστούν από το Δικαστήριο, με τη λήψη απόφασης επί της κυρίως προσφυγής.

Η κυρίως προσφυγή ορίζεται στις 9.1.2017 ενώπιον μου, για περαιτέρω οδηγίες.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο