Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 118/2014 ECLI:CY:DD:2016:414 KI-generiert

Administrative court dismisses appeal as inadmissible because the deportation letter lacks legal consequences.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 118/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court of Cyprus dismissed the applicants' constitutional appeal as inadmissible. The applicants challenged a letter from the Population and Immigration Department urging them to leave Cyprus within 30 days or face deportation. The court held that this letter was merely informational and did not constitute an enforceable administrative act because it imposed no immediate legal obligations or negative consequences on the applicants. Consequently, the court ruled that no judicial review was possible under Article 146 of the Constitution at this stage.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 146 of the Constitution; Article 146 of the Constitution: A letter urging aliens to leave the Republic within a time limit, without imposing immediate legal obligations or negative consequences, does not constitute an enforceable administrative act subject to constitutional appeal.

Schlagwörter

KI-generiert
enforceable administrative act constitutional appeal inadmissibility deportation letter legal consequences Article 146 Constitution Entzug des Bürgerrechts Aberkennung der Flüchtlingseigenschaft Ausweisungsgrund

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution
Article 7 of the Constitution
Article 11 of the Constitution
Article 15 of the Constitution
Article 20 of the Constitution
Article 25 of the Constitution
Article 28 of the Constitution
Article 30 of the Constitution
Law 158(I)/1999

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Theodorus Kostas Theofanous v. Republic
Hadjigavriel v. Republic
Επίσης, στην HadjiGavriel v. Republic (1986) 3(Α) C.L.R.
Radwan v. Republic
Patatas Antonios v. Republic
Republic v. Sunoil Bunkering Ltd
Gamage Sanka Manjula Kankani v. Republic
Republic v. D.J. Karapakis & Sons Ltd Consortium
Basileiou v. Paralimni Municipality
Athina Toumazou v. Republic of Cyprus
Economic Company of Paleohori Ltd v. Republic
Giorgos N. Fantis v. ETAK
Abdulaiye Fatoumata Diallo v. Republic
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ. 215/2012, 6/4/2015, ECLI:CY:AD:2015:B251

HADJIGAVRIEL ν. REPUBLIC (1986) 3 CLR 52

Radwan ν. Δημοκρατίας κ.ά. (Αρ. 1) (1989) 3 ΑΑΔ 421

Πατάτας Aντώνιος ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 248

Δημοκρατία ν. Sunoll Bunkering Ltd (1994) 3 ΑΑΔ 26

Gamage Sanka Manjula Kankani ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 463

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ κ.α. ν. D. J. KARAPATAKIS & SONS LTD CONSORTIUM, ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ.: 125/14, 13/7/2015, ECLI:CY:AD:2015:C519

Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίου κ.ά. (1995) 4 ΑΑΔ 1275

ΑΘΗΝΑ ΤΟΥΜΑΖΟΥ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση αρ. 345/03, 14 Ιουνίου, 2004

Εμπορική Εταιρεία Παλαιχωρίου Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 4 ΑΑΔ 178

ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΦΑΝΤΗΣ ν. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΤΕΚ), Υπόθεση Αρ. 131/2010, 12/11/2012

ABDULAYE FATOUMATA DIALLO ν. YΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 215/2012, 3/3/2015, ECLI:CY:AD:2015:D152

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:414

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 118/2014)

14 Δεκεμβρίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡA 146, 7, 11, 15, 20, 25, 28, 30 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1. ΧΡΗΣΤΟΣ (AHMAD) RAHIM TAHAYORI

2. ΕΛΕΝΗ (BEHJAT) RAOUFI

3. ΧΡΗΣΤΟΣ (AHMAD) RAHIM TAHAYORI, ΩΣ ΚΗΔΕΜΟΝΑΣ

ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (ΡΑΪΑΝ) ΤΑΜΠΑΛΒΑΝΤΑΝΙ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (ΡΑΜΤΙΝ) ΤΑΧΑΓΙΟΡΙ

Αιτητές,

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ/Η ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Ε. Ερωτοκρίτου (κα), για τους Αιτητές

Τ. Ιακωβίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, οι αιτητές στρέφονται κατά της νομιμότητας και εγκυρότητας της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, «που περιέχεται στην επιστολή τους ημερομηνίας 11.11.13 και ταχυδρομηθείσα την 20.11.13 και περιέλθουσα σε γνώση των αιτητών κατά ή περί την 25.11.13, να απορρίψουν το αίτημα τους για εγγραφή τους ως αυτοεργοδοτούμενοι και να τους καλέσουν να εγκαταλείψουν την Κυπριακή Δημοκρατία και/ή να τους κηρύξουν ως παράνομους μετανάστες». Επιπρόσθετα, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του αιτητικού της αίτησης ακυρώσεως, οι αιτητές εξαιτούνται διατάγματος και/ή απόφασης του Δικαστηρίου «που να αναστέλλει την απέλαση των αιτητών μέχρι την αποπεράτωση της παρούσης προσφυγής ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου».

Στο στάδιο των διευκρινίσεων, ωστόσο, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους αιτητές απέσυρε την ως άνω, δεύτερη αιτούμενη θεραπεία, παραμένοντας έτσι προς εξέταση αυτή της παραγράφου 1, ως έχει εκτεθεί αμέσως πιο πάνω.

Το ιστορικό των αιτητών στην Κυπριακή Δημοκρατία χρονολογείται από το έτος 1999.

Συγκεκριμένα, ο πρώτος αιτητής αφίχθηκε στη Δημοκρατία την 1.8.1999 και του παραχωρήθηκε άδεια εισόδου ως επισκέπτης κατά την άφιξή του, ενώ η αιτήτρια 2, σύζυγος του αιτητή, αφίχθηκε στις 20.8.2000 μαζί με τον γιό τους Rayan (Ράϊαν) Tahayori και τους παραχωρήθηκε επίσης άδεια εισόδου ως επισκέπτες. Στις 22.7.2003, οι αιτητές υπέβαλαν αίτηση παροχής ασύλου και, εν συνεχεία, αίτηση για έκδοση προσωρινής παραμονής στη Δημοκρατία, ως αιτητές ασύλου, και η σχετική άδεια εκδόθηκε στις 31.10.2003, με ισχύ «For So Long». Το αίτημά τους για παροχή ασύλου απορρίφθηκε και πληροφορήθηκαν σχετικά από την Υπηρεσία Ασύλου, με επιστολή της, ημερομηνίας 30.4.2004. Την ίδια τύχη είχε και η σχετική διοικητική προσφυγή που υπέβαλαν οι αιτητές ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων κατά της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

Εν συνεχεία, και συγκεκριμένα στις 4.7.2007, με οδηγίες του Υπουργού Εσωτερικών («ο Υπουργός»), παραχωρήθηκε στον αιτητή και την οικογένειά του άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, ενώ στις 19.10.2007 εξεδόθη για τον αιτητή, την σύζυγό του, και τους δυο γιούς τους, άδεια προσωρινής παραμονής ως επισκέπτες, με ισχύ μέχρι τις 19.4.2008. Στις 22.10.2007, το Υπουργείο Εσωτερικών απέρριψε αίτημα των αιτητών που είχαν υποβάλει για να τους χορηγηθεί εκ νέου άδεια παραμονής, με σκοπό την εργασία. Περαιτέρω, στις 22.1.2008, το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης («το Τμήμα») ενημέρωσε δια σχετικής επιστολής τους αιτητές ότι βάσει των νέων οδηγιών του Υπουργού, η αίτησή τους για παραχώρηση άδειας παραμονής με σκοπό την εργασία απορρίπτεται και η προηγούμενη άδεια παραμονής που παραχωρήθηκε σε αυτούς και την οικογένειά τους ως επισκέπτες, ακυρώθηκε και θα έπρεπε να διευθετήσουν την άμεση αναχώρησή τους από τη Δημοκρατία.

Ωστόσο, στις 21.7.2008, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών απέστειλε επιστολή προς τον αιτητή 1, με την οποία τον ενημέρωνε ότι το αίτημά τους για παραχώρηση άδειας παραμονής και εργασίας για ένα χρόνο, σε ανθρωπιστική βάση, εγκρίθηκε και ότι θα έπρεπε προβούν στις δέουσες ενέργειες για να διευθετήσουν την παραμονή τους στη Δημοκρατία. Στις 2.2.2009, και αφού είχαν προσκομισθεί τα απαραίτητα έγγραφα, εκδόθηκαν οι σχετικές άδειες προσωρινής διαμονής των δυο αιτητών και των δυο τέκνων τους, με ισχύ μέχρι τις 19.4.2009. Ακολούθησαν νέες παρατάσεις της προσωρινής διαμονής των πιο πάνω προσώπων στη Δημοκρατία και στις 14.9.2010, το Τμήμα ενέκρινε και πάλι την παράταση της προσωρινής διαμονής τους μέχρι τις 31.8.2010, ενημερώνοντάς τους, ωστόσο, ότι αυτή θα ήταν η τελική και θα έπρεπε να διευθετήσουν την άμεση αναχώρησή τους από την Δημοκρατία. Εν συνεχεία, και αφού δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός τους, τα στοιχεία και των δυο αιτητών καταχωρήθηκαν στον κατάλογο Αναζητούμενων Προσώπων.

Στις 20.4.2011, οι αιτητές, μέσω των δικηγόρων τους, αποτάθηκαν εκ νέου προς τον Υπουργό, με αίτημα όπως τους παραχωρηθεί άδεια παραμονής και στις 30.8.2011. Το Υπουργείο Εσωτερικών απάντησε στους αιτητές ότι το αίτημά τους εγκρίθηκε και τους παραχωρήθηκε άδεια παραμονής και εργασίας μέχρι τις 30.7.2012, νοουμένου ότι θα παρουσίαζαν σφραγισμένο συμβόλαιο από το Τμήμα Εργασίας. Εντούτοις, οι δυο αιτητές δεν προέβησαν σε καμία ενέργεια για τη διευθέτηση της παραμονής τους και, συνακόλουθα, στις 6.12.2011, το Τμήμα έδωσε οδηγίες προς την Αστυνομία για εντοπισμό και σύλληψή τους. Η τελευταία, στις 10.3.2012, ενημέρωσε τους καθ’ ων η αίτηση ότι μετά από σχετική διερεύνηση προέκυπτε ότι οι αιτητές ανέμεναν έγκριση από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, προκειμένου να εγγραφούν ως αυτοεργοδοτούμενοι, ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια να διευθετήσουν την παραμονή τους. Περαιτέρω, σύμφωνα με σχετική ενημέρωση, ημερομηνίας 6.4.2013, κατόπιν σχετικής έρευνας που διενήργησε η Αστυνομία, τόσο οι αιτητές, όσο και οι δυο υιοί τους, δεν εντοπίστηκαν.

Τελικά, στις 11.11.2013, το Τμήμα, αφού εξέτασε το αίτημα των αιτητών, απάντησε, δια σχετικής επιστολής προς τους δικηγόρους τους, ότι το αίτημά τους για παραχώρηση άδειας αυτοεργοδότησης δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό, καθώς οι αιτητές δεν ενέπιπταν στα προβλεπόμενα κριτήρια. Ως εκ τούτου, όπως περαιτέρω αναφερόταν στην ίδια επιστολή, οι δικηγόροι προτρέπονταν όπως συμβουλεύσουν τους αιτητές όπως αναχωρήσουν από τη Δημοκρατία εντός τριάντα ημερών, διαφορετικά θα λαμβάνονταν μέτρα για την απομάκρυνσή τους.

Συνεπεία της πιο πάνω επιστολής, οι αιτητές καταχώρησαν την παρούσα προσφυγή, στις 31.1.2014.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Οι αιτητές προβάλλουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη είναι εσφαλμένη, αναιτιολόγητη, πεπλανημένη και στερείται της δέουσας και/ή επαρκούς έρευνας. Επιπρόσθετα, παραβιάζει το Σύνταγμα και τις πρόνοιες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο (Κεφ. 105) και τους εξ’ αυτού απορρέοντες κανονισμούς, καθώς και τις διατάξεις του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν.158(Ι)/1999). Περαιτέρω, σύμφωνα με τους αιτητές, οι καθ΄ ων η αίτηση ενήργησαν καθ’ υπέρβαση εξουσίας, παραβιάζοντας την αρχή της χρηστής διοίκησης και τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης.

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα, μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας.

Επιπρόσθετα, οι καθ’ ων η αίτηση εγείρουν με την ένστασή τους και αναπτύσσουν περαιτέρω με την γραπτή τους αγόρευση δυο προδικαστικές ενστάσεις, ισχυριζόμενοι ότι η υπό εξέταση προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, καθότι (α) είναι εκπρόθεσμη και (β) η περιεχόμενη στην προαναφερθείσα επιστολή ημερομηνίας 11.11.2013 πράξη δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, εν τη εννοία του Άρθρου 146 του Συντάγματος, αλλά πράξη πληροφοριακού και/ή αρνητικού περιεχομένου. Γίνεται συναφώς εκτενής αναφορά σε σχετική ημεδαπή νομολογία επί του θέματος.

Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις των αιτητών επί των προαναφερόμενων ενστάσεων, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η περιεχόμενη στην προαναφερθείσα επιστολή, ημερομηνίας 11.11.2013, πράξη σαφώς και είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, εφόσον πρόκειται για «πράξη δηλωτική της βούλησης των καθ’ ων η αίτηση, με σκοπό την παραγωγή εννόμων συνεπειών, καθοριστική για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των αιτητών». Επιπρόσθετα, προς επίρρωση του ισχυρισμού περί εμπρόθεσμης άσκησης της προσφυγής, η κα Ερωτοκρίτου επισυνάπτει ως «Συνημμένο 1» στην Απαντητική της Αγόρευση, αντίγραφο του ταχυδρομικού φακέλου στον οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, περιλήφθηκε η επίδικη επιστολή και από τον οποίο, εισηγείται, προκύπτει η ημερομηνία ταχυδρομικής αποστολής της εν λόγω επιστολής στους αιτητές.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων.

Προέχει, λόγω της φύσης τους, αλλά και ως θέμα λογικής προτεραιότητας, η εξέταση των προδικαστικών ενστάσεων των καθ’ ων η αίτηση.

Ισχυρίζονται λοιπόν οι καθ’ ων η αίτηση ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, καθώς και ότι η περιεχόμενη στην προαναφερθείσα επιστολή ημερομηνίας 11.11.2013 πράξη δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, εν τη εννοία του Άρθρου 146 του Συντάγματος, αλλά πράξη πληροφοριακού και/ή αρνητικού περιεχομένου.

Ξεκινώντας με το ζήτημα του εκπροθέσμου της προσφυγής, παρατηρούνται τα εξής:

Η προσβαλλόμενη απόφαση των καθ’ ων η αίτηση περιέχεται σε επιστολή τους προς τους δικηγόρους των αιτητών, ημερομηνίας 11.11.2013. Σύμφωνα με τους δικηγόρους των αιτητών, η εν λόγω επιστολή ταχυδρομήθηκε στις 20.11.2013 και περιήλθε εις γνώση των αιτητών στις 25.11.2013. Συνεπώς, η παρούσα προσφυγή καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα, στις 31.1.2014. Σύμφωνα με την ευπαίδευτη συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, η προσφυγή καταχωρήθηκε 87 μέρες μετά «από την παραλαβή της προσβαλλόμενης πράξης» και, συνακόλουθα, είναι εκπρόθεσμη, αφού δεν εμπίπτει εντός της υπό του Άρθρου 146.3 του Συντάγματος προβλεπόμενης προθεσμίας των 75 ημερών.

Η συνήγορος των αιτητών επεσύναψε στην απαντητική της αγόρευση αντίγραφο ταχυδρομικού φακέλου στον οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, περιλήφθηκε η επίδικη επιστολή και από τον οποίο, ως εισηγείται, προκύπτει ότι η εν λόγω επιστολή προς τους αιτητές ταχυδρομήθηκε στις 20.11.2013. Εν πρώτοις, θα πρέπει να επισημανθεί αυτό που κατ’ επανάληψη έχει λεχθεί μέσα από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι η αγόρευση δεν συνιστά μέσο προσαγωγής μαρτυρίας και η εντός της αγόρευσης αναφορά σε μαρτυρία, η οποία δεν προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, δεν είναι επιτρεπτή και στερείται οποιασδήποτε σημασίας (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία ν. D. J. KARAPATAKIS & SONS LTD CONSORTIUM, ECLI:CY:AD:2015:C519, Α.Ε. 125/14, ημερ. 13.7.2015 και Χριστάκης Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίου κ.α. (1995) 4 Α.Α.Δ. 1275). Συνεπώς, ανεπίτρεπτα και στην παρούσα υπόθεση επιχειρείται η, δια της απαντητικής αγόρευσης των αιτητών, προσαγωγή μαρτυρίας, με το επισυνημμένο σε αυτήν αντίγραφο του προαναφερθέντος ταχυδρομικού φακέλου, προς υποστήριξη του ισχυρισμού ότι η παρούσα προσφυγή καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα. Η εν λόγω μαρτυρία δεν μπορεί να γίνει δεκτή.

Αλλ’ εν πάση περιπτώσει, ακόμα και να προχωρούσα να εξετάσω το συγκεκριμένο έγγραφο, διαπιστώνω ότι αυτό δεν μπορεί να προσθέσει στους ισχυρισμούς των αιτητών. Και αυτό διότι από πουθενά στο εν λόγω έγγραφο δεν προκύπτει ότι ο συγκεκριμένος ταχυδρομικός φάκελος είναι αυτός που περιείχε την επίδικη επιστολή της 11.11.2013. Πρόκειται για έναν φάκελο που τα μόνα εξωτερικά γνωρίσματά του είναι η προέλευσή του από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, όπως ρητά αναγράφεται, καθώς και δυο ημερομηνίες, η μια «18.11.13» και η άλλη, υπό μορφή γραμμωτού κώδικα (“barcode”), «201113». Ασφαλώς, αυτά τα στοιχεία από μόνα τους δεν είναι αρκετά για να καταδείξουν ότι η επίδικη επιστολή απεστάλη ταχυδρομικώς στις 20.11.2013, ως οι αιτητές ισχυρίζονται.

Περαιτέρω, αποτελεί πάγια και διαχρονική θέση της ημεδαπής νομολογίας ότι το βάρος απόδειξης περί του εκπροθέσμου της προσφυγής, το έχει εκείνος που το επικαλείται, σε περίπτωση δε αμφιβολίας περί του εμπροθέσμου ή μη, αυτή λύεται πάντοτε υπέρ του αιτητή. Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση της καταχώρησης της προσφυγής μετά πάροδο αρκετών ημερών από τη λήξη της κανονικής προθεσμίας, οπότε εναπόκειται σε εκείνον που προβάλλει τον ισχυρισμό ότι παρέλαβε καθυστερημένα τη γνωστοποίηση της διοικητικής πράξης να τον αποδείξει (βλ. Γιώργος Ν. Φάντης ν. Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (ΕΤΕΚ), Υποθ. Αρ. 131/2010, ημερ. 12.11.2012 και Εμπορική Εταιρεία Παλαιχωρίου Λτδ ν. Δημοκρατίας (2009) 4 Α.Α.Δ. 178). Στην τελευταία αυτή υπόθεση, όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά από το Ανώτατο Δικαστήριο-

«Εφαρμογή έχει σε κανονικές συνθήκες το σχετικό ερμηνευτικό Άρθρο 2 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1. Η φράση «in the ordinary course of post», που είναι το Αγγλικό κείμενο στο πιο πάνω ερμηνευτικό άρθρο, σημαίνει τη λήψη της επιστολής σε δύο, τρεις ημέρες, ενώ δεν επιβάλλεται αυτή να ταχυδρομείται με ασφαλισμένο ταχυδρομείο.».

Περαιτέρω, στην ίδια υπόθεση, το Δικαστήριο επεσήμανε ότι ο συνήθης χρόνος παραλαβής ταχυδρομηθείσας επιστολής δεν μπορεί να είναι περισσότερος των δέκα ημερών από την ημερομηνία που αυτή φέρει.

Εν προκειμένω, η προσφυγή καταχωρήθηκε στις 31.1.2014, δηλαδή μετά από πάροδο έξι ημερών από τη λήξη της προβλεπόμενης προθεσμίας των 75 ημερών, η δε επίδικη επιστολή φέρει ημερομηνία 11.11.2013 και οι αιτητές ισχυρίζονται ότι την παρέλαβαν στις 25.11.2013, δηλαδή μετά από πάροδο δεκατεσσάρων ημερών από την ημερομηνία που αυτή φέρει. Συνεπώς, και υπό το φως των πιο πάνω αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είχαν στην παρούσα υπόθεση οι αιτητές το βάρος απόδειξης προς υποστήριξη του ισχυρισμού τους ότι έλαβαν την επίδικη επιστολή στις 25.11.2013. Στην Πατάτας v. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 248, όπου η επίδικη επιστολή είχε ληφθεί με καθυστέρηση δώδεκα ημερών από την ημερομηνία που αυτή έφερε, απορρίφθηκε η προσφυγή, εφόσον ο αιτητής δεν προσήγαγε κανένα στοιχείο μαρτυρίας προς υποστήριξη του ισχυρισμού του ότι η επιστολή είχε ληφθεί σε συγκεκριμένη ημερομηνία. Επίσης, στην HadjiGavriel v. Republic (1986) 3(Α) C.L.R. 52, επαναβεβαιώθηκε ότι εναπόκειτο στον αιτητή να δείξει ότι η συγκεκριμένη επιστολή που περιείχε τη διοικητική πράξη είχε παραληφθεί σε χρόνο αργότερο από αυτόν που θεωρείτο εύλογος υπό τις περιστάσεις (βλ. επίσης την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αθηνά Τουμάζου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 345/2003, ημερ. 14.6.2004, όπου ακολουθήθηκε η ίδια προσέγγιση).

Στην παρούσα υπόθεση, ως έχει ήδη εξηγηθεί ανωτέρω, οι αιτητές δεν παρουσίασαν οποιαδήποτε μαρτυρία που να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς τους αναφορικά με την ημερομηνία λήψης της επίδικης επιστολής. Ούτε και έχει ανατραπεί το τεκμήριο της λήψης της επιστολής στην κανονική πορεία του ταχυδρομείου. Συνακόλουθα, ενόψει της ημερομηνίας καταχώρησης της προσφυγής, αυτή είναι εκπρόθεσμη και, κατά συνέπεια, υπόκειται σε απόρριψη ως απαράδεκτη.

Παρά το ότι με την πιο πάνω κατάληξη σφραγίζεται η τύχη της παρούσας προσφυγής, θα προχωρήσω να εξετάσω, χάριν ολοκλήρωσης της εξέτασης των εγειρόμενων προδικαστικών ενστάσεων, και την δεύτερη προδικαστική ένσταση που προβάλλουν οι καθ’ ων η αίτηση, σύμφωνα με την οποία η πράξη και/ή απόφαση που περιέχεται στην επίδικη επιστολή, ημερομηνίας 11.11.2013, δεν συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά πράξη πληροφοριακού και/ή αρνητικού περιεχομένου.

Πιο συγκεκριμένα, οι καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν ότι η εν λόγω επιστολή, με την οποία ενημερώνονται οι αιτητές να αναχωρήσουν άμεσα από τη Δημοκρατία και ότι αυτοί δεν δικαιούνται να εργαστούν ως αυτοεργοδοτούμενοι στη Δημοκρατία, στερείται εκτελεστότητας, ως πράξη πληροφοριακή και/ή προπαρασκευαστική, και η μόνη εκτελεστή διοικητική πράξη εν τη εννοία του Άρθρου 146 του Συντάγματος, είναι η απόφαση έκδοσης διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, η οποία όμως δεν υφίσταται, αφού τέτοια διατάγματα κατά των αιτητών δεν έχουν εκδοθεί.

Υπενθυμίζω, συναφώς, στο σημείο αυτό ότι, κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους αιτητές, αναγνωρίζοντας την μη ύπαρξη τέτοιων διαταγμάτων, απέσυρε την, περιεχόμενη στην παράγραφο 2 του αιτητικού της αιτήσεως ακυρώσεως, αιτούμενη θεραπεία έκδοσης απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, «που να αναστέλλει την απέλαση των αιτητών μέχρι την αποπεράτωση της παρούσης προσφυγής».

Θεωρώ σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω αυτούσιο το περιεχόμενο της επίδικης επιστολής, ημερομηνίας 11.11.2013, η οποία είχε αποσταλεί στους δικηγόρους των αιτητών:

«Θέμα: Behjat Raoufi και Ahmad Rajim Tahayori, από το Ιράν

Έχω οδηγίες να αναφερθώ στις επιστολές σας, ημερομηνίας 25.6.2013, 12.3.2013 και 4.7.2012, προς το Υπουργείο Εσωτερικών, σχετικά με το πιο πάνω θέμα και να σας πληροφορήσω ότι οι πιο πάνω αλλοδαποί δεν είναι δικαιούχοι να εργαστούν στη Δημοκρατία ως αυτοεργοδοτούμενοι λόγω του ότι δεν εμπίπτουν στα κριτήρια.

2. Ενόψει των πιο πάνω και λόγω της μακράς παραμονής τους στην Κυπριακή Δημοκρατία παρακαλείστε όπως συμβουλεύσετε τους αλλοδαπούς όπως αναχωρήσουν από τη Δημοκρατία εντός 30 ημερών, διαφορετικά θα ληφθούν μέτρα εναντίον τους».

Έχω την άποψη ότι και αυτή η προδικαστική ένσταση ευσταθεί. Όπως ξεκάθαρα προκύπτει από την πιο πάνω επιστολή, η περιεχόμενη στην πρώτη παράγραφο της επιστολής, πράξη και/ή απόφαση της Διοίκησης έχει αρνητική μορφή ως προς το αίτημα των αιτητών για να εργαστούν ως αυτοεργοδοτούμενοι. Εξάλλου, και η ίδια η συνήγορος των αιτητών, στη γραπτή αγόρευσή της αναγνωρίζει ότι στην εν λόγω πρώτη παράγραφο δεν υφίσταται εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά, όπως η ίδια την χαρακτηρίζει, πράξη «πληροφοριακού-ενημερωτικού χαρακτήρα». Περαιτέρω, η περιεχόμενη στη δεύτερη παράγραφο της υπό αναφορά επιστολής προτροπή προς τους δικηγόρους των αιτητών να συμβουλεύσουν αυτούς να αναχωρήσουν από τη Δημοκρατία «διαφορετικά θα ληφθούν μέτρα εναντίον τους», σαφώς και δε συνιστά πράξη θετικού χαρακτήρα, περιέχουσα έννομες συνέπειες, αλλά περιορίζεται σε πληροφόρηση για ενδεχόμενες συνέπειες που μπορεί να έχει η συνέχιση της παραμονής τους στη Δημοκρατία. Αυτή ακριβώς είναι και η προσέγγιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του υπό εξέταση ζητήματος (βλ. ABDULAYE FATOUMATA DIALLO ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 215/2012, ημερ. 3.3.2015 και SALWA RADWAN v. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 421). Στην SANKA MANJULA KANKANI GAMAGE v. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 463, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ανέφερε, επί παρόμοιου θέματος, τα εξής:

«Η απόφαση που περιέχεται στην επιστολή της 16/12/2005 έχει αρνητική μορφή ως προς το αίτημα για την ανανέωση της άδειας παραμονής της εφεσείουσας. Η προτροπή που περιέχεται στην πιο πάνω επιστολή προς την εργοδότρια να συμβουλεύσει την εφεσείουσα να αναχωρήσει, δεν συνιστά απόφαση θετικού χαρακτήρα που περιέχει έννομες συνέπειες, αλλά περιορίζεται σε πληροφόρηση για τις συνέπειες που μπορεί να έχει ενδεχόμενη συνέχιση της παραμονής της στην Κύπρο.».

Ως εκ των πιο πάνω, καταλήγω ότι τα όσα περιέχονται στην πρώτη και δεύτερη παράγραφο της επιστολής ημερομηνίας 11.11.2013, δεν αποτελούν εκτελεστή διοικητική πράξη, αφού δεν παρήχθη εξ αυτών οποιοδήποτε έννομο δυσμενές αποτέλεσμα για τους αιτητές και ούτε επιβλήθηκαν σε αυτούς υποχρεώσεις μη υφιστάμενες κατά την έκδοση της εν λόγω επιστολής (βλ. Δημοκρατία ν. Sunoil Bunkering Ltd (1994) 3 A.A.Δ. 26, 27 και Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας (1929-1959), σ. 236-237). Όπως δε έχει λεχθεί και πιο πάνω, η παρούσα προσφυγή δεν στρέφεται εναντίον διατάγματος απέλασης. Εκτελεστή διοικητική πράξη θα δημιουργηθεί όποτε και όταν εκδοθεί απόφαση επιστροφής και/ή έκδοσης διαταγμάτων κράτησης και απέλασης των αιτητών.

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι και η δεύτερη προδικαστική ένσταση ευσταθεί, αφού η προσβαλλόμενη πράξη και/ή απόφαση δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη δυνάμενη να προσβληθεί με προσφυγή δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.

Με αυτή τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται ως απαράδεκτη, με €1.000 έξοδα εναντίον των αιτητών και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο