Administrative Court dismisses interim injunction request citing lack of obvious illegality and irreparable harm.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the applicant's request for an interim injunction to prevent the publication of a decision rejecting their construction license extension. The applicant argued that the lower court's decision violated fundamental principles and caused irreparable harm, but failed to prove obvious illegality. The court ruled that since the alleged illegality was not apparent without fact-finding and the financial loss was not irreparable, the injunction was not granted.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 1(A), 25, 28, 144, 146, and 179 of the Constitution; An interim injunction requires obvious illegality without fact-finding and irreparable harm that cannot be compensated by money.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
NICOS ARTEMIOU (NO. 2) ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS THROUGH THE PUBLIC SERVICE COMMISSION (1966) 3 CLR 562
SOTERIOS GOULELIS ν. REPUBLIC (MINISTER OF INTERIOR AND ANOTHER) (1969) 3 CLR 583
FRANGOS & OTHERS ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 53
MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203
Μαρκουλλίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 3413
Λοϊζίδης Σταύρος ν. Yπουργού Eξωτερικών. (1995) 3 ΑΑΔ 233
Eπιτροπή Kεφαλαιαγοράς Kύπρου ν. Marfin Popular BankPublic Co Ltd (2007) 3 ΑΑΔ 32
Hellenic Petroleum Cyprus Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 602
Gamage Sanka Manjula Kankani ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 463
Kοινοπραξία Poseidon Grand Marina of Paphos και Άλλοι ν. Cybarco Plc και Άλλων (2009) 3 ΑΑΔ 513
Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης - Κύπρος Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 71
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:405
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 1058/2016)
6 Δεκεμβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΑ 1(A), 25, 28, 144, 146 ΚΑΙ 179 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
F.E. FIRST ELECTRIC LIMITED, ΗΕ 118458 Αιτήτριας,
-ΚΑΙ-
ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ/ Ή ΡΑΕΚ
Καθ’ ων η αίτηση.
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 1.9.2016
_______________
Α. Κλαϊδη (κα), για TTC TEMPLE COURT CHAMBERS, δικηγόροι για την αιτήτρια.
Χ. Σιακαλλή (κα), για ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για τους καθ’ ων η αίτηση.
________________
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με αίτηση της ημερομηνίας 1.9.2016 η αιτήτρια ζητεί ως ακολούθως [sic]:
«…Α) Παρεμπίπτον Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύει και/ή να παρεμποδίσει τους Καθ’ ων η αίτηση, από την δημοσίευση της απόφασης των ημερομηνίας 29.7.2016 εις την Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας με την οποία απέρριψαν το αίτημα των Αιτητών δια παράταση της χρονικής ισχύος της Άδειας Κατασκευής και ανάκλησης της Άδειας Λειτουργίας και/ή αλλιώς Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να διατάττει τους Καθ’ ων η αίτηση όπως προβούν εις την ακύρωση και διόρθωση τέτοιου δημοσιεύματος εις την Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, μέχρι και την τελική εκδίκαση της παρούσας αίτησης ακυρώσεως και/ή μέχρι τη λήψη περαιτέρω οδηγιών και/ή σχετικής απόφασης αναφορικά με το θέμα αυτό, από το Δικαστήριο.
Β) Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύει και/ ή να ακυρώνει και/ ή αναστέλλει την Απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2016, μέχρι και την τελική εκδίκαση της παρούσας αίτησης ακυρώσεως και/ ή μέχρι νεοτέρων διαταγών του Δικαστηρίου.
Γ) Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου δια αναστολή της ισχύος της προβαλλόμενης Aπόφασης των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2016, μέχρι και την τελική εκδίκαση της παρούσας αίτησης ακυρώσεως και/ ή μέχρι νεοτέρων διαταγών του Δικαστηρίου.
Δ) Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττει τους Καθ’ ων η αίτηση εις την ανανέωση και/ ή παράταση ισχύος των εκδοθέντων αδειών, ήτοι η Άδεια Κατασκευής υπ’ αριθμόν Ν. 419 (Α)/Κ4-2005 και Άδειας Λειτουργίας υπ’ αριθμόν Ν. 419 (Α)/Π10-2005, μέχρι και την τελική εκδίκαση της παρούσας αίτησης ακυρώσεως και/ ή μέχρι νεοτέρων διαταγών του Δικαστηρίου.
Ε) Οιανδήποτε περαιτέρω θεραπεία ή διάταγμα το οποίο το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις.
ΣΤ) Έξοδα. …»
Η πιο πάνω αίτηση υποστηρίζεται με πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του εκτελεστικού προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου της αιτήτριας ημερομηνίας 1.9.2016. Αφού ο ενόρκως δηλών παρέθεσε, στις παραγράφους 3 μέχρι και 60 της ένορκης δήλωσης του, τα, κατά την θέση του, γεγονότα και ιστορικό της παρούσας προσφυγής του, με κύρια γεγονότα την χορήγηση στην αιτήτρια, κατά το έτος 2005, Άδειας Κατασκευής Σταθμού Ηλεκτρικής Ενέργειας στην Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου Λάρνακας (Ν. 419(Α)/Κ4-2005, εφεξής η «Άδεια Κατασκευής») και Άδειας Λειτουργίας Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (Ν. 419(Α)/Π10-2005, εφεξής η «Άδεια Λειτουργίας») και την γνωστοποίηση στους αιτητές στις 26.8.2016 από τους καθ’ ων η αίτηση απόφαση τους, με την οποία απέρριψαν το αίτημα τους για την παράταση της Άδειας Κατασκευής και ανάκληση της Άδειας Λειτουργίας, η οποία είχε εκδοθεί με διάρκεια 30 ετών, απόφαση η οποία αποτελεί και το αντικείμενο της ως άνω προσφυγής, ανέφερε περαιτέρω, μεταξύ άλλων, προς υποστήριξη της αίτησης του, τα από εμένα, πιο κάτω, περιληπτικά αναφερόμενα:
1. Με την προσβαλλόμενη απόφαση των καθ’ ων η αίτηση η αιτήτρια έχει αποκλεισθεί από τη σχετική αγορά, ως επίσης, έχει αποκλεισθεί η δυνατότητα νέων ανταγωνιστών και επιχειρήσεων να εισχωρήσουν στην εν λόγω αγορά, κατά παράβαση του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2006/123/ΕΚ, ως επίσης και κατά παράβαση του περί της Προστασίας του Ανταγωνισμού Νόμου και του περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμων.
Οι καθ’ ων η αίτηση, κατά τον ενόρκως δηλούντα, με την απόφαση του για απόρριψη του αιτήματος δια παράταση της χρονικής ισχύος των εκδοθέντων αδειών, έχουν έκδηλα παραβιάσει την εν λόγω οδηγία, λαμβάνοντας υπόψη, ότι η μόνη υπηρεσία που παράγει ηλεκτρική ενέργεια είναι η Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου. Επίσης, ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει, ότι οι καθ’ ων η αίτηση δεν έχουν αιτιολογήσει την απόφαση τους για αποκλεισμό της αιτήτριας από την σχετική αγορά, παρόλο που ανανέωναν την Άδεια Κατασκευής συστηματικά, με αποτέλεσμα η αιτήτρια να έχει επενδύσει χρόνο εργασίας, κόπο και χρήματα για τα τελευταία 11 και πλέον έτη.
Επιπρόσθετα, ο ενόρκως δηλών αναφέρει, ότι η παρανομία είναι εμφανέστατη, αφού οι καθ’ ων η αίτηση έλαβαν την προσβαλλόμενη απόφαση σε συνεδρία τους που πραγματοποιήθηκε στις 29.7.2016, ενώ μεταγενέστερα γεγονότα που επισυνέβησαν κατά τον μήνα Αύγουστο του 2016 δεν μπορούσαν να έχουν ληφθεί υπόψη, αφού η επίδικη συνεδρία λήψης της προσβαλλόμενης απόφασης προηγήθηκε χρονικά.
Περαιτέρω, οι καθ’ ων η αίτηση παραβίασαν νομική υποχρέωση τους να γνωστοποιήσουν μέσα σε 30 ημέρες γραπτώς τους λόγους απόρριψης της αίτησης τους, κάτι που δεν έγινε στην παρούσα περίπτωση, αφού η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση γνωστοποιήθηκε σε αυτούς στις 26.8.2016, ενώ οι καθ’ ων η αίτηση παραβίασαν και νομική υποχρέωση τους να ενημερώσουν, εντός 28 ημερών, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δια την απόρριψη χορήγησης της Άδειας Κατασκευής και Άδειας Λειτουργίας, αλλά και της «Άδειας Προμήθειας», η οποία είναι το αντικείμενο της Προσφυγής Αρ. 594/2016, την οποία καταχώρισαν.
Επίσης, οι καθ’ ων η αίτηση έχουν έκδηλα παρανομήσει, διότι ενώ στην απόφαση τους, εκεί παράγραφο 93, αναφέρουν, ότι «..η εταιρία πρέπει να υποβάλει αίτηση δια τροποποίηση των αδειών της ΡΑΕΚ, έτσι ώστε αυτές να ανταποκρίνονται στις εγκρίσεις, από άλλες αρμόδιες αρχές ή Τμήματα και/ ή απαλλαγές που έχει εξασφαλίσει.» αυτή η αναφορά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού η αιτήτρια είχε αποταθεί, μεταξύ άλλων, δια την τροποποίηση των εν λόγω αδειών.
Επίσης, πάντα κατά τον ενόρκως δηλούντα, οι καθ’ ων η αίτηση έχουν παραβιάσει τη νομική υποχρέωση της αμερόληπτης εκτέλεσης των καθηκόντων τους, με βάση το άρθρο 42 (1) του Νόμου 158(Ι)/1999, η σύνθεση τους έπασχε λόγω αυτού του γεγονότος και ο Πρόεδρος των καθ’ ων η αίτηση Δρ. Αντρέας Πουλλικά, βρίσκεται σε οξεία έχθρα με την αιτήτρια., για τους λόγους που ο ενόρκως δηλών αναφέρει.
2. Η αιτήτρια έχει έννομο συμφέρον να ζητεί ως η αίτηση και προσφυγή της, αφού έχει υποστεί αισθητή οικονομική βλάβη και υπάρχει εμφανέστατος κίνδυνος και ανεπανόρθωτη ζημιά, αφού με την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, η αιτήτρια δεν μπορεί να υλοποιήσει τον υπό ανέγερση σταθμό ηλεκτρικής ενέργειας και δεν είναι εφικτό να προσφέρει τέτοιες υπηρεσίες στην αγορά, αφού, εκ των πραγμάτων, έχει αποκλεισθεί από την εν λόγω αγορά, ως αποτέλεσμα της παραβίασης του νόμου από τους καθ’ ων η αίτηση.
Οι δε καταναλωτές δεν έχουν πλέον την δυνατότητα επιλογής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας σε χαμηλότερη τιμή, ως επίσης το δικαίωμα να αναζητούν και να επιλέξουν άλλη επιχειρηματική δραστηριότητα δια την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Η αιτήτρια, με έκθεση εξόδων και επενδύσεων και έκθεση για την οικονομική ζημιά, την οποία αναμένει να υποστεί, τις οποίες επισυνάπτει ο ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση του, κοστολογεί την οικονομική ζημιά της αιτήτριας σε 55.000.000 Ευρώ.
Εν πάση περιπτώσει, ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει, ότι αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, θα είναι δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, καθότι η υπό εξέταση υπόθεση δεν εμπίπτει στα πλαίσια αποζημίωσης με χρήμα, αφού η ανεπανόρθωτη ζημιά βασίζεται σε παραβίαση του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου και του υγιούς ανταγωνισμού, ως επίσης και στην παράβαση του περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμου του 2014.
Επίσης, πάντα κατά τον ενόρκως δηλούντα, με την προσβαλλόμενη απόφαση έχουν τερματισθεί οι εργασίες και επιχειρηματικές δραστηριότητες της αιτήτριας και τίθεται σε κίνδυνο κλεισίματος η επιχείρηση και η απόλυση, ως εκ τούτου, 8 διοικητικών υπαλλήλων και 4 ανώτερων διοικητικών υπαλλήλων.
Η πιο πάνω αίτηση καταχωρήθηκε ως μονομερής, διάταξα, όμως, την 1.9.2016 την επίδοση της στους καθ’ ων η αίτηση, ως και έγινε. Στις 6.9.2016 η πλευρά της αιτήτριας απέσυρε, με δήλωση της ενώπιον μου, το αιτητικό Β) της αίτησης της.
Η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση στις 19.9.2016 καταχώρισε ένσταση στην ανωτέρω αίτηση, συνοδευόμενη από υποστηρικτική αυτής ένορκη δήλωση του κ. Παναγιώτη Κελλίρη, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ως αναπτύσσει και στη γραπτή της αγόρευση, ότι:
1. Η αιτήτρια απαραδέκτως ζητεί αναστολή εκτέλεσης αρνητικών πράξεων της διοίκησης και «καταναγκασμό» της διοίκησης σε έκδοση ορισμένων πράξεων.
2. Δεν συντρέχει οποιαδήποτε εκ των προϋποθέσεων για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, δηλαδή της έκδηλης παρανομίας ή της ανεπανόρθωτης ζημιάς στην παρούσα περίπτωση.
Η πλευρά της αιτήτριας, με τη δική της γραπτή αγόρευση, επέμενε στη θέση της, ότι υφίσταται τόσο θέμα έκδηλης παρανομίας, όσο και ανεπανόρθωτης ζημιάς, ενώ, για το θέμα της έκδοσης αρνητικής πράξης, παρέπεμψε σε νομολογία, περί του αντιθέτου.
Εξέτασα τα πιο πάνω με προσοχή.
Καταρχήν, από τα ενώπιον μου στοιχεία προκύπτει, ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 29.7.2016, κοινοποιηθείσα στην αιτήτρια με επιστολή τους ημερομηνίας 22.8.2016, έχει, ως προς το καταληκτικό της, ως ακολούθως:
«.. Με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις και εκτιμήσεις τα μέλη της ΡΑΕΚ:
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ
Α. Να απορρίψουν το αίτημα της αιτήτριας First Electric Ltd (πρώην Vouros Power Industries Ltd) για 5ετή παράταση της χρονικής ισχύος της Άδειας Κατασκευής Ν. 419(Α)/Κ4-2005, που λήγει στις 31.7.2016 και της Άδειας Λειτουργίας Ν. 419(Α)/Π10-2005, που λήγει στις 16.11.2035,
και
Β. Να ανακαλέσουν την αντίστοιχη Άδειας Λειτουργίας Ν. 419(Α)/Π10-2005, εφόσον χωρίς την απαιτούμενη Άδειας Κατασκευής, η Άδεια Λειτουργίας είναι άνευ αντικειμένου και κατ’ επέκταση για τους λόγους που συνολικά αναφέρονται πιο πάνω, η παραβίαση δεν μπορεί να τύχει επανόρθωσης και κατά συνέπεια δεν χρήζει ειδοποίησης επανόρθωσης, ούτε χρήζει σχετικής προθεσμίας εντός της οποίας να επισυμβεί επανόρθωση, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 16, της ΚΔΠ 538/2004.
Η ΡΑΕΚ καθόρισε ως ημερομηνία έναρξης της μη έγκρισης της παράτασης της Άδειας Κατασκευής και της Ανάκλησης της Άδειας Λειτουργίας, την ημερομηνία δημοσίευσης της Απόφασης αυτής στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας…»
Η πιο πάνω απόφαση δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας Αρ. 4959, ημερομηνίας 26.8.2016 (Κύριο Μέρος, Τμήμα Β, υπό Αρ. 5386), δηλαδή πριν από την καταχώριση της παρούσας προσφυγής και παρούσας αίτησης, ήτοι την 1.9.2016. Συνεπώς, όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία Α. της παρούσας αίτησης, θα εξεταστεί αυτή ως προς το μέρος αυτής, με την οποία ζητείται η έκδοση διαταγής του Δικαστηρίου για ακύρωση τέτοιας δημοσίευσης και διόρθωσης της, σε συνάρτηση, βέβαια, με τυχόν ευόδωση του αιτήματος αναστολής της προσβαλλόμενης με την παρούσα προσφυγή, απόφασης, ως αυτό ζητείται με την θεραπεία Γ της παρούσας αίτησης.
Καταρχήν, ως προς το αίτημα της αιτήτριας υπό την αιτούμενη θεραπεία Δ της παρούσας αίτησης, δηλαδή, για έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττει τους Καθ’ ων η αίτηση εις την ανανέωση και/ ή παράταση ισχύος των εκδοθέντων αδειών, ήτοι της Άδειας Κατασκευής υπ’ αριθμόν Ν. 419 (Α)/Κ4-2005 και Άδειας Λειτουργίας υπ’ αριθμόν Ν. 419 (Α)/Π10-2005, μέχρι και την τελική εκδίκαση της παρούσας αίτησης ακυρώσεως και/ ή μέχρι νεοτέρων διαταγών του Δικαστηρίου, αυτό, εξόφθαλμα, δεν μπορεί να επιτύχει. Το Δικαστήριο είναι ακυρωτικό και δεν έχει δικαιοδοσία να εκδίδει θετικές αποφάσεις, ως εκ της φύσεως τους διοικητικές, διότι αν έπραττε τούτο, θα καταστρατηγούσε σαφώς την αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί να ευοδωθεί και το αίτημα για έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή του μέρους της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση (supra), με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της αιτήτριας First Electric Ltd (πρώην Vouros Power Industries Ltd) για 5ετή παράταση της χρονικής ισχύος της Άδειας Κατασκευής Ν. 419(Α)/Κ4-2005, που έληξε στις 31.7.2016. Αυτό θα σήμαινε, ότι το Δικαστήριο θα έπραττε, σε τέτοια περίπτωση, εκτός του πλαισίου της ακυρωτικής του δικαιοδοσίας, που είναι και η μόνη δικαιοδοσία, την οποία έχει σε περιπτώσεις έκδοσης τέτοιας φύσεως αποφάσεων, με βάση το άρθρο 146 του Συντάγματος, ως έχει διαμορφωθεί με την 8η Τροποποίηση του Συντάγματος.
Παραπέμπω, σχετικά, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 7.8.2015 στην Προσφυγή Αρ. 881/2015 ΠΥΘΟΣ (ΔΙΑΝΟΜΕΙΣ ΝΕΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΕΩΣ ΥΔΑΤΩΝ και στο ακόλουθο απόσπασμα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…..Ακόμα όμως και αν δικαιολογούν ότι συντρέχει μια από τις δύο προϋποθέσεις για παροχή της αξιούμενης θεραπείας, κρίνω ότι η θεραπεία που αξιώνεται με την αίτηση ισοδυναμεί με αίτημα για αναστολή αρνητικής πράξης της διοίκησης. Ότι καταρχήν δεν αναστέλλεται αρνητική απόφαση της διοίκησης έχει διακηρυχθεί σε αριθμό αποφάσεων (Goulelis v. Republic (1969) 3 C.L.R. 583, Artemiou (No.
2) v. Republic (1966) 3 C.L.R. 562, Sayigh v. Republic (1966) 3 C.L.R. 277). Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Moyo (ανωτέρω) και Ηellenic Petroleum (ανωτέρω) μια πράξη είναι αρνητική όταν αφήνει το νομικό καθεστώς ανέπαφο. Σε τέτοια περίπτωση δεν επηρεάζονται τα υφιστάμενα δικαιώματα του αιτητή. Ένα συντηρητικό διάταγμα συνιστά θεραπεία η οποία βρίσκεται στην εμβέλεια της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και εδώ μια αρνητική πράξη, όπως θεωρώ την υπό αμφισβήτηση απόφαση, δεν μπορεί να ανατραπεί με την έκδοση συντηρητικού διατάγματος.
Ένα τέτοιο διάταγμα θα ισοδυναμούσε με έκδοση διοικητικής απόφασης από το ίδιο το Δικαστήριο (Gamage ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 463). Αν η αίτηση πετύχει με την έκδοση συντηρητικού διατάγματος θα ακυρωνόταν η άρνηση ανανέωσης της άδειας έργου υδροληψίας με αποτέλεσμα να εκδοθεί κατ΄ ουσίαν διάταγμα με το οποίο να επιτρέπεται η συνέχιση της άδειας της αιτήτριας.
Εξασφαλίζεται έτσι με τον τρόπο αυτό θεραπεία υπέρτερη της αξιούμενης με την προσφυγή και αυτό ακριβώς επιδιώκεται με την ακυρωτική διαδικασία, κατά τρόπο που διευρύνει ανεπίτρεπτα τα όρια του Άρθρου 146 του Συντάγματος και προσβάλλεται η αρχή της διάκρισης των εξουσιών.
Την αυτή αντιμετώπιση υιοθετεί τόσο η Γαλλική όσο και η Ελληνική νομολογία όπως διατυπώνεται στο απόσπασμα που ακολουθεί από το σύγγραμμα Βασίλειος Σκουρής: Η δικαστική αναστολή εκτελέσεως των διοικητικών πράξεων, 3η έκδοση, σ.131:
«Σύμφωνα με τον Code des Tribunaux administratifs et des Cours administratives d' appel, η αρμοδιότητα των διοικητικών δικαστηρίων να διατάσσουν την αναστολή εκτελέσεως των διοικητικών πράξεων, που έχουν προσβληθεί με αίτηση ακυρώσεως, είναι γενική, εφόσον πληρούνται οι ειδικές προϋποθέσεις της προσωρινής προστασίας. Τούτο ισχύει όμως, μόνο όταν η προσβαλλόμενη πράξη είναι εκτελεστή. Η ιδιότητα της εκτελεστότητας λείπει κατά τη νομολογία, όταν η αίτηση προσωρινής προστασίας έχει ως αντικείμενο την ρητή ή τεκμαιρόμενη άρνηση της διοικητικής αρχής να ικανοποιήσει ένα αίτημα του ιδιώτη.[1] Κατά της αρνητικής διοικητικής πράξεως δεν χωρεί προσωρινή προστασία, διότι η αναστολή εκτελέσεως της αρνήσεως της διοικήσεως έχει τότε μόνο ουσιαστικό περιεχόμενο, όταν επιβάλλει στην διοικητική αρχή την προσωρινή ικανοποίηση του αιτήματος του ιδιώτη. Τέτοιου είδους αρμοδιότητα δεν διαθέτουν ωστόσο τα δικαστήρια στο γαλλικό σύστημα της διοικητικής δικαιοσύνης, που σέβεται και τηρεί με απόλυτη συνέπεια την αρχή της διακρίσεως της δικαστικής από τη διοικητική εξουσία.[2] Την ίδια λύση ακολουθεί εξ άλλου και το δικό μας ΣτΕ, θεωρώντας κατά κανόνα απαράδεκτες τις αιτήσεις αναστολής εκτελέσεως των αρνητικών πράξεων της διοικήσεως.»
Ερώτημα, ωστόσο, είναι κατά πόσον τα πιο πάνω εφαρμόζονται και όσον αφορά το μέρος της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, με την οποία αποφάσισαν να «….ανακαλέσουν την αντίστοιχη Άδειας Λειτουργίας Ν. 419(Α)/Π10-2005, εφόσον χωρίς την απαιτούμενη Άδειας Κατασκευής, η Άδεια Λειτουργίας είναι άνευ αντικειμένου και κατ’ επέκταση για τους λόγους που συνολικά αναφέρονται πιο πάνω, η παραβίαση δεν μπορεί να τύχει επανόρθωσης και κατά συνέπεια δεν χρήζει ειδοποίησης επανόρθωσης, ούτε χρήζει σχετικής προθεσμίας εντός της οποίας να επισυμβεί επανόρθωση, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 16, της ΚΔΠ 538/2004…».
Σχετικά με το πιο πάνω ερώτημα, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Hellenic Petroleum Cyprus Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, (2007) 3 Α.Α.Δ. 602 αναφέρθηκαν και τα εξής, πάλιν με δικές μου υπογραμμίσεις:
«….Συμφωνούμε με την πιο πάνω θέση. Στην προκειμένη περίπτωση σαφώς η πράξη ανάκλησης είναι θετική, αφού με την ανάκληση επηρεάζεται η κατάσταση πραγμάτων που προϋπήρχε της ανάκλησης. Όπως υπέδειξε η Ολομέλεια στη Moyo & Another v. Republic (1988) 3 C.L.R. 1203, στη σελίδα 1209, μια πράξη για να είναι αρνητική θα πρέπει να αφήνει το νομικό καθεστώς ανέπαφο. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν επηρεάζονται τα υφιστάμενα δικαιώματα του Αιτητή. Ο σκοπός έκδοσης προσωρινής θεραπείας, είναι για να διατηρήσει το καθεστώς που υπήρχε πριν την έκδοση της απόφασης. Επομένως, όπου η πράξη μεταβάλλει το υφιστάμενο νομικό καθεστώς, όπως στην προκειμένη περίπτωση, τότε δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Υπό τις περιστάσεις, η πράξη ανάκλησης, ως θετική, μπορεί να ανασταλεί αν συντρέχει λόγος.
Κατ’ εφαρμογή της πιο πάνω απόφασης, η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, ως προς το μέρος της ανάκλησης της Άδειας Λειτουργίας Ν. 419(Α)/Π10-2005, η οποία είχε χορηγηθεί στην αιτήτρια, θα μπορούσε να ανασταλεί, μέχρι το πέρας της κυρίως υπόθεσης αν συντρέχει λόγος.
Συντρέχει, όμως, τέτοιος λόγος, στην παρούσα περίπτωση, για να ανασταλεί η ανάκληση της Άδειας Λειτουργίας Ν. 419(Α)/Π10-2005; Η απάντηση είναι αρνητική. Και αυτό, διότι χωρίς την απαιτούμενη Άδεια Κατασκευής σε ισχύ, η μη ανανέωση της οποίας δεν μπορεί να ανασταλεί ή να εκδοθεί από το Δικαστήριο διάταγμα χορήγηση της (βλ.
ανωτέρω), η ισχύς της Άδειας Λειτουργίας δεν έχει οποιοδήποτε νόημα, αφού για να λειτουργήσει Σταθμός Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας, πρέπει, καταρχήν, τέτοιος να επιτρέπεται να κατασκευαστεί και να κατασκευαστεί. Έτσι, η οποιαδήποτε αναστολή της ανάκλησης της Άδειας Λειτουργίας Ν. 419(Α)/Π10-2005 δεν θα επιφέρει οποιαδήποτε διαφοροποίηση προς όφελος της αιτήτριας, μέχρι περάτωσης της προσφυγής της, άξιας προσωρινής προστασίας (λ.χ.
λόγω άμεσης και συγκεκριμένης ζημιάς αν δεν δοθεί αναστολή) ή, κατ’ ελάχιστον, δεν έχει υποδείξει οτιδήποτε προς αυτή τη κατεύθυνση η πλευρά της αιτήτριας. Όσον αφορά, γενικότερα, τις προϋποθέσεις της ανεπανόρθωτης ζημιάς ή της έκδηλης παρανομίας, δεν συντρέχουν στην παρούσα περίπτωση. Σαφώς η οποιαδήποτε ζημιά της αιτήτριας είναι αποτιμητέα σε χρήμα, όσο σοβαρή και μεγάλη και αν υπολογίζεται να είναι αυτή, ενώ μπορεί να διεκδικηθεί η επανόρθωση μέσω της δικαστικής οδού, σε περίπτωση επιτυχίας της προσφυγής της.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί κινδύνου μη λειτουργίας της επιχείρησης και απόλυσης προσωπικού, στην ένορκη δήλωση του εκτελεστικού προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου της αιτήτριας ημερομηνίας 1.9.2016 πολύ λίγα αναφέρονται επ’ αυτού και, ιδιαίτερα, καθόλου δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά γιατί τέτοιος κίνδυνος επίκειται και δεν μπορεί η επιχείρηση να συνεχίσει να λειτουργεί, μέχρι περάτωσης, έστω, της κυρίως προσφυγής.
Όσον αφορά τους ισχυρισμούς περί έκδηλης παρανομίας, κρίνω, ότι από το ενώπιον μου τεθέν υλικό, εγείρονται μεν σοβαρά ζητήματα προς εξέταση, πλην όμως, αυτά απαιτούν διασαφήνιση επί των γεγονότων της υπόθεσης και των στοιχείων του διοικητικού φακέλου, ενώ σε μια πρώτη αντιπαράθεση των όσων δηλώνονται για σκοπούς υπόδειξης έκδηλης παρανομίας με το πλήρες σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι κατά την άποψη μου ξεκάθαρο, ότι η όποια παρανομία δεν είναι έκδηλη, ως την έχει ερμηνεύσει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Παραπέμπω, ενδεικτικά, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.8.2014 στην Προσφυγή Αρ. 1024/2014 FBME BANK LTD ν. ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΩΣ ΑΡΧΗ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ κ.α., στην οποία λέχθηκαν και τα εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…Οι αρχές που λαμβάνονται υπόψη προκειμένου να εκδοθεί προσωρινό διάταγμα στα πλαίσια προσφυγής σύμφωνα με τον Καν. 13 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι καλά γνωστές.
Στην υπόθεση Ελλην. Βιομ. Ζάχαρης- Κύπρος Λτδ. ν. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 71, 74, 76 αναφέρονται:
«Η προσφερόμενη στο Δικαστήριο δυνατότητα έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση μιας προσφυγής εδράζεται στον Καν. 13 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η δικαιοδοσία αυτή ασκείται με φειδώ και μόνο όταν στοιχειοθετηθούν ένα από τα δυο πιο κάτω απαραίτητα στοιχεία ήτοι:
(α) Έκδηλη παρανομία στη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης ή
(β) Πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς στον αιτητή από τη μη έκδοση του διατάγματος.
Η αναστολή εκτέλεσης μιας διοικητικής πράξης είναι δυνητική δικαστική ενέργεια και αποτελεί ιδιαίτερο ένδικο μέσο. Η προσφερόμενη έννομη προστασία στοχεύει στο να αποσοβήσει τη ματαίωση του σκοπού για τον οποίο παρέχεται το ένδικο μέσο της αιτήσεως ακυρώσεως. Από την άλλη η τεκμηρίωση των προαπαιτουμένων που θέτει η νομολογία για έκδοση ενός διατάγματος αποτελεί το εχέγγυο της τήρησης των πιο πάνω.
Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ν. Μarfin Popular Bank (2007) 3 A.Α.Δ. 32:
«η εξαιρετική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινού διατάγματος όπως είναι πάγια νομολογημένο, αναλαμβάνεται μόνο εφόσον διαπιστώνεται πως η προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση είναι έκδηλα παράνομη ή εφόσον, στο πλαίσιο του συνόλου των δεδομένων, δικαιολογείται να εκδοθεί ενόψει επαπειλούμενης, εξαιτίας της, ανεπανόρθωτης βλάβης.»
Σε μια πρόσφατη απόφαση στην Κοινοπραξία Poseidon Grand Marina of Paphos κ.α. ν. Cybarco Plc κ.α. (2009) 3 Α.Α.Δ. 513, επιβεβαιώθηκε η προγενέστερη νομολογία σύμφωνα με την οποία η χρηματική ζημιά δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει και να αιτιολογήσει την έκδοση προσωρινού διατάγματος, βασιζομένου στο στοιχείο της ανεπανόρθωτης ζημιάς.
Επισημάνθηκε στην υπόθεση Μαρκουλλίδου ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 3413, ότι:
«το βάρος τόσο της επίκλησης όσο και της απόδειξης ανεπανόρθωτης ζημιάς είναι ευθύνη των αιτητών» -
(βλ. επίσης Οργανισμός Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 496/2002, ημερ. 26.7.2002).
Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα του Ε. Σπηλιωτόπουλου «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου (Τόμος ΙΙ) 12η έκδοση παρ. 548:
«Η αναστολή χορηγείται όταν, η εκτέλεση της πράξης μπορεί με τη δημιουργία μιας πραγματικής κατάστασης να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ή δύσκολα επανορθώσιμη βλάβη η οποία: (i) είναι άμεση και συγκεκριμένη (ii) δεν στηρίζεται σε δικαίωμα τρίτου και (iii) αποδεικνύεται από τον αιτούντα ή προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου».
..........................................................................
....................................
Στην υπόθεση Frangos & Others v. Republic (1982) 3 A.A.Δ. 53, ιδιαίτερα στη σελίδα 57, αναφέρεται σε μετάφραση ότι:
«για να ενεργήσει το Δικαστήριο, η παρανομία πρέπει να είναι πρόδηλα αναγνωρίσιμη χωρίς να χρειάζεται να διερευνηθούν τα αμφισβητούμενα γεγονότα».
Περαιτέρω στην ίδια υπόθεση αναφέρεται το πιο κάτω απόσπασμα επίσης σε μετάφραση:
«αν και το τι αποτελεί έκδηλη παρανομία δεν έχει εξαντλητικά οριστεί φαίνεται ότι συνεπάγεται καθαρή παράβαση της διαδικασίας που προβλέπεται από το νόμο ή αδιαμφισβήτητη περιφρόνηση των θεμελιωδών αρχών του διοικητικού δικαίου.»
Ο ορισμός της «έκδηλης παρανομίας» απαντάται επίσης στην υπόθεση Λοϊζίδης ν. Υπ. Εξωτερικών (1995) 3 Α.Α.Δ. 233 ως εξής:
«έκδηλη παρανομία είναι εκείνη που, αν δεν αναδύεται αυτόματα ανακύπτει κατόπιν αναλογισμού ως προς τις επιπτώσεις στοιχείων ενυπαρχόντων στο διαθέσιμο υλικό εφόσον βέβαια ότι απορρέει παραμένει αντικειμενικά αναντίλεκτο και μη υποκείμενο σε στάθμιση για έκφραση κρίσης.»
Στην Κοιν. Poseidon Grand Marina of Paphos κ.α v. Cybarco Plc κ.α. (2009) 3 Α.Α.Δ. 513, 522 αναφέρεται:
«... η νομολογία, .... κατά κανόνα δεν θεωρεί τη χρηματική ζημιά ως ανεπανόρθωτη ζημιά για σκοπούς εκδόσεως ενδιάμεσου διατάγματος σε προσφυγή. Εφ' όσον η ζημιά μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, έστω και δύσκολα, δεν μπορεί να είναι ανεπανόρθωτη, όσο μεγάλη και αν είναι. Μόνο αν είναι αδύνατη η αποτίμηση και επανόρθωση της σε χρήμα, ή αν έχει άλλες συνέπειες που ανεπανόρθωτα πλήττουν τον αιτητή, μπορεί η ζημιά να θεωρηθεί ανεπανόρθωτη. Προς τούτο είναι σημαντικός και ο παράλληλος κανόνας της νομολογίας ότι ισχυρισμός για ανεπανόρθωτη ζημιά πρέπει να δικογραφείται δεόντως ώστε να προσδιορίζεται με σαφήνεια και να τεκμηριώνεται επαρκώς. Απλοί ισχυρισμοί για ανεπανόρθωτη ζημιά ή αναφορά σε γενικό ή θεωρητικό επίπεδο σαφώς δεν αρκούν.»
Παραπέμπω, επίσης, σχετικά με το θέμα της ανεπανόρθωτης ζημιάς, στην απόφαση μου ημερομηνίας 23.11.2016 σε ενδιάμεση αίτηση στην Προσφυγή Αρ. 1293/2016 ALPHA BANK CYPRUS LTD ν. 1. ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, ΕΜΠΟΡΙΟΥ, ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ κ.α..
Ενόψει των προαναφερομένων, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση, ως θα υπολογιστούν από το Δικαστήριο, με τη λήψη απόφασης επί της κυρίως προσφυγής.
Η κυρίως προσφυγή ορίζεται στις 9.1.2017 ενώπιον μου, για περαιτέρω οδηγίες.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο