Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 1082/2014 ECLI:CY:DD:2016:368 KI-generiert

Administrative Court dismisses asylum applicant's constitutional challenge to Refugee Board's refusal decision.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 1082/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's constitutional challenge against the Refugee Board's refusal of his asylum claim. The applicant, a Sri Lankan Buddhist who entered Cyprus illegally as a minor, argued his appeal was arbitrary and violated constitutional rights. The court found the Board and Refugee Service conducted a thorough investigation, reasonably assessed his credibility, and correctly applied their discretionary powers without error.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 28, 29 and 146 of the Constitution; The Administrative Court does not re-evaluate facts or substitute its own judgment for the competent administrative authority but limits its jurisdiction to reviewing the legality of the challenged decision based on administrative law principles.

Schlagwörter

KI-generiert
asylum claim refusal constitutional challenge dismissal administrative discretion refugee board decision procedural fairness review Asyl für Staatsangehörige aus Sri Lanka Glaubhaftigkeit der Asylgründe Asylverfahren

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Articles 28, 29 and 146 of the Constitution
Article 19(2) of the Law on the Grant of Asylum
Article 19A of the Law on the Grant of Asylum

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Mohammad Reza ZahmatKesh v. Cyprus and Others (2006) 3 AAΔ 376
Samson Anayat v. Board of Appeals for Refugees (2006) 3 AAΔ 390
Khalifa Azia Abdul v. Board of Appeals for Refugees (2006) 3 AAΔ 402
Latif Anam v. Board of Appeals for Refugees (2006) 3 AAΔ 533
Mehmet Nesin Aydin v. Cyprus (2006) 3 AAΔ 578
Amiri Mohammad v. Board of Appeals for Refugees and Others (2009) 3 AAΔ 358
Gargik Arevshatyan and Others v. Republic of Cyprus through the Minister of Interior, Case No. 1614/2007, 7 September 2009
Chandrappulige Primathilaka Gajamuthu Lankathilaka v. Republic of Cyprus and/or through the Board of Appeals for Refugees, Case No. 540/2008, 9 October 2009
Postolachi Konstantin v. Republic of Cyprus through the Board of Appeals for Refugees and Others, Case No. 1458/2009, 25 February 2011
Jafar Kalash v. Board of Appeals for Refugees and Others, Case No. 626/2010, 8/10/2013
Mushegh Grigoryan and Others v. Republic of Cyprus and/or through the Board of Appeals for Refugees, Case No. 851/2012, 22/9/2015
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Mohammad Reza ZahmatKesh ν. Kυπριακής Δημοκρατίαςκαι Άλλης (2006) 3 ΑΑΔ 376

Samson Anayat ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 390

Khalifa Azia Abdul ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 402

Latif Anam ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 533

Mehmet Nesin Aydin ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 578

Amiri Mohammad ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων και Άλλης (2009) 3 ΑΑΔ 358

GARGIK AREVSHATYAN κ.α ν. ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 1614/2007, 7 Σεπτεμβρίου 2009

CHANDRAPPULIGE PRIMATHILAKA GAJAMUTHU LANKATHILAKA ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ/Ή ΜΕΣΩ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ, Υπόθεση Αρ. 540/2008, 9 Οκτωβρίου 2009

POSTOLACHI KONSTANTIN ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1458/2009, 25 Φεβρουαρίου 2011

JAFAR KALASH ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 626/2010, 8/10/2013

MUSHEGH GRIGORYAN κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ/Ή ΜΕΣΩ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 851/2012, 22/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D619

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:368

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1082/2014)

7 Νοεμβρίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 28, 29 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

UDARA V.G.L. CHANDRAPPULIG,

Αιτητής,

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μέσω

1. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

2. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΚΑΙ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

3. ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Μ. Παρασκευάς, για τον Αιτητή

Χ. Καραολίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, ο αιτητής προσβάλλει ως αντισυνταγματική, άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος την απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερομηνίας 2.6.2014, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική προσφυγή του κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου να απορρίψει την αίτησή του για παραχώρηση ασύλου στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Ο αιτητής είναι υπήκοος Σρι Λάνκα και βουδιστής στο θρήσκευμα, ο οποίος εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία μέσω των κατεχομένων περιοχών στις 24.7.2009. Κατά το συγκεκριμένο χρόνο, ο αιτητής ήταν ακόμη ανήλικος. Στις 9.9.2009, υπέβαλε στην Υπηρεσία Ασύλου, μέσω νομικού εκπροσώπου, αίτηση ασύλου, μαζί με το έντυπο προσωπικών στοιχείων. Μετά την υποβολή της αίτησης, η Υπηρεσία Ασύλου, με σχετική επιστολή της ημερομηνίας 31.10.2009, ενημέρωσε τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας για το αίτημα ασύλου που υπέβαλε ο αιτητής ως ασυνόδευτος ανήλικος, ενημερώνοντας ταυτόχρονα και για την τελευταία δηλωθείσα διεύθυνση διαμονής του αιτητή. Περαιτέρω, η Υπηρεσία Ασύλου, απέστειλε στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας επιστολή ημερομηνίας 10.6.2010, με λίστα ασυνόδευτων ανηλίκων που είχαν αιτηθεί για άσυλο, ένας εκ των οποίων ήταν και ο αιτητής.

Σύμφωνα με επιστολή των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, ημερομηνίας 11.4.2010, η οποία εστάλη στην Υπηρεσία Ασύλου, ο αιτητής δεν βρέθηκε να διαμένει στις δύο δοθείσες διευθύνσεις που ο ίδιος είχε δηλώσει ως τόπους διαμονής του, αλλ’ ούτε και το κινητό του ανταποκρινόταν, με αποτέλεσμα οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας να ζητήσουν περαιτέρω πληροφορίες για να εντοπίσουν τον ανήλικο αιτητή.

Ωστόσο, με νέα επιστολή τους, ημερομηνίας 9.7.2012, οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας ενημέρωσαν την Υπηρεσία Ασύλου ότι είχαν εντοπίσει τον αιτητή και, σε επίσκεψη λειτουργού στο σπίτι του, διαπιστώθηκε ότι ο ανήλικος διέμενε μαζί με τους γονείς του, οι οποίοι βρίσκονταν παράνομα στην Κύπρο και ότι ψευδώς αυτός δήλωσε ότι συνοδευόταν μόνο από τον αδελφό του. Ενόψει αυτής της εξέλιξης, η επίβλεψη του αιτητή ως ασυνόδευτου ανηλίκου τερματίστηκε. Συναφώς, όπως αποκαλύπτει η μελέτη των γεγονότων της υπόθεσης, οι γονείς και ο αδελφός του αιτητή, υπήρξαν προγενέστερα αιτητές πολιτικού ασύλου, αλλά το αίτημά τους είχε απορριφθεί, τόσο από την Υπηρεσία Ασύλου, όσο και από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφυγών, με αποτέλεσμα, οι γονείς και ο αδελφός του αιτητή να καταχωρήσουν τις προσφυγές υπ’ αριθμό 540/2008 και 334/2009[1], αντίστοιχα, οι οποίες και απορρίφθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Εν συνεχεία, και συγκεκριμένα στις 18.7.2013, διεξήχθη ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου συνέντευξη στον αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας. Στον αιτητή, παραχωρήθηκε δωρεάν βοήθεια διερμηνέα. Όπως προκύπτει και από το σχετικό έντυπο (βλ. παράρτημα 12 στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση), κάθε σελίδα των καταγεγραμμένων δηλώσεων του αιτητή κατά τη διενεργηθείσα συνέντευξη ήταν μονογραμμένη από τον αιτητή και υπογραμμένη στο τέλος εκάστου εντύπου, με τη βεβαίωση ότι αυτά αποτελούσαν και/ή αντικατόπτριζαν επακριβώς τις δηλώσεις του, αποδεχόμενος ωσαύτως την ορθότητα των όσων κατεγράφησαν κατά τη διάρκεια της εν λόγω συνέντευξης.

Μετά το πέρας της συνέντευξης, και συγκεκριμένα στις 26.7.2013, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του αιτητή, εφόσον κρίθηκε ότι στο πρόσωπο του αιτούντος δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (Ν.6(Ι)/2000), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο (στο εξής «ο Νόμος»), καθώς επίσης και του άρθρου 1(Α) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, προκειμένου να του αναγνωριστεί η ιδιότητα του πρόσφυγα. Επιπρόσθετα, κρίθηκε πως δεν ήταν δυνατό να του αναγνωρισθεί ούτε το καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(1) του Νόμου, εφόσον δεν είχε αποδειχθεί ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 19(2) αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί ο αιτητής σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη. Η επιστολή απόρριψης του αιτήματος του αιτητή και η αιτιολόγηση της απόφασης από την Υπηρεσία Ασύλου επιδόθηκε δια χειρός στον αιτητή στις 22.8.2013.

Ο αιτητής αντέδρασε και στις 8.9.2013, μέσω του δικηγόρου του, καταχώρησε διοικητική προσφυγή στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων (στο εξής «η Αρχή»). Συναφώς, στις 11.12.2013, και επειδή προηγουμένως ο δικηγόρος του αιτητή δεν είχε πρόσβαση στον οικείο διοικητικό φάκελο, αρμόδιος λειτουργός της Αρχής απέστειλε στον δικηγόρο του αιτητή επιστολή, ενημερώνοντάς τον για το δικαίωμα πρόσβασης και επιθεώρησης του φακέλου του πελάτη του, μέχρι και τις 20.12.2013, για σκοπούς καταχώρησης πρόσθετων λόγω προσφυγής. Ωστόσο, ο δικηγόρος του αιτητή δεν άσκησε το εν λόγω δικαίωμα και δεν κατέθεσε λόγους προσφυγής εντός της πιο πάνω προθεσμίας, ούτε και σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο.

Τελικά, στις 2.6.2014, η Αρχή εξέδωσε απόφαση, σύμφωνα με την η διοικητική προσφυγή του αιτητή απορρίφθηκε. Η εν λόγω απόφαση μαζί με σχετική απορριπτική επιστολή εστάλησαν ακολούθως στον αιτητή, με συστημένο ταχυδρομείο στις 5.6.2014. Παράλληλα ενημερώθηκε και ο δικηγόρος του αιτητή και στις 5.8.2014, καταχωρήθηκε η υπό εξέταση προσφυγή.

Λόγοι ακύρωσης

Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε χωρίς τη δέουσα έρευνα εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι, «κατά την εξέταση της αιτήσεως του αιτητή και κατά την προσωπική συνέντευξη, δεν έλαβαν όλα τα δέοντα μέτρα ώστε να συλλέξουν όλες τις πληροφορίες που απαιτούνται, ώστε να κρίνουν και να αξιολογήσουν τις προσωπικές συνθήκες του αιτητή». Ο δε χρόνος που δόθηκε στον αιτητή, κατά την προσωπική του συνέντευξη, προκειμένου αυτός να εξηγήσει το αίτημά του, δεν ήταν επαρκής. Συναφώς, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή βάλλει κατά της υπό των καθ’ ων η αίτηση ακολουθήσασας διαδικασίας κατά την εν λόγω συνέντευξη.

Περαιτέρω, ο αιτητής προβάλλει ότι υπήρξε παράβαση των διαδικασιών κατά το στάδιο λήψης της απόφασης από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου. Επ’ αυτού, ο κ. Παρασκευάς υποστηρίζει ότι παραβιάστηκαν οι διατάξεις του Νόμου, δεν ακολουθήθηκαν τα προβλεπόμενα στο Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και Κριτήρια για τον Προσδιορισμό της Ιδιότητας του Πρόσφυγα που εκδίδεται από το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (στο εξής «το Εγχειρίδιο») και ότι «ο τρόπος με τον οποίο διεξήχθη ολόκληρη αυτή η διαδικασία παραβιάζει με τον πλέον έντονο τρόπο το δικαίωμα του αιτητή για δίκαιη εξέταση του αιτήματός του».

Εν πάση περιπτώσει, συνεχίζει ο δικηγόρος του αιτητή, η διαδικασία που ακολουθήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση πάσχει, εφόσον δεν πληροί τα κριτήρια για αποτελεσματικότητα και αποτελεσματική πρόσβαση σε δικαστήριο, τα οποία τίθενται από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ε.Δ.Α.Δ.).

Η εν λόγω διαδικασία έρχεται και σε αντίθεση με την αρχή της επαναπροώθησης που κατοχυρώνεται στη Συνθήκη της Γενεύης του 1951 και στο κοινοτικό δίκαιο. Επιπρόσθετα, ο αιτητής εγείρει ζήτημα παράβασης των ελάχιστων διαδικαστικών εγγυήσεων που πρέπει να παρέχονται στους αλλοδαπούς σε περίπτωση απόφασης για απέλασή τους, όπως αυτές από το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου αρ. 7 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.).

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και μετά από διενέργεια, τόσο από την Υπηρεσία Ασύλου όσο και από την Αναθεωρητική Αρχή, της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας, ενώ ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.

Ειδικότερα, ως προς τον ισχυρισμό του αιτητή περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους της Διοίκησης, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου υπέβαλε στον αιτητή «επαρκείς και εξειδικευμένες ερωτήσεις για να καλύψει τόσο τον πυρήνα του αιτήματος όσο και τα επιμέρους θέματα και ακολουθήθηκε η ορθή διερευνητική διαδικασία». Η Υπηρεσία Ασύλου προέβη σε ενδελεχή αξιολόγηση του ενώπιον της υλικού και η διενεργηθείσα έρευνα ήταν πλήρης, με τη συλλογή όλων των στοιχείων και τη διερεύνηση όλων των ουσιωδών παραμέτρων. Η δε Αρχή εξέτασε όλα τα ενώπιον της στοιχεία και δεν ήταν υποχρεωμένη να διεξαγάγει νέα έρευνα, εφόσον ο έλεγχος στοχεύει στη διαπίστωση κατά πόσο η έρευνα που έγινε από την Υπηρεσία Ασύλου ήταν ορθή και πλήρης. Γίνεται συναφώς αναφορά σε σχετική επί του θέματος νομολογία.

Επιπρόσθετα, ως προς το ζήτημα της νομιμότητας και εγκυρότητας της προφορικής συνέντευξης του αιτητή, η κ. Καραολίδου επισημαίνει ότι κατά τη διάρκεια της εν λόγω συνέντευξης δεν ασκήθηκε οποιαδήποτε πίεση στον αιτητή, ο οποίος «είχε ελευθερία λόγου, ώστε να περιγράψει και/ή εξηγήσει τις καταστάσεις και/ή τους λόγους που τον κατέστησαν αιτητή πολιτικού ασύλου», έχοντας μάλιστα την δωρεάν παροχή διερμηνέα. Η δε χρονική διάρκεια της συνέντευξης, συνεχίζει η δικηγόρος της Δημοκρατίας, δεν έχει οποιαδήποτε ουσιαστική σημασία, αλλά το ουσιώδες είναι εάν από το περιεχόμενο της εν λόγω συνέντευξης μπορούν να εξαχθούν εύλογα συμπεράσματα. Συναφώς, εγείρεται ο ισχυρισμός ότι ο αιτητής υπήρξε αντιφατικός σε αρκετά σημεία της συνέντευξής του, οι δε ισχυρισμοί του είναι αόριστοι και στερούνται πειστικότητας και αληθοφάνειας, ούτως ώστε να καθίσταται ανέφικτη η τεκμηρίωση της αίτησής του για αναγνώριση της ιδιότητας του πρόσφυγα, εφόσον δεν συνέτρεχαν στο πρόσωπό του τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία που να την δικαιολογούν.

Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζεται επίσης ότι ουδόλως παραβιάστηκε η διαδικασία εξέτασης της αίτησης του αιτητή από την Υπηρεσία Ασύλου. Οι δε ισχυρισμοί του δικηγόρου του αιτητή περί παράβασης της εν λόγω διαδικασίας παρέμειναν γενικοί και αόριστοι, υποκείμενοι ωσαύτως σε απόρριψη. Αντίθετα, εισηγείται η κα Καραολίδου, οι καθ’ ων η αίτηση, κατά την εξέταση της εν λόγω αίτησης εφάρμοσαν την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα και το Νόμο διαδικασία, ιδιαίτερα δε τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, καθώς και τις πρόνοιες της Οδηγίας ΕΚ/85/2005[2] και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 και ενήργησαν εντός των ορίων της διακριτικής τους ευχέρειας.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων.

Σημειώνω εξ’ αρχής ότι η Αρχή, απορρίπτοντας την διοικητική προσφυγή του αιτητή και επικυρώνοντας την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, κατέληξε ότι τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης δεν στοιχειοθετούσαν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να αναγνωριστεί στον αιτητή το καθεστώς του πρόσφυγα, ως προβλέπεται στα άρθρα 3-3Δ του Νόμου, αφού δεν τεκμηριώθηκε βάσιμος φόβος δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, ούτε το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 19 του Νόμου, αφού αυτός «δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο ότι θα υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2)».

Σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του Νόμου-

«ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής, ή πρόσωπο, που δεν έχει ιθαγένεια, το οποίο, ενώ είναι εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του ως αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο να επιστρέψει σ’ αυτή».

Εν προκειμένω, στη βάση της αξιολόγησης της συνέντευξης του αιτητή και των ισχυρισμών που αυτός έθεσε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, κρίνω ότι η τελευταία ορθώς αποφάσισε να απορρίψει το αίτημά του για παροχή διεθνούς προστασίας, αφού αυτός δεν πληρούσε ούτε τις προϋποθέσεις για χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, ούτε αυτές για χορήγηση της συμπληρωματικής προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 19(1) του Νόμου. Ούτε και οι πρόνοιες της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων (στο εξής «η Σύμβαση») τυγχάνουν εφαρμογής, αφού, όπως ορθά επισημάνθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση, δεν πληρούνταν οι πρόνοιες του Άρθρου 1 αυτής, προκειμένου ο αιτητής να μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρόσφυγας. Σύμφωνα με την οικεία διάταξη του εν λόγω Άρθρου-

«Αι διατάξεις της Συµβάσεως ταύτης δεν εφαρµόζονται επί προσώπων δια τα οποία υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύη τις ότι: α) έχουν διαπράξει εγκλήµατα κατά της ειρήνης, έγκληµα πολέµου ή έγκληµα κατά της ανθρωπότητος εν τη εννοία των διεθνών συµφωνιών αίτινες συνήφθησαν επί σκοπώ αντιµετωπίσεως των αδικηµάτων τούτων.- β) έχουν διαπράξει σοβαρόν αδίκηµα του κοινού ποινικού δικαίου ευρισκόµενα εκτός της χώρας της εισδοχής πριν ή γίνουν ταύτα δεκτά ως πρόσφυγες υπό της χώρας ταύτης.- γ) είναι ένοχα ενεργειών αντιθέτων προς τους σκοπούς και τας αρχάς των Ηνωµένων Εθνών.».

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ιδίου του αιτητή ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, αυτός αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, επειδή είχε λάβει απειλές για τη ζωή του από άτομα τα οποία τον αναζητούσαν και τα οποία δημιουργούσαν προβλήματα στους γονείς του, οι οποίοι επίσης εγκατέλειψαν την χώρα καταγωγής τους. Επισημαίνω, ωστόσο, ότι, όπως καταγράφεται και στην σχετική έκθεση του λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, όταν ο αιτητής ρωτήθηκε για το ποια ήσαν αυτά τα άτομα, καθώς και για τον λόγο που τον απειλούσαν, αυτός ανέφερε ότι δεν γνώριζε. Επισημαίνω επίσης ότι στην αίτησή του για χορήγηση πολιτικού ασύλου, ο αιτητής ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω πολιτικών προβλημάτων του ιδίου και των γονιών του, παρόλο που στη συνέχεια, κατά την προφορική συνέντευξη, ανέφερε πως δεν ήταν μέλος οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος. Περαιτέρω, ο αιτητής ανέφερε κατά τη συνέντευξή του ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του νόμιμα και χωρίς προβλήματα, χρησιμοποιώντας το διαβατήριό του, το οποίο επίσης απέκτησε νόμιμα, και ότι ουδέποτε στο παρελθόν είχε συλληφθεί ή κρατηθεί.

Συναφώς, θεωρώ ότι οι αντιφάσεις, στις οποίες υπέπεσε ο αιτητής στο πλαίσιο της προφορικής του συνέντευξης, οι οποίες καταγράφονται αναλυτικά τόσο στην έκθεση του λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου όσο και στην απόφαση της Αρχής, ορθώς κρίθηκε ότι έπλητταν την αξιοπιστία του αιτητή και την αληθοφάνεια των ισχυρισμών του. Οι εν λόγω αντιφάσεις έπληξαν καθοριστικά την αξιοπιστία του αιτητή στον πυρήνα του αιτήματός του, ούτως ώστε δικαιολογημένα να τίθεται κώλυμα έγκρισης της αίτησής του (βλ. JAFAR KALASH v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 626/2010, ημερ. 8.10.2013 και Mohammad Amiri v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων κ.α. (2009) 3 Α.Α.Δ. 358). Από τη στιγμή που δε που ο αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος, και γι' αυτό δίδονται επαρκείς λόγοι από τους καθ’ ων, η απόρριψη του αιτήματός του ήταν αναπόφευκτη (βλ. CHANDRAPPULIGE PRIMATHILAKA GAJAMUTHU LANKATHILAKA ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 540/2008, ημερ. 9.10.2009). Ο αιτητής σε κανένα σημείο δεν μπόρεσε να τεκμηριώσει τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς του. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, σύμφωνα με την Παράγραφο 204 του Εγχειριδίου, στο οποίο γίνεται αναφορά και στην απόφαση της Αρχής-

«το ευεργέτημα της αμφιβολίας πρέπει να δίνεται μόνο όταν έχουν προσκομισθεί όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και όταν ο εξεταστής είναι γενικά ικανοποιημένος από την αξιοπιστία του αιτούντος. Οι ισχυρισμοί του αιτούντος πρέπει να παρουσιάζουν συνοχή και αληθοφάνεια και να μην έρχονται σε αντίφαση με γεγονότα που είναι γενικά γνωστά σε όλους».

Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι, όπως προκύπτει και από το σχετικό έντυπο (παράρτημα 12 στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση), κάθε σελίδα των καταγεγραμμένων δηλώσεων του αιτητή κατά τη διενεργηθείσα συνέντευξη είναι μονογραμμένη από τον αιτητή και υπογραμμένη στο τέλος του εντύπου, με τη βεβαίωση ότι αυτά αποτελούν και/ή αντικατοπτρίζουν επακριβώς τις δηλώσεις του αιτητή, αποδεχόμενος ωσαύτως την ορθότητα των όσων κατεγράφησαν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Συνεπώς, η όποια εκ μέρους του αιτητή αμφισβήτηση της μεθοδολογίας και των όσων έχουν καταγραφεί κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του δεν μπορεί να έχει έρεισμα (βλ. POSTOLACHI KONSTANTIN v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1458/2009, ημερ. 25.2.2011).

Εν πάση δε περιπτώσει, δεν έχω εντοπίσει οποιοδήποτε σφάλμα αναφορικά με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου κατά την προφορική συνέντευξη του αιτητή. Όπως ορθά επισημάνουν και οι καθ’ ων η αίτηση, αυτό που έχει σημασία είναι το κατά πόσον δύνανται από την εν λόγω συνέντευξη να εξαχθούν εύλογα συμπεράσματα αναφορικά με το βάσιμο και το αληθές των ισχυρισμών του αιτητή και όχι η χρονική διάρκεια της συνέντευξης.

Είναι επίσης γεγονός ότι ο συνήγορος για τον αιτητή βάλλει κατά της διαδικασίας που ακολουθήθηκε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου με γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς, οι οποίοι δεν συγκεκριμενοποιούνται, καθώς και με παραπομπή σε αποφάσεις δικαστηρίων, από τις οποίες παραθέτει αποσπάσματα, στα οποία περιέχονται αναφορές σε γενικές αρχές και/ή υποθέσεις που δεν σχετίζονται, τουλάχιστον άμεσα, με την παρούσα και οι οποίες δεν μπορούν να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς του για πάσχουσα διαδικασία.

Τόσο η Υπηρεσία Ασύλου όσο και η Αρχή εξέτασαν έναν προς έναν τους ισχυρισμούς του αιτητή και, για τους λόγους που καταγράφονται με λεπτομέρεια, προκύπτει ότι αυτό έγινε, σε κάθε στάδιο, νόμιμα και με καλή πίστη (βλ. CHANDRAPPULIGE PRIMATHILAKA, ανωτέρω). Ο αιτητής είχε κάθε προβλεπόμενη ευκαιρία να προβάλει τις θέσεις και τα επιχειρήματά του, όπερ και έπραξε, ούτως ώστε να μην ευσταθεί ούτε το παράπονό του ότι παραβιάστηκε το δικαίωμά του να προβάλλει επαρκώς τους ισχυρισμούς του.

Αντίθετα, με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, καταλήγω ότι το αίτημα του αιτητή εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εύλογα η Αρχή απέρριψε τη διοικητική προσφυγή του αιτητή. Τόσο η απόφαση της Αρχής, όσο και η προηγηθείσα της Υπηρεσίας Ασύλου, υπήρξαν πλήρως και/ή επαρκώς αιτιολογημένες, αποτελούν δε το προϊόν επαρκούς έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των δεδομένων και στοιχείων, σύμφωνα και με το Νόμο.

Ειδικότερα, ως προς το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, κρίνω ότι προκύπτει ξεκάθαρα το σκεπτικό της Αρχής και οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν. Λαμβάνοντας δε αυτά υπόψη, κρίνω ορθή την κατάληξη της Αρχής να απορρίψει τη διοικητική προσφυγή του αιτητή, αφού, με βάση τα ενώπιον της στοιχεία και περιστατικά της υπόθεσης, το αίτημα του αιτητή για παροχή διεθνούς προστασίας εύλογα κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να έχει επιτυχή κατάληξη, δεδομένου ότι δεν στοιχειοθετούνταν ούτε οι υπό του άρθρου 3(1) του Νόμου και του Άρθρου 1 της Σύμβασης προϋποθέσεις για αναγνώριση στον αιτητή του καθεστώτος του πρόσφυγα, αλλ΄ ούτε και οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 του Νόμου για να του παρασχεθεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του.

Όπως υποδείχθηκε στην Galina Bindiouk ν. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13, «σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19, σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, παραβίασης ανθρωπίνου δικαιώματος, τόσο κατάφωρης ώστε να ενεργοποιούνται οι διεθνείς υποχρεώσεις της Δημοκρατίας ή να υπάρχει απειλή κατά της ζωής, της ασφάλειας ή της ελευθερίας ως αποτέλεσμα άσκησης αδιάκριτης βίας λόγω συνθηκών ένοπλης σύγκρουσης ή συστηματικών και γενικευμένων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.» (βλ.

και MUSHEGH GRIGORYAN κ.α, ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D619, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερ. 22.9.2015).

Επιπρόσθετα, οι καθ’ ων η αίτηση, στη βάση των ενώπιον τους στοιχείων και των όσων ο αιτητής επικαλέστηκε κατά την προφορική συνέντευξη, εύλογα έκριναν ότι αυτός δεν πληρούσε ούτε τις προϋποθέσεις του άρθρου 19Α του Νόμου για παραχώρηση σε αυτόν του καθεστώτος προσωρινής παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους (βλ. Gargik Arevshatyan κ.α. ν. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 1614/2007, ημερομηνίας 7.9.2009 και Mehmet Nesin Aydin v. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 578).

Τόσο από το περιεχόμενο της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου όσο και από αυτό της Αρχής, οι οποίες συμπληρώνονται από τις εισηγητικές εκθέσεις των αντίστοιχων αρμόδιων λειτουργών και στις οποίες αναφέρονται ενδελεχώς οι λόγοι της απόρριψης του αιτήματος, αποκαλύπτεται η διενέργεια της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση. Τα δε πορίσματα και/ή οι εισηγήσεις των λειτουργών είναι επαρκώς αιτιολογημένα, αφού αξιολόγησαν τους ισχυρισμούς του αιτητή κατά την προφορική συνέντευξη.

Κρίνω λοιπόν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν εύλογη και λήφθηκε κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι συνεκτίμησαν όλα τα πραγματικά στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε το μεμπτό, ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου.

Καταληκτικά επαναλαμβάνω αυτό που έχει κατ’ επανάληψη διατυπωθεί μέσα από τις αποφάσεις της ημεδαπής νομολογίας, ότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε επανεκτίμηση γεγονότων, ούτε υποκαθιστά την κρίση της αρμόδιας διοικητικής αρχής με τη δική του κρίση. Η δικαιοδοσία του περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, στη βάση των αρχών του διοικητικού δικαίου που διέπουν το θέμα (βλ. Latif v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων (2006) 3 Α.Α.Δ. 533, Khalifa v. Αναθεωρητικής Αρχής (2006) 3 Α.Α.Δ. 402, Zahmatkesh v. Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 376 και Samson v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 390).

Εν προκειμένω, οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν εντός των πλαισίων της διακριτικής τους ευχέρειας και κατόπιν εκτίμησης όλων των πραγματικών γεγονότων και των ενώπιον τους στοιχείων. Ούτε και έχει καταδειχθεί οτιδήποτε μεμπτό που να δικαιολογεί την επέμβαση του Δικαστηρίου τούτου.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1.100 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Βλ. CHANDRAPPULIGE PRIMATHILAKA GAJAMUTHU LANKATHILAKA ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 540/2008, ημερ. 9.10.2009. Η προσφυγή αρ. 334/2009 αποσύρθηκε και απορρίφθηκε.

[2] Οδηγία σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο