Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 381/2014 ECLI:CY:DD:2016:357 KI-generiert

Administrative court annuls customs penalty for violating good faith principles and legitimate trust.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 381/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court annulled a customs authority decision imposing late duties and penalties on I. K. Print Direct Ltd. The court found the authority failed to notify the company of discrepancies in export certificates before imposing sanctions. Relying on established case law, the court ruled that ex post facto penalties without prior notice violated the principles of good faith and legitimate trust. Consequently, the challenged decision was declared void under Article 146(4)(b) of the Constitution.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 25, 28, and 146 of the Constitution; Administrative penalties imposed ex post facto without prior notice to the affected party violate the principles of good faith and legitimate trust, rendering the decision void.

Schlagwörter

KI-generiert
good faith principle legitimate trust ex post facto penalty customs duties administrative annulment notification requirement Constitutional review technische Spezifikation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Articles 25, 28 and 146 of the Constitution
Article 48 of the Customs Code Law 2004 (N. 94(I)/2004)

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Praxitelis Voyiazianos v. Republic (1967) 3 CLR 239
Proestou v. Republic (1981) 3 CLR 314
Theodoridou v. Republic (1984) 3 CLR 146
Christodoulides and Others v. Republic (1984) 3 CLR 1297
Fournaris M & J Imports & Exports Ltd v. Republic (2010) 3 AAΔ 486
Skoullou v. Minister of Economy (2004) 3 AAΔ 530
Tassos Trullidis Ltd v. Republic (2001) 4 AAΔ 258
Panipsos Ltd v. Republic (2012) 4 AAΔ 743
Emplex Ltd v. Republic (2014) ECLI:CY:AD:2014:D256
Cypriot court allows Empex Ltd to recover anti-dumping duties due to customs authority error, not importer negligence.
ECLI:CY:AD:2014:D256
Cypriot court allows Empex Ltd to recover anti-dumping duties due to customs authority error, not importer negligence.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

PRAXITELIS VOYIAZIANOS ν. REPUBLIC (BOARD FOR THE REINSTATEMENT OF DISMISSED PUBLIC OFFICERS) (1967) 3 CLR 239

PROESTOU ν. REPUBLIC (1981) 3 CLR 314

THEODORIDOU ν. REPUBLIC (1984) 3 CLR 146

CHRISTODOULIDES AND OTHERS ν. REPUBLIC (1984) 3 CLR 1297

Φράγκου Στέφανος ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 270

Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. Χαράλαμπου Περικλέους (1999) 3 ΑΑΔ 170

Framespex Ltd ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 7

Σκούλλου Γεώργιος ν. Yπουργού Oικονομικών και Άλλου (2004) 3 ΑΑΔ 530

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Aλέξανδρος Σολέας & Υιοί Λτδ (2005) 3 ΑΑΔ 284

Mίχαλος Δημητρίου Λτδ και Άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 675

Fournaris M & J Imports & Exports Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 486

Αναστασίου ν. Δημοκρατίας (1992) 4 ΑΑΔ 3750

Aλέξανδρος Σολέας & Yιός Λτδ ν. Yπουργείου Oικονομικών (Διευθυντής Tελωνείων) και Άλλης (1993) 4 ΑΑΔ 803

Παπαχρήστου ν. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 545

FRAKAPOR CO LTD ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Διευθυντή Τμήματος Τελωνείου, Υπόθεση αρ.1499/99, 12.7.2001

Τάσσος Τρουλλίδης Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 4 ΑΑΔ 258

P. & R. Final Formation Limited ν. Εφοριακού Συμβουλίου και Άλλων (2005) 4 ΑΑΔ 993

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ, Υπόθεση Αρ.619/2006, 19 Μαρτίου 2010

PANIPSOS LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 743/2010, 27/9/2012

EMPEX LIMITED ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ, Υπόθεση Αρ. 1295/2009, 14/4/2014, ECLI:CY:AD:2014:D256

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 94(I)/2004 - Ο περί Τελωνειακού Κώδικα Νόμος του 2004

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:357

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 381/2014)

31 Οκτωβρίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 25, 28 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

I. K. PRINT DIRECT LTD, Αιτητές

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Α. Σ. Αγγελίδης, για τους Αιτητές.

Ζ. Κυριακίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, οι αιτητές στρέφονται κατά της νομιμότητας και εγκυρότητας της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία τους κοινοποιήθηκε δια επιστολής ημερομηνίας 14.1.2014, και με την οποία επιβλήθηκε σε αυτούς η εκ των υστέρων βεβαίωση τελωνειακής και άλλης τελωνειακής οφειλής υπ’ αρ. 458/13, συνολικού ποσού €47.160,60, πλέον Φ.Π.Α. εκ €7.074,09, πλέον χρηματική επιβάρυνση εκ €5.423,47 πλέον 5.35% τόκος από 1.1.2010 μέχρι 31.12.2010, 5% τόκος από 1.1.2011 μέχρι 31.12.2012 και 4.75% τόκος από 1.1.2013 επί του καταβλητέου ποσού, συμπεριλαμβανομένης της χρηματικής επιβάρυνσης, από την ημέρα που το εν λόγω ποσό κατέστη οφειλόμενο μέχρι την ημέρα καταβολής του, σχετικά με τον εκτελωνισμό και τη διασάφηση συγκεκριμένων οθονών, εξαρτημάτων καθώς και πινακίδων LED (στο εξής «τα εμπορεύματα»).

Όπως προκύπτει από τα γεγονότα της υπόθεσης, η επίδικη απόφαση λήφθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση, επειδή οι τελευταίοι διαπίστωσαν ότι τα εμπορεύματα είχαν ταξινομηθεί σε λανθασμένη δασμολογική κλάση.

Οι αιτητές είναι εγγεγραμμένη εταιρεία στην Κύπρο, με έδρα τη Λεμεσό, η οποία κατά τα έτη 2010 και 2011 πραγματοποίησε εισαγωγές εμπορευμάτων, ήτοι οθονών απεικόνισης (“PANEL LEDS”). Όπως προκύπτει από τα παραρτήματα της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση, οι αιτητές χρησιμοποίησαν, ως ήταν επιβαλλόμενο, το σύστημα «Θησέας» για την ηλεκτρονική καταχώρηση των σχετικών διασαφήσεων.

Μέσα στα πλαίσια της υπό των καθ’ ων η αίτηση πραγματοποίησης εκ των υστέρων ελέγχων σε εισαγωγές των εν λόγω εμπορευμάτων, καθότι παρατηρήθηκε ότι σε άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα εν λόγω προϊόντα δηλώθηκαν σε λανθασμένη δασμολογική ταξινόμηση, ήτοι την 8531 με συντελεστή δασμού 0%, αντί στην 8528 με συντελεστή δασμού 14%, επιλέγηκαν για έλεγχο επτά ηλεκτρονικές διασαφήσεις, τις οποίες είχαν καταχωρήσει οι αιτητές μέσω των εξουσιοδοτημένων τελωνειακών πρακτόρων τους, προκειμένου να θέσουν σε ελεύθερη κυκλοφορία διάφορα εμπορεύματα σχετιζόμενα με την υπό αναφορά δασμολογική κλάση.

Η θέση των καθ’ ων η αίτηση, προς επεξήγηση του εφαρμοστέου νομοθετικού πλαισίου και της πρακτικής που ακολουθείται στις περιπτώσεις όπως η υπό εξέταση, είναι ότι, κατά την εισαγωγή ή εξαγωγή εμπορευμάτων μέσω οποιουδήποτε τελωνείου κράτους μέλους, υποβάλλεται διασάφηση, στην οποία δηλώνεται μεταξύ άλλων και ο κωδικός κατάταξης του εμπορεύματος. Η δε δασμολογική κατάταξη των εμπορευμάτων στους διάφορους κωδικούς του Δασμολογίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης διέπεται από τον Κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2658/87 του Συμβουλίου, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο. Στο παράρτημα Ι του εν λόγω Κανονισμού, το οποίο τροποποιείται κάθε χρόνο και αποτελεί το εκάστοτε ισχύον δασμολόγιο της Ε.Ε, περιλαμβάνεται η Συνδυασμένη Ονοματολογία (ΣΟ), δηλαδή η ονοματολογία των εμπορευμάτων, οι υποδιαιρέσεις της Ονοματολογίας αυτής, που ονομάζονται διακρίσεις ΣΟ, οι Γενικοί Κανόνες για την ερμηνεία της Συνδυασμένης Ονοματολογίας, καθώς και οι συμπληρωματικές και οι σχετικές σημειώσεις των Τμημάτων ή των κεφαλαίων που είναι σχετικές με τις διακρίσεις ΣΟ.

Μέσα στο πιο πάνω πλαίσιο, ο Τομέας Μετελέγχου του Τμήματος Τελωνείων, με ειδοποίηση προσαγωγής εγγράφων τελωνισμού για σκοπούς ελεγκτικών επαληθεύσεων, ημερομηνίας 3.10.2012, κάλεσε τους αιτητές όπως προσκομίσουν τις διασαφήσεις εισαγωγής με αρ. 2010601894067, 2010602006041, 2010602049867, 2010602056554, 2011602086871, 2011602270899 και 2011602293042, με όλα τα συνοδευτικά τους έγγραφα εντός δέκα εργάσιμων ημερών από την ημερομηνία λήψης της εν λόγω ειδοποίησης, όπερ και εγένετο.

Από την εξέταση των προσκομισθέντων εγγράφων, ήτοι διασαφήσεις, τιμολόγια, κιβωτιολόγια, διατακτικά παράδοσης και άλλες σχετικές δηλώσεις, προέκυψε η ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση και προς τούτο την 1.11.2012, πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στα γραφεία της εταιρείας από λειτουργούς του Τμήματος Τελωνείων. Κατά την εν λόγω επίσκεψη επιθεωρήθηκαν δείγματα των εισαχθέντων εμπορευμάτων και επεξηγήθηκε η λειτουργία τους. Στη συνέχεια, με επιστολή του ημερομηνίας 16.1.2013, ο Ανώτερος Τελωνειακός Λειτουργός Λεμεσού απέστειλε όλα τα σχετικά έγγραφα στον Τομέα Δασμολογίου, για σκοπούς μελέτης και λήψης τελικής απόφασης.

Με επιστολή του, ημερομηνίας 8.8.2013, ο Διευθυντής Τμήματος Τελωνείων ενημέρωσε τον Υπεύθυνο Τελωνείου Λεμεσού αναφορικά με τα ευρήματα της διενεργηθείσας έρευνας, ότι δηλαδή διαπιστώθηκε πως επρόκειτο για μεγάλες οθόνες LED, οι οποίες τοποθετούνται τόσο σε εξωτερικούς χώρους, όπως για παράδειγμα στάδια, κτίρια όσο και σε εσωτερικούς χώρους, όπως σε κλαμπ, και οι οποίες, λόγω των ιδιαίτερων τεχνικών χαρακτηριστικών τους, θα έπρεπε να δηλωθούν στην δασμολογική κλάση 852851 ή 852859, για τις οποίες καταβάλλεται εισαγωγικός δασμός 14% κατ’ αξία, και όχι στη δασμολογική κλάση 8531, στην οποία λανθασμένα δηλώθηκαν οι συγκεκριμένες οθόνες στις εν λόγω διασαφήσεις και η οποία περιλαμβάνει άλλους είδους ηλεκτρικές συσκευές.

Οι αιτητές , όπως ήταν φυσιολογικό, αντέδρασαν και αμφισβήτησαν την συγκεκριμένη δασμολογική ταξινόμηση, προβαίνοντας σε σχετικές παραστάσεις προς τον Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων και τονίζοντας ότι κανένας από το Τμήμα Τελωνείων δεν τους ανέφερε κατά το χρόνο που λάμβαναν χώρα οι τελωνισμοί ότι ο κωδικός δασμολογικής κατάταξης ήταν λανθασμένος.

Εν τέλει, μετά από περαιτέρω αξιολόγηση, το Τμήμα Τελωνείων κατέληξε ότι οι διασαφήσεις 2010601894067, 2010602006041, 2010602056554, 2011602086871, 2011602270899 και 2011602293042 θα έπρεπε να δηλωθούν στη δασμολογική κλάση 852859, για την οποία επιβάλλεται εισαγωγικός δασμός 14% κατ’ αξία και όχι στην 8531 για την οποία επιβάλλεται εισαγωγικός δασμός 0% κατ’ αξία. Όσον δε αφορά στη διασάφηση 2010602049867, διαπιστώθηκε ότι τα εμπορεύματα κατατάσσονται στη δασμολογική κλάση 9405409990, με εισαγωγικό δασμό 2.7% κατ’ αξία και όχι στην 8531202090, για την οποία επιβάλλεται εισαγωγικός δασμός 0% κατ’ αξία.

Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων, ετοιμάστηκε και απεστάλη σχετικό έντυπο (ΜΕΤ 4), ημερομηνίας 8.10.2013, με το οποίο οι αιτητές ενημερώνονταν ότι, από τον έλεγχο που πραγματοποιήθηκε στις πιο πάνω διασαφήσεις, διαπιστώθηκε λανθασμένη ταξινόμηση των εμπορευμάτων. Ακολούθως, το Τμήμα Τελωνείων απέστειλε στους αιτητές την εκ των Υστέρων Βεβαίωση Τελωνειακής και Άλλης Τελωνειακής Οφειλής αρ. 458/13, ημερομηνίας 14.1.2014.

Οι αιτητές αντέδρασαν και στις 24.3.2014 καταχώρησαν την παρούσα προσφυγή, στρεφόμενοι κατά της επίδικής απόφασης των καθ’ ων η αίτηση.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Με τον πρώτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, οι αιτητές εγείρουν ζήτημα αναρμοδιότητας οργάνου. Συγκεκριμένα, ισχυρίζονται ότι η επίδικη απόφαση δεν λήφθηκε από τον Αναπληρωτή Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων, που ήταν το εκ του νόμου αρμόδιο όργανο, αλλά από λειτουργό του Τμήματος, ο οποίος, χωρίς εξουσιοδότηση και/ή άνευ νομιμοποιητικού ερείσματος, υπέγραψε «για» τον Αναπληρωτή Διευθυντή. Ούτε και έχει παρουσιαστεί οποιοδήποτε έγγραφο ή/και σημείωμα, από το οποίο να προκύπτει, είτε ότι την απόφαση την έλαβε ο Αναπληρωτής Διευθυντής, είτε ότι υπήρξε η κατάλληλη εξουσιοδότηση προς τον εν λόγω λειτουργό. Η δε εξουσιοδότηση, συνεχίζουν οι αιτητές, που δόθηκε κατά το έτος 2010 προς τον συγκεκριμένο λειτουργό δεν είναι επαρκής και δεν καλύπτει το ελάττωμα, δεδομένου ότι αυτή δόθηκε από τον τότε Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων και, συνακόλουθα, αυτή ήταν σε ισχύ μόνο για όσο χρονικό διάστημα κατείχε τη θέση ο συγκεκριμένος Διευθυντής.

Περαιτέρω, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τις αιτήτριες ισχυρίζεται ότι υπήρξε παράβαση των διατάξεων του Κοινοτικού Τελωνειακού Κώδικα 2913/92 και εγείρει ζήτημα έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης των καθ’ ων η αίτηση κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασής τους. Όπως επισημαίνει ο συνήγορος των αιτητών, από πουθενά δεν προκύπτει ποια ήταν η έρευνα που διενεργήθηκε εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση σε σχέση με τη δασμολογική κατάταξη των επίδικων εμπορευμάτων, «παραμένει δε άγνωστο» γιατί και με ποια κριτήρια οι καθ’ ων η αίτηση επέλεξαν να επιβάλουν εκ των υστέρων οφειλή «επιλεκτικά και/ή μόνο στους αιτητές», κατά παράβαση του εν λόγω Τελωνειακού Κώδικα. Συναφώς, ο κ. Αγγελίδης εγείρει και θέμα άνισης μεταχείρισης των αιτητών σε σχέση με τη μεταχείριση που είχαν άλλοι εισαγωγείς παρομοίων οθονών, κατά παράβαση του άρθρου 38 του Νόμου 158(Ι)/1999. Περαιτέρω, οι αιτητές προβάλλουν ότι υπήρξε απουσία δέουσας έρευνας και συνακόλουθη πλάνη εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, που στηρίζεται στην παραγνώριση των ισχυρισμών και ενστάσεων των αιτητών, αλλά και στον μη συνυπολογισμό της διαφοροποίησης που επέφερε ο Κανονισμός 953/2013, ο οποίος είχε τεθεί σε εφαρμογή πριν από την εκ των υστέρων βεβαίωση τελωνειακής οφειλής και ήταν σε γνώση των καθ’ ων η αίτηση.

Επιπρόσθετα, προβάλλουν οι αιτητές ότι, ακόμα και στην περίπτωση που τα εν λόγω εμπορεύματα είχαν όντως δηλωθεί σε εσφαλμένη δασμολογική κλάση, δεν δικαιολογείται η εφαρμογή του άρθρου 48 του Νόμου 94(Ι)/2004[1], το οποίο επικαλούνται οι καθ’ ων η αίτηση στην απόφασή τους, αφού το εν λόγω άρθρο «πρέπει να διαβάζεται υπό το φως μαρτυρίας περί ηθελημένης καταστρατήγησης του Νόμου από τον εισαγωγέα ή τουλάχιστον συνειδητής παράλειψης ή αμέλειας παρουσίασης των ορθών στοιχείων». Εν προκειμένω, τονίζει ο κ. Αγγελίδης, υπήρξε παραβίαση της αρχή της χρηστής διοίκησης, της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου προς τη Διοίκηση.

Επιπρόσθετα, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και, εν πάση περιπτώσει, ανεπαρκώς αιτιολογημένη. Τέλος, εγείρεται από τους αιτητές και ο ισχυρισμός περί μη τήρησης άρτιων πρακτικών, αλλά και εκμηδενισμού του προηγούμενου δικαιώματος ακρόασης των αιτητών.

Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας, ενώ ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.

Συγκεκριμένα, ως προς τον ισχυρισμό περί αναρμοδιότητας, η ευπαίδευτη συνήγορος για τη Δημοκρατία προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε σύννομα, από το αρμόδιο όργανο, ήτοι τον Αναπληρωτή Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 94(Ι)/2004. Το δε γεγονός ότι υπέγραψε συγκεκριμένος λειτουργός του Τμήματος αντί του Διευθυντή ουδεμία ακυρότητα επιφέρει, καθότι ο εν λόγω λειτουργός έδρασε στα πλαίσια των καθηκόντων του, «μεταξύ των οποίων είναι να υπογράφει «για» τον Διευθυντή του Τμήματός του». Γίνεται συναφώς επίκληση του άρθρου 6 του Νόμου. Προς επίρρωση δε της θέσης της, η συνήγορος για τη Δημοκρατία επισυνάπτει στην γραπτή αγόρευσή της σχετική εξουσιοδότηση, ημερομηνίας 8.12.2010, προς τον τότε Διευθυντή του Τμήματος προς τον υπό αναφορά λειτουργό.

Περαιτέρω, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι εν προκειμένω η Διοίκηση, ενός των ορίων της διακριτικής της ευχέρειας, διενήργησε τη δέουσα έρευνα, της οποίας βέβαια η έκταση, ο τρόπος και η διαδικασία ποικίλλει ανάλογα με το υπό εξέταση ζήτημα, και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Υπήρξε δε, συνεχίζουν οι καθ’ ων η αίτηση, πλήρης και/ή επαρκής αιτιολόγηση της επίδικης απόφασης, η οποία εν πάση περιπτώσει μπορεί να συμπληρωθεί από τα στοιχεία του οικείου διοικητικού φακέλου. Συνεχίζει δε λέγοντας ότι ουδεμία άνιση μεταχείριση των αιτητών υπήρξε, ούτε και παράβαση των αρχών της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου προς τη Διοίκηση, αντικρούοντας συναφώς την περί του αντιθέτου επιχειρηματολογία των αιτητών.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

Εν πρώτοις, δεν με βρίσκει σύμφωνο ο ισχυρισμός περί αναρμοδιότητας του οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, κατά το έτος 2010, και συγκεκριμένα 8.12.2010, όπως προκύπτει από το σχετικό παράρτημα 1 στην γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση, δόθηκε εξουσιοδότηση από τον τότε Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων, κ. Κωνσταντίνο Νικολαΐδη, προς τον Τελωνειακό Λειτουργό Α’, κ. Διογένους Ευριπίδη, με βάση τις εξουσίες που παρέχονται στον Διευθυντή από τον περί Τελωνειακού Κώδικα Νόμο του 2004 (Ν.94(Ι)/2004), ως αυτός εκάστοτε τροποποιείται ή αντικαθίσταται, όπως ασκεί εκ μέρους του τις εξουσίες και τα καθήκοντα και να διενεργεί οποιανδήποτε άλλη πράξη την οποία ο Διευθυντής είναι υπόχρεος ή εντεταλμένος σύμφωνα με οποιαδήποτε νομοθετική διάταξη να πράξει.

Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Νόμου 94(Ι)/2004, που εδώ ενδιαφέρει-

«.-(1) Ο Διευθυντής δύναται να εξουσιοδοτεί γραπτώς, είτε προγενέστερα είτε µεταγενέστερα της εκτέλεσης των καθηκόντων, δηµόσιους υπαλλήλους και άλλα φυσικά πρόσωπα για την εκτέλεση ορισµένων καθηκόντων αναφορικά µε αρµοδιότητα που παραχωρήθηκε σε αυτόν. Τα καθήκοντα των προσώπων αυτών και οι όροι άσκησης των καθηκόντων τους, καθορίζονται από το ∆ιευθυντή, ο οποίος δύναται να αναστείλει ή ανακαλέσει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση που παραχωρήθηκε µε τον τρόπο αυτό.

(2) Οποιαδήποτε πράξη ή οτιδήποτε, το οποίο ο ∆ιευθυντής, σύµφωνα µε νοµοθετική διάταξη, είναι υπόχρεος ή εντεταλµένος να πράξει, µπορεί να διενεργηθεί από οποιοδήποτε λειτουργό ή άλλο πρόσωπο που έχει γενικά ή ειδικά εξουσιοδοτηθεί εγγράφως για το σκοπό αυτό από το ∆ιευθυντή και οποιαδήποτε εξουσιοδότηση υπογραµµένη από το ∆ιευθυντή είναι αποδεκτή ως απόδειξη σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία.».

Η συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι, δυνάμει της πιο πάνω διάταξης, καθόλα νόμιμα έλαβε χώρα η εξουσιοδότηση προς τον συγκεκριμένο λειτουργό, ο οποίος και υπογράφει την επιστολή ημερομηνίας 14.1.2014, στην οποία και περιέχεται η επίδικη απόφαση. Από την άλλη, ο κ. Αγγελίδης ισχυρίζεται στην απαντητική του αγόρευση ότι η εξουσιοδότηση που δόθηκε κατά το έτος 2010 προς τον συγκεκριμένο λειτουργό δεν είναι επαρκής και δεν καλύπτει το ελάττωμα, δεδομένου ότι αυτή δόθηκε από τον τότε Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων. Συνακόλουθα, ο λειτουργός αυτός «είχε εξουσιοδότηση να ενεργεί αντί του συγκεκριμένου Διευθυντή για όσο χρονικό διάστημα κατείχε ο ίδιος τη θέση του Διευθυντή. Από τη στιγμή που κατά τον ουσιώδη χρόνο χρέη Προϊσταμένου του Τμήματος εκτελούσε ο Αναπληρωτής Διευθυντής, κύριος Δημήτριος Χατζηκωστής, θα έπρεπε να υπήρχε εκ μέρους του, δική του εξουσιοδότηση προς το λειτουργό που πήρε την απόφαση του παραρτήματος 15. Τέτοια απόφαση δεν παρουσιάστηκε.». Προς υποστήριξη του ισχυρισμού του, ο δικηγόρος των αιτητών επικαλείται σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση των αιτητών. Εν πρώτοις, θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε όλες τις συναφείς δικαστικές αποφάσεις που επικαλούνται οι αιτητές, το Ανώτατο Δικαστήριο ρητά επεσήμανε το γεγονός ότι δεν υπήρχε ενώπιον του οτιδήποτε, από το οποίο να προέκυπτε η απαιτούμενη εξουσιοδότηση είτε προς εκτέλεση εξουσιών είτε προς έκδοση αποφάσεων από όργανο άλλο από αυτό που προέβλεπε η οικεία κάθε φορά νομοθεσία.

Ωστόσο, η υπό εξέταση περίπτωση διαφοροποιείται, εφόσον, ως ήδη ελέχθη και όπως προκύπτει από το προαναφερθέν παράρτημα 1 στην γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση, υπήρξε εν προκειμένω η σχετική εξουσιοδότηση, ημερομηνίας 8.12.2010, από τον τότε Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων, κ. Κωνσταντίνο Νικολαΐδη, προς τον Τελωνειακό Λειτουργό Α’, κ.

Διογένους Ευριπίδη, δυνάμει του Νόμου 94(Ι)/2004. Αυτή δε η εξουσιοδότηση και/ή μεταβίβαση αρμοδιότητας συνέχιζε να ισχύει και κατά τον ουσιώδη χρόνο, όταν δηλαδή ο εν λόγω λειτουργός υπέγραφε την προαναφερθείσα επιστολή ημερομηνίας 14.1.2014, εφόσον αυτή (η εξουσιοδότηση) ουδέποτε ανακλήθηκε. Μέχρι δε την ανάκλησή της, η συγκεκριμένη εξουσιοδότηση ισχύει, έστω και αν στο μεταξύ επήλθε αλλαγή στο πρόσωπο του προϊσταμένου του Τμήματος.

Αυτού του είδους οι πράξεις, οι οποίες άπτονται άμεσα της φύσης και/ή της λειτουργίας των διοικητικών οργάνων της Διοίκησης, αντιμετωπίζονται διαχρονικά με γνώμονα την ομαλή λειτουργία της Διοίκησης και την αρχή της συνέχειας και συνέπειας που θα πρέπει να διέπει την εν λόγω λειτουργία, καθώς και την ασφάλεια δικαίου προς όφελος του διοικούμενου.

Παραθέτω το ακόλουθο, άμεσα σχετικό και διαφωτιστικό, απόσπασμα από το Σύγγραμμα του Π. Δ. Δαγτόγλου, «Γενικό Διοικητικό Δίκαιο», Τρίτη Έκδοση, 1992, σελ. 441, όπου ακολουθείται αυτή ακριβώς η προσέγγιση (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου):

«Η αρμοδιότητα μπορεί να ανακαλείται οποτεδήποτε από το όργανο που τη μεταβίβασε. Μέχρι την ανάκλησή της, η μεταβίβαση αρμοδιότητας ισχύει, έστω και αν το όργανο που την εξέδωσε παύσει να υπάρχει.».

Υπό το φως των πιο πάνω, καταλήγω ότι ο πρώτος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης δεν ευσταθεί και, κατά συνέπεια, απορρίπτεται.

Ισχυρίζονται περαιτέρω οι αιτητές ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπόκειται σε ακύρωση «λόγω της παντελώς γενικής, ασαφούς και ανεπαρκούς αιτιολόγησής της». Ειδικότερα, ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών βάλλει κατά της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση να κατατάξουν τα εμπορεύματα στη δασμολογική κλάση 8528 αντί της 8531, η οποία στερείται οποιασδήποτε αιτιολογίας και εξειδικευμένης περιγραφής ως προς τα τεχνικά χαρακτηριστικά των εμπορευμάτων, η οποία να δικαιολογεί την εν λόγω κατάταξη.

Κρίνω ότι ούτε ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης μπορεί να επιτύχει. Αντιθέτως, από την εξέταση τόσο της επιστολής των καθ’ ων η αίτηση προς τους αιτητές, ημερομηνίας 14.1.2014, και την εκεί περιεχόμενη απόφαση του Αναπληρωτή Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων, όσο και από το σύνολο των παραρτημάτων της ένστασης και, γενικότερα, των εγγράφων που έχουν τεθεί ενώπιον μου, καταλήγω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη, υποκείμενη ωσαύτως στον απαιτούμενο δικαστικό έλεγχο, ως η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου πάγια και διαχρονικά απαιτεί (βλ. Στέφανος Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 270). Από το περιεχόμενο της προαναφερθείσας επιστολής, όπου περιέχεται και η επίδικη απόφαση, αποκαλύπτεται το πλήρες σκεπτικό και οι λόγοι που οδήγησαν στην κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση να κατατάξουν τα εμπορεύματα στην συγκεκριμένη κλάση και γενικότερα στη διαμόρφωση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Επιπρόσθετα, το σκεπτικό της εν λόγω απόφασης προκύπτει και από άλλα έγγραφα που βρίσκονται ως παραρτήματα στην ένσταση της Δημοκρατίας: αναφέρομαι ιδιαίτερα (α) στην επιστολή ημερομηνίας 16.1.2013 του Ανώτερου Τελωνειακού Λειτουργού προς τον Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων (παράρτημα 2), όπου εξηγούνται οι λόγοι που κρίθηκε ότι η ορθή δασμολογική κατάταξη των εμπορευμάτων επέβαλλε την επιβάρυνση με γενικό συντελεστή δασμού 14%, (β) στην επιστολή του Διευθυντή του Τμήματος προς τον Υπεύθυνο Τελωνείου Λεμεσού, ημερομηνίας 8.8.2013 (παράρτημα 3), στην οποία εξηγείται λεπτομερώς για ποιο λόγο τα εμπορεύματα θα πρέπει να καταταγούν στη συγκεκριμένη δασμολογική διάκριση και να υπαχθούν στον αντίστοιχο εισαγωγικό δασμό και (γ) στο εσωτερικό σημείωμα λειτουργού του Τμήματος ημερομηνίας 3.9.2013 (παράρτημα 4), στο οποίο επεξηγείται πως διενεργήθηκε η υπό αναφορά δασμολογική ταξινόμηση των εμπορευμάτων.

Από το σύνολο των πιο πάνω, καταλήγω ότι οι ισχυρισμοί περί ελλιπούς αιτιολογίας της επίδικης πράξης, μη διενέργειας της δέουσας έρευνας και συνακόλουθης πλάνης στερούνται βασιμότητας. Όπως δε έχει εξηγηθεί ανωτέρω, η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης μπορεί να συμπληρωθεί από τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται και στο άρθρο 29 του Νόμου 158(Ι)/1999, αλλά και την πάγια επί του θέματος ημεδαπή νομολογία (βλ. P. & R. FINAL FORMATION LIMITED ν. Δημοκρατίας (2005) 4 Α.Α.Δ. 993, Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. Περικλέους (1999) 3 Α.Α.Δ. 170, Χριστοδουλίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας (1984) 3 Α.Α.Δ. 1297 και Θεοδωρίδου ν. Δημοκρατίας (1984) 3 Α.Α.Δ. 146).

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι ούτε αυτός ο λόγος ακύρωσης μπορεί να ευσταθεί και, συνακόλουθα, απορρίπτεται.

Εγείρουν περαιτέρω οι αιτητές ζήτημα άνισης μεταχείρισης, εφόσον, όπως ισχυρίζονται, υπήρξαν και άλλοι εισαγωγείς παρόμοιων οθονών ως αυτές που εισήγαγαν οι αιτητές, οι οποίοι «έτυχαν και ορθά αναστολής στην καταβολή των δασμών και φόρων για τα προϊόντα αυτά». Ούτε και είναι δίκαιο, συνεχίζει ο κ. Αγγελίδης, «να καταδικαστούν ΜΟΝΟ οι αιτητές με το εν λόγω υπέρογκο πρόστιμο», επειδή, ως ισχυρίζονται οι καθ’ ων, «υπάρχει αντικειμενική δυσκολία να εντοπισθούν οι εμπλεκόμενοι εισαγωγείς».

Έχω την άποψη ότι ούτε ο συγκεκριμένος ισχυρισμός μπορεί να ευσταθεί, δεδομένου ότι, όπως ορθά επισημαίνει και η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, δεν υπάρχει ισότητα στην παρανομία. Το γεγονός ότι ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις εισαγωγέων παρόμοιων οθονών, ως αυτές που εισήγαγαν οι αιτητές, όπου έγιναν παρόμοια σφάλματα και/ή παραβιάσεις της οικείας νομοθεσίας, αναφορικά με την δασμολογική τους κατάταξη και την επιβολή του αντίστοιχου εισαγωγικού δασμού, είναι αδιάφορο και, εν πάση περιπτώσει, ουδόλως μπορεί από μόνο του να επηρεάσει την έκβαση της παρούσας υπόθεσης, δεδομένου ότι αυτή θα κριθεί στο πλαίσιο των δικών της περιστατικών και γεγονότων. Και είναι σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο που, όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι οι αιτητές, λόγω της συγκεκριμένης δασμολογικής κατάταξης των εμπορευμάτων και της αντίστοιχης επιβάρυνσης με γενικό συντελεστή δασμού 14%, όφειλαν την καταβολή του συγκεκριμένου ποσού, ως εισαγωγικού δασμού.

Θεωρώ πως οτιδήποτε περαιτέρω επ’ αυτού θα αποτελούσε περιττολογία. Θα αρκεστώ να υπενθυμίσω ότι σύμφωνα με το άρθρο 39 του Νόμου 158(Ι)/1999, το οποίο φέρει πλαγιότιτλο «Μη αναγνώριση ισότητας στην παρανομία» και το οποίο ισχύει εν προκειμένω-

«Αν η διοίκηση έχει σε μια περίπτωση ασκήσει τη διακριτική της εξουσία παράνομα, δεν πρέπει να συνεχίσει την παρανομία σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις που θα παρουσιαστούν στο μέλλον, διότι δεν αναγνωρίζεται ισότητα στην παρανομία.».

Στο ίδιο μήκος κύματος βέβαια και η ημεδαπή νομολογία (βλ. ενδεικτικά Σοφοκλέους ν. Δήμος Πάφου, Υποθ. Αρ. 619/2006, ημερ. 19.3.2010, Τουμάζος Παπαχρίστου ν. Δημοκρατίας (1995) 4 Α.Α.Δ. 545, Ανδρούλα Αναστασίου ν. Δημοκρατίας (1992) 4 ΑΑΔ 3750, Praxitelis Voyiazianos v. Republic (1967) 3 C.L.R. 239 και Charalambos K. Proestou v. Republic (1981) 3 C.L.R. 314).

Υπό το φως των πιο πάνω, και αυτός ο λόγος ακύρωσης υπόκειται σε απόρριψη ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε ο ισχυρισμός περί μη τήρησης άρτιων πρακτικών. Επ’ αυτού, σημειώνω εν πρώτοις την ορθή παρατήρηση της δικηγόρου των καθ’ ων η αίτηση ότι ήδη από 3.9.2013, με την επιστολή που έστειλαν οι καθ’ ων η αίτηση προς τους αιτητές, κοινοποιώντας τους τα αποτελέσματα των εκ των υστέρων ελέγχων και το εύρημα περί λανθασμένης ταξινόμησης των εμπορευμάτων (βλ.

παράρτημα 12 στην ένσταση), ενημέρωναν αυτούς ότι, πριν από την έκδοση της εκ των υστέρων βεβαίωσης της τελωνειακής οφειλής σχετικά με τα πιο πάνω ευρήματα, τους παρεχόταν το δικαίωμα ακρόασης, που μπορούσαν οι αιτητές να ασκήσουν είτε γραπτώς είτε προφορικώς εντός δεκαπέντε ημερών από την ημερομηνία της υπό αναφορά επιστολής.

Συνεπώς, δεν είναι ορθός ο ισχυρισμός των αιτητών ότι εκμηδενίστηκε το δικαίωμα τους για προηγούμενη ακρόαση, επειδή «η ΜΟΝΗ στιγμή που ακούστηκαν» ήταν η 9.1.2014. Ορθώς δε προβάλλεται από την πλευρά των καθ’ ων η αίτηση ότι ο Αναπληρωτής Διευθυντής, ο οποίος και εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ήταν παρών στη συνεδρία της 9.1.2014, συνεπώς, το γεγονός ότι τα πρακτικά της εν λόγω συνεδρίας έφτασαν στην αρμόδια υπηρεσία μετά την επίδικη απόφαση, δεν επηρεάζει καθ’ οιονδήποτε τρόπο την έκβαση της παρούσας υπόθεσης.

Επισημαίνω δε περαιτέρω ότι εσφαλμένα εγείρουν οι αιτητές ζήτημα μη υπογραφής και μη ημερομηνίας των εν λόγω πρακτικών, αφού από το παράρτημα 14 της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση και το εκεί περιεχόμενο σημείωμα ημερομηνίας 21.1.2014, το οποίο υπεβλήθη από συγκεκριμένη λειτουργό στην Προϊστάμενη Τομέα Δασμολογίου, αναγράφεται τόσο το όνομα και η υπογραφή της λειτουργού που κατέγραψε τα πρακτικά (κα Ρένα Παπαντωνίου), όσο και η ημερομηνία τήρησης των πρακτικών, ήτοι η 9.1.2014.

Συνεπώς, και αυτός ο προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης υπόκειται σε απόρριψη ως αβάσιμος.

Ένας από τους προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης έγκειται στον ισχυρισμό περί παραβίασης της αρχής της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου προς τη Διοίκηση.

Επ’ αυτού, οι αιτητές, με εκτενή αναφορά σε σχετική νομολογία, ισχυρίζονται ότι, μετά την πάροδο χρόνου και ενώ τα εμπορεύματα είχαν ήδη εκτελωνιστεί και πωληθεί στην αγορά, το Τμήμα Τελωνείων απαραδέκτως και κατά παράβαση των πιο πάνω αρχών επέβαλε εκ των υστέρων φορολογία, χωρίς μάλιστα οι ίδιοι οι αιτητές να έχουν οποιαδήποτε ευθύνη.

Ο προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης ευσταθεί.

Έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί ότι η εκ των υστέρων επιβολή δασμών και φόρων σε περιπτώσεις, όπως την υπό εξέταση, όπου δεν συμμετείχαν, με καμιά απολύτως μαρτυρία, οι ίδιοι οι αιτητές, αφίσταται της αρχής της καλής πίστης και της εμπιστοσύνης προς τη Διοίκηση. Το άρθρο 48 του Νόμου 94(Ι)/2004, με πλαγιότιτλο «Εκ των υστέρων βεβαίωση τελωνειακής οφειλής και άλλης τελωνειακής οφειλής», ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, προβλέπει, στα εδάφια (1) και (2) αυτού, τα εξής:

«(1) Επιπρόσθετα από οποιεσδήποτε άλλες περιπτώσεις που ρητά προβλέπονται στον παρόντα Νόμο ή στη σχετική Κοινοτική Νομοθεσία, σε περίπτωση κατά την οποία οποιοδήποτε πρόσωπο παραλείπει να υποβάλει διασάφηση που απαιτείται σύμφωνα με την τελωνειακή ή την άλλη νομοθεσία ή δεν τηρεί τα αναγκαία αρχεία, βιβλία, έγγραφα ή στοιχεία ούτε παρέχει τις αναγκαίες διευκολύνσεις για επαλήθευση των στοιχείων της διασάφησης, ή όταν ο Διευθυντής κρίνει ότι η διασάφηση που υποβλήθηκε είναι ελλιπής ή ότι περιέχει σφάλματα ή όταν ελλείπουν τα ενισχυτικά προς υποστήριξη αυτής έγγραφα, τότε ο Διευθυντής δύναται να βεβαιώσει το ποσό της τελωνειακής οφειλής ή και της άλλης τελωνειακής οφειλής ασκώντας κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κρίση του και στη συνέχεια να το κοινοποιήσει στο πρόσωπο αυτό.

(2) Σε περίπτωση που οποιοδήποτε πρόσωπο αμελεί ή αρνείται ή παραλείπει να εφαρμόσει τις διατάξεις του παρόντος Νόμου και λόγω της αμέλειας ή άρνησης ή παράλειψής του προκύπτει ποσό οφειλόμενο, τότε ο Διευθυντής δύναται ασκώντας κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κρίση του να βεβαιώσει το οφειλόμενο ποσό και το κοινοποιεί στο πρόσωπο αυτό.».

Σύμφωνα λοιπόν με την σχετική επί του θέματος νομολογία, το άρθρο 48, στο οποίο γίνεται επίκληση στην προβαλλόμενη πράξη, οφείλεται να διαβάζεται υπό το φως μαρτυρίας περί ηθελημένης καταστρατήγησης του Νόμου από τον εισαγωγέα ή τουλάχιστον συνειδητής παράλειψης ή αμέλειας παρουσίασης των ορθών στοιχείων (βλ. Τάσσος Τρουλλίδης Λτδ ν. Δημοκρατίας (2001) 4 Α.Α.Δ. 258, Panipsos Ltd v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 743/2010, ημερ. 27.9.2012 και EMPEX LIMITED v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D256, Υποθ. Αρ. 1295/2009, ημερ. 14.4.2014). Κάτι τέτοιο βέβαια δεν συμβαίνει στην υπό κρίση περίπτωση. Από κανένα σημείο του φακέλου και από κανένα έγγραφο δεν προκύπτει η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ευθύνη και/ή αμέλεια των αιτητών στην υπό των καθ’ ων η αίτηση λανθασμένη δασμολογική ταξινόμηση των εμπορευμάτων, η οποία και οδήγησε στον εσφαλμένο καθορισμό γενικού συντελεστή δασμού. Μάλιστα, από το χρόνο διενέργειας της αρχικής δασμολογικής ταξινόμησης μέχρι και την εκ των υστέρων δασμολογική κατάταξη των εμπορευμάτων και τη συνακόλουθη επιβολή εισαγωγικού δασμού, είχε παρέλθει διάστημα από ένα μέχρι δυο έτη, τα δε εμπορεύματα είχαν ήδη πωληθεί. Παραθέτω το ακόλουθο, άμεσα σχετικό και διαφωτιστικό, απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Panipsos Ltd, ανωτέρω (οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου):

«Μετέπειτα, υπάρχει παραβίαση των αρχών της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου προς την διοίκηση. Αυτό διότι μετά την πάροδο χρόνου, το Τμήμα Τελωνείων, χωρίς να υποδεικνύει ότι οι αιτητές ήσαν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο ένοχοι ή συμμέτοχοι στην έκδοση ψευδών πιστοποιητικών, επιβάλλουν εκ των υστέρων φορολογία, ενώ τα εμπορεύματα είχαν ήδη εκτελωνιστεί και πωληθεί στην αγορά με τις ανάλογες βέβαια τιμές που καθορίσθηκαν εν πολλοίς και από το γεγονός της εισαγωγής των προϊόντων όχι από την Κίνα ώστε να μην επιβάλλοντο πρόσθετοι δασμοί. Όπως αναφέρετο στη γραπτή αγόρευση των αιτητών, τα εμπορεύματα πωλήθηκαν σε τιμές που ανταποκρίνονται στα γενικά έξοδα εισαγωγής. Ορθά επίσης επισημαίνεται ότι με την εκ των υστέρων βεβαίωση πλήττεται η παγιωθείσα κατάσταση πραγμάτων στη βάση της οποίας οι αιτητές στηρίχθηκαν για τη διεκπεραίωση των εργασιών τους, χωρίς μάλιστα να έχουν οποιαδήποτε ευθύνη.

Στην Τάσσος Τρουλλίδης Λτδ ν. Δημοκρατίας (2001) 4 Α.Α.Δ. 258, το Δικαστήριό ακύρωσε την εκ των υστέρων βεβαίωση, μεταξύ άλλων, και λόγω της παρόδου διετίας από την εισαγωγή και τελώνιση των εμπορευμάτων με μηδενικό συντελεστή. Η πάροδος του χρόνου έπληττε τις αρχές της χρηστής διοίκησης εφόσον η εταιρεία δεν γνώριζε οτιδήποτε, ούτε ότι είχε προκύψει οποιοδήποτε πρόβλημα, ενώ είχε πωλήσει τις τηλεοράσεις σε τιμή που καθορίστηκε με βάση τον επιβληθέντα προτιμησιακό συντελεστή 0%. Η εκ των υστέρων βεβαίωση προκάλεσε ζημιά για την οποία δεν ευθυνόταν η εταιρεία, ούτε και υπήρχε μαρτυρία για εμπλοκή της σε οποιαδήποτε ανακρίβεια του εκδοθέντος και παρουσιασθέντος πιστοποιητικού, για το οποίο αποκλειστική ευθύνη έφερε ο εξαγωγέας.

Παρόμοια και εδώ. Όλα τα στοιχεία που καταγράφουν οι καθ΄ ων ουδόλως εμπλέκουν τους αιτητές σε οποιαδήποτε παρανομία ή γνώση, εμπλοκή ή συμμετοχή στην αλλαγή των σχετικών πιστοποιητικών ώστε αυτά να δείχνουν χώρα προέλευσης τη Μαλαισία, αντί της Κίνας.

[…]

Αναμφίβολα, όπως ορθά αναφέρουν οι καθ΄ ων, με τις υποθέσεις Frakapor Co Ltd v. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 1499/99, ημερ. 12.7.2001 και Σκούλλου ν. Υπουργού Οικονομικών (2004) 3 Α.Α.Δ. 530, καθώς και άλλες, όπως οι Δημοκρατία ν. Αλέξανδρος Σολέας και Υιοί Λτδ (2005) 3 Α.Α.Δ. 284 και Framespex Ltd v. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 7, η διοίκηση οφείλει να λάβει εκείνα τα μέτρα, ακόμη και ανακλητικά, προς είσπραξη των οφειλών του δημοσίου, ο δε χρόνος δεν αποτελεί πρόβλημα όταν στην παραγωγή της πράξης συνέβαλε και ο διοικούμενος, (Αλέξανδρος Σολέας και Υιοί Λτδ ν. Δημοκρατίας (1993) 4 Α.Α.Δ. 803 και Μίχαλος Δημητρίου Λτδ κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 675).

Τα γεγονότα όμως εδώ δεν δείχνουν καμιά άμεση ή έμμεση συμμετοχή των αιτητών στην παραγωγή της λανθασμένης διασάφησης. Ενήργησαν καλόπιστα υπό το φως των δεδομένων και των πιστοποιητικών που είχαν. Το ότι το Τμήμα Τελωνείων ενημέρωσε με σχετική εγκύκλιο του από το 2005, όλους τους ενδιαφερομένους για το περιεχόμενο του Κανονισμού 1095/05 ως προς τους δασμούς που επιβάλλονται όταν τα εμπορεύματα έχουν καταγωγή την Κίνα, ουδόλως καθιστά τους αιτητές συμμέτοχους σε οποιαδήποτε παρανομία. Δεν υφίστανται εδώ γεγονότα όπως στην Μίχαλος Δημητρίου Λτδ - πιο πάνω - όπου οι εισαγωγείς είχαν ενημερωθεί ως προς την αναγκαιότητα για προϊόντα εισαγόμενα από την Ταϋλάνδη, να συνοδεύονται από την κατάθεση πρωτότυπου πιστοποιητικού εξαγωγής από τη χώρα αυτή, αλλά παρά ταύτα κατατέθηκαν αντίγραφα. Εδώ τα πιστοποιητικά ήταν πρωτότυπα. Ούτε είναι η περίπτωση όπως την Fournaris M &J Imports & Exports Ltd v. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 486, όπου οι Βελγικές αρχές δεν μπορούσαν να επαληθεύσουν την αυθεντικότητα του EUR 1, διότι ο εξαγωγέας αδυνατούσε να βεβαιώσει την κοινοτική προέλευση των επίδικων ηλεκτρικών συσκευών.

Στην Σκούλλου ν. Υπουργού Οικονομικών-ανωτέρω- αναφέρθηκε ακριβώς ότι το εκεί επιχείρημα του εφεσείοντος ότι η ανάκληση παρέβαινε τις αρχές της χρηστής διοίκησης «.. ίσως να είχε σημασία κάτω από κανονικές συνθήκες, αν δηλαδή ο ίδιος δεν ευθυνόταν για τον αρχικά λανθασμένο υπολογισμό της δασμολογητέας αξίας.». Η Ολομέλεια αναφέρθηκε μάλιστα και στην Τάσος Τρουλλίδης Λτδ ν. Δημοκρατίας - ανωτέρω -. Παρομοίως, στην υπό κρίση περίπτωση δεν υπάρχει καμιά ένδειξη περί οποιασδήποτε ευθύνης των ιδίων των αιτητών στην εισαγωγή των στοιχείων στο «Θησέας», ούτε βέβαια σε σχέση με παρανομία οποιουδήποτε είδους κατά την προηγηθείσα εξαγωγή των εμπορευομένων.

Η εκ των υστέρων επιβολή δασμών και φόρων στην υπό κρίση περίπτωση όπου δεν συμμετείχαν με καμιά απολύτως μαρτυρία οι ίδιοι οι αιτητές, αφίστατο της αρχής της καλής πίστης και της εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση. Το άρθρο 48 του Νόμου, στο οποίο γίνεται επίκληση στην προβαλλόμενη πράξη, οφείλεται να διαβάζεται υπό το φως μαρτυρίας περί ηθελημένης καταστρατήγησης του Νόμου από τον εισαγωγέα ή τουλάχιστον συνειδητής παράλειψης ή αμέλειας παρουσίασης των ορθών στοιχείων. Οι καθ΄ ων γενικώς αναφέρθηκαν στο άρθρο 48. Δεν εξηγούν ποια πτυχή του παραβίασαν οι αιτητές και αυτό προσθέτει στο αναιτιολόγητο της απόφασης. Το άρθρο 48 περιέχει διαζευκτικές ενέργειες εκ μέρους του εισαγωγέα. Ποια από όλες ήταν η προβληματική εδώ, ουδόλως αναφέρεται.

Θα αναμενόταν υπό το φως όλων των ανωτέρω, το Τμήμα Τελωνείων, μετά την έκθεση της OLAF, να υπεδείκνυε τα όλα στοιχεία στους αιτητές, εφιστώντας την προσοχή τους σε μελλοντικές συναλλαγές από τη Μαλαισία και ιδιαιτέρως με την εταιρεία CL Domain. Όχι όμως και να τους επιβάλει εκ των υστέρων δασμούς, φόρους και τόκους.».

Κρίνω ότι η πιο πάνω προσέγγιση του Δικαστηρίου, την οποία και υιοθετώ, τυγχάνει πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση. Η εν λόγω απόφαση, όπως και όλες οι προαναφερθείσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, αναιρούν θεμελιακά τις περί του αντιθέτου θέσεις που εγείρουν οι καθ’ ων η αίτηση στην αγόρευσή τους. Λαμβανομένων λοιπόν υπόψη των πιο πάνω, κρίνω ότι και στην παρούσα περίπτωση, για τους λόγους που έχουν εκτεθεί, υπήρξε παραβίαση των αρχών της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου προς την Διοίκηση, με αποτέλεσμα η προσβαλλόμενη απόφαση να καθίσταται τρωτή και να υπόκειται σε ακύρωση.

Με αυτή τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή επιτυγχάνει με €1.200 έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α, αν υπάρχει. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, με βάση το Άρθρο 146(4)(β) του Συντάγματος.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Εκτενέστερη αναφορά στο εν λόγω άρθρο γίνεται πιο κάτω.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο