Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 394/2011 ECLI:CY:DD:2016:281 KI-generiert

Court dismisses VAT appeal, upholding tax authority's 'best judgment' assessment due to applicant's failure to prove error.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 394/2011
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal against a VAT assessment decision dated 19 January 2011, which imposed a liability of €1,985.62 for the period ending 31 August 2007. The applicant argued that the tax authorities applied an incorrect 'best judgment' standard and failed to provide sufficient evidence, relying on English case law regarding the burden of proof. The court rejected these claims, affirming that the tax authorities acted reasonably by applying the correct standard and that the applicant failed to demonstrate any error in the assessment.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 146 of the Constitution; The tax authorities are entitled to apply a 'best judgment' standard when assessing tax liabilities based on available information, and the burden of proving an error lies with the taxpayer.

Schlagwörter

KI-generiert
Value Added Tax Best Judgment Standard Administrative Review Burden of Proof Tax Assessment Reasonableness Constitutional Challenge fehlende Unterschrift

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution
s. 73(1) of the Value Added Tax Act 1994
Η φράση απαντάται στο s.73(1) του 1994 Act.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Andreas Lantou v. Georgias Symeou
Barnavidis v. Republic
Georgiadis v. Income Tax Authority
Rafitis v. Republic
Logicom Ltd v. Republic
Schiza v. Cyprus Telecommunications Authority
P. Zazoo Unisex Boutique Ltd v. Republic
Jacomino Enterprises Ltd v. Republic
Cafe City Path Entertainment Ltd v. Republic
Takkas Marinos Motor Ltd v. Republic
Michalis Pantelides v. Republic
Exantas Marine Enterprises Ltd v. Republic
Klaedes Andrew Tony Panteli v. Republic
Pegasos Birds Ltd v. Commissioner of HM Customs and Excise
Rahman v. Customs and Excise Commissioners
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΝΤΟΥ κ.α. ν. ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΣΥΜΕΟΥ κ.α., ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ Αρ. 54/10, 7/3/2014, ECLI:CY:AD:2014:A171

Βαρναβίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 3376

Γεωργιάδης Λεύκος Π., ως διαχειριστής της περιουσίας τηςαποβιωσάσης Αλεξάνδρας Π. Γεωργιάδη ν. Eφόρου ΦόρουEισοδήματος (2000) 3 ΑΑΔ 106

Ράφτης Αντώνης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας και Άλλων (2002) 3 ΑΑΔ 345

Logicom Ltd ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 287

Σχίζα Χλόη ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (2004) 3 ΑΑΔ 339

Βιομηχανία Υποδημάτων Αφροδίτη Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2005) 3 ΑΑΔ 47

Paraskevaides & Joannou, δι’ εαυτήν και ως εκπρόσωπος τουCyprus Airports Group ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 341

P. Zazoo Unisex Boutique Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 266

JACOMINO ENTERPRISES LTD. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 54/2010, 4/12/2014, ECLI:CY:AD:2014:C925

CAFE CITY PATH ENTERTAINMENT LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 874/2004, 1 Φεβρουαρίου 2006

Τtakkas Marinos Motor Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 4 ΑΑΔ 68

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ κ.α ν. ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1549/2009, 14 Μαρτίου 2011

EXANTAS MARINE ENTERPRISES LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΦΟΡΟΥ Φ.Π.Α., Υπόθεση Αρ. 1162/2012, 28/11/2014, ECLI:CY:AD:2014:D902

KLAEDES ANDREW TONY PANTELI ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ/Η ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ ΚΑΙ/Η ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 393/2011, 30/1/2015, ECLI:CY:AD:2015:D52

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:281

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 394/2011)

15 Σεπτεμβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

KLAEDES ANDREW TONY PANTELI

Αιτητή,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ TOY

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ/Ή ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ

ΚΑΙ/Ή ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

Μ. Λοϊζου (κα), για Temple Court Chambers, για τον αιτητή.

Ε. Παπαγεωργίου - Καρακάννα (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α΄, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Ο αιτητής προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 19/1/2011, με την οποία του επέβαλαν τη καταβολή του συνολικού ποσού των €1.985,62, ως βεβαίωση φόρου για την περίοδο από 1/6/2007 μέχρι 31/8/2007.

Όπως αναφέρεται στην γραπτή αγόρευση, ο αιτητής ενεγράφη ως δικηγόρος στο Δικηγορικό Σύλλογο Αμμοχώστου από τις 26/6/1997 (αρ. εγγραφής 2499). Από το 1997 – 1999 εργάζετο ως δικηγόρος/υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο του κ. Κύπρου Ανδρέου στη Λάρνακα και από το 2000 μέχρι το 2001 στο δικηγορικό γραφείο του κ. Ευάγγελου Σαμμούτα στη Λάρνακα. Κατά το τέλος του 2001, ο αιτητής δημιούργησε δικό του γραφείο μέχρι σήμερα.

Όπως ο αιτητής αναφέρει στη γραπτή του αγόρευση, για τα έτη 2006 μέχρι τον Ιούνιο του 2007, διατηρούσε δικηγορικό γραφείο υπό την επωνυμία Klyedes – Carter Solicitors και δεν διεκπεραίωνε δικηγορικές υποθέσεις με το δικό του όνομα και προσωπικά. Περαιτέρω δε, τιμολόγια που αφορούν την επιχειρηματική δραστηριότητα με την ονομασία Α. Κ. Andrew Klydes & Co – Law Chambers, αφορούσαν υπηρεσίες στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Όπως ο αιτητής αναφέρει, υπέβαλε αίτηση για εγγραφή στο Μητρώο Φ.Π.Α στις 17/12/2007 από 1/6/2007, η οποία εγκρίθηκε και γνωστοποιήθηκε στον αιτητή από τους καθ’ ων η αίτηση, με επιστολή ημερομηνίας 29/4/2008. Στις 4/3/2008, κατέθεσε τραπεζική εγγύηση για το ποσό των €7.610, ποσό το οποίο εισπράχθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και το οποίο υπερκαλύπτει την επιβολή της βεβαίωσης φόρου ημερομηνίας 19/1/2011.

Τα γεγονότα που προκύπτουν από την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση είναι τα εξής:

O αιτητής μαζί με την Carter Marian Joyce, υπέβαλαν στις 18/4/2007 αίτηση για εγγραφή στο Μητρώο Φ.Π.Α ως συνεταιρισμός, η οποία εγκρίθηκε να ισχύει από 2/4/2007, σύμφωνα με επιστολή του Εφόρου Φ.Π.Α ημερομηνίας 2/5/2007 (Αρ. Εγγραφής 90002957Ε). Στις 28/6/2007, ο συνεταιρισμός υπέβαλε αίτηση για ακύρωση της εγγραφής Φ.Π.Α από 31/5/2007, η οποία εγκρίθηκε και κοινοποιήθηκε στον συνεταιρισμό, με επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 24/7/2007.

Μετά από διερεύνηση σχετικών καταγγελιών, διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν τιμολόγια που εκδόθηκαν στο όνομα του πιο πάνω συνεταιρισμού, όπως επίσης και εισπράξεις μέσω πιστωτικών καρτών, από τις 17/3/2006, στα οποία χρεωνόταν Φ.Π.Α. Ενόψει των πιο πάνω, ο Έφορος Φ.Π.Α, με επιστολή του ημερομηνίας 2/12/2010, αποφάσισε να εγγράψει αναδρομικά από 14/3/2006 τον συνεταιρισμό. Ταυτόχρονα, με σχετική επιστολή του Εφόρου Φ.Π.Α ημερομηνίας 2/12/2010, η ημερομηνία διαγραφής του συνεταιρισμού διαφοροποιήθηκε από 28/6/2007, σε 11/12/2007.

Από επίσκεψη ελέγχου των αρμοδίων, διαπιστώθηκε ότι ο συνεταιρισμός δεν τηρούσε αρχεία και βιβλία, παρέλειψε δε να υποβάλει φορολογικές δηλώσεις και εξέδιδε τιμολόγια από το 2006, στα οποία χρέωνε το ποσό του Φ.Π.Α, χωρίς να προβεί σε έγκαιρη εγγραφή στο Μητρώο Φ.Π.Α. Τελικά και στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, ο Έφορος Φ.Π.Α βεβαίωσε και γνωστοποίησε την απόφαση του στον συνεταιρισμό, ως οφειλόμενο φόρο εκροών, ποσό ύψους €1.805,11 για την περίοδο 1/6/2007 μέχρι 31/8/2007.

Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι προϊόν πλάνης περί το νόμο και τα πράγματα και ότι λήφθηκε καθ’ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας. Ειδικότερα ότι, η εκτίμηση του Εφόρου αναφορικά με το εισόδημα του αιτητή σε συνάρτηση με τα στοιχεία τα οποία έλαβε από την έρευνα του, δεν είναι ικανά να οδηγήσουν ημερησίως στο εισόδημα στο οποίο κατέληξε ότι λαμβάνει για να τον εγγράψει στο Φ.Π.Α. Περαιτέρω ότι, δεν διενεργήθηκε δέουσα έρευνα και ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση βασίζεται σε υλικό άσχετο με τον αιτητή. Τέλος, προβάλλει ότι η βεβαίωση φόρου ημερομηνίας 19/1/2011 είναι κακόπιστη και ότι η έρευνα έγινε από αναρμόδιο πρόσωπο και όχι από τον Έφορο αφού υπογράφηκε από την κα. Χριστιάνα Ανδρέου, λειτουργό του Τμήματος.

Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, προβάλλει προδικαστική ένσταση ότι ο αιτητής δεν έχει έννομο συμφέρον να προσβάλει την επίδικη πράξη, καθότι αυτή αφορά το συνεταιρισμό με αρ. μητρώου Φ.Π.Α 9002957Ε και όχι τον αιτητή ως φυσικό πρόσωπο, ο οποίος έχει αριθμό μητρώου Φ.Π.Α 9003407Ρ. Πρόκειται, κατά τη συνήγορο, για θέμα δημόσιας τάξης, που μπορεί να εξεταστεί αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο.

Επί της ουσίας, η ευπαίδευτη συνήγορος προβάλλει ότι τα γεγονότα στα οποία ο αιτητής αναφέρεται, μεταξύ αυτών και η κατάθεση εγγυητικής, δεν αφορούν την παρούσα προσφυγή της οποίας το αντικείμενο είναι η επιβολή φορολογίας στον συνεταιρισμό και όχι την επιστολή φόρου στον αιτητή προσωπικά. Περαιτέρω ότι, η αίτηση για εγγραφή του αιτητή ως φυσικού προσώπου είναι το αντικείμενο άλλης προσφυγής (προσφυγή αρ. 225/2011) και τα όσα ο αιτητής προβάλλει σε σχέση με την εγγραφή του στο Μητρώο Φ.Π.Α, δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Κατά τη συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, ο ισχυρισμός του αιτητή ότι ο Έφορος Φ.Π.Α δεν εξέτασε ορθά τις φορολογικές υποχρεώσεις του δεν ευσταθεί, διότι κατά την πραγματοποίηση του φορολογικού ελέγχου, διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν τιμολόγια στο όνομα του αιτητή που εκδόθηκαν στο όνομα του συνεταιρισμού από τις 17/3/2006, στα οποία χρεωνόταν Φ.Π.Α. Διαπιστώθηκε επίσης ότι, ο συνεταιρισμός είχε εισπράξεις με πιστωτικές κάρτες, από 28/3/2006 μέχρι 11/12/2007 και οι συνολικές εισπράξεις της επίδικης περιόδου 1/6/2007 – 31/8/2007, υπολογίστηκαν σε €13.839,18 και ο οφειλόμενος φόρος €1.805,11.

Συνεπώς, κατά την συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, τα στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη από τον Έφορο Φ.Π.Α, ήταν λογικά και συναρτώμενα με τα στοιχεία που είχε στη διάθεση του ο Έφορος και με το δεδομένο ότι οι φορολογικές δηλώσεις που υποβλήθηκαν είναι ελλιπείς ή περιέχουσες σφάλματα, ενεργώντας μέσα στα πλαίσια του άρθρου 49 του σχετικού Νόμου, ο Έφορος Φ.Π.Α βεβαίωσε τον οφειλόμενο φόρο, χρησιμοποιώντας κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κρίση του.

Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό του αιτητή ότι η βεβαίωση φόρου ημερομηνίας 19/1/2011 και η έρευνα, έγινε από αναρμόδιο πρόσωπο και όχι από τον Έφορο, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση με παραπομπή στο άρθρο 4(2) του σχετικού Νόμου προβάλλει ότι ο Νόμος επιτρέπει σε λειτουργό να ενεργεί εκ μέρους του Εφόρου χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε εξουσιοδότηση, αφού αυτή παρέχεται ρητά στο Νόμο.

Εν πάση δε περιπτώσει, στην προκείμενη περίπτωση, η λειτουργός της Υπηρεσίας Φ.Π.Α, κα Χριστιάνα Ανδρέου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, είχε γραπτή εξουσιοδότηση από τον Έφορο Φ.Π.Α, να ασκεί τις εξουσίες που του ανατίθενται. Προς απόδειξη τούτου, επεσύναψε στην γραπτή της αγόρευση την σχετική εξουσιοδότηση, που φέρει ημερομηνία 2/11/2010.

Έχω μελετήσει με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις και την επιχειρηματολογία που προβλήθηκε και καταλήγω στα ακόλουθα:

Προέχει η εξέταση της προδικαστικής ένστασης των καθ’ ων η αίτηση, ότι ο αιτητής στερείται έννομου συμφέροντος να προσβάλει την επίδικη πράξη, καθότι αυτή αφορά τον συνεταιρισμό Carter Marian Joyce & Klaedes Andrew Tony Panteli και όχι τον αιτητή, ως φυσικό πρόσωπο.

Κρίνω ότι η ένσταση δεν ευσταθεί. Όπως αναφέρει ο αιτητής στην απαντητική του αγόρευση, είναι άμεσα εμπλεκόμενο πρόσωπο και ήταν συνέταιρος στην πιο πάνω επιχείρηση. Έχει δε έννομο, άμεσο και προσωπικό συμφέρον.

Ρητή προϋπόθεση του Άρθρου 146.2 του Συντάγματος είναι, το πρόσωπο το οποίο αξιώνει ακύρωση πράξης, θα πρέπει να έχει συμφέρον το οποίο να προσβλήθηκε ευθέως από την απόφαση. Το συμφέρον θα πρέπει επίσης να είναι ίδιον, ενεστώς και άμεσον. Στην IOANNOU PARASKEVAIDES LTD, δι’ εαυτήν και ως εκπρόσωπος του Cyprus Airport Group v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 341, υπεδείχθη ότι άμεσο είναι το έννομο συμφέρον το οποίο ερείδεται ευθέως σε δικαιώματα ή γενικότερα σε έννομες καταστάσεις του αιτητη, μεταξύ δε της διοικητικής πράξης ή παράλειψης που προσβάλλεται και της βλάβης αυτού που επιδιώκει την ακύρωση της, θα πρέπει να υφίσταται αιτιώδης σχέση, χωρίς να παρεμβάλλεται συμφέρον τρίτου προσώπου.

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, η βεβαίωση φόρου ημερομηνίας 19/1/2011, απευθύνεται στον συνεταιρισμό του αιτητή με την Carter Marian Joyce και αφορά την περίοδο 1/6/2007 – 31/8/2007. Ο συνεταιρισμός διεγράφη, όπως οι καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν στις 11/12/2007 και καθίσταται σαφές ότι δεν θα μπορούσε ο αιτητής να προσφύγει εκ μέρους ή ως αντιπρόσωπος του συνεταιρισμού, αλλά μόνο υπό τη προσωπική του ιδιότητα. (Βλ. περί Ετερόρρυθμων Εταιρειών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμος Κεφ. 116, Μιχάλης Παντελίδης κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 1549/2009, ημερομηνίας 14/3/2011). Κατά συνέπεια η προσβαλλόμενη πράξη, αφορά τον αιτητή προσωπικά, του οποίου τα έννομα συμφέροντα ζημιώνονται άμεσα.

Σε σχέση με τον ισχυρισμό του αιτητή ότι η βεβαίωση φόρου έγινε από αναρμόδιο όργανο, όπως πολύ ορθά υπέδειξε η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, με παραπομπή σε σχετική νομολογία (Βλ. Cafe City Path Entertainment Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 874/2004, ημερομηνίας 1/2/2006, Marinos Ttakkas Motor Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας, (2008) 4 ΑΑΔ 68), ο ίδιος ο σχετικός Νόμος (95 (Ι)/2000), στο άρθρο 4(2), επιτρέπει σε λειτουργό να ενεργεί εκ μέρους του Εφόρου, χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε εξουσιοδότηση.

Εξάλλου στην προκείμενη περίπτωση, υπάρχει εξουσιοδότηση του Έφορου Φ.Π.Α προς την αρμόδια λειτουργό, ημερομηνίας 2/11/2010, έτσι ώστε καθίσταται αχρείαστη οποιαδήποτε περαιτέρω ενασχόληση με το θέμα αυτό.

Σε σχέση με την ουσία των προβαλλόμενων από τον αιτητή ισχυρισμών, δηλαδή έλλειψης δέουσας έρευνας, πλάνης περί το Νόμο και κατάχρησης εξουσίας, κρίνω ότι αυτοί δεν ευσταθούν. Είναι πάγια η θέση της νομολογίας μας ότι ο Φ.Π.Α είναι αυτοβεβαιούμενος φόρος, στην έλλειψη δε στοιχείων και πληροφοριών που οφείλει ο φορολογούμενος να κρατεί, ο Έφορος δύναται να βεβαιώσει το φόρο, χρησιμοποιώντας εκείνη τη μεθολογία που προσφέρεται υπό τις περιστάσεις, ο δε Έφορος διατηρεί την ευχέρεια να χρησιμοποιεί στοιχεία ορισμένων περιόδων για προσδιορισμό του Φ.Π.Α όσον αφορά τη συνολική, κατά περίπτωση περίοδο. (Βλ. P. Zazoo Unisex Boutique Ltd v. Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 266).

Αυτό ακριβώς έγινε στην συγκεκριμένη περίπτωση. Η μη τήρηση βιβλίων, αρχείων και στοιχείων που προνοείται από το Κανονισμό 22 της ΚΔΠ 314/01 και συγκεκριμένα, η απουσία από τους λογαριασμούς Φ.Π.Α εισροών και εκροών και οποιονδήποτε άλλων βιβλίων και αρχείων, η παράλειψη υποβολής φορολογικών δηλώσεων που εμπίπτουν στις ημερομηνίες που ο συνεταιρισμός ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο Φ.Π.Α, καθώς και ο εντοπισμός τιμολογίων στο όνομα του συνεταιρισμού στα οποία γίνεται κανονικά η χρέωση του Φ.Π.Α και παρόλα αυτά δεν αποδόθηκε το σχετικό ποσό, οδήγησαν τους καθ’ ων η αίτηση σε εξωλογιστικό προσδιορισμό των εισπράξεων και καθορίστηκε ως οφειλόμενος φόρος εκροών, το ποσό των €1.805,11 για την επίδικη περίοδο.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι η πιο πάνω βεβαίωση φόρου της συγκεκριμένης περιόδου. Συνεπώς τα όσα ο αιτητής αναφέρει σε σχέση με την εγγραφή του στο Μητρώο Φ.Π.Α ή στις βεβαιώσεις φόρων που του επιβλήθηκαν προσωπικά, δεν έχουν σχέση με την παρούσα υπό εξέταση υπόθεση και αποτέλεσαν το αντικείμενο άλλων προσφυγών.

Συναφώς ο αιτητής, φέρει σύμφωνα με τη νομολογία μας, το βάρος για να πείσει το αναθεωρητικό Δικαστήριο, ότι η επιβολή της φορολογίας είναι λανθασμένη. Το βάρος αυτό συναρτάται με την ταυτόχρονη υποχρέωση του φορολογουμένου να τηρεί βιβλία και αρχεία και να προσκομίζει τα αναγκαία αποδεικτικά στοιχεία, στην έλλειψη των οποίων επιτρέπεται στον Έφορο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.

Απόλυτα σχετικά επί του θέματος, είναι τα νομολογηθέντα από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ, στην KLAEDES ANDREW TONY PANTELI V. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ECLI:CY:AD:2015:D52, υπόθεση αρ. 393/2011, ημερομηνίας 30/1/2015, που αφορούσε βεβαίωση φόρου που επεβλήθη στον αιτητή προσωπικά, για την περίοδο 1/6/2007 – 31/3/2009 και τα οποία υιοθετούνται για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, αφού τυγχάνουν πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση.

Μεταφέρονται σχετικά αποσπάσματα από την απόφαση:

«Υπό αναθεώρηση εδώ είναι το ύψος του επιβληθέντος φόρου. Το βάρος για να πείσει το αναθεωρητικό Δικαστήριο ότι η επιβολή της φορολογίας ήταν λανθασμένη, το φέρει ο αιτητής, (Βιομηχανία Υποδημάτων Αφροδίτη Λτδ ν. Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 47). Αυτό το βάρος συναρτάται και προς την ταυτόχρονη υποχρέωση του φορολογούμενου να τηρεί βιβλία και αρχεία και να προσκομίζει τα αναγκαία αποδεικτικά στοιχεία. Στην έλλειψη τέτοιων στοιχείων και αποδείξεων, επιτρέπεται στον Έφορο να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα, (Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 509).

Είναι επίσης αναγνωρισμένη διαχρονικά η αρχή ότι το αναθεωρητικό Δικαστήριο δεν προβαίνει σε πρωτογενή έλεγχο της επιβληθείσας φορολογίας εφόσον το έργο του εξαντλείται στον έλεγχο της νομιμότητας, επεμβαίνει δε μόνο όταν διαπιστώνεται πλάνη περί τα πράγματα ή το νόμο ή υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας, (Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας - πιο πάνω - Σχίζα ν. ΑΤΗΚ (2004) 3 Α.Α.Δ. 339 και Logicom Ltd v. Δημοκρατίας (2003) 3 Α.Α.Δ. 287). Η κρίση του Εφόρου παραμένει επί των τεχνικών θεμάτων της φορολογικής εξέτασης και επιβολής του φόρου, ανέλεγκτος, (Ράφτης ν. Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 345), και εφόσον η κρίση αυτή δεν εκφεύγει των ορίων του λογικά εφικτού, αυτή δεν ανατρέπεται, (Λ. Γεωργιάδης ν. Εφόρου Φόρου Εισοδήματος (2000) 3 Α.Α.Δ. 106 και Jacomino Enterprises Ltd v. Δημοκρατίας μέσω Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, Α.Ε. αρ. 54/2010, ημερ. 4.12.2014).

Τα όσα θέματα εγείρει εδώ ο αιτητής δεν μπορούν να ανατρέψουν την κρίση του Εφόρου, ο οποίος βεβαίωσε το φόρο με την προσβαλλόμενη πράξη με πλήρη και επαρκή αιτιολογία. Έχει ήδη καταγραφεί ανωτέρω ο αριθμός των φορολογικών παραλείψεων του αιτητή όπως προσδιορίζονται στην επιστολή του Εφόρου ημερ. 19.1.2011. Η αναλυτική κατάσταση του Παραρτήματος Ι, ανά φορολογική περίοδο δείχνει τις αναμενόμενες εισπράξεις για κάθε περίοδο, τον ανάλογο συντελεστή Φ.Π.Α. και τον φόρο εκροών επί των αναμενόμενων εισπράξεων. Παρέχεται επίσης ο δηλωμένος φόρος εκροών για κάθε περίοδο και εν τέλει ο οφειλόμενος φόρος εκροών. Η κρίση αυτή του Εφόρου έγινε στη βάση του ελέγχου των εγγράφων και δεδομένων που οι λειτουργοί του Φ.Π.Α. βρήκαν ή είχαν στη διάθεση τους, με πλήρη στοιχεία να περιέχονται στο Παράρτημα ΙΙ στην ένσταση.

……………………………………………………………………………………..

Οι καθ΄ ων ενήργησαν ορθά, δίκαια και εύλογα. Στο Παράρτημα 1 της αγόρευσης τους παρουσιάζεται περαιτέρω επεξήγηση και για τον συνεταιρισμό Carter Marion Joyce & Klaedes Andrew Tony Panteli, ο οποίος χρησιμοποιείτο κάποτε για έκδοση τιμολογίων από τον ίδιο τον αιτητή και ο οποίος συνεταιρισμός λειτούργησε για μικρή μόνο περίοδο από 2.4.2007 μέχρι 31.5.2007.

Η κα Κλαΐδη παρέπεμψε στην υπόθεση Pegasos Birds Ltd v. Commissioner of HM Custom and Excise (2004) EWCA Civ 1015, (Court of Appeal), ως προς τις βεβαιώσεις φόρου κάτω από το Value Added Tax Act 1994, "to best of their judgment" που χρησιμοποιείται από τους φοροθέτες. Η φράση απαντάται στο s.73(1) του 1994 Act. Μετά από σφαιρική ανάλυση του θέματος και με αναφορά στις προηγούμενες υποθέσεις Rahman v.

Customs and Excise Commissioners (1998) STC 826 και Rahman (No. 2) (2003) STC 150, καθώς και σε αποφάσεις του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Αγγλικό Εφετείο έδωσε κατευθυντήριες γραμμές στο Tribunal, ότι το πρωταρχικό του καθήκον είναι να καθορίσει το ορθό ποσό φόρου σύμφωνα με τα δεδομένα που είναι διαθέσιμα, και με το βάρος να κείται στο φορολογούμενο.

Ότι εάν ο φορολογούμενος επιδιώκει να αμφισβητήσει τη φορολογία από τους Commissioners ενώπιον του Tribunal στη βάση του "best of their judgment ground", οι λόγοι πρέπει να καταγραφούν με σαφήνεια και πληρότητα πριν την έναρξη της ακρόασης. Ότι ισχυρισμοί περί ανεντιμότητα ή άλλη ατασθαλία εναντίον του Commissioner και των λειτουργών του πρέπει να τίθενται με καθαρότητα και λεπτομερέστατα.

Το "best of judgment rule" σημαίνει την εύλογη, δίκαιη και έντιμη εκτίμηση των ενώπιον του φοροθέτη δεδομένων. Το πρόβλημα συνήθως έγκειται στη διαπίστωση του ποσού του φόρου και όχι στο κριτήριο που ασκείται. Η απόφαση αυτή δεν βοηθά τον αιτητή. Αντίθετα, υποστηρίζει το εύλογο της κρίσης των καθ΄ ων. Εκεί επιβεβαιώθηκε η απόφαση του Commissioner ως έχουσα εφαρμόσει το ορθό κριτήριο και ακυρώθηκε η κρίση του Tribunal που ακύρωσε τη φορολογία για το λόγο ότι εφάρμοσε αντικειμενικό κριτήριο, με αναφορά στα στοιχεία υπό φορολόγηση.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί ανωτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο εφαρμόζει στην ουσία το ίδιο κριτήριο όσον αφορά την εκτίμηση των γεγονότων και της φορολογίας που επιβάλλεται στην απουσία στοιχείων ή στην παροχή ελλιπών στοιχείων από τον φορολογούμενο, (Βαρναβίδης ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 3376, Jacomino Enterprises Ltd v. Δημοκρατίας μέσω Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας - πιο πάνω - και Exantas Marine Enterprises Ltd v. Έφορου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, ECLI:CY:AD:2014:D902, υπόθ. αρ. 1162/2012, ημερ. 28.11.2014).

Καμιά από τις αιτιάσεις του αιτητή δεν μπορεί να ανατρέψει την εύλογη κρίση των καθ΄ ων, οι οποίοι ενήργησαν με δέουσα έρευνα και εξέδωσαν την επίδικη απόφαση με εύλογη και επαρκή αιτιολογία».

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται. Επιδικάζονται €1.300 έξοδα, εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο