Administrative Court dismisses appeal for lack of reasoning in overtime pay decisions under Article 26 of Law 158(I)/99.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court allowed the appeals filed by four civil servants against their appointment and overtime pay decisions. The applicants argued that the decisions lacked sufficient reasoning, specifically failing to explain why their pay equaled that of medical staff for a different period. The court held that the decision fell under discretionary power and thus required adequate justification under Article 26 of Law 158(I)/99, which was absent in the administrative file.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticle 26(1) of Law 158(I)/99; Administrative decisions involving discretionary power must be adequately reasoned, and the existence of a recommendation does not exempt the administration from this statutory obligation.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Σεργίδης ν. Δημοκρατίας (1991) 1 ΑΑΔ 119
REPUBLIC (MINISTRY OF FINANCE) ν. NISHAN ARAKIAN AND OTHERS (1972) 3 CLR 294
Tσικουρής Άκης ν. Aρχής Λιμένων Kύπρου (1990) 3 ΑΑΔ 4417
Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 470
Γιασεμίδου Mάρω, διά του αντιπροσώπου της Σόλωνος Σαρρή και Άλλοι ν. Δημοτικού Συμβουλίου και Άλλων (Aρ. 2) (1996) 3 ΑΑΔ 491
Φιλιππίδης Xαρ. I. και Yιοί Λτδ ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Kεντρικού Συμβουλίου Προσφορών (1997) 3 ΑΑΔ 378
Aντωνίου Aνδρέας ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Yπουργού Eσωτερικών και Συμβουλίου Eγγραφής Kτηματομεσιτών (1997) 3 ΑΑΔ 441
Θεοχαρίδης Πανίκος ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 63
Σύνδεσμος Ασφαλιστικών Εταιρειών Κύπρου ν. ΕπιτροπήςΠροστασίας του Ανταγωνισμού (2002) 3 ΑΑΔ 314
Tζιωνής Nικόλας ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 689
Χρήστου ν. Υπουργικού Συμβουλίου (1996) 4 ΑΑΔ 680
ΠΑ.ΣΥ.ΝΟ ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 2484
Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.2
Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.5
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 63(I)/2002 - Ο περί της Οργάνωσης του Χρόνου Εργασίας Νόμος του 2002
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:277
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 350/2012, 351/2012, 352/2012, 353/2012)
(Ως τροποποιήθηκαν με διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 6.11.2015)
14 Σεπτεμβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
(Υπόθεση Αρ. 350/2012)
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ
Αιτητής,
-ΚΑΙ-
1. ΓΕΝΙΚΟ ΛΟΓΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
2. ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ
3. ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ
4. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
5. ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟΥ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
………………………………………..
(Υπόθεση Αρ. 351/2012)
ΗΛΙΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΔΗΣ
Αιτητής,
-ΚΑΙ-
1. ΓΕΝΙΚΟ ΛΟΓΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
2. ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ
3. ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ
4. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
5. ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟΥ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
………………………………………..
(Υπόθεση Αρ. 352/2012)
ΗΒΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Αιτήτρια,
-ΚΑΙ-
1. ΓΕΝΙΚΟ ΛΟΓΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
2. ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ
3. ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ
4. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
5. ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟΥ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
………………………………………..
(Υπόθεση Αρ. 353/2012)
ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΑΡΧΟΝΤΙΔΟΥ
Αιτήτρια,
-ΚΑΙ-
1. ΓΕΝΙΚΟ ΛΟΓΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
2. ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ
3. ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ
4. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
5. ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟΥ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
Χ. Μιχαηλίδου (κα) για Μ. Ηλιάδη & Συνεταίροι, για τους αιτητές σε όλες τις πιο πάνω Προσφυγές
Για τους Καθ’ ων η αίτηση: Τ. Ιακωβίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας,
για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για καθ’ ων η αίτηση.
…………………………………..
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Οι υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο προσφυγές έχουν πανομοιότυπο λεκτικό της θεραπείας Α αυτών. Στρέφονται όλες κατά εκείνης της απόφασης και/ ή πράξης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία αφορά έκαστο εκ των αιτητών (Ιατρικών Λειτουργών 1η Τάξης στην ειδικότητα της Πνευμονολογίας), η οποία κοινοποιήθηκε σε έκαστο αιτητή με την κατάσταση μισθοδοσίας του, σύμφωνα με την οποία αποφασίστηκε να του καταβληθούν ως αμοιβή, ποσά δια δεδουλευμένες ενεργείς εφημερίες, τα οποία, σύμφωνα με έκαστο αιτητή, υπολογίστηκαν με τρόπο που απολήγει σε πολύ κατώτερες αμοιβές από αυτόν που χρησιμοποιείται για να υπολογιστεί η υψηλότερη αμοιβή για ενεργείς εφημερίες συναδέλφων του, επίσης Ιατρικών Λειτουργών 1ης Τάξης σε άλλη ειδικότητα (Εντατικολογίας). Και αυτό, ως υποστηρίζει, κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ίσης μεταχειρίσεως υπό την έννοια της άνισης μεταχείρισης εργαζομένων (των αιτητών) σε σχέση με τους Ιατρικούς Λειτουργούς 1ης Τάξης στην ειδικότητα της Πνευμονολογίας, που βρίσκονται στην ίδια θέση, με τους ίδιους μισθοδοτικούς όρους και όρους υπηρεσίας.
Οι υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο υποθέσεις έτυχαν, ως εκ της ομοιότητας γεγονότων και ισχυρισμών, συνεκδίκασης με διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 3.10.2012.
Επίσης, και πάλιν με διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 6.11.2015, όλες οι ως άνω προσφυγές έτυχαν τροποποίησης, δια της προσθήκης, στο τέλος των παραγράφων 12 των νομικών ισχυρισμών στις αιτήσεις ακυρώσεως της φράσης «Ειδικότερα, παραβιάστηκε ο περί Οργάνωσης του Χρόνου Εργασίας Νόμος του 2002 (Ν. 63(Ι)/2002)και η σχετική Οδηγία 2000/34/ΕΚ και όπως αυτή τροποποιήθηκε αργότερα.»
Τα ουσιώδη γεγονότα, ως καταγράφονται από τους καθ’ ων η αίτηση στην ένσταση τους, έχουν ως ακολούθως:
Στις 10.11.2008, ο Διευθυντής της Πνευμονολογικής Κλινικής Δρ. Ανδρέας Γεωργίου, με επιστολή του ημερομηνίας 10.11.2008 προς τον Γενικό Διευθυντή Υπουργείου Υγείας μέσω της Διευθύντριας Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας και, κατά τον ισχυρισμό των καθ’ ων η αίτηση, κατόπιν συνεννόησης με τους Πνευμονολόγους της Πνευμονολογικής Κλινικής, ζήτησε, όπως καθοριστεί ο τρόπος αποζημίωσης της ενεργού εφημερίας των Πνευμονολόγων, ενόψει της λειτουργίας της Πνευμονολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας στις αρχές του 2009. Περιλήφθηκε στην εν λόγω επιστολή η εισήγηση για αποζημίωση των εφημεριών των Πνευμονολόγων με τον ίδιο τρόπο που αποζημιώνονται οι εφημερίες των ιατρών στο Νοσοκομείο Κυπερούντας.
Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Υγείας, με επιστολή του ημερομηνίας 14.11.2008 προς τον Αναπληρωτή Διευθυντή του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, σύστησε την εφαρμογή της ενεργού εφημερίας στην Πνευμονολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και εισηγήθηκε, όπως η αποζημίωση του προσωπικού γίνει με κατ’ αποκοπή επίδομα ως ισχύει για το ιατρικό προσωπικό του Νοσοκομείου Κυπερούντας, όπως είχαν εισηγηθεί και οι Πνευμονολόγοι του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.
Ο Διευθυντής του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, με επιστολή του ημερομηνίας 11.2.2009 προς το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Υγείας ενέκρινε κατ’ αποκοπή επίδομα υπερωριακής εργασίας όπως καταβάλλεται και στο ιατρικό προσωπικό του Τμήματος Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου Κυπερούντας τους μήνες Σεπτέμβριο ως Απρίλιο.
Οι Πνευμονολόγοι μέχρι και σήμερα (σημ. 22.8.2012, ημερομηνία καταχώρισης της Ένστασης των καθ’ ων η αίτηση) αμείβονται για τις εφημερίες τους στη βάση της συμφωνίας αυτής.
Σημειώνεται από τους καθ’ ων η αίτηση, ότι:
-Ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 350/2012 απασχολείτο ως έκτακτος Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης (Πνευμονολογίας) από την 1.1.2010 και από τότε ελάμβανε αμοιβή για τις εφημερίες που εκτελούσε στη βάση αυτή.
-Ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 351/2012 απασχολείτο ως έκτακτος Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης (Πνευμονολογίας) από την 21.12.2009 και από τότε ελάμβανε αμοιβή για τις εφημερίες που εκτελούσε στη βάση αυτή.
-Η αιτήτρια στην προσφυγή Αρ. 352/2012 απασχολείτο ως έκτακτος Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης (Πνευμονολογίας) από την 6.9.2010 και από τότε ελάμβανε αμοιβή για τις εφημερίες που εκτελούσε στη βάση αυτή.
- Η αιτήτρια στην προσφυγή Αρ. 352/2012 απασχολείτο ως έκτακτος Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης (Πνευμονολογίας) από την 16.2.2010 και από τότε ελάμβανε αμοιβή για τις εφημερίες που εκτελούσε στη βάση αυτή.
Σημειώνεται, επίσης, ότι δεν αμφισβητείται, ότι όλοι οι αιτητές διορίστηκαν μόνιμοι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης, Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας στην ειδικότητα της Πνευμονολογίας-Φυματολογίας από την 1.9.2011. Δεν αμφισβητείται, επίσης, ότι οι αμοιβές για την ενεργό εφημερία των αιτητών για τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο μετά τον μόνιμο διορισμό τους, τους έγιναν γνωστές με την κατάσταση μισθοδοσίας τους ημερομηνίας 15.12.2011.
Πριν την ενασχόληση με τους λόγους ακυρώσεως, τους οποίους προωθούν οι αιτητές με την κοινή (ελέω συνεκδίκασης και κοινής νομικής αντιπροσώπευσης τους) αγόρευση τους, προέχει η εξέταση των προδικαστικών ενστάσεων, τις οποίες προέβαλε η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση και είναι οι εξής τρεις: 1) Οι προσφυγές καταχωρήθηκαν εκπρόθεσμα, 2) με τις παρούσες προσφυγές δεν προσβάλλεται εκτελεστή διοικητική πράξη και 3), οι αιτητές δεν έχουν το απαιτούμενο έννομο συμφέρον και/ ή δεν νομιμοποιούνται στην έγερση της παρούσας Προσφυγής.
Η πρώτη προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση εδράζεται στον ισχυρισμό, ότι όλοι οι αιτητές από την ημερομηνία, κατά την οποία διορίστηκε έκαστος ως έκτακτος Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης στην ειδικότητα της Πνευμονολογίας πριν τον μόνιμο διορισμό του (βλ. ανωτέρω), ελάμβαναν αμοιβή για τις εφημερίες που εκτελούσαν στην ίδια ακριβώς βάση, αυτή που αποφασίστηκε το έτος 2009 (βλ. ανωτέρω) και, συνεπώς, είχαν, έκτοτε, πλήρη γνώση του ποσού που κατ’ αποκοπή τους καταβαλλόταν για την εν λόγω απασχόληση τους, για το οποίο τώρα, άρα, εκπροθέσμως παραπονούνται. Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, σχετικά, σημειώνει, ότι η αμοιβή για τις εφημερίες των αιτητών από τότε που προσλήφθηκαν στη δημόσια υπηρεσία σε έκτακτη βάση δεν άλλαξε, ένεκα του διορισμού τους σε μόνιμη θέση. Ούτε το Σχέδιο Υπηρεσίας του Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης, αλλά και ούτε ο διορισμός τους αναφέρει οτιδήποτε προς τούτο.
Η δεύτερη προδικαστική ένσταση εδράζεται στη θέση που υιοθετούν οι καθ’ ων η αίτηση, ότι οι αιτητές παραπονούνται όχι για το ποσό που έλαβαν από τις εφημερίες, αλλά για τον τρόπο υπολογισμό του ποσού, ο οποίος ισχυρίζονται, ότι παραβιάζει το Σύνταγμα (άρθρο 28 αυτού). Δεδομένου, ότι ο τρόπος υπολογισμού του ποσού είναι ο ίδιος με αυτό που ίσχυε από το 2009, οπόταν και συμφωνήθηκε (ανωτέρω) και δεν άλλαξε από τότε που οι αιτητές προσλήφθηκαν σε μόνιμη θέση, η έκαστη προσβαλλόμενη πράξη που αφορά στον αιτητή, με την οποία του αποδόθηκε το ποσό για την υπερωριακή του απασχόληση, δεν είναι παρά πράξη βεβαιωτική της απόφασης που λήφθηκε το 2009 και/ ή πληροφοριακού περιεχομένου.
Η τρίτη προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση στηρίζεται στη θέση, ότι οι αιτητές στερούνται του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος, καθότι αποδέχθηκαν και/ ή ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν για την καταβολή του κατ’ αποκοπή ποσού για τις εφημερίες που εκτελούσαν, όπως αυτό καθορίσθηκε το 2009 και το οποίο καταβάλλεται από την ημέρα που προσλήφθηκαν ως έκτακτοι Λειτουργοί 1ης Τάξης. Ανεξάρτητα και/ ή επιπρόσθετα, οι αιτητές δεν κέκτηνται εννόμου συμφέροντος έγερσης προσφυγής, επειδή η συμφωνία για το ποσό που θα καταβάλλετο για τις εφημερίες όλων των πνευμονολόγων και/ ή των αιτητών επήλθε κατόπιν εισήγησης/αιτήματος του ίδιου του Διευθυντή της Πνευμονολογικής Κλινικής.
Η πλευρά των αιτητών απορρίπτει τις πιο πάνω προδικαστικές ενστάσεις. Ξεκινώντας από το ζήτημα του εννόμου συμφέροντος των αιτητών, ισχυρίζεται, επικαλούμενη κυρίως την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 1677 Δ. Α. ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ ΚΑΙ ΑΗΚ (1996) 3 Α.Α.Δ., σελ. 563, καθώς και άλλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι ουδέποτε εγκατέλειψαν οι αιτητές το δικαίωμα τους σε ίση υπερωριακή αμοιβή με και ουδέποτε έχασαν το έννομο τους συμφέρον προς τούτο, αφού ποτέ δεν αποδέχθηκαν, ούτε σιωπηρά ούτε ρητώς την διοικητική απόφαση.
Όσον αφορά την εκτελεστότητα των προσβαλλόμενων αποφάσεων, η πλευρά των αιτητών ισχυρίζεται, ότι το γεγονός, ότι η ανισότητα προέρχεται από τον τρόπο υπολογισμού της αμοιβής, δεν σημαίνει, ότι στο αιτητικό δεν προσβλήθηκε εκτελεστή διοικητική πράξη που είναι η απόφαση να καταβληθεί στον κάθε αιτητή η συγκεκριμένη αμοιβή. Ο τρόπος υπολογισμού της υπερωριακής αμοιβής συνιστά προπαρασκευαστική διοικητική απόφαση, η οποία επέδρασε στη νομιμότητας της έκαστης εκτελεστής διοικητικής πράξης, που προσβλήθηκε με τις προσφυγές.
Όσον αφορά το εκπρόθεσμο προσβολής των προσβαλλόμενων αποφάσεων, η πλευρά των αιτητών απορρίπτει αυτό, σημειώνοντας, ότι οι επίδικες αποφάσεις τους έγιναν γνωστές με την κατάσταση μισθοδοσίας τους ημερομηνίας 15.12.2011. Οι καθ’ ων η αίτηση δεν έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης για τον ισχυρισμό τους περί του αντιθέτου.
Εξετάζοντας τις πιο πάνω προδικαστικές ενστάσεις, κρίνω, ότι αυτές δεν ευσταθούν.
Καταρχήν, από τα ενώπιον μου τεθέντα στοιχεία, δεν επαληθεύεται, ως προς την ορθότητα της, η θέση των καθ’ ων η αίτηση, ότι η εισήγηση του Διευθυντή της Πνευμονολογικής Κλινικής, με την επιστολή του ημερομηνίας 10.11.2008, σε σχέση (και) με τα προτεινόμενα ποσά αποζημίωσης ως επίδομα εφημερίας (και τρόπου υπολογισμού αυτών), τα οποία έγιναν αποδεκτά, έγινε κατόπιν συνεννόησης με τους Πνευμονολόγους της Πνευμονολογικής Κλινικής. Και έτσι, όμως, να ήταν, κανείς εκ των αιτητών δεν ήταν, έστω ως έκτακτος Ιατρικός Λειτουργός 1ης Τάξης (Πνευμονολογίας), διορισμένος στην Πνευμονολογική Κλινική κατά την εν λόγω χρονική περίοδο (βλ. ανωτέρω). Αντίθετα, όλοι διορίστηκαν ως έκτακτοι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης (Πνευμονολογίας) μήνες μετά την προαναφερόμενη επιστολή ημερομηνίας 10.11.2008 και μήνες, ακόμη, μετά την λήψη της σχετικής απόφασης έγκρισης των προτεινομένων επιδομάτων εφημερίας (ανωτέρω). Συνεπώς, το τι εισηγήθηκε περί του θέματος ο Διευθυντής της Πνευμονολογικής Κλινικής και έτυχε έγκρισης σε χρονική περίοδο που οι αιτητές δεν είχαν καν διοριστεί, δεν είναι δυνατό να είναι προϊόν συνεννόησης ή συγκατάθεσης τους, ώστε να στερούνται για αυτό το λόγο εννόμου συμφέροντος να προσβάλλουν τις επίδικες αποφάσεις.
Ούτε, κατά την κρίση μου, δύναται να ευσταθήσει ο ισχυρισμός άνευ, μάλιστα επαρκούς αποδείξεως, ότι κατά τη διάρκεια της έκτακτης απασχόλησης τους ως Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης, οι αιτητές γνώριζαν ήδη την διευθέτηση περί υπερωριακής απασχόλησης που τους αφορούσε (αφού εκτελούσαν υπερωρίες, για τις οποίες πληρώνονταν) και ότι αυτή θα ίσχυε αναλλοίωτη και όταν και αν θα τύγχαναν μόνιμου διορισμού στην ίδια θέση και, συνεπώς, τώρα εκπρόθεσμα και/ ή κατ’ απώλεια του εννόμου συμφέροντος τους λόγω αποδοχής της εν λόγω διευθέτησης, μετά τον μόνιμο διορισμό τους, την προσβάλλουν με τις παρούσες προσφυγές.
Αφενός, σύμφωνα με τη νομολογία, το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού, ότι μια προσφυγή είναι εκπρόθεσμη το φέρει εκείνος που τον επικαλείται. Σε περίπτωση δε αμφιβολίας, αυτή αποφασίζεται υπέρ του αιτητή (βλ. ενδεικτικά απόφαση ημερομηνίας 28.9.2012 στην Προσφυγή Αρ. 302/012 CHEN XIURONG ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ). Αφετέρου δε, οι ίδιοι οι καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν και δέχονται (βλ.
ανωτέρω), και αυτό επαληθεύεται από τα ενώπιον μου στοιχεία ως ορθό, ότι ούτε το Σχέδιο Υπηρεσίας του Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης, αλλά και ούτε ο διορισμός των αιτητών στη μόνιμη, πλέον, θέση που διορίστηκαν, αναφέρει οτιδήποτε στο θέμα της υπερωριακής αμοιβής. Η σιγή τόσο του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας, όσο και του εν λόγω μόνιμου διορισμού των αιτητών δεν οδηγεί σε εξαγωγή τεκμηρίου σαφούς γνώσης εκ μέρους τους, ότι θα ελάμβαναν, ως μόνιμο πλέον προσωπικό, το ίδιο επίδομα υπερωριακής απασχόλησης (και υπολογισμένο με τον ίδιο τρόπο), το οποίο ελάμβαναν ως έκτακτοι.
Σαφής γνώση περί τούτου, έλαβαν πρώτη φορά με την κατάσταση μισθοδοσίας που έλαβαν τον Δεκέμβριο του 2011 και, συνεπώς, δεν τίθεται εκπροθέσμου των προσφυγών ή έλλειψης εννόμου συμφέροντος τους να προσφύγουν ενώπιον του Δικαστηρίου. Επιπρόσθετα, το γεγονός, ότι δεν διαμαρτυρήθηκαν ή προσέβαλαν την διευθέτηση για την υπερωριακή τους απασχόληση τελούντες υπό καθεστώς έκτακτης απασχόλησης στη θέση του Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης (Πνευμονολογίας), δεν επηρεάζει, κατά την κρίση μου, ποσώς τα όποια δικαιώματα τους σχετίζονται με το καθεστώς του μόνιμου διορισμού τους στην ως άνω θέση, διορισμός ο οποίος δεν βρίσκεται σε διασύνδεση με την όποια προηγούμενη έκτακτη απασχόληση τους.
Ούτε δύναμαι να συμφωνήσω με την θέση περί μη εκτελεστότητας των προσβαλλόμενων αποφάσεων. Σαφώς, ως προκύπτει από τις αιτούμενες θεραπείες, οι αιτητές προσβάλλουν το ύψος των συγκεκριμένων ποσών που τους καταβλήθηκαν για δεδουλευμένες ενεργείς εφημερίες, οι οποίες έχουν όλα τα στοιχεία εκτελεστότητας, έστω και αν υπολογίστηκαν βάση προηγούμενης απόφασης αναφορικά με τον τρόπο υπολογισμού και ύψους της αποζημίωσης για την υπερωριακή τους απασχόληση και η οποία, βέβαια, συμπροσβάλλεται. Ορθώς οι αιτητές, παραπέμπουν περί τούτου στην ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ V. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ 1. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ΚΑΙ 2. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ, ΚΑΙ ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 1.11.99, 1. (Α) ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ, (Β) ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 2.(Α) ΕΛΕΝΗ ΣΤ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ, (Β) ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ, (Γ) ΡΙΤΑ Γ. ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ, ΚΑΙ (Δ) ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΝΟΥ, V. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ 1. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ΚΑΙ 2. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ, στην οποία λέχθηκαν και τα εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«….Ο αιτητής κατατάγηκε στην Αστυνομική Δύναμη Κύπρου στις 22.10.1959 και έφτασε μέχρι το βαθμό του Αστυνόμου Α΄. Με επιστολή του προς τον Αρχηγό Αστυνομίας ημερ. 21.2.1997 αξιώνει όπως αποζημιωθεί για 1.165 ώρες υπερωριακή εργασία για την περίοδο από 1.3.1989 - 4.3.1994 που κατείχε βαθμούς μέχρι του βαθμού του Ανώτερου Υπαστυνόμου και υπηρετούσε στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (Κ.Υ.Π.) μέχρι την 28.11.1992 και μετέπειτα στο Γραφείο Συλλογής Πληροφοριών του Αρχηγείου. Επίσης αξιώνει αποζημίωση για υπερωριακή εργασία για άλλες 685 ώρες που υπηρέτησε ως Ανώτερος Αξιωματικός στο Γραφείο Συλλογής Πληροφοριών και στην Υπηρεσία Επιθεώρησης και Ελέγχου από 4.3.1994 μέχρι της ημερομηνίας της επιστολής. Στην ίδια επιστολή γίνεται και αναφορά στο αίτημα που ο αιτητής υπέβαλε στις 26.11.1996 για αποζημίωση για 134 ώρες που είχε εργαστεί υπερωριακά για την περίοδο 10.8.1996 - 15.11.1996.
Η αξίωσή του για τις 134 ώρες που αξίωσε για υπερωριακή εργασία από 10.8.1996 - 15.11.1996 ήταν το αντικείμενο της προσφυγής υπ’ αρ. 150/97 η οποία απορρίφθηκε στις 8.5.1998. Συνεπώς δεν θα μας απασχολήσει.
Το αίτημα του αιτητή απορρίφθηκε από τον Αρχηγό Αστυνομίας με επιστολή του ημερ. 28.2.1997. Λόγω θανάτου του αιτητή στις 10.1.1999, καταχώρηθηκε τροποποίηση του τίτλου της προσφυγής και αντικατάσταση του ονόματός του με τα ονόματα των διαχειριστών της περιουσίας του. Παρά ταύτα για σκοπούς ευκολίας θα συνεχίσω να αναφέρομαι στον αποβιώσαντα ως να ήταν ο αιτητής.
Οι καθ’ ων η αίτηση ήγειραν προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενοι ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά χρηματική διαφορά, αφού ο αιτητής περιόρισε το αίτημά του σε διεκδίκηση χρηματικής αμοιβής. Η ένσταση θα πρέπει να απορριφθεί.
Όπως έχει επισημανθεί και στην υπόθεση Σπάταλος ν. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 566/97, ημερ. 9.9.1998, από το γεγονός και μόνο ότι η πράξη ή παράλειψη προσβάλλει χρηματικά συμφέροντα δεν προκύπτει ότι δημιουργείται χρηματική διαφορά. Η αληθινή φύση της αφορά δικαιώματα σε αποδοχές και δεν συνιστά χρηματική αμφισβήτηση. Στην ίδια απόφαση παρατίθεται και απόσπασμα από τη μελέτη του Α. Γ. Τσούτσου “Διοίκησις και Δίκαιον”, (1979), σελ.189, σύμφωνα με το οποίο διοικητικές πράξεις που αφορούν στον καθορισμό των αποδοχών κατ’ εφαρμογήν των σχετικών νόμων, μπορούν να προσβάλλονται δι’ αιτήσεως ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας προς έλεγχον της νομιμότητας τους (βλέπε επίσης Φικάρδου ν. Δημοκρατίας (1997) 4 A.A.Δ. 561, στην οποία υιοθετήθηκε η αρχή που περιέχεται στα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959, σελ. 236, σύμφωνα με την οποία οι περί των μισθών, αποζημιώσεων, επιδομάτων και αποδοχών εν γένει δημοσίων υπαλλήλων διαφορές, που συνδέονται αμέσως προς την κατά νόμο ρύθμιση της δημοσιοϋπαλληλικής σχέσης, επειδή είναι δημοσίου δικαίου και δεν εντοπίζονται στην απλή διεκδίκηση συγκεκριμένου χρηματικού ποσού, παραδεκτά φέρονται ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, ύστερα από αίτηση ακύρωσης. Βλέπε επίσης Τσικουρής ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1990) 3(Στ) Α.Α.Δ. 4417 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 470)……»
Συνεπώς, κατ’ εφαρμογή των ανωτέρω νομολογηθέντων, οι προσβαλλόμενες με τις ως άνω προσφυγές αποφάσεις είναι εκτελεστές.
Οι προδικαστικές ενστάσεις, για τους λόγους που έχω ανωτέρω επεξηγήσει, απορρίπτονται.
Επί της ουσίας, οι αιτητές προβάλλουν διάφορους ισχυρισμούς.
Προέχει, βέβαια, εξέτασης ο ισχυρισμός υπό την παράγραφο Δ.5 της γραπτής αγόρευσης των αιτητών, ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις εκδόθηκαν από αναρμόδιο όργανο και χωρίς νομική εξουσιοδότηση, θέμα το οποίο άπτεται της δημόσιας τάξεως (Βλ. Σύνδεσμος Ασφαλιστικών Εταιρειών Κύπρου ν. Επιτροπής Προστασίας του Ανταγωνισμού, (2002) 3 Α.Α.Δ. 314).
Υποστηρίζουν, σχετικά, οι αιτητές, ότι οι προπαρασκευαστικές πράξεις του ύψους της κατ’ αποκοπή αποζημίωσης για υπερωριακή απασχόληση (και για την περίπτωση των αιτητών) κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού 47 3 (β) του περί Δημόσιας Υπηρεσίας (Απολαβές, Επιδόματα και Άλλα Οικονομικά Ωφελήματα των Δημοσίων Υπαλλήλων) Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 175/95) καθορίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών, μετά από αίτηση του οικείου Προϊσταμένου. Στην παρούσα, περίπτωση, κατά τους αιτητές, αφού από τον ως άνω Κανονισμό απαιτείται έγκριση από το Υπουργείο Οικονομικών, η έγκριση θα έπρεπε να είχε δοθεί από τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών, κάτι που στην παρούσα περίπτωση δεν συνέβη, διότι η έγκριση δόθηκε από τον Διευθυντή του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, ο οποίος δεν είχε οποιαδήποτε αρμοδιότητα να λάβει τη συγκεκριμένη απόφαση.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση απορρίπτει αυτό τον ισχυρισμό, αναφέροντας, ότι σε σχετικό σημείωμα ημερομηνίας 26.1.2009 από τον Διευθυντή του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, το οποίο διαβιβάσθηκε μαζί με την επιστολή του Υπουργείου Υγείας ημερομηνίας 14.11.2008 (βλ. ανωτέρω στην παρούσα) προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών, ο Υπουργός Οικονομικών έδωσε την έγκριση του, μονογράφοντας αυτό και σημειώνοντας την λέξη «εγκρίνεται». Με την επιστολή ημερομηνίας 11.2.2009 κοινοποιήθηκε στο Υπουργείο Υγείας η έγκριση του Γενικού Διευθυντή (από τον Διευθυντή του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού).
Για σκοπούς πληρότητας αναφέρω, ότι στην γραπτή απάντηση της η πλευρά των αιτητών δεν επανήλθε επί του συγκεκριμένου εδώ υπό εξέταση ισχυρισμού, πέραν της γενικής τοποθέτησης της, ότι επιμένει στους λόγους ακύρωσης που προέβαλε στην γραπτή της αγόρευση.
Ο εν λόγω λόγος ακυρώσεως δεν ευσταθεί. Από τα ενώπιον μου έγγραφα αποδεικνύεται ως ορθός ο ισχυρισμός των καθ’ ων η αίτηση, ότι ο Υπουργός Οικονομικών ενέκρινε με την λέξη «εγκρίνεται» και την μονογραφή του ύψους της κατ’ αποκοπή αποζημίωσης για υπερωριακή απασχόληση, με τρόπο που, σύμφωνα με την νομολογία, ως ορθά υπέδειξε η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, είναι νόμιμος και αποδεκτός (βλ. την απόφαση στην Αναθεωρητική Έφεση ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΖΙΩΝΗΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2009) 3 ΑΑΔ 689).
Συνεχίζοντας, υπό την παράγραφο Δ.5 της γραπτής αγόρευσης των αιτητών, προβάλλεται ως λόγος ακυρότητος, ότι από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις παραβιάζεται το άρθρο 28 του Συντάγματος, το οποίο διασφαλίζει την ισότητα των εργαζομένων στην ίδια θέση υπό όμοιες καταστάσεις.
Ως αναλυτικά και με παραπομπή και σε σχετική νομολογία επεξηγεί η πλευρά των αιτητών, ο εν λόγω ισχυρισμός εδράζεται στα ακόλουθα, συνοπτικά από εμένα αναφερόμενα: Το άρθρο 28 του Συντάγματος εμπερικλείει και διασφαλίζει και την αρχή της ίσης αμοιβής για ίση εργασία. Στην παρούσα περίπτωση, η εν λόγω συνταγματική πρόνοια παραβιάζεται από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, αφού δημιουργεί απαραδέκτως άνιση μεταχείριση σε βάρος των αιτητών που είναι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης στην ειδικότητα της Πνευμονολογίας έναντι των εργαζομένων στην ίδια θέση και με τους ίδιους μισθοδοτικούς όρους και όρους υπηρεσίας Ιατρικών Λειτουργών 1ης Τάξης στην ειδικότητα της Εντατικολογίας.
Κατά τους αιτητές στην αγόρευση τους (με διατηρημένους τους τονισμούς του κειμένου)
«…Στην υπό εξέταση περίπτωση οι καθ’ ων η αίτηση προέβηκαν σε διαφοροποίηση υποκειμένων του δικαίου τα οποία ήταν ομοιογενή και τελούσαν υπό τις ίδιες συνθήκες. Συγκεκριμένα, οι αιτητές είναι μόνιμοι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης στην ειδικότητα της Πνευμονολογίας. Στα πλαίσια των καθηκόντων τους οι αιτητές εκτελούν τακτικά ενεργείς εφημερίες, ήτοι εφημερίες κατά τις οποίες απαιτείται η φυσική τους παρουσία στο χώρο εκτέλεσης των καθηκόντων τους καθ’ όλο το 24ωρο.
Οι μόνες ειδικότητες Ιατρικών Λειτουργών που εκτελούν ενεργείς εφημερίες, ήτοι με 24ωρη φυσική παρουσία στο χώρο εργασίας τους, είναι οι Ιατρικοί Λειτουργοί στην ειδικότητα της Πνευμονολογίας-Φυματολογίας και οι Ιατρικοί Λειτουργοί με ειδικότητα την Εντατικολογία. Επισημαίνεται, συναφώς, ότι οι υπόλοιποι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης που κατέχουν άλλες ειδικότητες (εξαιρουμένης της Πνευμονολογίας και της Εντατικολογίας) εκτελούν εφημερίες με βάση το Σύστημα Αναμονής και Κλήσεων του Ιατρικού Προσωπικού.
……Προκύπτει από τα ανωτέρω, ότι οι εφημερίες των Ιατρικών Λειτουργών 1ης Τάξης διακρίνονται στις ενεργείς εφημερίες τις οποίες παρέχουν μόνο οι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης με ειδικότητα στην Πνευμονολογία και την Εντατικολογία και στις εφημερίες με το σύστημα Αναμονής και Κλήσεων κατά τις οποίες ο Ιατρικός Λειτουργός δεν βρίσκεται στο Νοσοκομείο καθ’ όλη τη διάρκεια της εφημερίας του αλλά καλείται να προσέλθει για εργασία μόνο κατόπιν κλήσεως.
Συνεπώς, οι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης με ειδικότητα στην Πνευμονολογία-Φυματολογά και οι Ιατρικοί Λειτουργοί 1ης Τάξης με ειδικότητα στην Εντατικολογία τελούν υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες και προϋποθέσεις και υπάρχει μεταξύ τους ομοιογένεια, αφού και οι δύο ειδικότητες εκτελούν ενεργείς εφημερίες.
Ωστόσο, οι αμοιβές που καταβλήθηκαν στους αιτητές για ενεργό εφημερία σε αντίθεση με αυτές των Εντατικολόγων για ενεργό εφημερία βρίσκονται σε πολύ διαφορετικά επίπεδα, λόγω υπολογισμού τους σε άλλες βάσεις για την κάθε μία περίπτωση, ενώ δεν διαφέρει καθόλου ο τρόπος που εργάζονται στις ενεργείς εφημερίες οι δύο ειδικότητες της ίδιας θέσης και δεν υπάρχει αποχρών ή νόμιμος λόγος που να δικαιολογεί τη διαφοροποίηση.
Συγκεκριμένα, στους Ιατρικούς Λειτουργούς με ειδικότητα την Εντατικολογία καταβάλλονται οι ακόλουθες αμοιβές για ενεργείς εφημερίες……….Είναι η θέση μας ότι δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί τη διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των Εντατικολόγων και των Πνευμονολόγων οι οποίοι, όπως εξηγήθηκε ανωτέρω παρέχουν εργασία υπό τις ίδιες συνθήκες και προϋποθέσεις.
Τονίζεται ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε στην προσβαλλόμενη απόφαση ή σε οποιαδήποτε προπαρασκευαστική αυτής πράξη που να διακρίνει τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις εργασίας μεταξύ των δύο αυτών ειδικοτήτων, ώστε να δικαιολογείται η διαφοροποίηση της μισθοδοσίας τους. Επισημαίνεται περαιτέρω ότι μόνο το γεγονός ότι πρόκειται για διαφορετικές ειδικότητες ιατρών δεν αποτελεί αποχρών λόγο που να δικαιολογεί τη διαφορετική μεταχείριση.
Και τούτο γιατί οι δύο περιπτώσεις είναι ομοιογενείς αφού όπως εξηγήθηκε ανωτέρω όλοι κατέχουν την ίδια θέση, ήτοι τη θέση Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξεως, διορίστηκαν δυνάμει του ιδίου σχεδίου υπηρεσίας (αντίγραφο επισυνάπτεται ως Παράρτημα Β στην παρούσα αγόρευση) και περαιτέρω και οι δύο ειδικότητες εκτελούν ενεργείς εφημερίες, ήτοι εφημερίες κατά τις οποίες απαιτείται η φυσική τους παρουσία στο χώρο εργασίας τους καθ’ όλο το 24ωρο.
Είναι η θέση μας ότι στην υπό εξέταση περίπτωση, τα υποκείμενα της ρύθμισης ήταν ομοιογενή και επομένως δεν χωρούσε διάκριση (βλ. Θεοχαρίδης v. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 63, ανωτέρω) Αφ’ ης στιγμής οι δύο περιπτώσεις είναι όμοιες και η διοίκηση είχε αποφασίσει να καταβάλλει στους Ιατρικούς Λειτουργούς 1ης Τάξης με ειδικότητα την Εντατικολογία ως αμοιβή για ενεργείς εφημερίες τις αμοιβές οι οποίες παρατίθενται ανωτέρω, είναι η θέση μας ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις με τις οποίες αποφασίστηκε η καταβολή στους αιτητές για εφημερίες που εκτελέσθηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, (ήτοι για ενεργείς εφημερίες) πολύ μικρότερες αμοιβές παραβιάζει την αρχή της ισότητας….».
Στα πιο πάνω οι καθ’ ων η αίτηση απαντούν, με την δική τους γραπτή αγόρευση, αφού παραθέτουν εκ νέου το ιστορικό, με τα εξής:
«… Οι Καθ’ ων η Αίτηση ευσεβάστως απορρίπτουν τον ισχυρισμό των Αιτητών ότι υπάρχει παραβίαση της αρχής της ισότητας.
Σημειώνεται κατ’ αρχήν ότι, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 6 των Ενστάσεων των Καθ’ ων η Αίτηση, το θέμα των υπερωριών κάθε ειδικότητας, διέπεται από διαφορετικές συμφωνίες/ διευθετήσεις. Ο όγκος εργασίας εκτός του κανονικού ωραρίου, διαφέρει από ειδικότητα σε ειδικότητα και από κρατικό νοσηλευτήριο σε κρατικό νοσηλευτήριο. Εξ’ ου και στη συναφή περίπτωση της συμφωνίας για το σύστημα αναμονής και κλήσεων του ιατρικού προσωπικού που συμφωνήθηκε μεταξύ της επίσημης και της εργοδοτικής πλευράς και εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο (Αρ. Απόφ. 54/056, ημερομηνίας 1.8.2001) διαλαμβάνονται διαφορετικά ανώτατα όρια αποζημίωσης για κάθε κλινική σε κάθε κρατικό νοσηλευτήριο, με βάση τα δεδομένα της κάθε περίπτωσης.
Αναφορικά με τον ισχυρισμό των Αιτητών στη σελίδα 12 της γραπτής τους αγόρευσης ότι οι Εντατικολόγοι και οι Πνευμονολόγοι είναι οι μόνες ειδικότητες που εκτελούν ενεργείς εφημερίες στις Εντατικές Μονάδες Κλειστού τύπου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού) και τους Πνευμονολόγους (που εκτελούν ενεργείς εφημερίες στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας) ενεργείς εφημερίες εκτελούν και οι ιατροί που καλύπτουν το Τμήμα Πρώτων βοηθειών του Αγροτικού Νοσοκομείου Κυπερούντας.
Οι Καθ’ ων η αίτηση τονίζουν ότι αν και ο διευθυντής της πνευμονολογικής κλινικής ζήτησε όπως η ενεργός εφημερία που θα εφαρμόζετο στην Κλινική του να ήταν «κάτι ανάλογο των εντατικολόγων» δεν ζήτησε όπως η αμοιβή που θα καταβάλλετο για αυτές να είναι όμοια. Αντίθετα, ήταν το αίτημα του όπως η αποζημίωση που θα καταβάλλετο ως επίδομα εφημερίας, να είναι το επίδομα που εφαρμόζεται για τις εφημερίες των ιατρών στο Νοσοκομείο Κυπερούντας.
Σημειώνεται επίσης ότι όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνάντησης που έγινε στις 25.1. 2010 (αντίγραφο των οπίων επισυνάπτεται ως Συνημμένο 5 στην παρούσα αγόρευση) «η ένταξη της Πνευμονολογικής Κλινικής στο σύστημα ενεργού εφημερίας έγινε πιλοτικά [….] η έγκριση ισχύει για δύο χρόνια μέχρι να μπουν στο σύστημα οι ειδικευόμενοι».
Όπως επιπλέον προκύπτει από τα πρακτικά της εν λόγω συνάντησης, οι εκπρόσωποι της συντεχνίας ΠΑΣΥΚΙ ανέφεραν ότι «δεν τίθεται θέμα αναθεώρηση του επιδόματος». Διαφέρει, ευσεβάστως υποβάλλω, η περίπτωση των Εντατικολόγων από τους πνευμονολόγους, αφού πρώτη φορά τίθετο σε εφαρμογή η ενεργός εφημερία στην Πνευμονολογική κλινική, η οποία είχε αρχίσει σε πιλοτική βάση κυρίως επειδή δεν υπήρχαν ειδικευόμενοι στην εν λόγω κλινική για να εξυπηρετούν τους ασθενείς εκτός κανονικών ωρών εργασίας, σε αντίθεση με τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου η ενεργός εφημερία εφαρμόζετο από πριν και η οποία (μονάδα) δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ενεργό εφημερία, λόγω της φύσης των περιστατικών που νοσηλεύονται εκεί.
Πέραν τούτου, υπάρχει περαιτέρω ουσιαστική διαφοροποίηση καθότι τα καθήκοντα που καλούνται να εκτελέσουν οι Εντατικολόγοι ιατροί στη μονάδα Εντατικής Θεραπείας είναι εξαιρετικής σοβαρότητας αι παρουσιάζουν επιπτώσεις συνήθως σε περισσότερα από ένα συστήματα όπως είναι, μεταξύ άλλων, το κυκλοφοριακό (καρδία, αγγεία), το νευρολογικό και το αναπνευστικό και μεγάλο ποσοστό ασθενών που νοσηλεύονται εκεί βρίσκονται στο μεταίχμιο μεταξύ ζωής και θανάτου.
Από την άλλη, οι Πνευμονολόγοι επιλαμβάνονται περιστατικών που αφορούν συνήθως μόνο το αναπνευστικό σύστημα. Συνεπώς αποφασίστηκε η αποζημίωση των πνευμονολόγων να είναι ανάλογη με αυτή των ιατρών των Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου Κυπερούντας (οι οποίοι επίσης εκτελούν ενεργείς εφημερίες, ως προαναφέρθηκε) καθότι τα περιστατικά εκεί δεν έχουν την σοβαρότητα των περιστατικών της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, και γι’ αυτό κρίθηκε πιο κατάλληλος ο τρόπος αποζημίωσης τους για τους Πνευμονολόγους του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.
Για όλα τα πιο πάνω, ευσεβάστως υποβάλλω πως δεν παραβιάζεται, στην παρούσα περίπτωση, το Άρθρο 28 του Συντάγματος, καθότι οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες απασχολούνται οι Πνευμονολόγοι δεν είναι όμοιες με αυτές των Εντατικολόγων. Ούτε και έχουν, ευσεβάστως υποβάλλω, αποδείξει οι Αιτητές, οι οποίοι φέρουν το σχετικό βάρος απόδειξης (Σ.
Χρήστου v. Υπουργικού Συμβουλίου (1996) 4 ΑΑΔ 680, σελ. 694) το αντίθετο. Το γεγονός, ότι το Σχέδιο Υπηρεσίας των Εντατικολόγων και των πνευμονολόγων είναι το ίδιο δεν μπορεί, ευσεβάστως υποβάλλω, να έχει ιδιαίτερη σημασία για την απόφαση επ’ αυτού του λόγου ακύρωσης, επειδή το Σχέδιο Υπηρεσίας είναι κατ’ ακρίβεια το ίδιο για όλους τους ιατρούς-γενικούς και ειδικούς (Παράρτημα V στις Ενστάσεις και επειδή δεν αναφέρεται σε αυτό ο,τιδήποτε για εφημερίες.
Το γεγονός ότι οι Πνευμονολόγοι και οι Εντατικολόγοι εκτελούν ενεργείς εφημερίες (όπως άλλωστε, και οι ιατροί του Τμήματος Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου Κυπερούντας) που είναι το ουσιαστικό γεγονός επί του οποίου οι Αιτητές βασίζουν τον ισχυρισμό τους για άνιση μεταχείριση, δεν μπορεί από μόνο του να αποδείξει την ομοιογένεια εκείνη που θα επέβαλλε την αυτή ρύθμιση για τις δύο ειδικότητες, εφόσον, υπάρχουν στοιχεία (τα οποία αναφέρθηκαν πιο πάνω) που καθιστούν τις συνθήκες υπό τις οποίες τελούν οι δύο ομάδες ιατρών ανόμοιες, και, συνεπώς, τη διαφοροποίηση εύλογη και νόμιμη….».
Στην γραπτή απάντηση της η πλευρά των αιτητών ουσιαστικά υιοθέτησε και, εν μέρει, επανέλαβε τις θέσεις τις, τις οποίες είχε προβάλει και στην γραπτή αγόρευση της.
Εξετάζοντας, τα πιο πάνω κρίνω, καταρχήν, σκόπιμο, όπως παραθέσω τις σχετικές νομολογιακές αρχές επί του εξεταζόμενου θέματος:
Οι προεκτάσεις του άρθρου 28.1 του Συντάγματος έτυχαν ενδελεχούς εξέτασης σε αριθμό υποθέσεων όπου τονίστηκε ότι το άρθρο 28 δεν απαγορεύει διακρίσεις σε μεταχείριση που θεμελιώνεται σε αντικειμενική εκτίμηση ουσιαστικά διαφορετικών πραγματικών καταστάσεων. (Βλ. Republic v. Christoudia and another [1988] 3 CLR 2622).
Η ισότητα που διασφαλίζεται με το άρθρο 28 παραβιάζεται μόνο όταν η διαφοροποίηση δεν βασίζεται πάνω σε αντικειμενική και εύλογη διάκριση. (Βλ. Kyriakides v. The Republic [1969] 3 CLR 390). Μια τέτοια διαφοροποίηση πρέπει να εξετάζεται σε σχέση με το σκοπό τον οποίο εξυπηρετεί και τις πραγματικότητες που ισχύουν στο συγκεκριμένο χρόνο. Η αρχή της ισότητας παραβιάζεται μόνο όταν η διάκριση δεν είναι αντικειμενική και εύλογη (Βλ. Παύλου ν. Γενικού Εφόρου Εκλογών και άλλου [1987] 1 CLR 252).
Οι προεκτάσεις του άρθρου 28.1 του Συντάγματος εξετάστηκαν και στην υπόθεση Γιασεμίδου κ.α. ν. Δημοτικού Συμβουλίου και άλλων (αρ. 2) (1996) 3 ΑΑΔ 491, στην οποία τονίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι:
«…..Το άρθρο 28.1 του Συντάγματος έχει τύχει ερμηνείας σε σειρά αποφάσεων της νομολογίας μας. Ο όρος "ίσοι ενώπιον του Νόμου" στο άρθρο 28.1 του Συντάγματος δε μεταδίδει την έννοια της ακριβούς αριθμητικής ισότητας αλλά διασφαλίζει μόνον εναντίον αυθαίρετων διακρίσεων και δεν αποκλείει εύλογες διακρίσεις, οι οποίες πρέπει να γίνουν λόγω της ιδιάζουσας φύσεως των πραγμάτων (Μικρομμάτης v. Δημοκρατίας, 2 R.S.C.C. 125).
Στη υπόθεση Δημοκρατία v. Αρακιάν κ.ά. (1972) 3 Α.Α.Δ. 294 είχαν υιοθετηθεί οι πιο κάτω αρχές της ελληνικής νομολογίας:
(1) Η συνταγματική αρχή της ισότητας συνεπάγεται την ίση ή ομοιόμορφη μεταχείριση "πάντων των υπό τας αυτάς συνθήκας τελούντων" (Υπόθεση 1273/65 του Στ.Ε.).
(2) Το άρθρο 3 του Ελληνικού Συντάγματος του 1952 - το οποίο αντιστοιχεί με το πιο πάνω άρθρο 28.1 - "αποκλείει μόνον την υπό του νομοθέτου θέσπισιν διακρίσεων αυθαιρέτων και όλως αδικαιολόγητων" (Υποθέσεις 1247/67 και 1870/67 του Στ.Ε.).
(3) "Ευλόγως προκύπτει παραβίασις της αρχής της ισότητος και ως εκ τούτου ακυρότης των προσβαλλομένων πράξεων, εφ' όσον πρόκειται περί ρυθμίσεων σχέσεων τελουσών υπό διαφόρους πραγματικάς συνθήκας, αίτινες δεν αποκλείουν ανομοιομορφίας εν τω διακανονισμώ αυτών" (Υπόθεση 2063/68 του Στ.Ε.).
(4) Η αρχή της ισότητας εφαρμόζεται "επί περιπτώσεων τελουσών υπό τας αυτάς εν γένει συνθήκας" (Υπόθεση 1215/69 του Στ.Ε.).
Στη Σεργίδης v. Δημοκρατίας (1991) 1 Α.Α.Δ. 119 (Απόφαση Ολομέλειας) υποδεικνύεται ότι το άρθρο 28 έχει ως λόγο (Βλ. Μικρομμάτης, πιο πάνω) την ουσιαστική σε αντίθεση με τη φαινομενική ισότητα. Υποδεικνύεται, επίσης, ότι η δυναμική της αρχής της ισότητας επιβάλλει την ανίχνευση της φύσης, των υποκειμένων και αντικειμένων του δικαίου, ώστε να αποδίδονται τα ίσα στα όμοια και τον αποκλεισμό της ταύτισης των ανομοίων (Βλ. και απόφαση του Πική, Δ. - όπως ήταν τότε - στην Πρόεδρος της Δημοκρατίας v. Βουλής των Αντιπροσώπων, Αναφορά 2/89, 29.8.89, σχετικά με τον τρόπο προσδιορισμού της ομοιογένειας).
Από το σύνολο των πορισμάτων της Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας συνάγεται, ότι αυτό που απαγορεύει η συνταγματική αρχή της ισότητας είναι η δημιουργία αυθαίρετων, τυχαίων ή συμπτωματικών διακρίσεων. Ομοίως απαγορεύεται η εξομοίωση, από τον κοινό Νομοθέτη διαφορετικών καταστάσεων, ή η ενιαία μεταχείριση προσώπων που βρίσκονται υπό διαφορετικές συνθήκες πραγματικές ή νομικές με βάση όμως τυπικά ή συμπτωματικά κριτήρια. Ως αντισυνταγματικές θεωρούνται μόνο οι προδήλως παραβιάζουσες την αρχή της ισότητας διατάξεις. Η δε δικαστική εξουσία περιορίζεται σε έλεγχο υπερβάσεως ακραίων ορίων.
Εναντίον της μαθηματικής ισότητας συνηγορεί και ο διαπρεπής συνταγματολόγος Αριστόβουλος Μάνεσης. Όπως υποδεικνύει στο σύγγραμμά του "Συνταγματική Θεωρία και Πράξη" σελ. 320 "εν πάση περιπτώσει, είναι βέβαιον ότι η κατά το άρθρο 3.1 του Συντάγματος νομική ισότης, αφ' ενός δεν υποδηλοί κοινωνικήν και οικονομικήν ισότητα, αφ' ετέρου δε δεν σημαίνει μαθηματικήν ισότητα".
Στο ίδιο σύγγραμμά του - σελ. 320 - επεξηγεί ότι η συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότητα του Νόμου νοείται ως αναλογική ισότητα. Και αυτό σημαίνει ότι ίση ρύθμιση υφίσταται - είτε εις πρόσωπα είτε εις πράγματα είτε εις σχέσεις είτε εις καταστάσεις αφορά αυτή - όταν ενεργείται ομοία μεταχείριση των ομοίων και ανομοία μεταχείριση των ανομοίων. Η όμοια μεταχείριση διά να είναι ίση προϋποθέτει ομοιότητα των υπό ρύθμιση θεμάτων. Αναφορικά με το δικαστικό έλεγχο ο καθηγητής Μάνεσης υποδεικνύει, ότι ο Δικαστής οφείλει να ερευνά αν υφίσταται πράγματι ομοιότητα των υπό ρύθμιση θεμάτων. Και για το σκοπό αυτό αποβλέπει στις ουσιώδεις ομοιότητές των και με βάση αυτές να εκτιμά την αντικειμενική ύπαρξη ομοιότητας ή ανομοιότητας. Πρέπει επίσης ο Δικαστής να έχει υπόψη, ότι ο νομοθέτης δικαιούται να κινείται με διακριτική ευχέρεια "εντός ευρέων πλαισίων" κατά την εκτίμηση της ομοιότητας ή μη των υπό ρύθμιση θεμάτων και κατά τη θέσπιση ίσης ρύθμισης.”
Οι ίδιες θέσεις διατυπώνονται και στο σύγγραμμα του Π.Δ. Δαγτόγλου "Συνταγματικό Δίκαιο - Ατομικά Δικαιώματα", Τόμος Β, παραγ. 1352-53. Και σε σχέση με το δικαστικό έλεγχο παρατηρείται, ότι η δέσμευση του Νομοθέτη από την αρχή της ισότητας, δε σημαίνει εξουσιοδότηση προς τα δικαστήρια να ελέγχουν αν και κατά πόσο ένας νόμος είναι "δίκαιος", "ορθός", "εύλογος" ή και "σκόπιμος". Δεδομένου μάλιστα ότι δεν υπάρχει απόλυτη πραγματική ισότητα δεν απαιτεί ούτε το Σύνταγμα από το Νομοθέτη μαθηματικά ίση μεταχείριση "ομοίων" περιπτώσεων, που θα ήταν άλλωστε λογικά ανέφικτη…..»
Στην υπόθεση Θεοχαρίδης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 63 ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Πικής ανέφερε και ότι:
«……Η θεμελιακή αρχή η οποία προκύπτει τόσο από την Ελληνική όσο και την Κυπριακή νομολογία είναι τούτη. Αποκλείονται διακρίσεις οι οποίες δεν ανάγονται σε εγγενείς διαφορές μεταξύ των υποκειμένων ή αντικειμένων του δικαίου ...... Εάν τα υποκείμενα ή αντικείμενα της ρύθμισης είναι ομοιογενή, δεν χωρεί διάκριση. Εάν είναι ανομοιογενή χωρεί και παρέχεται ευχέρεια για τη θεσμοθέτηση διάφορου κανόνα ή την υιοθέτηση διάφορης ρύθμισης. Βλ. και Αντωνίου ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 1449/23.10.97, Χαρ. Ι. Φιλιππίδης και Υιοί Λτδ. ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 1935/30.9.97, Γιασεμίδου ν. Δήμου Λευκωσίας, Α.Ε. 1611/31.10.96, Παπαδοπούλου κ.α. ν. Ράπτη, Υπομνήματα 314-315/15.12.96……»
Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο αιτητής φέρει το βάρος απόδειξης της ομοιογένειας των περιπτώσεων που επικαλείται με την δική του (Βλ. ενδεικτικά απόφαση ημερομηνίας 19.1.2010 στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 1710/2007 και 1711/2007 ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΡΗΣΗΣ ΜΗΤΡΩΟΥ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ; απόφαση ημερομηνίας 5.7.2002 στην Προσφυγή Αρ. 3/2001 ΧΑΡΗΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ).
Εξετάζοντας τα αναφερθέντα από τις δύο πλευρές, καθώς και τα ενώπιον μου στοιχεία, δεν έχω πειστεί, πόσο μάλλον στο βαθμό που απαιτεί η νομολογία, ότι η περίπτωση των Ιατρικών Λειτουργών 1ης Τάξης στην Πνευμονολογία με αυτή των Ιατρικών Λειτουργών 1ης Τάξης στην Εντατικολογία, για σκοπούς του λαμβάνοντος επιδόματος για τις ενεργείς τους εφημερίες, αποτελούν ομοιογενή υποκείμενα, ώστε να έπρεπε να τυγχάνουν της ίδιας ρύθμισης. Η διαφορετικότητα των περιπτώσεων, παρά τις κάποιες ομοιότητες, τις οποίες επικαλείται η πλευρά των αιτητών, εύλογα αμφισβητείται με τα αναφερόμενα στην γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση (ανωτέρω). Ως αναφέρεται και στη νομολογία (supra), με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…Ομοίως απαγορεύεται η εξομοίωση, από τον κοινό Νομοθέτη διαφορετικών καταστάσεων, ή η ενιαία μεταχείριση προσώπων που βρίσκονται υπό διαφορετικές συνθήκες πραγματικές ή νομικές με βάση όμως τυπικά ή συμπτωματικά κριτήρια. Ως αντισυνταγματικές θεωρούνται μόνο οι προδήλως παραβιάζουσες την αρχή της ισότητας διατάξεις. Η δε δικαστική εξουσία περιορίζεται σε έλεγχο υπερβάσεως ακραίων ορίων….»
Συνεπώς, ο ως άνω λόγος ακυρώσεως απορρίπτεται.
Συνεχίζοντας την εξέταση των λόγων ακυρώσεως, στην παράγραφο Δ.2 της γραπτής τους αγόρευσης οι αιτητές, παραπέμποντας και στα σχετικά έγγραφα του διοικητικού φακέλου, θέτουν και θέμα έλλειψης οποιασδήποτε αιτιολογίας των προσβαλλόμενων αποφάσεων, υπό το πρίσμα, ότι δεν εξηγείται με πιο σκεπτικό και για ποιους λόγους αποφασίστηκε να καταβάλλεται ως αμοιβή στους αιτητές για τις ενεργείς εφημερίες που εκτελούν, η ίδια αμοιβή που καταβάλλεται στο ιατρικό προσωπικό για στελέχωση του Τμήματος Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου Κυπερούντας τους μήνες Σεπτέμβριο ως Απρίλιο.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση προτάσσει στον εν λόγω ισχυρισμό το άρθρο 27 (β) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, Ν. 158 (Ι)/99 («27. Δε χρειάζονται αιτιολογία (α) …… (β) πράξεις που δέχονται πλήρως το αίτημα του διοικουμένου ή που γενικά είναι ευεργετικές για ένα διοικούμενο, χωρίς να θίγουν έννομα συμφέροντα τρίτων»), ισχυριζόμενη , ότι δεν απαιτείται αιτιολογία.
Περαιτέρω υποστηρίζει, ότι οι εκπρόσωποι της συντεχνίας των κυβερνητικών ιατρών («ΠΑΣΥΚΙ») δήλωσαν ότι δεν ετίθετο από αυτούς θέμα/ αίτημα αναθεώρησης του σχετικού επιδόματος. Εξάλλου, δεν υποβλήθηκε ούτε οποιοδήποτε τέτοιο αίτημα από τους ίδιους τους αιτητές σε σχέση, μάλιστα, με το επίδομα που λαμβάνουν οι Εντατικολόγοι, ούτως ώστε να γεννηθεί υποχρέωση στους καθ’ ων η αίτηση να αιτιολογήσουν ειδικώς το σημείο αυτό. Οι δε, λόγοι που οδήγησαν στον υπολογισμό του ποσού που καταβάλλεται (και) στους αιτητές, φαίνονται από τα έγγραφα του διοικητικού φακέλου, στα οποία οι καθ’ ων η αίτηση στην αγόρευση τους παραπέμπουν.
Καταρχήν, οι αιτητές δεν υπέβαλαν κανένα αίτημα οι ίδιοι σε σχέση με το ύψος των υπερωριακών απολαβών τους, αλλά ο Διευθυντής της Πνευμονολογικής Κλινικής, ο οποίος, βέβαια, δεν μπορεί να τους δεσμεύει (βλ. σκεπτικό κατά την εξέταση των προδικαστικών ενστάσεων, ανωτέρω στην παρούσα).Ούτε, βέβαια, μπορεί η καταβολή ποσού για υπερωριακή απασχόληση να κατατάσσεται στην κατηγορία των ευνοϊκών ή δυσμενών πράξεων γενικά για τον διοικούμενο, ώστε να τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 27 (β) του Ν. 158 (Ι)/99 δεδομένου, πάντα, ότι αυτή σκοπεί στο να αντανακλά (αποζημιώνει) την αξία της παρεχόμενης από τον λαμβάνων αποζημίωση (υπερωριακής) εργασίας και ως τέτοια, είναι απλά ανταποδοτικής φύσεως πράξη.
Όπως, βέβαια, δεν έχει αποδειχθεί, κατά πόσο οι συγκεκριμένοι αιτητές είναι μέλη της συντεχνίας των κυβερνητικών ιατρών ΠΑΣΥΚΙ και από πότε και κατά πόσο εξουσιοδότησαν τους εκπροσώπους αυτής να τους εκπροσωπούν επί του θέματος στη συνεδρία ημερομηνίας 25.1.2010, την οποία επικαλείται η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση (βλ.
Συνημμένο 5 στην αγόρευση της). Όταν, μάλιστα, οι αιτήτριες στις προσφυγές αρ. 352/2012 και αρ. 353/2012 φαίνεται να είχαν διοριστεί στη μόνιμη θέση του Ιατρικού Λειτουργού 1ης Τάξης και σε χρόνο μεταγενέστερο της εν λόγω συνεδρίασης (βλ. ανωτέρω). Και βέβαια, σύμφωνα με τη νομολογία, συνδικαλιστικές ενέργειες (αιτήματα, δηλώσεις, παραλείψεις κλπ.) δεν έχουν κανένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που γεννούν διοικητική διαφορά.
Βρίσκονται ολότελα έξω από το πεδίο του διοικητικού δικαίου (βλ. ΠΑ.ΣΥ.ΝΟ ν. Δημοκρατίας, (1997) 4 Α.Α.Δ. 2484).
Είναι μεν, ορθή η παρατήρηση των καθ’ ων η αίτηση, ότι η αιτιολογία δεν θα μπορούσε, κατά μεγάλη πιθανότητα, να αναμένεται να κατευθύνεται στην επεξήγηση της διαφοροποίησης του επιδόματος των ενεργών εφημεριών των αιτητών σε σχέση με αυτό των Ιατρικών Λειτουργών 1ης Τάξης (Εντατικολόγων), χωρίς συγκεκριμένο ερέθισμα (λ.χ. αίτημα) προς τούτο, αλλά οι αιτητές σαφέστατα καταφέρονται, με τον εν λόγω λόγο ακύρωσης τους, στην παντελή, όπως την χαρακτηρίζουν, έλλειψη αιτιολογίας για το θέμα, θεωρώντας ότι δεν επεξηγείται γιατί να καταβάλλεται στους αιτητές η ίδια αμοιβή που καταβάλλεται στο ιατρικό προσωπικό για στελέχωση του Τμήματος Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου Κυπερούντας τους μήνες Σεπτέμβριο ως Απρίλιο.
Την απάντηση στο ερώτημα, κατά πόσο απαιτείται αιτιολογία φρονώ, ότι δίνει επαρκώς το άρθρο 26 του Ν. 158 (Ι)/99.
Εκκινεί το εν λόγω άρθρο με την ακόλουθη φράση, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«26.—(1) Οι διοικητικές πράξεις οι οποίες εκδίδονται έπειτα από άσκηση διακριτικής εξουσίας πρέπει να είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένες, ιδίως όταν πρόκειται για πράξεις οι οποίες-…»
Από την λέξη «ιδίως» προκύπτει σαφώς, ότι ο νομοθέτης δεν παραθέτει τις κατηγορίες πράξεων (διακριτικής ευχέρειας) στο άρθρο 26 1 (α) (ε) του Ν. 158 (Ι)/99 περιοριστικά, αλλά ενδεικτικά. Στην παρούσα περίπτωση, η απόφαση για το ύψος της κατ’ αποκοπήν αποζημίωσης για υπερωριακή εργασία, σαφώς ανάγεται, σύμφωνα με τον Κανονισμό 47 (3) (β) της Κ.Δ.Π. 175/95 (ανωτέρω) στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργού Οικονομικών, δεν εμπίπτει στις εξαιρέσεις παροχής αιτιολογίας που προβλέπονται ρητώς είτε στο άρθρο 26 (4) είτε στο άρθρο 27 του Ν. 158 (Ι)/99 και, άρα, όφειλε να είχε επαρκώς αιτιολογηθεί.
Στην παρούσα περίπτωση, παρατηρώ, ότι δεν εντοπίζεται μέσα από το διοικητικό φάκελο που έχει κατατεθεί τέτοια αιτιολογία, με την οποία να επεξηγείται γιατί να καταβάλλεται στους αιτητές η ίδια αμοιβή που καταβάλλεται στο ιατρικό προσωπικό για στελέχωση του Τμήματος Πρώτων Βοηθειών του Νοσοκομείου Κυπερούντας τους μήνες Σεπτέμβριο ως Απρίλιο.
Είναι, βέβαια, λογική η εξήγηση, ότι κάτι τέτοιο δεν κρίθηκε αναγκαίο, δεδομένου, ότι με την εν λόγω απόφαση γινόταν, ουσιαστικά, αποδεκτή, η σχετική εισήγηση του Διευθυντή της Πνευμονολογικής Κλινικής. Πλην όμως, από την στιγμή που η εφαρμογή της επεκτάθηκε και στους αιτητές τόσο κατά τον προσωρινό όσο και μετά και τον μόνιμο διορισμό τους, τους οποίους η σχετική εισήγηση του Διευθυντή της Πνευμονολογικής Κλινικής και η απόφαση αποδοχή αυτής δεν δύναται να δεσμεύει, ως επεξήγησα ανωτέρω, η ύπαρξη εύλογης εξήγησης δεν αντικαθιστά και την υποχρέωση σεβασμού της αρχής της νομιμότητας κατά την λήψη της εν λόγω πράξης από την διοίκηση και, συγκεκριμένα, την υποχρέωση που πηγάζει εκ του άρθρου 26 του Ν. 158 (Ι)/99, ως εξήγησα ανωτέρω, για επαρκή αιτιολόγηση της απόφασης αυτής.
Συνεπώς, με βάση τα πιο πάνω, κρίνω, ότι ο λόγος ακυρώσεως περί έλλειψης επαρκούς αιτιολογίας των προσβαλλόμενων αποφάσεων ευσταθεί.
Ενόψει της ανωτέρω κατάληξης μου, παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων ακυρώσεως.
Οι προσφυγές επιτυγχάνουν. Οι προβαλλόμενες αποφάσεις ακυρώνονται, με έξοδα 750 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ εκάστου αιτητή/ αιτήτριας και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο